Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 8

Είναι πολλές οι ερωτήσεις που δεν φτάνουν μέχρι τη δημοσίευση, κι αυτό επειδή η απάντηση είναι «η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος».

Ιllustration Stephan Schmitz

Δεν δημοσιεύονται πάντα γιατί μέχρι τώρα πίστευα ότι η απάντηση είναι προφανής, ίσως κουραστική και επαναλαμβανόμενη για τους αναγνώστες, και ότι αυτός που ρωτάει, αν διαβάσει λίγο στο σάιτ, θα το συμπεράνει και μόνος του. Όμως, όσο περνάει ο καιρός, αυτές οι ερωτήσεις όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται.

Αυτό μπορεί να σημαίνει διάφορα πράγματα, ή πολλά μαζί. Ότι η καραντίνα κάνει πιο έντονους τους προβληματισμούς. Ότι όσο αυξάνονται οι αναγνώστριες, αυξάνονται και αυτές οι ερωτήσεις, στατιστικά. ή ότι παλιότερες αναγνώστριες βρίσκουν όλο και περισσότερο θάρρος για να στείλουν ερώτηση.

Κάθε Σαββατοκύριακο θα δημοσιεύω λοιπόν αυτές τις ερωτήσεις, για να διαβάζουν και ίσως να απαντούν όσες ενδιαφέρονται. Η δική μου απάντηση για αυτές τις ερωτήσεις είναι το γνωστό μάντρα του α μπα. Δεν έχει γίνει αδίκως μάντρα. Για όσες έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ελπίζω να βρουν μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις τον εαυτό τους και να καταλάβουν ότι όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι μέσα μας επειδή μας βασανίζει, δεν υπάρχουν ταινίες, βιβλία ή συμβουλές που μπορούν να το κάνουν. Αυτά είναι βοηθήματα. Κανένα από αυτά όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συστηματική θεραπεία. Και επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να έχουμε «πρόβλημα» για να πάμε. Αρκεί να έχουμε μια ερώτηση που μας βασανίζει σε σημείο να διαταράσσεται η καθημερινότητα μας ή οι σχέσεις μας με τους άλλους.

1

Ήμουν και είμαι μια τρομερά ρομαντικη γυναίκα. Έχω μάθει να ζω και να λειτουργώ συναισθηματικα, μόνο που τον τελευταίο χρόνο έχω παψει να πιστεύω στον έρωτα. Όχι απλά δεν έχει βρεθεί κάποιος ή κάτι να με κάνει να νιώσω ή έστω να ενθουσιαστω αλλα πλέον έχω διαγράψει εντελώς αυτή την πιθανότητα από την ζωή μου. Δεν πιστεύω ότι γίνεται πλεον αυτό. Μετά από την τελευταία μου σχέση που έληξε άδοξα, σταμάτησα να ασχολούμαι με την προσωπική μου ζωή. Δεν με ενδιαφέρει το αν έχει κάτι να μου δώσει ο εκάστοτε άντρας που έχω απέναντι μου. Δεν αισθάνομαι ότι μου λείπει ο πρώην μου ή μια τέτοια απογοήτευση. Έχω φτάσει στο σημείο της απαθειας ως προς ο, τι ερωτικό γίνεται γύρω μου. Σιγά σιγά αντιμετωπίζω όλα τα συναισθήματα με μια πιο ρεαλιστική ματιά που κάνει να αμφιβαλω για το αν υπάρχει όντως αυτό το συναίσθημα. Από την μία είναι όλα αυτα και από την άλλη, όσο αναλύω και παρουσιάζω τις σκεψεις μου φοβάμαι πως ο νέος τρόπος που έχω, με ωθεί σε μια μιζερη, πεζη ζωή, χωρίς συγκινήσεις κτλ. Πάντα ο έρωτας ήταν κινητήρια δύναμη για μένα και πλέον τον χλευαζω λες και είναι παιχνίδι για αδυναμα και ανωριμα άτομα. Είμαι μπερδεμένη, δεν ξέρω αν αυτά είναι δικά μου προβλήματα και φόβοι, δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα απομειναρια απογοήτευσης από την τελευταία μου σχέση ή και αν έχω βυθιστει στην κατάθλιψη. Θέλω να βρεθεί ένας τρόπος να ξεκαθαρίσω και να μπορέσω να ξανά αισθανθω ζωντανή. Να έρθει κάτι και να με διαψεύσει

– Μελίνα

Αν η κοσμοθεωρία σου λέει ότι πρέπει να είσαι σε μόνιμη κατάσταση έρωτα για να είσαι λειτουργική, θα έπεφτες αργά ή γρήγορα σε τοίχο, διότι αυτό δεν λέγεται ρομαντισμός.

2

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω με τη ζωή μου…Γίνομαι 23 σε λίγους μήνες και έχω μια σχέση εδώ και 3μιση χρόνια με ένα παιδί που είναι 27 και το γνώρισα μέσω fb..Μιλάγαμε για ένα διάστημα,(σπουδάζουμε και οι 2 στην ίδια πολη και συγκατοικούμε από την αρχή σχεδόν της σχέσης μας) ώσπου βγήκαμε και αρχίσαμε να είμαστε μαζί ενώ ήμουν ηδη σε μια σχέση 5 χρόνων,όπου αυτός έμενε Αθήνα κ δούλευε ενώ εγώ ειχα περάσει αλλου κ σπούδαζα ,με αδιανοητους περιορισμούς (δεν είχαμε υποτίθεται μέσα δικτύωσης,φίλους είχαμε ξεκόψει απ’ την αρχή της σχέσης μας κ βγαίναμε μόνο μαζί προφανώς)..Τέλος πάντων την τελείωσα αυτή τη σχέση και συνέχισε αυτή γ κατάσταση και σ αυτή τη σχέση που έχω τώρα με ακόμα χειρότερους περιορισμούς, άσε που είμαστε και 2 τελείως διαφορετικοί χαρακτηρες…δν Μ αφήνει να ντύνομαι όπως θελω- και προφανώς μιλάω για πολύ ακραία πράγματα και όχι για το σενάριο να φορέσω κανένα φόρεμα,αυτό δεν το συζηταω καν.. σπαζεται όταν βάφομαι παραπάνω,βγαίνουμε μόνο για καμιά μπύρα η κάνα καφέ τπτ παραπάνω,ακόμα και στο σούπερ μάρκετ και στη σχολή μαζί πηγαίναμε…από την αρχή μέχρι τωρα έχουμε πολλούς τσακωμους συνεχώς και φτάνουμε πάντα στα άκρα με αυτόν άπειρες φορές να Μ απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει και τα σχετικά..εγώ εξακολουθώ να μένω σ αυτή τη σχέση λόγω ρουτίνας (πολύ κακώς) και απλά προσπαθώ να περνάω όσο καλά γίνεται στην καθημερινότητα μας γιατί η αυτοεκτίμηση μου έχει πιάσει πάτο αυτά τα χρόνια, νιώθω τελείως αχρηστη και τον πρώην μου μέχρι πρόσφατα ακόμη εξακολουθούσα να τον σκέφτομαι και να μετανιώνω για την επιλογή που εκανα…σ αυτά τα χρόνια αντιμετώπιζε κάποια σοβαρά προβλήματα υγείας ο πατέρας μου με αποτέλεσμα να πηγαίνω συχνά πέρα δώθε για να είμαι μαζί του(ήταν ηλικιωμένος και η μητέρα μου έχει πεθάνει)και εκείνος δεν έδειχνε καθόλου καταννοηση προφανώς σε τίποτα μιας και θεωρούσε πως έπρεπε να τον παρατήσω γιατί δεν μου φερόταν καλά πότε ούτε όσο ήμουν μικρή και ούτε αργοτερα..από τον Οκτώβρη που έχει μπει στρατο,τα πραγματ εχουν χειροτερέψει..δν ήθελε να πηγαίνω ούτε σχολή,ούτε σούπερ μάρκετ μόνη μου και κάθε φορά νευρίαζε, έβγαινα ελάχιστα από το σπίτι μονο για τα απαραίτητα και μέσα σ όλα ο πατέρας μου νοσηλεύτηκε πολλές φορές, εγώ πηγαινοερζομουνα και η ψυχολογία μου ήταν χάλια γιατί δεν είχα ούτε έναν άνθρωπο να μιλήσω…τον Φεβρουάριο εν τέλει πέθανε..εκεονοινος πήρε άδεια για να έρθει στη κηδεια, κάθισε μια βδομάδα και μετά ξαναγύρισε..εγώ από τότε,είμαι πολύ χάλια,σε συνδυασμό και με τον εγκλεισμό της καραντίνας και με το ότι δεν έχω έναν άνθρωπο να μιλήσω μιας και απο συγγενείς δεν έχω κανέναν απολύτως και προφανώς κανενα γνωστό η φιλο..εκείνος δεν με καταλαβαίνει καθόλου και εγώ κοντεύω να τρελαθώ και με τις διαδικασίες όλες που πρέπει να τακτοποιήσω μέσα σε όλα, σε συνδυασμο με το ότι αναγκάζομαι να μένω και στο πατρικό μου,(στο οποίο και νιώθω πολύ ανασφαλής μιας και τις τελευταίες μέρες δεν κοιμάμαι σχεδόν καθόλου γιατί φοβάμαι διαρκώς ότι θα μπουν κλέφτες μετά από ένα σκηνικό που είχε γίνει)..Πραγματικά πιστεύω πως πρέπει να είναι η πιο περίεργη ιστορία που έχετε ακούσει..

-Ελένη

3

Αγαπητή Α, μπα, Στα 13 μου ξεκίνησαν οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις αλλά μέχρι τα 23 μου δεν έδινα πολύ σημασία. Οι γονείς μου κατηγορούσαν πάντα εμένα, το ντύσιμό μου, την εξωτερική μου εμφάνιση, και αντιμετώπιζαν την παρενόχληση σαν κάτι κολακευτικό, που επιβεβαιώνει το πόσο αρέσω στους άντρες. Σιγά σιγά, μέσω του φεμινισμού, άρχισα να συνειδητοποιώ τι μου είχε συμβεί, και ο μόνος λόγος που ψάχτηκα ήταν γιατί είχα αρχίσει να έχω συγκεκριμένες φοβίες. Με έχουν αγγίξει πολλές φορές στο λεωφορείο και στο δρόμο, έχω επιζήσει από απόπειρα βιασμού ένα βράδυ, δύο σύντροφοι έχουν τελειώσει μέσα μου χωρίς την άδειά μου, έχω φάει ξύλο και chocking στο σεξ χωρίς να έχω συναινέσει, έχω ξυπνήσει με ουρολοίμωξη μετά από άγαρμπο και επιθετικό σεξ, έχω ξυπνήσει με πόνο και αίμα στον πρωκτό και στον κόλπο μου πάλι από κακό σεξ, έχω συναινέσει στο σεξ μετά από πίεση, έχω παρενοχληθεί σεξουαλικά από εργοδότες και άλλα πολλά. Εκεί που άρχισα να ξυπνάω ήταν όταν ο συγκάτοικος μιας φίλης μου τον έπαιξε δίπλα μου την ώρα που νόμιζε ότι κοιμόμουν, και εγώ είχα απλά παγώσει. Άρχισα να φοβάμαι να περπατήσω μέχρι το σπίτι, να κοιμηθώ κοντά σε άντρες, να μπω σε συγκοινωνίες. Είχα φτάσει σε σημείο να τρίζω τα δόντια μου από το άγχος και απ’το φόβο. Άλλαξα ριζικά το ντύσιμό μου από χαριτωμένο σε αγοροκόριτσο με την ελπίδα να φαίνομαι δυνατότερη, να τραβάω λιγότερο την προσοχή, και να μην διευκολύνω κανέναν να αντικειμενοποιήσει το σώμα μου. Όσο για το σεξ; Το δευτερόλεπτο που έβλεπα επιθετικές ή βίαιες τάσεις εξαφανιζόμουν. Και κάθε φορά θύμωνα με τον εκάστοτε σύντροφο αλλά και με τον εαυτό μου. Πλέον -όντας bi– έχω επικεντρωθεί μόνο στις γυναίκες και είμαι πια καλά. Στο κομμάτι του dating έχει φύγει ένα τεράστιο βάρος απ’τους ώμους μου, κι αυτό γιατί νιώθω ασφάλεια. Μ’αρέσει το σεξ με τους άντρες εξ ίσου, αλλά δεν αντέχω άλλο. Είναι τόσο μικρό το ποσοστό που ειλικρινά ενδιαφερόταν για την απόλαυσή μου και δεν δανειζόταν κινήσεις απ’τις τσόντες, και τόσο μεγάλο το ποσοστό εγωιστών και βίαιων συντρόφων που τελικά δεν είχε νόημα. Ένιωθα ότι έψαχνα ψύλλους στ’άχυρα, μόνο που τα άχυρα ήταν τσουκνίδες. Παρ’ολα αυτά, νιώθω ότι υπάρχουν ακόμα τραύματα μέσα μου που δεν μου επιτρέπουν να είμαι υγιής. Έχω ξεσπάσματα θυμού, οργής και θλίψης κάθε φορά που συμβαίνει κάτι, ακόμη κι αν είναι απλά catcalling. Δεν θέλω να με αγγίζει τόσο, κι όμως δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Συμβουλές; Ευχαριστώ!

4

Γεια χαρα Αμπούλα και σχολιαστές! Κλασικά κι εγώ διαβάζω Αμπα πολύυυ καιρό και μετά από κάμποσα χρόνια στέλνω σήμερα ερώτηση. Λοιπόοοον…Δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Είμαι 26 χρονών, σε σχέση εδώ και 8 μήνες, με δουλειά, χωρίς πτυχίο. Πρώτο μεγάλο μου θέμα το πτυχίο το οποίο εδώ και 3 χρόνια αναβάλλεται συνεχώς (μόνο η πτυχιακή έμεινε) καθώς δουλεύω φουλ φουλ φουλ και δεν υπάρχει επαρκές ψυχικό απόθεμα για διάβασμα. Η αναβολή αυτή έχει συνέπειες αναβολής σε πολλούς τομείς της ζωής μου πλην της απόφασης που έκανα πράξη να μείνω μόνη μου όντας οικονομικά ανεξάρτητη πριν από μερικούς μήνες. Δηλαδή αναβάλλω χόμπι, ασχολίες, εκδρομές κλπ. Απλά δεν βρίσκω το κουράγιο να τελειώσω. Μήπως όμως είναι μία καλή δικαιολογία επειδή φοβάμαι να αρπάξω τη ζωή από τα μαλλιά; Και επειδή η απάντηση μάλλον είναι ναι , τι να κάνω για να το αλλάξω; μου φαίνεται σα να έχω να ανέβω το Έβερεστ. Δεύτερο θέμα, οι σχέσεις. Αυτή είναι η δεύτερή μου σχέση , η πρώτη ήταν 5 χρόνια. Με τον πρώτο που ήταν και ο πρώτος μου, πρώτη σχέση κλπ ήμουν ερωτευμένη για περίπου 2 χρόνια, μετά δεν ήμουν αλλά είχαν αναπτυχθεί βαθύτερα συναισθήματα τέλος πάντων έληξε κάποια στιγμή. Τώρα έχω σχέση με έναν άνθρωπο που τον υπερθαυμάζω, τον ποθώ τα μάλα (ποτέ πριν δεν πίστευα ότι το σεξ μπορεί να είναι τόσο ταιριαστό ανάμεσα σε 2 άτομα και τόσο υπέροχο) αλλά…υπάρχει αυτό το αλλά. Δεν είμαι ερωτευμένη. Στο μεταξύ όλοι μου λένε ότι δεν με έχουν ξαναδεί τόσο ερωτευμένη ποτέ και ότι λάμπω. Αυτός το ξέρει, δηλώνει τρελά ερωτευμένος και μου λέει όσο αντέξω και όσο αντέξει καθώς αυτός είναι τόσο ερωτευμένος που ελπίζει. Τον βλέπω σαν ιδανικό πατέρα των παιδιών μου (θεωρητικά), με φαντάζομαι για χρόνια μαζί του να ζούμε όμορφα ενώ δεν έχω υπάρξει ερωτευμένη μαζί του. Γίνεται αυτό το πράγμα; Τον θέλω, τον νοιάζομαι τον ποθώ και δεν έχω τη φλόγα. Λυπάμαι που θα το πω αλλά μόνο μία φορά στη ζωή μου από τότε που με θυμάμαι εξομολογήθηκα τον έρωτά μου σε έναν τύπο και ας έφαγα άκυρο , κατα τα άλλα πρώτα μέσα μου έλεγα οκ σε θέλει αφέσου και ερωτευόμουν. Και τρίτο θέμα, έχω πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση στη δουλειά μου και στην εικόνα μου στους τριγύρω μου , νιώθω φοβισμένη να ζήσω και νιώθω ότι σπαταλώ τη ζωή μου με τον φόβο μου. Αρχίζω να μη νιώθω αυθεντικός άνθρωπος. Είχα πάει σε ψυχολόγο σαν φοιτήτρια για 4-5 συνεδρίες και δεν μου άρεσε, ένιωθα ότι μιλούσα σε μια καλή φίλη. Ξαναπήγα σε εναν άλλο πριν κανά χρόνο και μου πρότεινε ύπνωση (!!!) και ότι ό,τι θέλω να πετύχω να του το πω και θα γίνει σε 6 μήνες το πολύ επειδή είναι πολύ πετυχημένος. Του είπα ότι δεν ψάχνω εγχειρίδια , ότι θέλω να αναλύσω επαναλαμβανόμενα μοτίβα που ακολουθώ και δεν μου αρέσουν και ότι δεν με ενδιαφέρει αυτή η προσέγγιση. Παρότι οικονομικά δεν με πολυπαίρνει είπα θα ξαναπάω κάποια στιγμή σε ψυχολόγο μετά καραντίνας. Αυτά και συγγνώμη αν κούρασα. (ήθελα να είναι μικρότερο το ποστ αλλά χανόταν νόημα).

Πρόθυρα χαμενίασης

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

4 points
Upvote Downvote

8
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
5 Θέματα σχολίων
3 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
5 Συντάκτες σχολίων
Μαύρο ΓατίPo the PandaCorry Karav O'KeeriestephiestepMafalda Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Po the Panda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

2. Δυστυχώς Ελένη, η ιστορία σου είναι αρκετά συνηθισμένη. Έχεις πέσει θύμα κακοποιητικού και χειριστικού συντρόφου, με αποτέλεσμα να πέσει η αυτοεκτίμησή σου στα τάρταρα και να έχεις αποκοπεί απο τους πάντες, και απο ότι καταλαβαίνω, υπάρχει και το ενδεχόμενο να παρατήσεις τις σπουδές σου. Έχω βρεθεί ακριβώς στην ίδια θέση με εσένα. Αποκόπηκα απο τους πάντες, παράτησα τις σπουδές μου, άλλαξα τα πάντα και στο τέλος έφαγα και ξύλο, γιατί ό,τι και να κάνεις για αυτούς τους ανθρώπους, πάντα θα βρουν κάτι να γυρίσουν εναντίον σου. Δεν γουστάρει εσένα σαν άνθρωπο, αλλά τον έλεγχο και την εξουσία που ασκεί… Διαβάστε περισσότερα »

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Advocate

Po the Panda, λυπάμαι πολύ για όσα πέρασες 🙁 Χαίρομαι που τα ξεπεράσες και τώρα είσαι καλά<3 Μια αγκαλιά<3

Po the Panda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

😘😘🥰

Po the Panda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Εντωμεταξύ, τώρα είδα για τον πατέρα σου, με συγχωρείς. Λυπάμαι πολύ. Ελπίζω να έχεις στήριξη απο κάπου να σε βοηθήσει να προχωρήσεις.

Corry Karav O'Keerie
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

4. Προφανώς δεν είναι “Η” λύση. Αλλά αν είναι να πάνε στράφι οι σπουδές για μια μαμω-πτυχιακή, δώσε να στην κάνουν επί πληρωμή. Αν είσαι και οικονομικά ανεξάρτητη κιόλας, ακόμα πιο εύκολο. Δεν λέω πως είναι το σωστό, αλλά αφενός ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία θα είσαι, αφετέρου αν είναι να σε βοηθήσει να κλείσεις τρύπες στη ζωή σου που σε ρουφάνε ζωντανή, εγώ δεν θα σε κρίνω.

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Advocate

2. Ελένη μου, λυπάμαι για όσα πέρασες. Συλλυπητήρια για τους γονείς σου. Ο φίλος σου είναι κακοποιητικός και χειριστικός. Πρέπει να απομακρυνθείς αλλά καταλαβαίνω ότι δεδομένης της κατάστασης, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, ίσως και αδύνατο. Γι’ αυτό θα σου έλεγα, εκτός από ψυχολόγο, να επικοινωνήσεις και με δικηγόρο και να λάβεις τα απαραίτητα μέτρα για να τον κρατήσεις μακριά από τη ζωή σου. Αυτός ο άνθρωπος δεν σε αγαπάει ή, ακόμη και να σε αγαπάει, σε αγαπάει σα να είσαι ιδιοκτησία του, ενώ εσύ είσαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, που αξίζει αγάπη, σεβασμό και ελευθερία – τα αυτονόητα, δηλαδή. Έχεις περάσει… Διαβάστε περισσότερα »

Mafalda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

1. Νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Φόβος, ψυχική εξάντληση, πόνος για την προηγούμενη σχέση. Δεν είναι κακό να είναι κινητήρια δύναμη ο έρωτας, αρκεί να μην είναι η μόνη, γιατί τότε πράγματι δεν μιλάμε για ρομαντισμό. Από τον τρόπο που γράφεις, νιώθω λες και ήσουν στο ένα άκρο και πήγες στο άλλο, λες και αδυνατείς να βρεις ισορροπία στο συγκεκριμένο θέμα γιατί είναι τόσο σημαντικό στη ζωή σου. Μην περιμένεις μαγικές συνταγές ούτε τον επόμενο έρωτα για να σε διαψεύσει. Ψυχολόγος και θα ξεδιαλύνουν όλα. 2. Λυπάμαι τόσο πολύ για όσα πέρασες και περνάς. Συλλυπητήρια. Δεν έχω συμβουλή, παρά… Διαβάστε περισσότερα »

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ήρωας

4. Όπως έχει πει πολλάκις η Λένα, πολλές φορές μεταφράζουμε ως έρωτα την αγωνία να μην χάσουμε τον άλλο σε συνδυασμό.με το ότι δεν τον ξέρουμε , γνωστο και ως πεταλούδες στο στομάχι. Αν σου λείπει αυτό από μόνο του ώρα να καταλάβεις ότι δεν είναι απαραίτητο για μια σχέση ούτε εγγυάται την ποιότητα της, γενικά μιλάμε για ένα συναίσθημα με κυρίως αρνητικές βάσεις (ανασφάλεια) που κατασκευάζουμε μόνοι μας οπότε μην το κάνεις θέσφατο. Άμα οντως τον θέλεις σεξουαλικά το σύντροφο και τον νοιάζεσαι ειλικρινά δε βλέπω που είναι το πρόβλημα.