Χελλοου! Θα σας εκθέσω τον προβληματισμό μου σχετικά με τον σύντροφό μου. Ειμαστε μαζί περί τα επτά χρόνια, τα πάμε πολύ καλά. Οταν φέρνω την συζήτηση προς τον γάμο και τα παιδιά, η απάντηση ειναι παντα η ίδια: ο,τι θες εσύ, δεν με πειραζει , ας κανουμε ο.τι προτιμάς εσυ, οποτε θες εσυ κτλπ. Οταν τον ρωταω αν αυτος θέλει, μου λεει δεν τον νοιαζει αρκει να ειμαστε μαζι, ολα τα αλλα δεν τον ενδιαφέρουν. Και οκ για τον γαμο να το καταλάβω, αλλα σε σχεση με τα παιδια πώς μπορεί να ειναι τοσο ουδετερος σε αυτο το θέμα; Τον εχω ρωτήσει υποθετικά ότι αν δεν μπορέσω ή δεν θελησω ποτέ παιδιά αν θα με χώριζε και μου απάντησε πως δεν τον πειραζει αν δεν θα εκανε ποτε παιδια, και δεν θα με χωριζε. Τον εχω ρωτησει και υποθετικά αν εμενα εγκυος αν θα ηθελε να το κρατήσουμε, και μου εχει απαντήσει πως ναι θα ηθελε να το κρατήσουμε,αλλα αν δεν ηθελα εγω παλι θα το σεβοταν. Επισης προσπάθειες για παιδι ας αρχισουμε οποτε θελω εγω, μου λεει. Οπότε δεν μπορω να καταλαβω πως ειναι ουδετερος στο τοσο σημαντικο θεμα των παιδιών. Να πω πως στην αρχη της σχεσης ελεγε πως δεν ηθελε να αποκτήσει παιδια, και μετα αλλαξαν οι αποψεις του. Γενικά στη σχεση τις περισσότερες αποφάσεις σε σχεση με την κοινη μας ζωή, τις παιρνω εγω, πραγμα που μου αρεσει γιατι γενικως σαν άνθρωπος θελω να αποφασιζω εγω, και δεν μου αρεσουν οι αντιρρήσεις. Και αυτος με εμπιστεύεται πολυ. Οπότε ταιριάζουμε και κυλάει ομαλα η κοινη μας ζωη. Τέλος, να αναφέρω πως η ιδια ιστορια ειχε παιξει πανω κατω και με τους γονεις μου,καθως γαμος και παιδια έγιναν οποτε ηθελε η μαμα μου και ο μπαμπας μου ηταν σε φαση ναι οκ οτι θες. Και γενικα ο μπαμπας μου και ο σύντροφός μου ειναι ίδιοι σε πολλους τομείς. Ακομα και φράσεις που λενε ειναι ίδιες, χωρις να εχουν ακουσει ο ενας τον αλλον. Εχω κανει αντιγραφη της σχεσης των γονιων μου;; Πώς εγινε αυτο;
– -Τι έγινε ρε παιδιά;
Πώς έγινε αυτό; Πώς γίνεται να μην γίνει, εννοείς. Αυτό που βλέπεις κι έχεις ζήσει θεωρείς σωστό, δύσκολα δέχεσαι ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος, κι αυτό ισχύει για όλους μας, εδώ ισχύει γι’αυτούς που έχουν μεγαλώσει σε δυσλειτουργικούς γάμους, πόσο μάλλον σε λειτουργικούς. Αν γίνεται με συναίνεση, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω και πολύ είναι το «δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι τόσο ουδέτερος στο τόσο σημαντικό θέμα των παιδιών». Αφού λες ότι ακριβώς έτσι έγινε και στην οικογένειά σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Φαντάζομαι πως αν το σκεπτικό του είναι ” εσύ μεγαλώνεις τα παιδιά και εγώ φιλική συμμετοχή” τότε εύκολα είναι ουδέτερος γιατί πρακτικά η δικιά του ζωή δεν θα αλλάξει σε μεγάλο βαθμό.
Ναι γιατί σε μία, μη πατριαρχική κοινωνία, με τα ίδια πρόσωπα και καταστάσεις, το θεωρώ λογικό ένας άντρας να δίνει χώρο στην γυναίκα, στα πλαίσια του σεβασμού. Τύπου ”Αγάπη μου, εγώ θέλω να γίνω πατέρας και είμαι έτοιμος. Όποτε νιώσεις έτοιμη και εσύ, θα ήθελα ένα παιδί μαζί σου”. (υπάρχουν και τέτοιες εξαιρέσεις του κανόνα ευτυχώς). Ξέροντας όσα ξέρουμε, κρατάω μια πισινή για την περίπτωση της γράφουσας.
Δεν ισχύει αυτό που λες!
Αχ πολύ συμπαθητικός ο σκύλος σου εεεε ο φίλος σου ήθελα να πω. 😂. Δεν ξέρω η μαμά σου πώς την πάλεψε, σε κάποιες αρέσει να σέρνουν την άμαξα και να οδηγούν όπως θέλουν τη σχέση, σε μένα το φορτίο φαίνεται δυσβαχταχτο. Να πρέπει να πάρεις την κάθε απόφαση επάνω σου, με έναν άβουλο άνθρωπο να ακολουθεί. Το χουμε δει το εργάκι, αν το αντέχεις προχώρα.
Αφού γράφει ήδη ότι όχι απλά το αντέχει αλλά της αρέσει να αποφασίζει εκείνη χωρίς αντιρρήσεις. Κι έχει βρει τον κατάλληλο άνθρωπο γι’ αυτό. Η ειρωνία και και ότι σου εσένα σου φαίνεται δυσβάσταχτο σε τι βοηθούν?
φίλη μου, παντρεμένη χρόνια με δυο παιδιά, κάνει όλες τις διαδικασίες με τον άντρα της για να πάρουν στεγαστικό δάνειο για αγορά κατοικίας. Μόλις βγαίνουν από την τράπεζα, μετά τις υπογραφές, της λέει ότι την θαυμάζει που πήρε τόσο σημαντική απόφαση (!) και ότι αυτός δεν θα το τολμούσε. WTF?
Με έστειλε το ‘δεν θέλω αντιρρήσεις’. Φοβερή ατάκα για ζευγάρι που τα πάει καλά.
Ναι, leas, ψιλοτρομακτικό μου φάνηκε κι εμένα αυτό.
Ακου δε θέλω αντιρρήσεις! Λες κι είναι ο άλλος παιδάκι 4χρονο
και του λέει να βάλει το μπουφάν του κι αυτό τσινάει.
αχαχαχαχ η αλήθεια είναι ότι δεν είχα προσέξει το “δε θέλω αντιρρήσεις”. Είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον.
Κάποιοι δεν έχουμε αποφασίσει, ή δεν μας νοιάζει πολύ μάλλον, μπορούμε να φανταστούμε το μέλλον μας όμορφο με, ή και χωρίς παιδιά, αρκεί να έχουμε γύρω μας τους σωστούς ανθρώπους.
Φαντάζομαι ότι είναι ακόμα ευκολότερο για τους άντρες, έχουν μειωμένη πίεση να κάνουν παιδια πριν, περισσότερο χρόνο βιολογικά και μειωμένες υποχρεώσεις/ πίεση μετά. Εδώ κάποιοι δεν αλλάζουν στο παραμικρό τη ζωή τους, αληθινοί άνθρωποι, που γνωρίζω προσωπικά. Απίθανοι, αλλά αληθινοί άνθρωποι.
Ευστοχότατη σας βρίσκω!!
Προφανώς πιστεύει ότι το θέμα παιδί είναι γυναικεία υπόθεση. Πρέπει να συζητήσεις σχετικά με τις απόψεις του για μετά τη σύλληψη και τη γέννηση του παιδιού. Αυτό το κάνε ότι νομίζεις, τις περισσότερες φορές σημαίνει “ανάλαβε την ευθύνη”
Εγώ πάλι τον καταλαβαίνω τον φίλο σου. Κάπως έτσι είμαι κι εγώ. Δεν θέλω άμεσα παιδιά, είμαι θετική στην σκέψη να αποκτήσω στο μέλλον (όχι γενικά, αλλά ειδικά με τον σύντροφό μου) αλλά και να μην αποκτήσω δεν είναι κάτι που θα μου μείνει απωθημένο. Εννοείται και καταλαβαίνω τη δέσμευση που έχουν τα παιδιά (γι’ αυτό και δεν θέλω ακόμη άλλωστε). Πιστεύω πως αν αποκτήσω θα το κάνω συνειδητοποιημένα και γι’ αυτό θα κάνω το καλύτερο που μπορώ για τα παιδιά μου, αλλά δεν είναι διακαής πόθος μου, όπως θυμάμαι π.χ. φίλες μου που από τα 20 τους έβλεπαν μωρουδιακά… Διαβάστε περισσότερα »
Αλλο το να σου λεει δεν έχω πρόβλημα με το πότε/αν θα κάνουμε παιδιά και να το αφήνει πάνω σου, άλλο να αποδειχθεί ότι το δεν έχω πρόβλημα σημαίνει “εσυ ήθελες να κανουμε παιδί, τώρα λούσου τα και μη με ανακατεύεις”. Αλλα πραγματα θα έπρεπε να ρωτάς και να σκαλίζεις κατά τη γνώμη μου. Ειναι ευθυνόφοβος; Είναι φιλότιμος; Πώς μοιράζετε τις δουλειές σπιτιού και γενικότερες ευθύνες; Σε στηρίζει; Ποιες ειναι οι απόψεις του περί θέσης της γυναίκας; Αυτά πρέπει να ρωτάς για να μη βρεθείς προ εκπλήξεων.
-Είσαι φιλότιμος; -Δεν έχω πρόβλημα, αν θέλεις είμαι. -Θέλεις να μοιραστούμε τις δουλείες του σπιτιού; -Όχι μωρέ, καλά δεν είναι τώρα που τα κάνω όλα εγώ; Αλλά και πάλι αν θες, εντάξει. -Ποιες είναι οι απόψεις σου για τη θέση της γυναίκας; -Όποιες μου πεις. -Θέλεις να μοιραστούμε τις γενικότερες ευθύνες; -ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΟΧΙ, ΑΠΟΦΑΣΙΖΕ ΕΣΥ. Βλέπω μεγάλη καχυποψία γενικά στα σχόλια, φυσικά δικαιολογημένη λόγω της πατριαρχίας όπου πάντα βγαίνει χαμένη η γυναίκα. Αλλά νομίζω είναι επειδή σπανίζει στην ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία, η εικόνα του άντρα που πραγματικά δεν θέλει τίποτα άλλο από το να κάνει ότι του… Διαβάστε περισσότερα »
Κι οι δικός μου παππούς έτσι ήταν, γελαστός καλόκαρδος παπούλης που έκανε ότι του έλεγε κάποια άλλη νευρώδης και ελεγκτική γιαγιά, που τράβαγε το κουπί για να είναι πάντα καλοκαιράκι στο μυαλό του παππού. Κι εμένα μου πήρε χρόνια για να καταλάβω τη γιαγιά, που πάντα ήταν πιο κουρασμένη και ιδιοτροπή από τον μονίμως χαμογελαστό παππού μου.
Φυσικά και υπάρχει αυτό το πρότυπο συζύγου στην ελληνική κοινωνία, απλά το κοιτάμε από άλλες πλευρές Jester 🙂
Anna, και αυτά τα έχω δει. Έχω ξαναπεί ότι φοιτητής δούλευα εντός της σχολής. Εκείνη την εποχή, στη σχολή είχαμε δύο καθηγητές, παντρεμένους μεταξύ τους, που είχαν γραφεία μεσοτοιχία που επικοινωνούσαν και μεταξύ τους. Όλοι οι φοιτητές (και φοιτήτριες) είχαν να λένε τι καταπληκτικός ήταν ο άντρας καθηγητής, και τι άτυχος ήταν με τη μέγαιρα που έμπλεξε. Και ήταν αλήθεια πως επικρατούσαν απαράδεκτες καταστάσεις, με την γυναίκα να τον βρίζει με χυδαιότατους χαρακτηρισμούς, από το ένα γραφείο στο άλλο, κάθε μέρα, με όλο το κτήριο να ακούει. Για χρόνια. Κάποια στιγμή, συνεργάστηκα επαγγελματικά με αυτόν τον καθηγητή, και σε μικρότερο… Διαβάστε περισσότερα »
Την ιστορία με τους καθηγητές να μας τη δώσεις για παράλληλη ιστορία στο Αμπαρλεκιν, μη σου πω να έρθεις να μας βρεις, γράφεις ωραία, σαν να τους έχω γνωρίσει 😊
Ο λόγος που σχολίασα ηταν για να μιλήσω για το γιατί πολλά από τα σχόλια είναι καχύποπτα, κάθε σχέση είναι διαφορετική ναι, αλλά υπάρχουν πολλά επαναλαμβανόμενα σχέδια δυστυχώς στην πατριαρχια κι εμένα δεν μου αρέσουν καθόλου οι προδιεγραμμενοι ρολόι, περιορίζομαι!
Ευχαριστώ, Anna :). Με την παρατεταμένη καραντίνα, έχω πέσει με τα μούτρα σε δικό μου συγγραφικό project, δεν θέλω να μπλέξω διάφορα.
Εγώ προσωπικά δεν έχω καχυποψία που ειναι υποχωρητικός ο άνθρωπος. Ετσι ειναι, τα εχουν βρει και καλά κάνουν. Θεωρώ καλόπιστα ότι αυτό που της λέει ισχύει και αφήνει πάνω της την απόφαση. Πέρα όμως από αυτο το χαρακτηριστικό του πρέπει να σκεφτεί και άλλα πράγματα. Και θα το έλεγα σε κάθε κοπέλα το ιδιο πάνω κάτω!
Δεν καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου. Γράφεις: “δε μου αρέσουν οι αντιρρήσεις, θέλω να αποφασίζω εγώ”. Βρήκες λοιπόν έναν άνθρωπο που ανταποκρίνεται ακριβώς σε αυτό το οποίο ήθελες. Ίσως αν του έδινες περισσότερο χώρο σε άλλα θέματα, να εξέφραζε τι πραγματικά θέλει.
Ακριβώς, η σχέση τους λειτουργεί με βάση αυτό το μοτίβο, τώρα πώς περιμένει να είναι αποφασιστικός σε αυτό τον τομέα; Λόγω της σοβαρότητας του θέματος; Δεν είναι μαριονέτα να χορεύει στον ρυθμό της, τώρα σε θέλω υποχωρητικό, τώρα σε θέλω αποφασιστικό.
Δεν το θεωρώ απαραίτητα κακό. Ναι μπορεί να παίζουν ο,τι σενάρια γράφουν στα σχόλια αλλά εγώ το βλέπω ως κάτι θετικό. Το όνειρο της ζωής του είναι να είναι μαζί σου, εσύ είσαι η σταθερά κ αυτό είναι για εκείνον το αδιαπραγμάτευτο που τον κάνει ευτυχισμένο. Αν εσένα το όραμά σου περιλαμβάνει παιδιά τότε θα περιλαμβάνει κ το δικό του, αν όχι τότε όχι, σημασία έχει να βρίσκεσαι εσύ στη ζωή του. Τον ίδιο προβληματισμό είχε κ η κολλητή μου κ της απάντησα ότι εγώ το βρίσκω ρομαντικό. Στην τελική δεν θέλεις παιδί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, με τον οποιονδήποτε,… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα πρόβλημα μου φαίνεται το “δεν μου αρέσουν οι αντιρρήσεις.” Το να πει κάποιος είμαι ΟΚ και με παιδιά και χωρίς, δεν τον κάνει ούτε αδιάφορο, ούτε προεξοφλεί πως δεν θα ασχοληθεί (άλλωστε κανείς και μια συζήτηση για το θέμα). Μπορεί απλά να είναι ευτυχισμένος και με τους δύο τρόπους ζωής. Εσύ μπορείς να είσαι ΟΚ αν δεν δέχεσαι οι γύρω σου να διαφωνούν μαζί σου; Δεν ανησυχείς μήπως στριμώξεις κάποιον, μήπως δεν πάρεις ποτέ μια άλλη οπτική; Δεν λέμε να διαφωνείς για την πλάκα, αλλά αν προκύψει μπορείς να το διαχειριστείς, ή δεν επιτρέπεις να προκύψει ποτέ; Ειλικρινής απορία.
Το βλεπω πολυ πιθανο οτι οντως ετσι νιωθει. Κι εγω καπως ετσι ειμαι, και ειμαι και γυναικα. Δηλαδη αν τυχει θα χαρω (και θα φριξω), αν οχι θα ανακουφιστω (και θα αναρωτηθω what if?). Ποτε δεν ονειρευομουν να ειμαι μαμα και με τρομαζει, ομως ταυτοχρονα νιωθω οτι η εγκυμοσυνη και η μητροτητα ειναι κατι μαγικο. Το να εχουμε φαινομενικα αντιφατικες αποψεις για το ιδιο θεμα δεν ειναι και τοσο σπανιο.