Δεν δημοσιεύονται πάντα γιατί μέχρι τώρα πίστευα ότι η απάντηση είναι προφανής, ίσως κουραστική και επαναλαμβανόμενη για τους αναγνώστες, και ότι αυτός που ρωτάει, αν διαβάσει λίγο στο σάιτ, θα το συμπεράνει και μόνος του. Όμως, όσο περνάει ο καιρός, αυτές οι ερωτήσεις όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται.
Αυτό μπορεί να σημαίνει διάφορα πράγματα, ή πολλά μαζί. Ότι η καραντίνα κάνει πιο έντονους τους προβληματισμούς. Ότι όσο αυξάνονται οι αναγνώστριες, αυξάνονται και αυτές οι ερωτήσεις, στατιστικά. ή ότι παλιότερες αναγνώστριες βρίσκουν όλο και περισσότερο θάρρος για να στείλουν ερώτηση.
Κάθε Σαββατοκύριακο θα δημοσιεύω λοιπόν αυτές τις ερωτήσεις, για να διαβάζουν και ίσως να απαντούν όσες ενδιαφέρονται. Η δική μου απάντηση για αυτές τις ερωτήσεις είναι το γνωστό μάντρα του α μπα. Δεν έχει γίνει αδίκως μάντρα. Για όσες έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ελπίζω να βρουν μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις τον εαυτό τους και να καταλάβουν ότι όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι μέσα μας επειδή μας βασανίζει, δεν υπάρχουν ταινίες, βιβλία ή συμβουλές που μπορούν να το κάνουν. Αυτά είναι βοηθήματα. Κανένα από αυτά όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συστηματική θεραπεία. Και επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να έχουμε «πρόβλημα» για να πάμε. Αρκεί να έχουμε μια ερώτηση που μας βασανίζει σε σημείο να διαταράσσεται η καθημερινότητα μας ή οι σχέσεις μας με τους άλλους
1.Γειά σου Α, Μπα μου! Σ’ ευχαριστώ τόσο πολύ για την υπέροχη δουλειά που κάνεις και που με έχεις βοηθήσει να δω τον κόσμο αλλιώς. Θα ήθελα σήμερα να σου στείλω κι εγώ την ερώτηση μου η αλλιώς τον “καημό μου”. Είμαι 24 χρονών και δεν έχω κάνει ποτέ σχέση, δεν έχω φιλήσει ποτέ κάποιον, δεν έχω κάνει ποτέ σεξ, δεν έχω βγει ποτέ ραντεβού και γενικά δεν παίχτηκε ποτέ τίποτα με κανέναν και δεν έχω ζήσει τίποτα σε ερωτικό επίπεδο. Μπορώ να πω ότι ως ένα σημείο δεν το επεδίωξα δεδομένου και ότι λόγω άλλων ενδιαφερόντων που είχα και εξακολουθώ να έχω η ενέργεια μου αφιερωνόταν πάντα εκεί (στα επαγγελματικά μου) σε σημείο που να μην κάνω τίποτα άλλο. Επιπλέον δεν ξέρω αν είναι επιστημονικά ορθό αυτό που θα πω αλλά μέχρι τα 20 ένιωθα πιο πολύ “παιδί” πάρα γυναίκα και το άλλο φύλο δεν με ενδιέφερε (ερωτικά). Σίγουρα αυτό έχει αλλάξει και θέλω να κάνω κάποια στιγμή μια σχέση και να ερωτευτώ. Φοβάμαι ότι θα μεγαλώσω κι άλλο και δεν θα βρω ποτέ κάποιον. Βλέπω έφηβες αλλά και κοπέλες της ηλικίας μου να κάνουν σχέσεις, να ερωτεύονται, να χωρίζουν, να βρίσκουν άλλους και εγώ είμαι απλά παρατηρητής σαν δηλαδή ο έρωτας να είναι ένα κομμάτι της ζωής πολύ μακρινό για μένα το οποίο δεν θα καταφέρω να ζήσω ποτέ. Σίγουρα δεν περιστρέφεται όλος ο κόσμος γύρω από αυτό το θέμα αλλά θεωρώ ότι είναι ένα μεγάλο κομμάτι στην ζωή ενός ανθρώπου. Γενικά δεν είναι κάτι που σκέφτομαι πολύ συχνά και πραγματικά η καθημερινότητα μου είναι τόσο γεμάτη που πολλές φορές δεν το σκέφτομαι καν αλλά υπάρχουν και οι άλλες μέρες (όπως σήμερα) που θέλω κάποιον δίπλα μου. Μπορεί όλο αυτό να πηγάζει και από το γεγονός ότι δεν έχω φίλους πάρα μόνο γνωστούς. Έχω μόνο 2 φίλες οι οποίες μένουν πολύ μακριά (στο εξωτερικό). Δεν έχω βγει ποτέ σε κλαμπ πάρα μόνο 1 φορά με μια από τις 2 φίλες που αναφέρω παραπάνω και έχω την αίσθηση ότι δεν ζω σαν κοπέλα της εποχής μου. Από την μία δεν με ενοχλεί μιας και δεν μου αρέσει ιδιαίτερα αυτός ο τρόπος διασκέδασης αλλά από την άλλη μήπως δεν μου αρέσει επειδή δεν έχω γνωρίσει-ζήσει την άλλη πλευρά της ζωής? Μήπως περνάει η ζωή από μπροστά μου και εγώ κάθομαι και την κοιτάω? Δεν ξέρω, είμαι πολύ μπερδεμένη. Επιπλέον κοιτάω και το μέλλον ότι δηλαδή κάποια στιγμή θα θέλω να κάνω παιδιά (τα λατρεύω) αλλά έτσι όπως πάω δεν με βλέπω να τα καταφέρνω (μόνη μου?). Βασικά το πήγα πολύ μακριά και συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο απλά ήθελα να τα πω κάπου μιας και έτσι “ωμά” δεν τα έχω πει πουθενά.
2.Αγαπητή Α μπα, Δε ξερω από που να ξεκινησω μιας και αυτή είναι λίγο πολύ η ιστορία της ζωής μου…Σε γονείς θα αναφερθώ: παντρεύτηκαν νέοι και οι δυο από χωριά, γρήγορα οικογένεια.Η μαμα μου δε δουλεύει, δε σπούδασε – θυσιάστηκε όπως λέει. Δυστυχώς έχει πολλά θέματα κατάθλιψης, θυμού, βίας. Ο πατέρας μου έγινε πολύ πετυχημένος – δούλεψε σκληρά αλλά κοσμάρα. Εμένα και την αδερφή μου μας στήριξαν να σπουδάσουμε, βέβαια ήθελαν μόνο τις καλές σχολές. Εγώ έγινα δικηγόρος εκανα δυο μάστερ ( το ένα έξω το οποίο πλήρωσαν οι γονείς) και με στήριξαν μέχρι τα 31 μου όπου βρήκα μια πολύ καλή δουλειά . Και εδώ ξεκινάει το ΑΛΛΑ : έχω φάει πολύ ξύλο από τη μητέρα μου( για αφορμές ασήμαντες ) , με έχουν βρίσει και οι δυο από τις παρέες μου, μέχρι τους άντρες που είχα( που πάω και τους βρίσκω!, με έχουν προσβάλει που δεν έχω παντρευτεί ακόμα η όταν μου έδιναν χρήματα με έκαναν περιστασιακά σκουπίδι και τσακωνόμασταν έντονα . Όταν ήμουν γύρω στα 23 μπηκα σε μια ομάδα ψυχοθεραπείας λόγω κρίσεων πανικού και είχε γίνει μια σχετική δουλειά- οπου μιλούσαν και για συγχώρεση γονέων. Εγώ προσπάθησα και με δίκη μου πρωτοβουλία πήγαμε σε συναυλίες, εστιατόρια ( με παρακάλια και ζόρι) για να φτιάξουμε κάπως την τραυματισμένη σχέση μας- με τη μαμα μου αυτά.( με το μπαμπά μου μόνο για θέματα καριέρας μιλάμε) . Με αφορμή μια τελευταια σχέση με ένα μακακα που με έφερε σε κατάθλιψη πολύ πιο σοβαρή από αυτή της νεότητας μου, δουλεύουμε πάλι τα θέματα με γονείς και μου βγαίνει μεγάλη οργή ! Δεν έχω συγχωρέσει, δε μπορώ να συγχωρεσω και ενώ μένουμε αρκετά κοντά προτιμώ να κάθομαι σπίτι μου να βλέπω νετφλιξ παρά να πάω πχ να πάρω φαΐ η να πάω με τη μαμα μου για περπάτημα. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι πολύ πολύ κακός άνθρωπος επειδή δεν τα πάμε καλά, που δε μπορώ να ξεχάσω αλλά δε μπορώ. Νιώθω ένα συναισθηματικό βάρος όταν έχω κακές μέρες πολύ πολύ βαθύ που με αδειάζει ακόμα περισσότερο. Τι θα μπορούσα να κάνω; ( αν θα μπορούσα να κάνω )
3.Αγαπητή Α Μπα.. Είμαι 33 χρονών και τα τελευταία 8 χρόνια δουλεύω πάνω στο αντικείμενο που σπούδασα (και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό). Έχω προσπαθήσει πολύ στον επαγγελματικό τομέα να σταθώ στα πόδια μου μόνη μου και τα έχω καταφέρει. Έχω βρει μια δουλειά με ικανοποιητικό μισθό που μου επιτρέπει να είμαι ανεξάρτητη. Δεν ζω με τους γονείς μου από τα 24 μου και γενικά στηρίζομαι αποκλειστικά στα ΄πόδια μου. Έχω ένα πρόβλημα το οποίο νιώθω ότι μου στερεί όλη μου την χαρά, με καταστρέφει και γενικά με κάνει να μην είμαι καθόλου ο εαυτός μου : σιχαίνομαι την δουλειά που κάνω. Ποτέ δεν μου άρεσε αυτό το αντικείμενο (νομικά) και όσο περνάνε τα χρόνια νιώθω όλο και πιο δυστυχισμένη. Νιώθω σαν να με έχουν φυλακίσει στην ζωή που κάποια άλλη θα έπρεπε να ζει. Δεν είμαι εγώ, δεν μου ταιριάζει και όταν περνάω ατελείωτες ώρες στο γραφείο (10 – 13 ώρες τη μέρα) νιώθω ότι θέλω να βάλω τα κλάματα και να τα βροντήξω όλα στον αέρα. Σημειωτέο ότι πάντα μου άρεσαν τα καλλιτεχνικά και ήμουν πολύ καλή αλλά από πίεση γονέων όταν ήμουν στο σχολείο τα παράτησα για να αφοσιωθώ στα “σοβαρά μαθήματα” όπως τα έλεγαν. Έχω αλλάξει διάφορα γραφεία, τα ωράρια και το στυλ είναι πάντα το ίδιο και γενικά όπου πάω μετα τον ένα χρόνο δεν την παλεύω και ψάχνω υποτίθεται κάτι καλύτερο. Κάθε μέρα όταν ξυπνάω ονειρεύομαι ότι είμαι μια άλλη, ότι δεν πρέπει να πάω στο γραφείο και ότι όλο αυτό είναι ένα ψέμα και με πιάνουν τα κλάματα. Θέλω να αλλάξω ζωή αλλά δεν ξέρω τί άλλο θα μπορούσα να κάνω, με τα ωράρια μου δεν έχω χρόνο να ψαχτώ και φοβάμαι να παραιτηθώ γιατί θα πρέπει κάπως να συντηρούμαι. Γενικά νιώθω πολύ απογοητευμένη γιατί δεν ξέρω από που να αρχίσω να κάνω την αλλαγή. Ο φίλος μου γενικά στενοχωριέται πολύ που με βλέπει έτσι και μου έχει πει ότι αν θέλω να τα παρατήσω θα είναι εκεί να με στηρίξει και με το θέμα του ενοικίου κτλ., αλλά φοβάμαι. Μια μέρα που με έπιασαν τα κλάματα στο πατρικό μου, γενικά οι γονείς μου θεωρούν πως υπερβάλλω και πως θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων που στις μέρες μας έχω μια δουλειά και δεν είμαι άνεργη. Οπότε μηδενίζουν εντελώς την δυστυχία που βιώνω εσωτερικά. Το ερώτημα μου υποθέτω είναι, πως αλλάζει κάποιος δουλειά, και αν κάποια αναγνώστρια το έχει κάνει ή έχει βρεθεί στη θέση μου να μοιραστεί την εμπειρία του.
4.Το τελευταίο διάστημα περνάω μια δύσκολη φάση. Αυτό που με προβληματίζει είναι ο χαρακτήρας που βγάζω κατά τη διάρκεια της. Εν μέρη είμαι δικαιολογημένη, γιατί βιώνω μια εγκυμοσύνη με ασταμάτητους καθημερινούς εμετούς για πάνω από 2 μήνες (έφτασα να νοσηλευτώ), απίστευτη αδυναμία και μια πιτσιρικά 3 χρονών πιο κολλημένη πάνω μου από ποτέ, με το δίκιο της κι αυτή. Ήμουν πολύ ενεργή στη ζωή της και τώρα άλλαξε ριζικά η ρουτίνα της. Λοιπόν μέσα σε όλο αυτό, νιώθω απαίσια. Είμαι συνεχώς θλιμμένη, νιώθω τύψεις για το παιδί και για τον άντρα μου, και μου βγαίνει και θυμός, ειδικά όταν έρχονται όλοι να με βοηθήσουν, ακόμα και όταν παίρνουν όλοι κάθε μερα τηλέφωνο, να μάθουν πώς είμαι και να πουν τι πρέπει να κάνω! Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι δεν μπορώ πουθενά να βρω χαρά. Ενώ με τη λογική, τα διαχωρίζω και βλέπω πως είμαι ευνοημένη (Βρίσκομαι σε έναν υγιή και ευτυχισμένο γάμο και έχω υποστήριξη συναισθηματικά και πρακτικά και από τη μητέρα μου), δεν μπορώ να νιώσω αισιοδοξία και χαρά. Αυτό με κάνει να νιώθω προβληματική!! Είναι άνθρωποι που παλεύουν με αρρώστιες, είναι γυναίκες που θα παρακαλούσαν για μια εγκυμοσύνη έστω και επίπονη, ή άλλες που περνάνε τα πάντα ολομόναχες και εγώ τα έχω όλα και πάλι γκρινιάζω που δεν είμαι καλά, θυμώνω και τα βλέπω όλα μαύρα. Ο χαρακτήρας μας τις στιγμές που περνάμε δύσκολα δείχνει τι άνθρωποι είμαστε πραγματικά; Μήπως είμαι πολύ αδύναμος χαρακτήρας, μήπως είμαι εγωίστρια και μια κακομαθημένη γαιδάρα; Πρέπει να ψάξω τον εαυτό μου γιατί βγάζω τόσο αρνητισμό στα δύσκολα; Θα έπρεπε να νιώθω χαρούμενη!!! Όλοι γυρω μου “χορεύουν” για να είμαι ευχαριστημένη και εγώ τους κοιτάω σαν μύγες. Νιώθω τύψεις συνέχεια γι’αυτό…
5.Αμπα και κομιούνιτι γεια σας! Θα ήθελα τη βοήθειά σας στο εξής. Τρώω συνέχεια και χωρίς να πεινάω. Έχει γλινει εντονότερη αυτή η συνήθεια λόγω κορωνοιού και κλεισούρας αλλά γενικά έχω παρατηρήσει ότι το κάνω. Έχω ως αποτέλεσμα βάλει κάποια κιλάκια, τα οποία με ενοχλούν σιγά σιγά και κυρίως πιστεύω ότι αν δεν βρω τη λύση θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Έχω καθιστική ζωή και δουλειά οπότε δεν βοηθάει κι αυτό ιδιαίτερα αλλά γενικά ξέρω ότι ο λόγος που το κάνω είναι απλά ότι νιώθω ωραία μόλις τρώω ακόμα κι αν δεν πεινάω, μου δίνει δηλαδή το φαγητό μια αίσθηση θαλπωρής που μου λείπει αυτή την περίοδο. Κάποιες φορές βέβαια καταλήγω να με πονάει το στομάχι μου και να παίρνω χάπια ή να κάνω εμετό αλλά γενικά παρατηρώ ότι το κάνω. Ειδικά αν με στενοχωρήσει κι αν με αγχ’ωσει κάτι το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να τσιμπήσω κανα γλυκό (οικογενειακό παγωτό) ή 2 πίτσες και ‘αλλα σνακ. Δεν είναι και υγιεινό αυτό το πράγμα γιατί δεν τρώω και υγιεινα σνάκ οπότε ακόμη κι αν στιγμιαία νιώθω καλά πάλι καταλήγω να στενοχωριέμαι εν τέλη. Δεν μπορώ να σταματήσω αυτή τη συνήθεια. Το κάνω λίγες μέρες ή βδομάδες και φτου κι απ την αρχή μετά. Έχετε καμία συμβουλή για το πώς να το αντιμτωπίσω? Ευχαριστώ!
6.Αγαπητή Α μπα θα μπω κατευθείαν στο θέμα.. ΦΟΒΑΜΑΙ… Φοβάμαι για τα πάντα δεν ξέρω γιατί ενώ είμαι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει όλα με χαμόγελο να μην διξει τον πόνο του έξω σε άλλους γενικότερα… Φοβάμαι για κάθε τι πλέον ακόμα και για άγνωστους τρέμω στην ιδέα ότι κάποιος μπορεί να πάθει κάτι…Νιώθω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα απολύτως ενώ ξέρω τις δυνάμεις μου Αυτό γίνεται τον τελευταίο ένα χρόνο δεν ξέρω ίσως φταίει το ότι χώρισα αυτό το διάστημα; Πηγαίναμε καλά αλλά μπήκανε τρίτα πρόσωπα οικογενειακού κύκλου και το χαλάσαμε για καλό και των δύο μας παρά τις προσπάθειες που ξανά κάναμε με τους δικούς μου τα πηγαίναμε άψογα λίγο οι δικοί του τα μασαγαν τελευταία τέλος πάντων … Βγαίνω έξω και φοβαμαι ότι μπορεί να γίνει κάτι δεν το διχνω η ότι θα γίνει πίσω κάτι.. πάω στην δουλειά μου το ίδιο πάλι δεν ξέρω τι γίνεται… Είμαι 21
7.Καλησπέρα σε όλους και σε εσένα Α, μπα. Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω, είμαι πολύ στεναχωρημένη. Από όταν ήμουν μικρή αισθάνομαι ότι δεν θα είμαι ποτέ ευτυχισμένη. Πέρασα πολύ δύσκολα χρόνια σαν παιδί, σαν έφηβη και σαν νέα γυναίκα που είμαι τώρα. Σχεδόν όλα τα μέλη της οικογένειας μου (και εγώ) είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία ευτυχώς είτε ξεπεράστηκαν, είτε είναι σε ύφεση.Ταυτόχρονα είχαμε και έχουμε οικονομικά προβλήματα. Όχι σε σημείο να μην έχουμε να φάμε αλλά να ας πούμε δεν έχω πάει ποτέ διακοπές, πολλές φορές για εμένα η τούρτα γενεθλίων είναι πολυτέλεια, έχω προσποιηθεί ότι ήμουν άρρωστη για να μην πάω σε πάρτυ γιατί δεν είχα έστω 5 ευρώ για να πάρω δώρο σε μια φίλη μου. Αισθάνομαι ότι η ζωή μου είναι συνεχώς προβλήματα και δεν ξέρω τι να κάνω. Αισθάνομαι ότι απλώς επιβιώνω , μέχρι να πεθάνω, ενώ θα έπρεπε να ζω. Αισθάνομαι ότι στη ζωή μου δεν ελέγχω σχεδόν τίποτα. Και δεν ξέρω τι να κάνω για να μη νιώθω τόσο δυστυχισμένη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
3. Σε καταλαβαίνω. Σκέψου πως εσυ πέτυχες κ ανεξαρτητοποιήθηκες τουλάχιστον Εμένα με απολύανε σωρηδον γιατί ΔΕΝ τράβαγα Κ είχα κ την κριτική των γονιών μου ότι ειμσι και άχρηστη Ο άντρας μου με στήριξε. Για 3 χρονια έκανα χειρονακτικές εργασίες, πρακτικρς, ψαχνόμουν συνέχεια . με ρωτούσαν τι σπούδασες κ τα έκρυβα- Πολυτεχνείο κ μάστερ -κ άκουγα τι κανεις εσυ εδω. επικεντρώθηκα στην ψυχοθεραπεία . Γιατί ανακάλυψα πως επειδή ρχω συμπιεστεί κ καταπιαστεί τόσο πολυ εν τελεί εχω αλλάξει κ αυτά που φαντάζομαι δεν ήξερα σν τα ήθελα αν τα άντεχα, είχα ΤΡΕΛΟ θυμό με τη μάνα μου, ήμουν σε κρίση… Διαβάστε περισσότερα »
Τα θερμά μου συγχαρητήρια. Εμένα με βοήθησε το ότι εγκατέλειψα μικρή την πατρική στέγη. Για μένα η αλλαγή συντελούνταν επί μία ολόκληρη δεκαετία. Φυσικά κανενας από το οικογενειακό μου περιβάλλο δεν έχει αλλάξει. Αλλά πλέον δε με ενδιαφέρει. Αυτοί έζησαν μια ζωή μέσα στα μικροαστικά τους προβλήματα. Πλέον αναγνωρίζω από μακριά αυτούς που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και απέκτησα και ένα ακόμα ατού. Η καρδιά μου έχει γίνει τρυφερή σαν καλού παιδιού και τα δόντια μου κοφτερά σα λύκαινας. Με αυτό πλέον πορεύομαι στη ζωή. Ζητώ συγγνώμη για την πολύ προσωπική εξομολόγηση απλά ήθελα να δώσω το μήνυμα ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστω κ ανταποδίδω! Μπράβο σου που έφυγες νωρίς από το πατρικό σου! Εμένα μου πήρε αρκετά χρονια, κ έφυγα με πολυ δυσκολία! Ούτε στη δικη μου οικογένεια έχει αλλάξει κανεις! Ποσο μου άρεσε η φράση σου «Η καρδιά μου έχει γίνει τρυφερή και τα δόντια μου κοφτερά» Αυτός ειναι ο στόχος μου! Γιατί από τη μια κάτι κατάλοιπα σνομπισμού τα ξερνάω ακόμη και δεν ξερω που να βάλω την κεφάλα μου να μη φαίνεται η αυθόρμητη ξιπασιά και από την άλλη όταν πρέπει να ανοίξω το στόμα μου παγώνω κ στη δουλειά πχ μου πήρε οχτώ μήνες να διαμαρτυρηθώ και… Διαβάστε περισσότερα »
Διάβασα το σχόλιό σου και ταυτίζομαι σε αρκετά σημεία. Αν το διαβάσεις, θα μπορούσες μήπως να μας πεις περισσότερες λεπτομέρειες για την ψυχοθεραπεία στο εξωτερικό; Ας πούμε, σε ποια χώρα-πόλη; Και σε ποιο φορέα;
Επειδή το εχω ψάξει αρκετά και έχω ρωτήσει και πολλούς ανθρώπους, η απάντηση είναι πως η ψυχοθεραπεία παντού κοστίζει. Εκτός αν έβγαλες περισσότερα χρήματα στο εξωτερικό κι έτσι μπόρεσες να κανεις κάποια βήματα. Άραγε αυτό εννοείς;
Καλημέρα! Ναι ευχαρίστως ό,τι μπορώ. Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη χώρα που είμαι εννοείται. Μιλάμε για Γερμανία. Και εγω μετά από ψαχτικη ενός έτους βρήκα Έλληνα ψυχοθεραπευτή. Υπάρχουν αρκετοί που κάνουν και στα αγγλικά. Φυσικά όσο μεγαλύτερη η πόλη τοσες περισσότερες οι επιλογές. Οταν βρεις καποιον ειδικό κανεις 5 ανιχνευτικες συνεδρίες. Αν αποφασίσετε από κοινού -και ο ειδικός κ ο ασθενής ότι θέλετε κ μπορείτε να μπείτε σε αυτή τη διαδικασία, ο ειδικός γράφει μια έκθεση στην ασφάλεια κ ξεκινάτε. Η αναμονή από τη στιγμή που παίρνεις τηλέφωνο ωσότου να ξεκινήσεις ειναι 3-6 μήνες. Τις συνεδρίες τις πληρώνει η… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς τα ίδια κι εγώ. Πολύ χάλια οικονομικά και απο κάθε συνέδρια βγαίνω εξαντλημένη. Έχω διαγνωσμενο burn out και όχι μόνο. Στις δουλειές υποφέρω, νιώθω πως ξεπερνάω τον εαυτό μου κατά 250% καθημερινά και μόνιμα ακούω σχόλια για το πόσο αφηρημένη είμαι. Εγώ πάλι νιώθω μπουχτισμένη και μπερδεμένη όπως είπες κι εσυ. Έχω μιλήσει με δημόσιους, εχω μιλήσει με ιδιώτες και όλοι λένε το ίδιο, πως παντού στοιχίζει. Αυτό που λες ακούγεται εξωπραγματικό και μπράβο που το πετύχεις. Και για εμένα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου η ψυχοθεραπεία, αν και ξεκίνησα ψυχανάλυση(μου το πρότεινε ο ψυχίατρος) και συχνά αναρωτιέμαι αν… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρεις ποσο σε καταλαβαίνω! Ήμουν η έννοια του αφηρημένου ανθρώπου κ εγω μεσα μου κατέβαλα όπως λες υπεράνθρωπη προσπάθεια! Μιρ φορά στο καφε που δούλευα έπλενα τα μαρούλια για μισή ώρα! Τα είχα παπαριασει! Μπράβο σου κ πάλι μπράβο σου που το ψάχνεις κ που έχεις απευθυνθεί σε ειδικούς. Εισαι πολυ γενναίος άνθρωπος να το ξέρεις. Όσον αφορά το εξωτερικό, η φυσική απόσταση εμένα με βοηθούσε πάντα. Σίγουρα βοηθάει αλλα ειναι ένα πρώτο βήμα. Σημαντικό όμως γιατί δεν ωφελεί -εμένα τουλάχιστον να καμω ψυχοθεραπεία το πρωί κ το βράδυ να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους πχ τη μάνα μου… Διαβάστε περισσότερα »
Πωπω τρομερές ομοιότητες. Και φοβερές δυσκολίες. Δεν θα είχα πρόβλημα να κάνω υπομονή. Αλλά εκ των πραγμάτων πρέπει κάπως να βιοποριστώ και δε μπορώ, πραγματικά δε μπορώ άλλο, να νιώθω κάθε μέρα μετά τη δουλειά ένα μάτσο σκ@τ@ !
Μετά σε κοιτάνε περίεργα, μετά αγχώνεσαι παραπάνω, μετά τα κανεις χειρότερα, είναι φαύλος κύκλος λοιπόν. Κι έτσι νιώθω σε τρομερό αδιέξοδο. Ότι μέχρι τότε, τι;;
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά νιώθω πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, πρέπει να γίνω καλύτερα.
Αλλά αναρωτιέμαι , πως θα ζω μέχρι τότε 😐
Αχ μωρε ηλεκτρόνιο μου σπαράζεις την καρδιά γιατί σε καταλαβαίνω κ συμπάσχω! Κοιτα, μόνο τι έκανα εγω για εμένα μπορώ να σου πω Όσον αφορά τη δουλειά μέχρι κάπως να ορθοποδησω πραγματικά δούλευα σε δουλειές που δεν είχα ΚΑΜΙΑ ευθύνη κ όσες λιγότερες ώρες γίνεται πχ 4-6 ωρεσ – όσο για να επιβιώνω νοίκι-φαΐ. Ζούσα σε κοινόβιο, 10 τμ δωμάτιο και το μόνο που άντεχα ητανε να κανω ψυχοθεραπεία, να τρώω κ να βλέπω σειρεσ. Πχ δούλευα σε εργοστάσιο κ δίπλωνα κουτάκια. Μιλάμε για την απόλυτη εργοθεραπεία! Αλλα στην Ελλάδα δεν ξερω τι επιλογές έχει κανεις. Οι σκληρεσ συνθήκες εργασίες… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, οι δουλειές είναι πάρα πολύ σκληρές στην Ελλάδα. Ναι, είναι ένα από τα μεγαλύτερά μου προβλήματα κι εμένα. Με ρουφάει τόσο πολύ η κούραση και το άγχος που και να θέλω να χαρώ με κάτι άλλο , δε μπορώ. Το σκεφτόμουν αυτό για το εργοστάσιο, δυστυχώς δεν ξέρω αν υπάρχει.Θα ήταν ο,τι πρέπει για τη περίοδο που διανύω. Και φυσικά δεν τα βγάζω πέρα ούτε με 8ωρο ή και παραπάνω κι ας συγκατοικώ κι εγώ. Φυσικά το πλάνο για έξω υπάρχει από πριν την καραντίνα. Ελπίζω να το καταφέρω. Όλα μου φαίνονται βουνό εδώ και καιρό. Μακάρι να τα… Διαβάστε περισσότερα »
Κορίτσια, πέρα από το άγχος που μας καίει τον εγκέφαλο, υπάρχει και ο αυτισμός στις γυναίκες (θέμα που τελευταία ερευναται στις ανεπτυγμενες χώρες), καθώς και η Διάσπαση Προσοχής που επηρεάζουν την εκτελεστικη λειτουργία του εγκεφάλου. Μια ιδέα ρίχνω, στο YouTube υπάρχουν πολλά σχετικά videos. Στην Ελλάδα βέβαια μην περιμένετε διάγνωση…
Ισχύει! Δεν έχω αποκλείσει τίποτα. Βρήκα έναν ψυχίατρο που ειδικεύεται στη Δεπ και και λέω να τον επισκεφτώ. Μόνο για Ολλανδία είχα ακούσει το podcast του μαύρου γατιού που έλεγε ότι βρήκε διαγνωστικό κέντρο.
Έχεις ιδέα σε ποια άλλη χώρα θα μπορούσε να γίνει διάγνωση; Δεν ξέρω σε τι θα με βοηθήσει να το μάθω αν έχω κάτι, αλλά θέλω να το μάθω!
Οπωσδηποτε.
2. Λες ότι δεν μπορείς να τους συγχωρήσεις, όσο και να προσπαθείς. Το πρόβλημα είναι ωστόσο λίγο διαφορετικό: δεν έχεις κόψει ακόμα τον ομφάλιο λώρο. Αναζητάς διακαώς την έγκριση τους. Αν είχες ψυχικά ξεκόψει, η κριτική τους θα σου ήταν αδιάφορη, ή τουλάχιστον θα την έβλεπες μέσα από το πρίσμα των δικών τους αδυναμιών και περιορισμών. Αλλά εσύ επιθυμείς ακόμα αυτό που δεν σου έδωσαν, δηλαδή αγάπη και αποδοχή. Και γι’ αυτό γεμίζεις θυμό και δεν μπορείς να πας παρακάτω. Πρέπει να επικεντρωθείς στη δική σου ζωή, στο τι εσύ θέλεις να καταφέρεις, στο ποιους ανθρώπους εσύ θέλεις να έχεις… Διαβάστε περισσότερα »
2: καμία σοβαρή ψυχοθεραπεία δεν έχει σκοπό να συγχωρέσεις τους γονείς σου. Σαν χριστιανική επιταγή ακούγεται.
Συμφωνώ απόλυτα, η συγχώρεση έρχεται από εμάς τους ίδιους όταν είμαστε έτοιμοι, και δεν είναι υποχρεωτικό να έρθει. Μου φαίνεται απόλυτα λογικό να μην τους έχεις συγχωρέσει δεδομένου ότι συνεχίζουν να σου φέρονται με τον ίδιο τρόπο.
Δε μπορείς να προχωρήσεις αν δε συγχωρέσεις.
Οπότε ναι, εκεί εστιάζει η ψυχοθεραπεία.
Προς 3 : Εγκατέλειψα την προοπτική της δικηγορίας πολύ νωρίτερα από σένα, ουσιαστικά από το τέλος του 2ου έτους της νομικής, παρόλο που με περίμενε πετυχημένο δικηγορικό γραφείο της ευρύτερης οικογένειας (θείου). Στράφηκα προς επαγγέλματα περισσότερο ενδιαφέροντα και δημιουργικότερα, αξιοποιώντας κάθε τόσο και το πτυχίο της νομικής που τελικά πήρα (μετά από 10 χρόνια σπουδών). θεωρώ δε ότι ήταν η δεύτερη καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ στη ζωή μου. Σίγουρα υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που μπορείς να κάνεις με το πτυχίο της νομικής, εγκαταλείποντας τα δικηγορικά γραφεία. Ενδεικτικά : – Να δουλέψεις ως δικηγόρος ω ΜΚΟ. – Δουλειά στο δημόσιο… Διαβάστε περισσότερα »
7. Ψάξε έναν ψυχολόγο που παρέχει δωρεάν υπηρεσίες στον δήμο/περιοχή σου. Πέρα από αυτό όμως, δεν αναφέρεις πολλές λεπτομέρειες.. Π.χ έχεις κάποια χρόνια πάθηση που καθιστά αδύνατη την φυγή από την πόλη στην οποία βρίσκεσαι, η από την φροντίδα της οικογένειας σου; Εργάζεσαι; Ο ρόλος που έχεις μέσα στην οικογένεια σου ποιος είναι; Έχεις κάποια επαγγελματική ειδίκευση, ή σπουδές; Η κατάσταση που βιώνεις είναι πρακτικά πολύ δύσκολη, όμως ακριβώς και για τον ίδιο λόγο ίσως να μπορεί να κάνει εύκολη την απόφαση για μια ριζική αλλαγή ,αφού στην ουσία δεν έχεις να ρισκάρεις κάτι. Αν η κατάσταση της υγείας σου… Διαβάστε περισσότερα »
1) Κοίτα το να παραμελείς όλους τους τομείς της ζωής σου όπως λες για τη δουλειά όντως ακούγεται “προβληματικό”. Θεωρώ από αυτά που μας έγραψες πως είσαι ένα πολύ φοβισμένο άτομο που δεν έχει ζήσει πράγματα και ζει μέσα στο καβούκι του ακόμα. Για να κάνεις το leap of faith όμως χρειάζεται να βγει από το safe zone σου και για να το πετύχεις αυτό χρειάζεται να πιστέψεις στον εαυτό σου και να χτίσεις την αυτοπεποίθηση σου. Καλό θα ήταν να ψάξεις και να βρεις τους λόγους που σε έκαναν τόσο φοβισμενη ώστε να πολεμήσεις το πρόβλημα από τη ρίζα.… Διαβάστε περισσότερα »
Προς την κοπέλα με την Ερώτηση 1. Παίζει να είμαστε δίδυμες, να έχουμε το ίδιο μυαλό, δεν ξέρω! Πραγματικά νιώθω και περνάω ο, τι ακριβώς περιέγραψες…
2. Μπορεί η πραγματική σου ανάγκη αυτη τη στιγμή να είναι άλλη από το να συγχωρέσεις τους γονείς σου. Φαίνεται να έχεις προσπαθήσει πολύ γι’αυτό, όμως από αυτά που γράφεις, συμπεραίνω ότι δεν δούλεψε, ή δεν δούλεψε σαν αυτοσκοπός. Ξεκίνα με το να μην καταδικάζεις την οργή που νιώθεις. Θα υπάρχουν κακές μέρες. Το κομμάτι σου που στερήθηκε ένα συναισθηματικά υποστηρικτικό περιβάλλον, ίσως αυτό να φωνάζει τώρα και να χρειάζεται να ακούσεις. Αν μπορώ να προτείνω κάτι, πέρα από αυτό στο οποίο προτρέπει το όνομα της στήλης είναι το βιβλίο της Alice Miller – Οι Φυλακές της Παιδικής μας Ηλικίας.… Διαβάστε περισσότερα »
3. Πραγματικά ακουγεται δυσβάσταχτο αυτό που περνάς. Σκέψου όμως πως η οικονομική αυτονομία που έχεις μπορεί να σου λυσει τα χέρια και έχοντας παραλληλα τη δουλειά σου να αρχίσεις να ψάχνεσαι. Θέλεις να δώσεις κατατακτήριες? Θέλεις να αρχίσεις κάποιο ΙΕΚ? Σεμινάρια σε κάποιο άλλο αντικείμενο? Αρκεί να βρεις τι είναι αυτό που σε ενδιαφέρει. Ο, τι θες μπορείς να κάνεις. Χρειάζεται υπομονή και όταν δεις ότι μπορείς να στηριχτείς στο νέο αντικείμενο, αφήνεις το παλιο. Δε σου προτεινα να αφήσεις το αντικείμενο σου κατευθείαν! Θα δυσκολευτείς οικονομικά και πράγματα που τα έχεις τώρα λυμένα τότε θα σου φανουν βουνο και… Διαβάστε περισσότερα »
3. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν είσαι δυστυχισμένη με την δουλειά/επαγγελματική πορεία και έχει επίδραση στην ψυχική υγεία σου. Μια από τις επιλογές σου είναι να ψάξεις για εργασία σε άλλο αντικείμενο ενώ δουλεύεις. Είναι παρά πολύ δύσκολο όταν δουλεύεις 10-12 ώρες, αλλά οι περισσότεροι εργαζόμενοι έτσι ψάχνουν για καινούργια δουλειά. Πριν αφήσεις την τωρινή δουλειά σου μπαμ και κάτω, μπορείς να αλλάξεις το ωράριο σου σε μερική απασχόληση; Αυτό θα σου δώσει περισσότερο χρόνο να ηρεμήσεις και να προσπαθήσεις να βρεις εργασία σε κάτι που σε ενδιαφέρει παραπάνω. Υπάρχουν κάποιες πτυχές της δουλειάς σου, που σε ενδιαφέρουν; Αν ναι, μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
*είσαι δυστυχισμένη*