Αγαπητή «Α, μπα»: Κάναμε reunion και μου είπε ότι με λυπάται

Αγαπητή Λένα και σχολιαστές. Θέλω τις απόψεις σας για το παρακάτω. Είμαι ας πούμε η Μαρία, 40 ετών και πρόκειται για κάτι που συνέβη πριν δύο χρόνια. Τότε λοιπόν, έγινε ένα reunion παλιών συμφοιτητών και μαζευτήκαμε καμιά δεκαπενταριά άτομα, το παλιό παρεάκι του Μεταπτυχιακού με το οποίο είχαμε χαθεί, να πιούμε μια μπύρα και να πούμε τα νέα μας. Εγώ σε γενικές γραμμές έχω μία προβλεπόμενη πορεία χωρίς καμία τρελή έκπληξη στη ζωή μου. Παντρεύτηκα τον άντρα που τα είχα από τότε, έκανα ένα παιδί, δουλεύω πάνω σε αυτό που σπούδασα και είμαι πολύ χαρούμενη και ήρεμη με τις επιλογές μου. Στο μπαράκι λοιπόν έκατσα με μία κοπέλα που τότε κάναμε αρκετή παρέα και ήταν ένα άτομο ευχάριστο και αστείο, αλλά και αρκετά φιλόδοξο και δηκτικό. Out of the blue λοιπόν που λέμε και στο χωριό μου, στο εντελώς άσχετο και εμβόλιμα εντελώς στη γενικότερη κουβέντα, με πιάνει ιδιαιτέρως να μου πει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι στενοχωριέται που βλέπει πως με τα χρόνια δεν εξελίχθηκα επαγγελματικά παρά τα τόσα προσόντα μου, ότι δεν περίμενε ότι τελικά θα παντρευόμουν τον συγκεκριμένο άντρα γιατί μπορούσα και καλύτερα (με δικά μου λόγια το λέω αυτό, δε θυμάμαι πώς μου το πε ακριβώς) και πως στενοχωριέται που όλο αυτό το ποτένσιαλ πήγε χαμένο. Και παιδιά ΕΜΕΙΝΑ ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ!!!!! Μου φάνηκε τόσο προσβλητικό, τόσο παρεμβατικό τόσο αγενές που δεν πίστευα στ αυτιά μου. Πραγματικά άκουγα και δεν μπορούσα να συντονιστώ. Και τώρα πάμε στο χειρότερο…. ΔΕΝ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑ!!! Ψέλλισα κάτι τύπου «Κρίμα που το βλέπεις έτσι, εγώ δεν βλέπω καθόλου έτσι τον εαυτό μου», για το υπόλοιπο της βραδιάς δεν της μίλησα και μετά την έσβησα από παντού. Κάποια στιγμή στο άσχετο έμαθα από έναν συνάδελφο ότι αυτή, λίγο καιρό μετά το συμβάν, είπε πως με θεωρεί ένα από τα εξυπνότερα και πιο καλόκαρδα άτομα που έχει γνωρίσει, δεν απάντησα τίποτα και τέλος. Κι έχει περάσει τόσος καιρός, και ακόμα δεν έχω ξεπεράσει την αντίδρασή μου. Είμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου το άφησα να περάσει έτσι, που δεν απάντησα αναλόγως, που δεν είπα έστω ένα «Δεν σου επιτρέπω». Έκτοτε η ίδια στέλνει πολύ (και καλά) τρυφερές ευχές στο mail μου σε γιορτές και γενέθλια και ή δεν απαντάω καθόλου ή ένα σκέτο Ευχαριστώ.(συνήθως όμως δεν απαντώ) Η ερώτηση. Δεδομένου ότι δε θέλω ΚΑΜΙΑ ΜΑ ΚΑΜΙΑ επαφή μαζί της, πιστεύετε ότι έχει νόημα να της γράψω τόσο ετεροχρονισμένα πόσο με πρόσβαλε και με τσάντισε, ή έτσι ανοίγω τον δρόμο προς την κόλαση και όχι απλά δε θα νιώσω καλύτερα, αλλά θα βγουν κι άλλα. Επίσης, εσάς σας έχει συμβεί κάτι τόσο άκυρο και πώς αντιδράσατε? Ακόμη και τώρα δεν ξέρω ποια είναι η σωστή αντίδραση σε μία τόσο αναίτια επίθεση… Σας φιλώ.
-Θυμωμένη

Η φαντασίωση εκδίκησης είναι «δεν σου επιτρέπω;» Της έκανες τη μούρη κρέας.

Αγαπητή φίλη, λυπάμαι για την ψυχρολουσία που έφαγες στα καλά καθούμενα, αλλά δεν είναι να απορείς που δεν είχες έτοιμη απάντηση σε μια περίσταση που ήταν υποτίθεται για χαλάρωση, για μια επίθεση που ήρθε από το πουθενά από μια άσχετη, που δεν βγήκες εκείνο το βράδυ έχοντας το νου σου για ένα τσουνάμι αγένειας. Συνυπάρχουμε σε κοινωνίες επειδή έχουμε κάνει τη συμφωνία να μην βαράμε ο ένας τον άλλον όταν έχουμε νεύρα. Η γυναίκα αυτή δεν τα έχει καταφέρει ακόμα, ποιος ξέρει τι βάρος έχει στην ψυχούλα της, δεν το λέω για να την δικαιολογήσω, να τα πει στην ψυχολόγο της. Λες να υπήρχε απάντηση που θα της άλλαζε την δομή του εγκεφάλου της;

Ίσα ίσα, η μετρημένη σου απάντηση, που ήταν «δεν θέλω να σε ξαναδώ μπροστά μου» μου φαίνεται ό,τι πρέπει (με την παραδοχή ότι ζούμε σε οργανωμένες κοινωνίες) και αν και δεν το είπες έτσι, δεν χρειαζόταν. Το άκουσε μια χαρά, και γι’αυτό προσπαθεί να κερδίσει την εύνοιά σου. Κάνει πάρα πολύ άγαρμπες (και εκνευριστικές και δειλές) απόπειρες να σου ζητήσει συγνώμη, και δεν την δίνεις. Αυτός είναι ο διάλογος που συνεχίζεται μετά από εκείνο το βράδυ στο μπαρ.

Η εξωτερίκευση όλων αυτών σε γραπτό λόγο πιστεύω ότι απλώς θα της δώσει την ευκαιρία να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά της. Επίσης νιώθω ότι δεν αξίζει να της δείξεις την ευάλωτή σου πλευρά. Δεν το αξίζει η συγκεκριμένη, εννοώ. Δε θα διαβάσει αυτά που θα γράψεις, θα διαβάσει αυτά που θέλει να διαβάσει. Ποιος άκουσε ποτέ κριτική για τη συμπεριφορά του και είπε Ω ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ ΦΕΡΘΗΚΑ ΑΠΑΙΣΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ. Μπορείς να το ξεπεράσεις και χωρίς να τη συμπεριλάβεις.

Αν πιστεύεις ότι αν τα γράψεις θα ξαλαφρώσεις, φυσικά και να το κάνεις. Σκέψου το όμως καλά, γιατί η ζωή δεν μοιάζει με τις ταινίες. Να θυμάσαι ότι δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεράσεις το γεγονός. Θα το ξεπεράσεις όταν συγχωρήσεις τον εαυτό σου ότι δεν αντέδρασες σωστά. Τέλεια αντέδρασες, δύσκολα μπορούσες να αντιδράσεις καλύτερα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News