Έχω, λοιπόν, μια ξαδέρφη, την οποία αγαπάω πάρα πολύ και την οποία είχα πάντα στη ζωή μου, αν και δεν ταιριάζουμε καθόλου σαν χαρακτήρες. Είμαστε και οι δύο 36 ετών και εδώ και 5 χρόνια εκείνη είναι σε μία σχέση με έναν άντρα με τον οποίον συζούν και της φέρεται άσχημα. Της μιλάει απότομα, την αγνοεί, την υποτιμά συνεχώς, της απαγορεύει να κάνει κάποιες δραστηριοτητες (πχ της απαγόρευσε να πηγαίνει για μαθήματα χορού προ καραντινας) και όλα αυτά δημοσίως. Ευτυχώς έχει ακόμα τη δουλειά της, γιατί εκείνος βγάζει λιγότερα και δεν τον συμφέρει να της επιβάλει να την αφήσει. Τρέμω και μόνο με τη σκέψη του τι συμβαίνει όταν είναι οι δυο τους και δεν υπάρχει κανείς για να τον κρίνει ή να τον σταματήσει… Ταυτοχρόνως η ξαδέρφη έχει πειστεί πως «όλοι ίδιοι είναι και αν θες να κρατήσεις μία σχέση πρέπει να κάνεις υπομονή γιατί ο επόμενος μπορεί να είναι πολύ χειρότερος». Το δικαιολογεί όλο αυτό στον εαυτό της χρησιμοποιώντας διάφορες δυσάρεστες ιστορίες που έχει ακούσει από άλλες φίλες και γνωστές. Ταυτόχρονα εγώ προσπαθώ να της επισημάνω και τις ευχάριστες ιστορίες, αυτές στις οποίες οι άντρες φέρονται καλά στις συντρόφους τους και τις σέβονται. Και είναι αρκετές αυτές οι ιστορίες γύρω μας, απλώς επιλέγει να βλέπει τις άλλες και να δικαιολογεί το γεγονός ότι μένει μαζί του μέσω αυτών.Τη ρωτάω ακόμη «γιατί θες να την κρατήσεις αυτή τη συγκεκριμένη σχέση και άρα κάνεις υπομονή;» και δεν απαντάει ποτέ. Επίσης έχει πολλές φοβίες, για παράδειγμα δεν οδηγεί γιατί φοβάται, δεν μπαίνει σε πλοίο γιατί φοβάται, δεν πάει εύκολα σε καινούρια μέρη γιατί φοβάται, δεν αγοράζει καινούρια έπιπλα και δεν θέλει να αλλάξει δουλειά γιατί φοβάται τις αλλαγές κ.ο.κ. Για όλες αυτές τις φοβίες όμως έχει μία εξαιρετικά δομημένη και «λογική» αιτιολόγηση στο μυαλό της και δεν δέχεται ότι είναι φοβίες. Όλα αυτά, και κυρίως η άσχημη συμπεριφορά του συντρόφου της απέναντι σε όλους αλλά και η αμηχανία που δημιουργεί στους άλλους ο τρόπος με τον οποίον της φέρεται, την έχουν αποξενώσει από πολύ κόσμο και έχει μείνει μόνη της, μαζί του. Μόνη της; Όχι! Ένα μικρό γαλατικό χωριό, εγώ δηλαδή, αντιστέκεται στον κατακτητή και δεν πάει πουθενά. Δεν το κουνάω ρούπι, ό,τι και να κάνει αυτός. Ξέρω ότι η ξαδέρφη μου χρειάζεται επαγγελματική βοήθεια. Χρειάζεται ψυχολόγο και μάλιστα άμεσα, αλλά είναι πολύ συντηρητική και δεν το συζητάει καν. Ή φοβάται αυτόν και τις αντιδράσεις του αν το μάθει. Ή φοβάται τον ψυχολόγο, γιατί είναι κι αυτό ένα βήμα στο άγνωστο. Έχει και γι’ αυτό μία «λογική» αιτιολόγηση την οποία πάντα της καταρρίπτω με πραγματικά λογικά επιχειρήματα και όταν συμβαίνει αυτό αλλάζει συζήτηση και μετά με αποφεύγει για κάποιες μέρες. Ίσως δεν το κάνω σωστά, δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί δεν είμαι ψυχολόγος! Ξέρω όμως ότι πρέπει να τον ξεφορτωθεί αυτόν τον τύπο άμεσα, όσο πιο άμεσα γίνεται. Δεν ξέρω όμως πώς να βοηθήσω. Είμαι δίπλα της και δεν φεύγω, ναι, αλλά τι να κάνω; Θα βοηθούσε, πιστεύεις, να πάω εγώ σε έναν ψυχολόγο και να φτιάξουμε μαζί ένα σχέδιο δράσης; Έχεις καμία άλλη ιδέα; Αρνούμαι να κάνω αυτό που μου λένε όλοι για τη συγκεκριμένη περίπτωση, «να κοιτάω τη δουλειά μου και να την αφήσω στη μοίρα της, αφού τον επέλεξε και άρα αυτό θέλει». Αρνούμαι να «κοιτάω τη δουλειά μου» όσο ένας άνθρωπος δίπλα μου κακοποιείται! Όσο γι’ αυτό το «τον επέλεξε και άρα αυτό θέλει» θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα… Τέλος πάντων, είμαι ανοιχτή σε ιδέες και προτάσεις! Μόνο μη μου πείτε να «κοιτάω τη δουλειά μου»… Ευχαριστώ
Δεν θα σου πούμε να κοιτάς τη δουλειά σου. Θα σου πω όμως ότι ήδη κάνεις όσα μπορείς να κάνεις. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Όσο δύσκολο κι αν είναι να το δεχτείς, δεν μπορείς να σώσεις κάποιον που δεν θέλει (δεν μπορεί, δεν είναι σε θέση, δεν καταλαβαίνει πώς) να σωθεί. Μπορείς μόνο να είσαι εκεί, κι αυτό το κάνεις με το παραπάνω. Φυσικά και να πας σε ψυχολόγο, όχι για να φτιάξετε σχέδιο διάσωσης – δεν υπάρχει κάτι τέτοιο – αλλά για να καταφέρεις να δεχτείς τους περιορισμούς σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετές ομοιότητες με μια ερώτηση προς την Φαίνια, για την οποία υπήρχαν πολλές αντιδράσεις για ενα μερος της απάντησής της (στο ότι “ήθελε” την κακοποίηση) Θα ήθελα να εκμεταλλευτώ τον χώρο για να διηγηθώ ένα περιστατικό που έχει νομιζω κοινά στοιχεία με την ερώτηση. Πριν αρκετά χρόνια ζούσαν σε ένα διαμέρισμα στον όροφό μου ένας γέρος (με αρχή άνοιας) και μια γριά, όλη τη ζωή τους παντρεμένοι. Ακουγα όλη μέρα τις χριστοπαναγίες του προς τη γριά, κάθε μέρα, που είναι για κάθε άνθρωπο ανυπόφορο, πόσο μάλλον για τη γριά τη χριστιανή που πήγαινε εκκλησία. Αντιλήφθηκα όμως ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ, πόσο θλιβερό!
Και η ζωή της γιαγιάς, και το ότι δεν διανοείτο καν, να αντιδράσει, και η αντιμετώπιση που είχες εσύ και το πόσα εκατοντάδες εκατομμύρια γυναίκες σε όλη τη Γη περνάν τα ίδια και χειρότερα. Βοήθεια!!
Νομίζω είχαμε την ίδια ερώτηση χθες. Και την προηγούμενη εβδομαδα. Και την πιο προηγούμενη. Ουπς.
Η μέρα της μαρμότας: Η συνέχεια
Και να μην ξεχνάμε το “κάτι θα του έκανες κι εσύ”, “αφού τον ξέρεις γιατί τον προκαλείς”, “άντρας είναι, θα πει και μια κουβέντα παραπάνω”
Πόσο θλιβερό να βλέπουμε ξανά και ξανά και ξανά τέτοιες ερωτήσεις.
Είσαι δίπλα της σταθερά και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο και καθόλου αυτονόητο. Και καθόλου εύκολο και για σένα, να βλέπεις την ξαδέρφη σου να υποφέρει και να μην μπορεί να δει τη διέξοδο. Είναι πολύ επώδυνο να νιώθεις ότι όσο και να θες δε μπορείς να βοηθήσεις έναν δικό σου άνθρωπο. Αλλά κάνεις πραγματικά το καλύτερο που μπορείς. Για να σπάσει τις αλυσίδες της πρέπει να το θελήσει εκείνη πρώτα.
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή τραυματικής συγκόλλησης, η οποία δεν απαιτεί απαραιτήτως ένα σενάριο ομηρείας, αλλά η οποία περιγράφει «ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ δύο ατόμων, όπου ένα πρόσωπο παρενοχλεί περιοδικά, χτυπάει, απειλεί, κακοποιεί, ή εκφοβίζει το άλλο.Μια συχνά χρησιμοποιούμενη υπόθεση για να εξηγήσει το φαινόμενο του συνδρόμου της Στοκχόλμης, βασίζεται στη φροϋδική θεωρία. Προτείνει ότι η σύνδεση (του θύματος με τον κακοποιό) είναι αντίδραση του ατόμου στο τραύμα του, αντίδραση στο να γίνει θύμα. Η ταύτιση με τον επιτιθέμενο είναι ένας τρόπος που το ίδιο το “εγώ” υπερασπίζεται τον εαυτό του. Όταν ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω πως ήδη κάνεις ο, τι περνάει από το χέρι σου. Στο μόνο που διαφωνώ είναι το επιχείρημα υπάρχουν άντρες που σέβονται τις γυναίκες, μπορεί να το βλέπει με τα ίδια της τα μάτια αλλά για χίλιους λόγους να πιστεύει ότι δεν μπορεί να το έχει. Συμβαίνει και χωρίς να είσαι σε κακοποιητικη σχέση. Νομίζω είναι πολύ πιο απελευθερωτικο να καταλάβεις ότι είναι καλύτερα να μην έχεις σχέση από το να είσαι σε μια κακοποιητικη. Αλλά το σημαντικό είναι να θες να αλλάξεις
Καλά, Snowflake, η τελευταία παράγραφος εννοείται 1001%. Δηλαδή, εννοείται ή θα έπρεπε να εννοείται ασυζητητί, αλλά φευ… Κάθε φορά εκπλήσσομαι σαν να είναι η πρώτη, από το για πόσο κόσμο αυτό δεν είναι αυτονόητο. Λυπάμαι & θυμώνω πολύ.
Να συνεχίσεις να είσαι σταθερά μέσα στη ζωή της, να εισαι φιλική με αυτον, να διαφωνείς μεν, να εισαι φιλική δε, και να το αφηνεις να εκτιθεται. Παρότρυνε επίσης με τρόπο πάντα, κι αλλους κοντινούς σας ανθρώπους πχ αδερφια αν έχει, να την έχουν απο κοντά. Θα ήταν επίσης χρησιμο αν έψαχνες εσυ να της συστησεις καποιον οικονομικο ψυχοθεραπευτή. Ίσως το κάνει πιο ευκολα αν δεν χρειαστεί να ψαξει η ίιδια.
Πάντως εγώ έμεινα με την εντύπωση ότι αυτή τον γουστάρει πραγματικά και γι’ αυτό δεν τον αφήνει. Απλώς ντρέπεται να το ομολογήσει.
Κι εγώ έτσι νόμιζα παλιά. Ότι για να τα κάνει κάποιος, τα γουστάρει κάπως- κάπου -κατά βάθος. Αλλά μετά κατάλαβα ότι κανείς δεν γουστάρει να είναι abused, έχει ψυχολογικό θέμα από την πολύ κακοποίηση.
Και ξέρεις γιατί το νόμιζα αυτό; Γιατί δεν ήθελα να παραδεχτώ πόσο λίγο έλεγχο έχει το θύμα στην ζωή του και πόσο σκατά η ζωή μπορεί να γίνει.
Λυπάμαι που οι επιλογές που έχει στο μυαλό της προϋποθέτουν παντα την ύπαρξη μιας σχέσης, ενός άντρα. Δεν υπάρχει καθόλου η επιλογή του είμαι μόνη μου και περνάω καλά και είμαι ήσυχη γιατι δεν εχω κανεναν να με μειώνει. Οι επιλογές που βλέπει είναι πολύ περιορισμένες ενω για μενα είναι τόσο απελευθερωτικες να ξέρεις ότι πάντα εχεις την επιλογή να είσαι μόνη σου και να είσαι καλά και δεν είναι κακό να είσαι μονος σου!