Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 62

1.Αγαπητή Αμπά και αναγνώστες, Ελπίζω να δημοσιεύσεις την ερώτησή μου γιατί νιώθω ότι χρειάζομαι την ματιά και τη λογική σας, αν το κάνεις ζητώ προκαταβολικά συγνώμη σε όποιον ξυπνήσω πληγές και νιώσει άβολα. Πριν από περίπου έξι μήνες είχα με τον σύντροφό μου μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη την οποία και τερμάτησα. Δεν ήταν ατύχημα με το προφυλακτικό γιατί δεν χρησιμοποιούσαμε, παρά το ότι είχα πει αρκετές φορές να χρησιμοποιήσουμε, αλλά χωρίς να επιμένω, οπότε πάντα άκουγα τα προσέχω και ξέρω κλπ κλπ. Τέλος πάντων ερχόμαστε στο σήμερα, μέσα σε αυτούς του 6 μήνες μετά την έκτρωση έχουμε κάνει σεξ σύνολο γύρω στις 6 φορές γιατί εγώ για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν μπορούσα ούτε στην ιδέα να κάνω το οτιδήποτε που θα μου θυμίζει την εμπειρία αυτή, ο σύντροφός μου σε όλη αυτή την διαδικασία είναι πολύ υποστηρικτικός δεν με πιέζει καθόλου γενικά μου δίνει χρόνο χωρίς να βλέπω κάτι εκβιαστικό από την πλευρά του. Το θέμα είναι το εξής, έχω παρατηρήσει ότι ο λόγος πλέον που δεν μπορώ να κάνω σεξ μαζί του είναι ότι δεν τον εμπιστεύομαι σε αυτό το κομμάτι, με αποτέλεσμα κάθε φορά που γίνεται εγώ να σκέφτομαι πότε θα τελειώσει ώστε να ελέγξουμε αν έχει γίνει κάτι λάθος με το προφυλακτικό και να είμαι σίγουρη ότι δεν θα περάσω τα ίδια. Όπως καταλαβαίνετε αυτές οι σκέψεις με οδηγούν στο να μην θέλω να γίνεται συχνά γιατί δεν θέλω να μπαίνω σε αυτή την διαδικασία άγχους. Το ερώτημά μου είναι, είναι φυσιολογικές αυτές οι σκέψεις, ξεπερνιούνται, θα το παθαίνω με όλους τους άντρες ή μόνο με τον σύντροφό μου, πρέπει να χωρίσω; Δεν ξέρω, σκέφτομαι πολλά και νιώθω λίγο χαμένη γιατί δεν έχω ξαναντιμετωπίσει κάτι αντίστοιχο.

2.Αμπα μου, είμαι 26, λίγο πριν τα 27. Αποφοίτησα απο το Πανεπιστήμιο, έκανα διάφορες δουλειες (IT τμήμα) και τελικά βρήκα μια δουλειά καλή μεν (ζηλευτή απο όλους μους τους συμφοιτητές) αλλά δυστυχώς εξ αποστάσεως. Δυστυχώς διότι μενω σε ένα τοξικό περιβαλλον μιας Αγίας Ελληνικής Οικογένειας. Μπορώ να με συντηρήσω πρακτικα μιας και ο μισθός μου είναι αρκετά πανω απο τον μέσο όρο, ομως δεν φεύγω. Στην ιδέα και μόνο καταρρέω και αρρωσταίνω στην κυριολεξία (κάνω εμετό, ανεβάζω πυρετο). Πάντα έλεγα μόλις ανεξαρτητοποιηθω οικονομικά θα παρω το καπελακι μου και θα φύγω. Απο ότι φαίνεται άργησα τόσο πολυ που πια μοιάζει ακατόρθωτο. Νιώθω παγιδευμενη, εγκλωβισμένη για παντα. Αισθάνομαι οτι οφείλω να μείνω με την οικογένεια μου μιας και οι μόνοι αποδεκτοί για αυτους λόγοι θα ήταν ο γάμος ή η δουλειά σε άλλη πόλη/χώρα. Δουλειά έχω στο λάπτοπ μου ενώ γάμο δεν επιθυμω. Επίσης κρύβω την πολυετη σχέση μου εδώ και παρα παρα πολυ καιρό. Έχω αρρωστήσει. Κλαιω χωρίς προφανή λόγο με το που ξυπνάω. Έχω κάνει 1 έτος ψυχοθεραπεία με ψυχίατρο χωρίς αποτέλεσμα (την τερμάτησε εκείνος επειδη ανακυκλωναμε τα ίδια θέματα). Χώρισα για να γλιτώσω απο τύψεις και διλήμματα αλλά τα ξανά βρήκαμε. Δεν ξέρω πως να ξεφυγω. Νιώθω ότι είμαι καταδικασμένη. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τον πατερα-δυνάστη μου. Μου φαντάζει αδυνατο. Νιώθω αδυναμη και άρρωστη. Το ξέρω ότι σε έναν υγιή άνθρωπο όλα αυτά μοιάζουν ηλιθιότητες και η λυση προφανης. Εγώ όμως εχω εμποτιστει με τη νοσηρή τους ιδεολογία και εχω παραλυσει.

3.Αγαπητή, βρίσκομαι σε μια σχέση που έχει σβήσει μέσα μου από τη πρώτη μέρα σχεδόν. Είμαστε μαζί τέσσερα χρόνια μέσα στα οποία χωρίσαμε για ένα μεγάλο διάστημα. Είναι μια κοπέλα που σε όλη τη διάρκεια της σχέσης μας φέρεται χειρίστηκα, έχει απαιτήσεις που ξεπερνούν τα όρια μου και δεν δείχνει κανένα σεβασμό σε οτιδήποτε θέλω και μου αρέσει. Πολλές φορές με απείλησε ότι θα αυτοκτονήσει όταν μαλωναμε και έτσι δε κατάφερα να τη χωρίσω, άλλες φορές πάλι δεν μπορούσα να χωρίσω γιατί ένοιωθα εγκλωβισμένος. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσω τον εαυτό μου, έγινα άλλος άνθρωπος και άρχισα να μη νοιώθω και να σιχαίνομαι τα πάντα πάνω μου.. στο τέλος χωρίσαμε, πέρασε καιρός και βρήκα τις ισορροπίες μου. Όμως μετά ξανά γύρισα πίσω και τώρα δεν ξέρω τι να κάνω…θέλω να ξεφύγω από ολο αυτό και δεν μπορώ..

4.Αγαπητη Α μπα, Γραφω γιατι ειμαι πολυ στεναχωρημενη. Η οικογενεια μου (γονεις και 2 αδερφια) με ξεγραφει σιγα σιγα. Ολα ξεκινησαν πριν καποια χρονια οταν αποφασισα να φυγω απο το σπιτι για να μεινω μονη μου με τη σχεση μου (ιδιου φυλου)- στην ιδια πολη με το πατρικο. Δεν τους ειπα ποτε οτι ειναι σχεση μου αλλα το καταλαβαν πιστευω. Απο τοτε που εφυγα πηγαινα ανα διαστηματα επισκεψη στο πατρικο. Η μητερα μου οταν πηγαινα μου κρατουσε μουτρα και τσακωνομασταν, επειδη ειχα φυγει απο το σπιτι. Αποτελεσμα να ψυχρανθουμε και πλεον να μη μιλαμε καθολου σχεδον, μονο σε γενεθλια και αυτο με το ζορι. Ο αδερφος μου απο μικρη με αντιπαθουσε πολυ για ενα ανεξηγητο λογο και σταματησε και την καλημερα οταν εφυγε απο το σπιτι για να παντρευτει. Για να καταλαβεις, ουτε σε γιορτες δε μου στελνει και αμα ποτε βρεθουμε σε τραπεζι δε μου απευθυνει ποτε το λογο, ειναι σα να μην υπαρχω. Η αδερφη μου ομοιως παντα αδιαφορουσε για την υπαρξη μου, ρωταει ανα διμηνο τι κανω, εγω στελνω σαφως περισσοτερες φορες. Τελος, ο πατερας μου ενω παντα ολα αυτα τα χρονια κρατουσε τις ισορροπιες μεταξυ ολων ημων και ενδιαφεροταν για μενα συναισθηματικα και υλικα, πλεον απομακρυνθηκε κ αυτος (ισως επειδη την τελευταια φορα τους ειπα οτι ο αδερφος μου με αντιπαθει και δε θα θελα να εχω σχεση μαζι του ουτε με τα ανιψια μου παρα μονο τυπικη επειδη με αντιπαθει. Εκεινος λατρευει τα εγγονια που του εχει κανει ο αδερφος μου, μιλαει διαρκως γι αυτα οποτε εικαζω οτι τον χαλαει που του ειπα την αληθεια και δεν το επαιξα λατρης των ανιψιων μου). Μετακομισα προσφατα και ενω ο πατερας μου-οπως τον ξερω- θα μου εστελνε να δει πώς τα παω στη νεα χωρα, δε μου εστειλε ουτε ενα μηνυμα. Ολα αυτα τα χρονια να πω πως πηγαινα επισκεψη στο πατρικο σχεδον καθε βδομαδα, τηλεφωνα δεν επαιρνα αλλα με βλεπανε καθε βδομαδα σχεδον. Παντα κρατουσα επαφη αν και παντα ακουγα παραπονα οτι δεν ενδιαφερομαι, κατι που πιστευω οτι ηταν χειρισμος. Ενδιαφερομουν παντοτε και τους εβλεπα. Μονο σε τραπεζια χριστουγεννιατικα κλπ δεν πηγαινα γιατι ελειπα σε διακοπες συνηθως. Επισης δεν πηγαινα στο εξοχικο μας το καλοκαιρι που μαζευονταν ολα τα συγγενολογια αλλα αυτο ηταν επειδη δεν ειχα πολλες μερες αδεια και προτιμουσα να τις περασω με την συντροφο μου ή την παρεα μου οπως οι περισσοτεροι στην ηλικια μου. Η μονη συγγενης που μου μιλαει πλεον ειναι η γιαγια μου και αυτο επειδη μου εχει αδυναμια. Αλλα ειναι ηδη πολυ μεγαλη. Μαλιστα γινεται τακτικα και το εξης κουφο σκηνικο, η μανα μου μαθαινει τα νεα μου απο το ινσταγκραμ, τα λεει στη θεια μου και αυτη επικοινωνει μαζι μου για να με ρωτησει κατι σχετικο. Η θεια μου μαθαινει ο,τι θελει και της τα λεει. Απλα τραγικο. Βαζει μεσαζοντα για να μαθαινει νεα και να με κουτσομπολευει. Νιωθω απιστευτη μοναξια. Με το ζορι τα βγαζω περα οικονομικα και ειναι πολυ πιθανο στο μελλον να χρειαστω οικονομικη βοηθεια ή οποιαδηποτε αλλη βοηθεια. Εχω σχεδον μονο τη συντροφο μου στη ζωη αφου λογω διαφορων συμβαντων εχω χασει κοντινους μου φιλους. Παλιοτερα ενιωθα μια στηριξη απο τον πατερα μου που τον θεωρουσα πολυ σωστο ανθρωπο. Τωρα με απογοητευσε κ αυτος, πιστευω τον επηρεασε η μανα μου τοσα χρονια καθως και το γεγονος οτι εχει μεγαλη αδυναμια στα εγγονια που του εκανε ο αδερφος μου, οποτε εμενα με θεωρει απλα ενοχληση. Πρωτη φορα νιωθω οτι αν παω στο πατρικο μου θα πρεπει να ζητησω αδεια που δεν ξερω αν θα δεχτουν. Παντα υπολογιζα στη στηριξη των γονιων μου εστω και μονο την υλικη, αφου συναισθηματικη δεν υπηρχε ποτε στην ουσια. Τωρα πλεον δεν εχω ουτε αυτη (σημειωτεον εχουν σχετικα μεγαλη περιουσια, απλως την υπολογιζουν για τα εγγονια τους πλεον απο τον αδερφο μου. Εγω δε θα κληρονομησω τιποτα, ειμαι σιγουρη γ αυτο). Προσπαθησα να μιλησω στον πατερα μου και να ρωτησω πού χαθηκε (δεν ειχε επικοινωνησει δυο βδομαδες που για τη σχεση μας ειναι πολυ περιεργο) και θυμωμενος μου ειπε οτι εγω δεν επικοινωνω γενικα. Δεν επικοινωνησα του ειπα επειδη ειχα μετακομιση δυσκολη και ηθελα να συνελθω πρωτα. Οκ μου απαντησε. Χωρις να με ρωτησει τιποτα για τη νεα χωρα ουτε για την προσαρμογη μου εκει, μια πληρης αδιαφορια. Νιωθω εντελως στο κενο, αν μου τυχει κατι στηριζομαι μονο στη σχεση μου. Νιωθω απιστευτα χαλια και δεν ξερω πώς να το χειριστω. Πρωτη φορα συνειδητοποιω τοσο εντονα οτι ειμαι μονη μου στη ζωη. Τρεμω στην ιδεα να τυχει κατι ιατρικο ή οικονομικο και να μην μπορω να εχω ενα συγγενη διπλα μου, περα απο τη συντροφο μου. Ο μισθος μου εδω δε με καλυπτει για επιπλεον εξοδα και η φιλη μου δεν εργαζεται προς το παρον. Αν τυχει κατι δεν εχω αποταμιευσεις, αφου πολυ αφελως παντα στηριζομουν στη στηριξη των γονιων μου. Ζητω συγγνωμη για το σεντονι, ξερω οτι πολλοι θα δυσανασχετησουν στα σχολια με την εκταση και τις λεπτομερειες, ειλικρινα ομως δεν εχω πού να τα πω. Ξερω οτι θα επρεπε να εχω παραπανω παρεες, αλλα ετυχαν ετσι οι συγκυριες που κοψαμε τελειως με φιλους που εκτιμουσα.

5.Αγαπητή Α, μπα, είμαι 2 χρονια σε σχέση και συ ζούμε εδώ κι ένα χρόνο. Από την αρχή της σχέσης μας ήξερα ότι έχει παιδικά τραύματα τα οποία τον βασανίζουν ακόμα. Πριν μερικούς μήνες μου αποκάλυψε πως έχει αυτοκτονικες σκέψεις. Μιλήσαμε με ψυχιατρους και γραμμή βοήθειας, ξεκίνησε φαρμακευτική αγωγή και μετά από λίγο με ψυχολόγο. Παραιτήθηκε από τη δουλειά του κι εμείνε για λίγο χωρίς δουλειά, ψάχνωντας να βρει κάτι αλλο. Τώρα είναι καλύτερα, βρήκε μια δουλειά μερικής απασχόλησης (ψάχνει ακόμα για κάτι πιο σταθερό) και προσπαθεί να δουλέψει με τον εαυτό του. Εγώ σε όλο αυτό, προσπαθώ να είμαι εκεί γι’αυτον. Όταν μου μίλησε για τις σκέψεις αυτές, σοκαρίστηκα, φοβήθηκα, δεν ήξερα τι να κάνω. Φοβόμουν κάθε μέρα όταν γυρνούσα σπίτι αν θα τον βρω καλά. Συν του ότι δυσκολευτηκαμε λίγο οικονομικά αφού παραιτήθηκε. Επειδή ένιωθα ότι κουβαλούσα ένα μεγάλο βάρος, μίλησα στην οικογένεια μου και τους εξήγησα την κατάσταση. Ρωτούσαν συνέχεια για το θέμα της δουλειάς, ότι δεν μπορούμε να ζούμε μόνο με τον μισθό μου, τι θα κάνει, ερωτήσεις για το τι σκέφτεται, θεωρίες για το τι γίνεται μες στο κεφάλι του. Ξέρω πως με αγαπάνε αλλά νιώθω ότι τον έκριναν. Η αδερφή μου συνεχώς λέει ότι την νοιάζει εγώ να είμαι καλά κι ότι δεν είναι δίκαιο για μένα να έχω ένα τέτοιο βάρος. Επιλέγω να είμαι σε αυτή τη σχέση γιατί περνάω καλά κι είμαι με έναν άνθρωπο που αγαπώ και με αγαπά. Αυτός ο άνθρωπος περνάει κάτι δύσκολο αλλά προσπαθεί. Δίνουμε δύναμη ο ένας στον άλλο. Είναι κάτι που δεν βλέπω; Πιστεύω πως αν χώριζα, η οικογένεια μου θα ήταν πολύ χαρούμενη. Αλλά δεν θέλω να χωρίσω, ίσως θελήσω στο μέλλον, ποιος ξέρει. Δεν το βλέπω ρομαντικά, σκέφτομαι γενικά τις δυσκολίες στη ζωή μου κι η λογική μου λέει πως αντέχω αυτη την κατάσταση γιατί ο σύντροφος μου είναι ειλικρινής, με νοιάζεται και προσπαθεί. Το βλέπω λάθος;

6.Τί θα συμβούλευες κάποια που θέλει να βγει απο μία μακρόχρονη σχέση με υπόγεια κακοποιητικό νάρκισσο, ιδίως όταν εμπλέκονται παιδιά; (πέρα από το προφανές “η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος”)

7.Τους ανθρωπους που αλλαζουν χαρακτηρα αναλογα με την περισταση και το προσωπο που εχουν απεναντι τους εγω τους θεωρω υποκριτες. Οι περισσοτεροι ανθρωποι ομως λενε πως ετσι επιβιωνεις, αρα δεν εισαι υποκριτης αλλα προσαρμοσιμος οργανισμος. Ενοχλουμαι και δεν θελω τετοιους ανθρωπους κοντα μου. Φυσικα δεν εννοω πως θα μιλησω το ιδιο μπροστα στην κολλητη μου και το αφεντικο μου, εννοωντας ομως πως το φρασεολογιο μου θα ειναι διαφορετικο, οχι τα πιστευω μου. Δεν μπορει να κατηγορεις, για παραδειγμα, εναν χειρισμο του αφεντικου και οταν ερθει η ωρα να παρεις θεση, να αλλαζεις σταση και να “γλειφεις” για να το παιξεις καλη. (Επισης, εκει τι κανεις; Παιρνεις θεση, λες βρε Μαρικα μου αλλα ελεγες πριν η κανεις την παπια;) Ετσι καταληγω συχνα μονη και απεχθανομαι την παρεα πολλων ανθρωπων μετα απο λιγο καιρο και αναγκαζομαι να επιλεγω το μη χειρον βελτιστον, οσοι ειναι καπως πιο λαιτ. Πιεζομαι και στεναχωριεμαι, καταληγω με μονη παρεα τον εαυτο μου. Αν πω κατι θα βγω ζηλιαρα, αν δεν πω νιωθω πως προδιδω το ποια ειμαι. Δεν μπορω να υποκριθω και αυτο δυσκολευει πολυ τη ζωη μου οταν βλεπω πως γυρω μου οι περισσοτεροι υποκρινονται. Και τελικα βλεπω πως οι υποκριτες κερδιζουν περισσοτερα απο εμενα που ειμαι ειλικρινης και προτιμω να με επιλεξουν/απορριψουν για το ποια ειμαι, αλλα καταληγω να αμφιβαλω ποια ειμαι και να σκεφτομαι αν μου αρεσει αυτο που ειμαι. Δεν εχω ερωτηση, εστειλα καποιες σκορπιες σκεψεις μετα απο ενα περιστατικο σαν το παραπανω που ανεφερα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News