Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 53

1.Αγαπητή Α,μπα Είμαι η Νέμεσις 47, παντρεμένη γύρω στα 23 χρόνια, και με αυτό το όνομα κάνω καριέρα σε dating site. Ήταν φέτος στα γενέθλια μου, που συνειδητοποίησα πως η ζωή που έχω μπροστά μου είναι λιγότερη από αυτήν που πέρασε -πως πέρασε; Δύσκολα παιδικά χρόνια, που τα ακολούθησαν πιο δύσκολα εφηβικά, και γενικά όλα δύσκολα. Παντρεύτηκα εκεί γύρω στα 24, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη να ξεφύγω. Ο άντρας μου είναι πολύ καλό παιδί αλλά αυτό – παιδί. Συνεχώς τραβάω το κάρο της ζωής μας και ποτέ όλα αυτά τα χρόνια δεν ένιωσα ότι μπορώ να αφήσω στα χέρια του τα ηνία. Ήταν κοινή μας απόφαση να μην κάνουμε παιδιά. Εγώ δεν επιθυμούσα γιατί δεν ήθελα να μεγαλώσουν όπως εγώ σε ένα ανασφαλές και αβέβαιο περιβάλλον, αυτός γιατί δεν ήθελε ευθύνες. Ποτέ δεν εξελίχθηκε επαγγελματικά γιατί δεν τον ενδιέφερε και έτσι όταν ξέσπασε η κρίση το εξωτερικό ήταν μονόδρομος. Πάλι πήρα την ευθύνη της επιλογής και τα τελευταία 8 χρόνια ζούμε και εργαζόμαστε στο εξωτερικό. Εγώ κυνήγησα τις ευκαιρίες πήγα στο κολέγιο εξελίχθηκα. Αυτός εξασφάλισε μια θέση στο δημόσιο και επαναπαύθηκε στις δάφνες του. Τώρα που η ζωή μας έχει περάσει σε άλλη φάση, αφού δεν υπάρχει αυτή η συνεχής αγωνία για το καθημερινό, αισθάνθηκα να πνίγομαι, να ασφυκτιώ. Να τονίσω εδώ πως η σεξουαλική μας ζωή – ο θεός να την κάνει- είναι σχεδόν ανύπαρκτη από το 2009. Δεν ανήκω στις γυναίκες που θα ψαχτούν δεξιά και αριστερά για σεξ. Αλλά τον τελευταίο καιρό, νιώθω πως αφήνω την ζωή μου να φεύγει μέσα από τα χέρια μου. Νιώθω την θηλυκότητα μου να ξεραίνεται, να ξεφτίζει. Και είναι άδικο γιατί δεν έχω προλάβει να ζήσω, να νιώσω. Με τα πολλά, ένα βράδι, μπήκα σε ένα από αυτά τα site, και έπεσα απάνω στα πιο όμορφα μάτια που έχω δει ποτέ μου. Και έμεινα εκεί. Είναι πολλά αυτά που λέγονται ξέρω, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω. Του έχω κρύψει πως είμαι παντρεμένη, και επειδή βρίσκεται σε άλλη χώρα, δεν έχουμε βρεθεί ακόμα. Θέλει όμως να βρεθούμε και αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα προβλήματα με τον Covid, θα είχαμε ήδη βρεθεί. Δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο πάρα μόνο την στιγμή που θα βρεθούμε. Δεν έχω ψευδαισθήσεις, ξέρω πως η απόσταση απομυθοποιεί τους ανθρώπους, αλλά είναι ο λόγος που σηκώνομαι το πρωί να πάω στην δουλειά. Σκέφτομαι πως αν τον συναντούσα τώρα, θα ήθελα να φορούσα αυτό ή εκείνο και με κάνει να θέλω να είμαι περιποιημένη, όμορφη. Μιλάμε μέσω μηνυμάτων και στέλνουμε κάποια βίντεο και φωτό. Είναι προσγειωμένος αλλά μου εξιτάρει το μυαλό και το πνεύμα. Με ανεβάζει ψυχολογικά, με ιντριγκάρει σεξουαλικά. Δεν ξέρω τι θα συμβεί, το πιθανότερο θα φάω ξύλο. Ψάχνω τρόπους να τον δω αλλά είναι δύσκολο πολύ με όλα αυτά που συμβαίνουν. Αυτός δεν ψάχνετε μόνο για σεξ, θέλει σύντροφο ζωής. Σας λέω θα φάω πολύ ξύλο. Αλλά όλη αυτή η ενέργεια που μου δίνει, όλα αυτά που νιώθω, αξίζουν τον κόπο. Ας φάω και ξύλο… Δεν ψάχνω συμβουλές, δεν περιμένω να μου δώσετε μαγικές λύσεις. Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας και να ακούσω την γνώμη σας.

2.Πέρασα μια πολύ δύσκολη περίοδο, όπως οι περισσότεροι αλλά για μένα υπήρξαν κάποιες ακόμα ποιο δύσκολες συνθήκες. Τώρα νιώθω ότι τρομάζω εύκολα. Κάθε μικρό πετραδάκι μου φαίνεται βουνό. Δεν ήμουν έτσι ένα χρόνο πριν. Δεν έχω κουράγιο και δύναμη. Μόνο με ψυχολόγο ε;

3.έπειτα από 1,5 χρόνο προσπάθειας επανασύνδεσης με τον άνδρα μου, ο οποίος έφαγε μία “φρίκη”-κρίση μέσης ηλικίας ύστερα από 10 χρόνια σχέσης (7 γάμου)- έχω ανακαλύψει ότι με κεράτωσε όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις φορές και ενόσω μέναμε κανονικά μαζί. Η πρώτη ήταν παράλληλη “σχέση” περίπου 6 μηνών που δεν ήταν ολοκληρωμένη και εκτυλίχθηκε πέρυσι, η δεύτερη ήταν sexting που πήρε και πρακτικές διαστάσεις μόλις πριν 10 μέρες , και η τρίτη ήταν ένα φλερτ που το υποκινούσε εκείνος προς πρόσωπο του περιβάλλοντός μας (!) το τελευταίο δίμηνο και δεν ξέρω τι μεγέθους ανταπόκριση είχε. Και όλα αυτά, ενόσω υποτίθεται προσπαθούσαμε να βρούμε τα πατήματά μας σαν ζευγάρι και να σώσουμε το γάμο μας. Και επειδή το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις, αναγνωρίζω ότι και η δική μου η στάση όλο αυτό το διάστημα (και ενώ ήδη προσπαθούσα να συγχωρέσω την πρώτη απιστία) ήταν πολύ επιφυλακτική και με πολύ passive agressiveness (τύπου πετάω μπηχτές και σε σφάζω με το βαμβάκι). Είχαμε, ή προσπαθούσαμε να έχουμε, ωστόσο και ωραίες στιγμές μαζί με εξόδους, προσπάθειες ερωτικής συνεύρεσης κλπ οι οποίες όμως ακυρώνονταν αμέσως μετά με τη δική του ανάγκη να επιβεβαιωθεί και από άλλες γυναίκες. Προσωπικά πιστεύω ότι το προκαλούσε και με προκαλούσε για να καταφέρει να απαγκιστρωθεί από το γάμο μας, γιατί κατά τα άλλα με “αγαπάει” και δε μπορεί να φύγει εύκολα. Το δύσκολο κομμάτι που δε μπορώ να διαχειριστώ είναι ότι όλα αυτά ξεκίνησαν σε μία δύσκολη για μένα ηλικία, λίγο πριν τα σαράντα, χωρίς να έχουμε καταφέρει να κάνουμε ένα παιδί που τόσο πολύ θέλαμε (ή εγώ ήθελα τουλάχιστον) και ενώ τώρα για αυτόν αρχίζει μία πολύ δημιουργική περίοδος καθότι προβάλλεται στα ΜΜΕ και διαφήμισης για το καινούριο του επαγγελματικό βήμα και αναπόφευκτα ζει όλο αυτόν τον χωρισμό πολύ πιο βελούδινα και με όλα τα εχέγγυα για να προχωρήσει τη ζωή του πολύ πιο πετυχημένα, με ένα ολοένα αυξανόμενο φαν κλαμπ από άντρες και γυναίκες που τον θεωρούν φωτεινό παράδειγμα ανθρώπου και πρότυπο άντρα (για τις επίδοξες μπατσελορέτς). Έπειτα από όλο αυτό το ξεκατίνιασμα και ξεμπρόστιασμα της συμπεριφοράς του, εκείνος ναι μεν μου έχει ζητήσει συγνώμη και έχει προτείνει να το “παλέψουμε” χωρίς να δίνει συγκεκριμένες προτάσεις ως προς το πώς θα γίνει αυτό (πχ με σύμβουλο γάμου πουτόσες φορές έχω ζητήσει να πάμε και πετάει το μπαλάκι της διοργάνωσης σε μένα) εγώ όμως του έχω ζητήσει να φύγει από το σπίτι το συντομότερο δυνατόν. Προς το παρόν κοιμάται στον καναπε το βράδυ και φεύγει νωρίς το πρωί. Κάνει μία υποτυπώδη προσπάθεια προσέγγισης αλλά είμαι τόσο πληγωμένη και ξενερωμένη που δεν του αφήνω κανένα περιθώριο. Κάνω καλά και είμαι τόσο απόλυτη/ ψυχρή? Μήπως δίνω παραπάνω βαρύτητα στους “ξένους” και όχι στη δική μου συμπεριφορά απέναντί του? Μήπως πρέπει να καταπιώ και τις τελευταίες 2 (αποτυχημένες) προσπάθειες εξωσυζυγικών του σχέσεων και να μας δώσω μία ακόμη ευκαιρία να το παλέψουμε? Γιατί εγώ είμαι αυτή που θα μείνει άτεκνη και μόνη στα σαράντα, εγώ είμαι αυτή που θα μείνει χωρίς δυνατότητες ταξιδίων και εξόδων που ως επι το πλείστον κάναμε μαζί, εγώ θα μείνω έξω από όλη αυτή την επιτυχία που τώρα εξαργυρώνει έπειτα από χρόνια στήριξης και στενότητας ποιοτικού χρόνου και χρημάτων, εγώ θα μείνω μόνη σε ένα μισοάδειο σπίτι γεμάτο από αναμνήσεις. What the fuck..

4.Αγαπητή α, μπα Είναι ένα θέμα που με απασχολεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια και θα ήθελα τη γνώμη σου. Έχω παρατηρήσει ότι όταν μου αρέσει πολύ κάποιος δεν έχω ποτέ τα κότσια να τον πλησιάσω, όχι απλά για να του εκφράσω καθαρά το ενδιαφέρον μου ερωτικά αλλά ούτε καν για να τον γνωρίσω ρε παιδί μου, να κάνω αισθητή την παρουσία μου. Στις παρέες κάθομαι απλά στη γωνιά μου (αντιπαθώ τις πολύ μεγάλες παρέες που είναι σαν γκρουπ από γραφείο ταξιδίων) και χρειάζομαι το χρόνο μου για να νιώσω άνετα, ο οποίος είναι συχνά πολύ περισσότερος απ’ όσο για το μέσο άνθρωπο απ’ ό,τι βλέπω. Μπορώ να σου πω ότι όταν συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει κάποιος η πρώτη μου σκέψη είναι να πάω σπίτι μου και να βάλω τα κλάματα γιατί ξέρω ότι σίγουρα δεν θα είμαι εγώ εκείνη που θα γυρίσει να κοιτάξει. Νιώθω λες και οι άντρες χωρίζονται στο 99,9% που δε θα γυρνούσα ποτέ να τους κοιτάξω (όχι από άποψη εμφάνισης, από άποψη συμπεριφοράς) και στο 0,01% που δε θα γυρίσουν να με κοιτάξουν εκείνοι. Οι γύρω μου μου λένε ότι είμαι όμορφη, αλλά δεν είναι έτσι, και άμα δεν είσαι όμορφη με τους άντρες δε βλέπεις προκοπή. Έχουμε καμιά ιδέα για το πώς μπορώ να ξεμπλοκαριστώ; Ή είμαι καταδικασμένη στη μοναξιά επειδή δεν είμαι όμορφη και πεταχτούλα;

5.Αγαπητή Α,ΜΠΑ Εδώ και περίπου 2,5 χρόνια είμαι σε σχέση με ένα παιδί με τον οποίο τα πηγαίνουμε πάρα πολύ καλά. Με τον σύντροφό μου παρότι είμαστε ένα μικρό -σχετικά- διάστημα μαζί έχουμε περάσει πάρα πολλά εμπόδια τα οποία κυρίως προέκυπταν από τους γονείς μου και ιδιαίτερα από τη μητέρα μου. Από τότε που με θυμάμαι ο πατέρας μου πάντα ταξίδευε (λόγω δουλειάς) οπότε ουσιαστικά η μητέρα μου ήταν αυτή που με μεγάλωσε. Όλα τα χρόνια τη θυμάμαι να μου λέει “εμείς οι δύο είμαστε φίλες” και “η καλύτερη φίλη στη ζωή σου θα είναι πάντα η μητέρα σου”. Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε αυτή η ιδέα αλλά όσο μεγάλωνα καταλάβαινα ότι δεν ήθελε να είναι φίλη μου αλλά να μαθαίνει τα μυστικά μου και να με αποτρέπει από το κανώ σχέσεις, να βγαίνω κτλ. Γενικότερα να με χειραγωγεί. Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι, αλλά πιστεύω ότι οφείλεται στο γεγονός ότι ποτέ της δεν βγήκε να δουλέψει, πάντα ήταν μέσα σε ένα σπίτι για να κάνει δουλειές και να παίρνει λεφτά από τον πατέρα μου για ψώνια, ρούχα, κτλ. Ουσιαστικά ποτέ της δεν ανεξαρτητοποιήθηκε. Τα πρώτα προβλήματα στη σχέση μας ξεκίνησαν όταν άρχισα να δουλεύω που έπρεπε να λείπω αρκετές ώρες από το σπίτι. Μετά τα προβλήματα συνέχισαν με τις σχέσεις μου. Από κάποιο σημείο και έπειτα ξεκίνησα να της κρύβω πράγματα για να μπορώ να ζήσω τη ζωή μου. Και φτάνουμε στο σήμερα. Με τον σύντροφό μου ετοιμαζόμαστε να παντρευτούμε του χρόνου. Όταν η μάνα μου έμαθε για τον γάμο, ήταν η μόνη που δεν μας έδωσε συγχαρητήρια. Όταν της το ανακοίνωσα νευρίασε και μετά δεν μου μίλαγε – χωρίς να μου εξηγεί τον λόγο-. Σε αυτό το σημείο να σου πω πως όταν έμαθε για την σχέση μου με τον σύντροφό μου, εκτός ότι μας δημιούργησε πάρα πολλά προβλήματα, ξεκίνησε να χαλάει η σχέση της με τον πατέρα μου. Φτάνοντας στο σημείο εγώ να ετοιμάζω τον γάμου μου και εκείνη να ζητάει διαζύγιο από τον πατέρα μου. Ωστόσο δεν το προχώρησε -ακόμα- γιατί λεφτά δικά της δεν έχει οπότε δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη (επίσης δεν θέλει να δουλέψει – όχι ότι το θεωρεί υποτημιτικό αλλά πιστεύω ότι της είναι δύσκολο γιατί πλέον είναι και κοντά στα 60, οπότε φαντάζεσαι έναν ανθρωπο που δεν έχει δουλέψει ποτέ του να ξεκινάσει δουλειά στα 60 του χρόνια? πολύ δύσκολο) Το χειρότερο όμως το φυλάω για το τέλος. Πριν ένα μήνα με έδιωξε από το σπίτι πάνω σε ένα καβγά που είχαμε. Ξέρω θα μου πεις καλά είσαι 28 χρονών και ακόμα μένεις με τους γονείς σου? Εδώ να σου απαντήσω πως ο πατέρας μου έχει καταστραφεί οικονομικά οπότε τα μόνα λεφτά που μπαίνουν στο σπίτι είναι τα δικά μου. Όταν με έδιωξε, μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα και πήγα στον σύντροφό μου. Έμεινα για λίγες μέρες στον σύντροφό μου αλλά ο πατέρας μου με παρακάλεσε να γυρίσω. Γύρισα για να τους παρέχω ότι μπορώ (ακόμα και αν δεν μιλιόμαστε με την μητέρα μου). Όμως εκεί κατάλαβα πως αν δεν έκανα κάτι για τον εαυτό μου θα μείνω για πάντα να μεγαλώνω τους γονείς μου. Έτσι, μαζί με τον σύντροφό μου, αποφασίσαμε να βρούμε ένα σπίτι για να ενοικιάσουμε και να μείνουμε. Στην αρχή δεν το είπα σε κανέναν από τους γονείς μου. Όμως τα τηλέφωνα από τους μεσίτες έδιναν και έπαιρναν. Έτσι η μητέρα μου το κατάλαβε και φυσικά της το παραδέχτηκα. Δεν έδειξε να την νοιάζει και πολύ αλλά τώρα κατάλαβα τον λόγο. Πριν λίγες μέρες, σε ένα τσακωμό που είχαν με τον πατέρα μου, γύρισα και μου είπε να βρω ένα σπίτι με 3 ΥΔ για να μείνουμε όλοι μαζί (εγω με τον σύντροφό μου και εκείνη). Φυσικά της το αρνήθηκα γιατί εγω με τον σύντροφό μου δεν έχουμε συγκατοικίσει καλά καλά και εκτός από αυτό επειδή την ξέρω θα θέλει να ζούμε όλοι με τους κανόνες τους δικούς της και θα καταλήξω να χωρίσω. Έτσι της είπα ότι αυτό δεν γίνεται και εκείνη άρχισε να μου λέει ότι την πετάω στον δρόμο και πολλά άλλα τέτοια παρόμοια. Στο σημείο αυτό να σου πω ότι όλη αυτή η κατάσταση τόσα χρόνια με οδήγησε στο να εκδηλώσω ένα αυτοάνοσο το οποίο για να περάσει χρειάζεται ψυχική ηρεμία, αλλά πού να την βρώ? Αγαπημένη μου Ά,μπα, εδώ έρχεται η ερώτηση του 1εκατ.. Τι να κάνω? ‘Η τι κάνω λάθος? Πάντα προσπαθούσα να είμαι κοντά της και να της δίνω ό,τι της δίνει χαρά για να την κάνω να αισθάνεται χαρούμενη. Πάντα ήθελα να είμαι φίλη μαζί της αλλά γνωρίζοντας ότι θα με χειραγωγήσει το αποφεύγω. Δεν θέλω να την κάνω να νιώσει “πεταμένη” αλλά εδώ διακυβεύεται η σχέση η δική μου. Πως μπορώ να απαιτήσω από τον σύντροφό μου να την πάρουμε σε ένα σπίτι οι 3 μας ενώ καλά – καλά δεν έχει ξεκινήσει η κοινή μας ζωή? Τι πρέπει να κάνω? Πως να το διαχειριστώ? Εσύ τι θα έκανες στην θέση μου? Ελπίζω να μου απαντήσεις. Έστω και μία μικρή απάντηση θα μου δώσει μία παραπάνω κατεύθυνση σε αυτό που περνάω

6.Μεγάλωσα σε ένα τοξικό περιβάλλον κυρίως εξαιτίας της μητέρας μου. Από πολύ μικρή δεχόμουν μόνο τις προσβολές της και ξύλο και ποτέ στα μάτια της δεν ήμουν «καλή» και «αρκετή». Πάντα οι άλλες ήταν καλύτερες από εμένα όπως μου έλεγε θέτοντας με συνέχεια σε μια σύγκριση. Μέσα μου μεγαλώνοντας έγινα ένα πολύ ανασφαλές άτομο γεμάτο φοβίες με καμία αυτοπεποίθηση και αγάπη για τον εαυτό μου. Από τα 18 μου βλέπω πολύ σπάνια τον πατέρα μου γιατί μένουμε σε διαφορετική πόλη με τη μάνα μου και όποτε μπορώ πάω και τον βλέπω ή έρχεται εκείνος και μας βλέπει. Αλλά μου λείπει γενικά πάρα πολύ. Από τα 20 -25 οι παρέες μου ήταν κυρίως αγόρια με παρτυ- αλκοολ και αλλα ‘διαφορα’, ήμουν ζωηρη στον ερωτικο τομεα όχι όμως για ευχαρίστηση αλλά για λόγους αυτοκαταστροφικούς που δεν μπορώ να προσδιορίσω μέχρι σήμερα σαν κάτι να αναζητούσα πιο βαθύ από τους άλλους και όχι απλά την ευχαρίστηση . Το θέμα είναι πλέον που είμαι 34 και τα έχω όλα αφήσει πίσω μου, έχω μόνιμη δουλειά σε αυτό που σπούδασα με νέες παρέες αξιόλογες κυρίως γυναίκες και έναν σύντροφο υπέροχο που θέλουμε να προχωρήσουμε σε γάμο και παιδιά, φτάνουν πολλές φορές μέσα σε αυτά τα χρόνια στα αυτιά μου από γνωστό του γνωστού που τυχαίνει να ξέρει κάποιον από τις παλιές παρέες-γκόμενους όταν ρωτάει για εμένα κάποιος να συζητάνε το όνομα μου με σεξιστικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς με πολλά ψέματα . Με στενοχωρεί το γεγονός ότι ενώ από τα 25 τράβηξα την κόκκινη γραμμή και δεν ξανα ασχολήθηκα ποτέ μου με αυτού του είδους τις παρέες, διαπίστωσα ότι τετοιες παρεες θα εχουν παντα την ορεξη να ασχολουνται εκδικητικά , να κολλανε ταμπελες και να λασπωνουν ασυστολως υπολήψεις και προσωπικοτητες για την διασκεδαση τους όσα χρόνια και αν περάσουν και αυτό με εχει φοβισει πολύ γιατι δεν είναι κατι που μπορω να σταματησω απλα διαιωνίζεται . με ανησυχει που ακομα δεν εχω βρει αμυνες να προστατευσω την ψυχικη μου υγεια. Διακρινω πολύ μισος από τους ανθρωπους όταν εξελισσεσαι και πολύ χαρα οταν παραμενεις στο τιποτα σαν και αυτους.

7.Καλησπέρα Λένα, καλησπέρα σε όλη την παρέα! Διαβάζοντας τις απαντήσεις σου, και πιο συγκεκριμένα αυτή και βλέποντας τα σημάδια της ψυχολογικής βίας, ασυναίσθητα κατέληξα ότι βλέπω τον εαυτό μου ως θύτη απέναντι στον σύντροφο μου. Δεν νιώθω να τα κάνω όλα όσα περιγράφονται, αλλά διαβάζοντας πχ το σημείο “Εάν σας ζητάει με έμμεσο η άμεσο τρόπο συνεχώς την προσοχή και θυμώνει όταν δεν του τη δίνετε (“όλο τη δουλειά σκέφτεσαι”κλπ)” συνειδητοποιώ πως είναι μία συμπεριφορά που την ακολουθώ αρκετά συχνά, βέβαια εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι ότι κάνω νάζια και εκφράζω ένα παράπονο με πιο cute τρόπο – γιατί σαν άνθρωπος έχω προσπαθήσει πολύ να αποβάλλω την ειρωνεία ως μέσο συμπεριφοράς. Για να ειμαι ειλικρινής, αν δεν έβλεπα αυτην την ερωταπάντηση δεν θα μου περνούσε καν από το μυαλό ότι έχω υιοθετήσει μια συμπεριφορά που ενδεχομένως να ειναι βλαπτική για τον σύντροφό μου. Να προσθέσω, αν έχει κάποια σημασία, ότι με τον σύντροφό μου έχουμε πάρα πολύ καλή επικοινωνία, είμαστε 3 χρονια μαζί και έχουμε ωριμάσει πολύ και οι δύο από αυτή τη σχέση. Κυρίως η ερώτησή μου ειναι, πως να αποφεύγουμε να γινόμαστε εμείς οι θύτες ή έστω πως σταματάμε χειριστικές συμπεριφορές όταν δυσκολευόμαστε και εμείς οι ίδιοι να τις εντοπίσουμε ότι τις κάνουμε. Ευχαριστώ εκ των προτέρων! Τα σημάδια που πρέπει να προσέξετε: • Συνεχής υποτίμηση (για την προσωπικότητα, τα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά ή το ντύσιμό σας) • Τακτική σιωπής η οποία εμπεριέχει μομφή η “σιωπηλή κριτική” • Παθητικο-επιθετική στάση (μισόλογα, τόνος εκνευρισμένος και κακή διάθεση χωρίς να εκφράζονται ξεκάθαρα) • Η θυματοποίηση από τη μεριά του θύτη (να σας ρίχνει όλες τις ευθύνες παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως “θύμα”) • Την υπερβολικού βαθμού ζήλια, και τις αντιδράσεις του σε αυτή (φράσεις που δηλώνουν πρόθεση βίας- “άμα τον πιάσω στα χέρια μου”, “κι εσύ κάτι θα έχεις κάνει”) • Αν σας απομονώνει σταδιακά από φίλους και συγγενείς. • Απειλητικές εκφράσεις, ακόμα κι αν δεν πραγματοποιούνται πάντοτε. • Εάν σας ζητάει με έμμεσο η άμεσο τρόπο συνεχώς την προσοχή και θυμώνει όταν δεν του τη δίνετε (“όλο τη δουλειά σκέφτεσαι”κλπ)