Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 57

1.Είμαι φοιτήτρια,θα πάω τρίτο έτος, (δυστυχώς έχω ζήσει μόνο ένα εξάμηνο την κανονική σχολή λογω covid)και τώρα το καλοκαίρι γύρισα στην πόλη καταγωγής μου, οπότε μένω με τους γονείς μου.. δεν έχω κάνει ποτέ κάτι με αγόρι γιατί μικρή είχα θέματα αυτοπεποίθησης λόγω δικών μου κόμπλεξ και γενικά είμαι ντροπαλή, μάλλον έχω σοβαρό θέμα και με την απόρριψη, γιατί με το που νιώθω ότι μπορεί να αρέσω σε κάποιον, γίνομαι αυτοκαταστροφικη και απομακρύνομαι..το θέμα είναι ότι είναι το συγκεκριμένο με επηρεάζει αρκετά στην ψυχολογία μου και κάθομαι και το αναλύω και προσπαθώ να μην νιώθω άσχημα με τον εαυτό μου. Σήμερα βγήκα έξω, είχα καλή διάθεση και γυρνώντας ήθελα να πω στη μαμά μου για το σκυλάκι που βρήκα. Η απάντηση της: πω βαριέμαι όλη την ώρα για τα ζώα, για κάναν άνθρωπο θα μου πεις; Για κάνα αγόρι; Μπουμ! Η διάθεση μου χάλασε και ξέρω ότι δεν φταίει η μητέρα μου, αλλά εγώ που έχω ανασφάλεια με το συγκεκριμένο. Ξέρω ότι θα επρεπε να τολμαω και όχι να κάθομαι, περιμένοντας κάποιον να χτυπήσει το κουδουνι γιατί δεν πρόκειται να συμβεί. Ήθελα απλά να το μοιραστώ ακόμα και αν παραμεινει εδώ, ας είναι 🙂

2.Λενα, γεια σου! Αν θες, δημοσιευσε την ερωτηση μου, οχι ομως στην λυση ψυχολογος, γιατι λεφτα δεν υπαρχουν! Καπου εγραψες πως δεν σου αρεσει η φρασω χαλαω λεφτα. Δεν θυμαμαι ακριβως πως το ειπες, αλλα εκανε ενα κλικ μεσα μου. Αυτο ακριβως νιωθω τα τελευταια χρονια οποτε κανω μια αγορα για εμενα. Δεν ξερω πως μπορει να αλλαξει. Την τελευταια 10ετια, εκλεισα φετος τα 32, που συντηρουμαι οχι πληρως φυσικα λογω χαμηλου μισθου αλλα αρκετα μονη μου, εχω ενα τεραστιο αγχος με τα χρηματα και μην μεινω χωρις δουλεια. Καθε φορα που αγοραζω κατι για εμενα πχ ενα φορεμα νιωθω πως διαπραττω εγκλημα. Αντιθετα, νιωθω πως στους αλλους δλδ φιλους η οικογενεια μπορω να χαλαω και θελω αλλα και πρεπει να παιρνω καλα δωρα, ισως και παραπανω απο οσα φτανω. Ειτε απο αγαπη ειτε απο αισθημα ενοχης(πχ στην ανεργη φιλη μου, κριμα που δεν εχει παπλωμα, ας της αγορασω ενα).Θιγω διαφορα θεματα, αλλα ολα συνδεονται. Δεν θα μεινω αστεγη, καθως οι γονεις μου θα μου δωσουν το πατρικο μας σπιτι. Εκει ομως δεν θελω να παω, νιωθω σα να κανω 10 βηματα πισω, θαμαι σε οικογενειακο σπιτι, κατω γονεις, διπλα αδερφη μανας, πανω ξαδερφος. Ομως υπαρχει η δικλειδα ασφαλειας, εχω κεραμιδι πανω απο το κεφαλι μου παντα. Αλλα αντι να με ηρεμει, αυτο με κανει να νιωθω χειροτερα. Ακομα δεν εχω την επιλογη, καθως ζουν οι παππουδες, αλλα οσονουπω θα την εχω(θα αδειασει το ενα σπιτι που θα γραφτει σε εμενα, βιολογικη εξελιξη πραγματων)Ολα αυτα μου προκαλουν τρομερη ανασφαλεια και αγχος, ο ψυχιατρος που με εξετασε ειπε πως ειμαι ενα βημα πριν την αγχωδη διαταραχη. Δεν εχω τουλ 200€ το μηνα για ψυχοθεραπεια, ειναι μια πολυτελεια για εμενα και δεν μπορω να την εχω. Ειμαι σε απογνωση, γιατι ξερω πως χρειαζομαι βοηθεια αλλα δεν ξερω πως να την εχω. Ειμαι και χωρις σχεση, δεν εχω εναν ανθρωπο δικο μου ωστε να μοιραστω την καθημερινοτητα και τα προβληματα και τις αγωνιες μου και τα εξοδα και το σπιτι και τη ζωη μου και νιωθω πολυ ασχημα με τον εαυτο μου. Αντι να περπαταω και να βρονταω, νιωθω σα καημενο κοριτσακι που δεν επραξε σωστα τα προηγ χρονια, δεν εκανε σπουδες που θα προσφεραν αποκατασταση, δεν εφυγε εξωτερικο, δεν εζησε πραγματα και καταστασεις. Δεν εχω καταθλιψη, αλλα ειμαι οριακα σκεπτομενη τα περασμενα και αγχωμενη μονιμα για το μελλον. Μπορω να κανω κατι;

Δεν είναι απαραίτητο να κάνεις ψυχοθεραπεία και δεν χρειάζεσαι 200 το μήνα για να αντιμετωπίσεις αυτό που έχεις, πήγαινε ξανά σε ψυχίατρο και κάνε αυτό που θα σου πει. Πιθανόν να χρειάζεσαι φάρμακα.

3. Αγαπητή α μπα Περνάω μια πολύ άσχημη φαση ψυχολογικά είμαι πολύ άσχημα και για όλα αυτά ευθύνεται ο πατέρας μου. Με θεωρεί άχρηστη, θεωρεί πως αν φύγω από το σπίτι και αν αλλάξω πόλη ειμαι ανίκανη να φροντίσω τον εαυτό μου. Ο Πατερας μου έχει περάσει άσχημα παιδικά χρόνια, ειναι πρώην τοξικομανης, μου φέρεται άσχημα απο μικρή ηλικία, μιλάει άσχημα με προσβάλει παρα πολυ ( τον δικαιολογώ λόγω της ζωής που πέρασε) . Απλά νιώθω αδύναμη, μου χτυπάει συνέχεια τα λάθη που εκανε η μάνα μου και οι παππούδες μου ( στην ουσία αυτη με μεγάλωσαν, μαζί τους εμενα από τα δυο μέχρι τα είκοσι). Η μητέρα μου είναι ένας άνθρωπος οτι να ναι , οπότε δεν μπορεί καν να με βοηθήσει. Δεν ξέρω τι να κάνω με αυτην την κατάσταση. Θεωρεί ότι έχει δικαιώματα πάνω μου Με κανει να θεωρώ τον εαυτό μου κατώτερο.

4. Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν μπορούμε να διορθώσουμε ποτέ τα ψέμματα που έχουμε πει στους γονείς μας. Τους λέω ψέμματα εδώ και 15 χρόνια και ουσιαστικά τους κρύβω την προσωπική μου ζωή. Ζω στο εξωτερικό.θα ήθελα να ανοίξω κάποια στιγμή την καρδια μου και να τους τα πω όλα και ότι είναι να γίνει ας γίνει. Αλλά αυτή η τελευταία μου φράση πάντα με κρατάει και δεν ανοίγει το στομα να πει αυτά που θέλει.

5. Πως βρίσκεις τη δύναμη και χωρίζεις μετά από 22 χρόνων σχέση και 2 παιδιά; Όταν είναι η πρώτη και μοναδική σχέση και για τους 2; Που στην ουσία μεγαλώσαμε μαζί; Πως μένεις μόνος μετά από τοσα χρόνια; Τα περισσότερα χρόνια της ζωης μου ήτανε μαζί του. Πως όταν η μορφή του και η φωνή του είναι ποτισμένη στην ψυχή σου; Πως διαχειρίζεσαι τη μοναξια? Την απογοήτευση των γονέων, αδερφών, κουμπάρων, φίλων; Πως διαχειρίζεσαι τα πληγωμένα σου παιδιά; Η εικόνα της δακρυσμένης μου κόρης μου πατάει το φρενο και μου ουρλιάζει υπομονη, κάτσε στα αυγά σου. Και αν μετά το χωρισμό το μετανιώσεις; Πως ζεις με αυτή την απώλεια; Είμαι κουρασμένη και το μυαλό μου είναι θολό..

6. Aγαπητή Αμπα, Μόλις έγινα μαμά αφου πολυ πρόσφατα απέκτησα ένα υπέροχο κοριτσάκι. Βλέπω πλέον τη ζωή με άλλη ματιά αλλα παράλληλα εχει έρθει στην επιφάνεια μια τραυματική εμπειρία του παρελθοντος που είχα φροντίσει τόσα χρονια να τη θάψω πολυ καλά μέσα μου. Σε μικρη ηλικία (8-10 χρόνων) είχα δεχτεί σεξουαλικη παρενόχληση απο ένα γείτονα στο εξοχικό των γονιών μου. Ας τον πούμε Δ. Ο Δ ήταν γενικά πολυ κοντά σε όλα τα παιδιά της γειτονιάς… και οι γονείς το βλέπανε ως ένα άνθρωπο που αγαπάει τα παιδιά και τον εμπιστευοντουσαν. Καμία σχέση βέβαια με την πραγματικότητα γιατι ειναι ξεκάθαρα παιδόφιλος. Υπήρχαν πολλα περιστατικά που έδειχνε τις προθέσεις του που με κάνουν και αηδιάζω. Θυμάμαι να κάνει βουτιές εμενα και αλλα παιδιά και να πιάνει τα γεννητικά του όργανα κάτω απ το νερό, πολλές φορές με είχε πάρει αγκαλιά και είχε αγγίξει σημεια που δε θα έπρεπε. Το αποκορύφωμα ήταν ότι κάποια στιγμή που παίζαμε με αλλα παιδιά στον κήπο του για κάποιο λογο βρέθηκα στο σαλόνι του και ήταν έτοιμος να βγάλει το εσώρουχο του προτρέποντας με να κάνω το ίδιο. Ευτυχως έφυγα τρεχωντας. Μετά απ αυτο πάντα τον απέφευγα αλλα ποτέ δεν είπα τίποτα σε κανέναν. Πέρασαν τα χρονια και δε με ξανά ενόχλησε και σχεδόν τα ξέχασα όλα αυτα. Τωρα όμως που απέκτησα τη κορούλα μου μου έρχονται ολες αυτες οι μνημες και τρέμω στην ιδέα να της συμβεί κατι παρόμοιο. Θέλω να επισημάνω ότι αυτός ο άνθρωπος ειναι ακόμα γείτονας στο εξοχικό μας και οι γονείς μου κάνουν ακόμα παρέα μαζι του. Εγω μένω πλέον στο εξωτερικό και δεν επισκέφτομαι το έξοχικο συχνά αλλα τωρα με το μωρό ίσως γίνει συχνότερα. Η ερώτηση μου θα ήταν γιατι τόσα χρονια δεν εχω μιλήσει. Ή γιατι αφήνω τους γονείς μου να κάνουν παρέα με αυτο το σίχαμα. Ή γιατι νιώθω τυψεις που μου συνέβη κατι τέτοιο και δεν εχω τη δύναμη να το καταγγείλω. Μετά σκέφτηκα ότι αυτα ειναι πραγματα που πρέπει να συζητηθούν με ψυχολόγο. Θα ήθελα να ρωτήσω λοιπόν μετά απο 20+ χρονια ενα τέτοιο γεγονός παραγράφεται απ το νόμο; Μπορει να υπάρξει τιμωρία αν καταγγελθεί τωρα; Για να ειμαι ειλικρινής την ερώτηση τη γράφω κιόλας για να δημοσιευθεί η ιστορία μου και παρω δύναμη και επιτέλους να τα πω όλα αυτα πρώτα στους γονείς μου και μπορεί και στην αστυνομία. ΥΓ: Όταν γινόντουσαν όλα αυτα, εκανα ως παιδί μια άθλια σκέψη. Ήθελα ο Δ να παρενοχλει και τα αλλα παιδιά της γειτονιάς για να μην νιώθω ότι εγω φταίω που μου συμβαίνει όλο αυτο. Ή για να μην νιώθω μόνη σ αυτή την παρενόχληση.

7. Αγαπητή Α, Μπα Στα 16 μου έκανα την πρώτη μου κανονική σχέση με ένα παιδί 19 ετών τότε. Η πρώτη μας φορά δεν ήταν συναινετική, αλλά νόμιζα ότι εφόσον θέλει το αγόρι μου πρέπει να κάτσω να το υποστώ για να μην τον χάσω. Μετά από λίγο καιρό ήρθε ο πρώτος τσακωμός και το πρώτο χαστούκι, άλλα έκατσα γιατί “και αν σου ρίχνει και κανένα χαστούκι σιγά!”, εφόσον λοιπόν ήμουν έτσι μεγαλωμένη ήρθαν πολλά ακόμα χαστούκια και πολλές πολλές μη συναινετικές συνευρέσεις. Ήθελα να ξεφύγω, κάνοντας κακό στον εαυτό μου, από όλο αυτό, ευτυχώς δεν τα κατάφερα, αλλά και πάλι δεν μπορουσα να ξεφύγω από αυτή την σχέση. Νόμιζα ότι τον αγαπούσα όσο τίποτα άλλο, ότι δεν μπορώ μακριά του, ότι θέλει το καλό μου, ότι είναι εκεί δίπλα μου, ότι με αγαπούσε, ότι, ότι, ότι… Ευτυχώς έφυγα εκτός Κρήτης (από όπου είμαι) για σπουδές και ξεκίνησα να γνωρίζω άλλους ανθρώπους, από άλλα μέρη, με άλλα βιώματα και άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν ήταν τίποτα φυσιολογικό από όσα ζούσα με την σχέση που είχα, οι φίλες μου προσπαθούσαν να με κάνουν να δω ότι δεν είναι φυσιολογικές αυτές οι καταστάσεις… Μετά από πολλές προσπάθειες, πολλά on and off μια μέρα αποφάσισα ότι δεν μπορούσα άλλο να συνεχίσω με αυτόν τον άνθρωπο. Ο τελευταίος βιασμός ήταν την ημέρα που αποφάσισα να χωρίσω. Βρεθήκαμε στο αμάξι του, του εξήγησα ότι δεν ήταν αυτό που ζούσαμε 4 χρόνια φυσιολογικό και δεν ήταν καθόλου υγιές για κανέναν. Έκλαψε, έκλαψα (από ανακούφιση που τα κατάφερα) και μετά ξεκινησε με το αμάξι για να με πάει σπίτι μου( ή έτσι νόμιζα). Τελικά με πήγε στο δικό του, εγώ ήξερα τα διαδικαστικά, αν αρνιόμουν θα τσακωνομασταν, θα με χτυπούσε και στο τέλος θα το έκανε χωρίς να θέλω, πράγμα που του δημιουργούσε τρομερή έξαψη. Επειδή η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν τον ακολούθησα στο δωμάτιο του, του είπα ότι δεν θέλω με πίεσε, και έτσι, απλά για να γυρίσω σπίτι μου σώα, έκατσα ανέκφραστη και άπραγη να κάνει αυτό που ήθελε. Εννιά χρόνια μετά έχω πολύ θυμό, θυμό με εμένα γιατί φοβόμουν και γιατί φοβαμαι ακόμα. Λυπάμαι τον τότε μου εαυτό, θυμώνω. Θυμώνω που με βίαζε και εγώ καθόμουν, θυμώνω με το ” Τι λες μωρε;! Πώς γίνεται να σε βιάσει ο γκόμενος σου;!” από φίλους, και φοβάμαι. Στον τόπο μου κυριαρχεί η πατριαρχεία ακόμα και σήμερα, οπότε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο υπάρχει η πεποίθηση ότι εσύ φταις, εσύ το προκαλεσες. Φοβάμαι μην ξανασυμβεί και ενω ξέρω ότι δεν εφταιγα, πάντα υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μου που μου ρίχνει την ευθύνη. Και τελικά σε ρωτώ, έφταιγα;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News