Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 48

Είναι πολλές οι ερωτήσεις που δεν φτάνουν μέχρι τη δημοσίευση, κι αυτό επειδή η απάντηση είναι «η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος».

Δεν δημοσιεύονται πάντα γιατί μέχρι τώρα πίστευα ότι η απάντηση είναι προφανής, ίσως κουραστική και επαναλαμβανόμενη για τους αναγνώστες, και ότι αυτός που ρωτάει, αν διαβάσει λίγο στο σάιτ, θα το συμπεράνει και μόνος του. Όμως, όσο περνάει ο καιρός, αυτές οι ερωτήσεις όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται.

Αυτό μπορεί να σημαίνει διάφορα πράγματα, ή πολλά μαζί. Ότι η καραντίνα κάνει πιο έντονους τους προβληματισμούς. Ότι όσο αυξάνονται οι αναγνώστριες, αυξάνονται και αυτές οι ερωτήσεις, στατιστικά. ή ότι παλιότερες αναγνώστριες βρίσκουν όλο και περισσότερο θάρρος για να στείλουν ερώτηση.

Κάθε Σαββατοκύριακο θα δημοσιεύω λοιπόν αυτές τις ερωτήσεις, για να διαβάζουν και ίσως να απαντούν όσες ενδιαφέρονται. Η δική μου απάντηση για αυτές τις ερωτήσεις είναι το γνωστό μάντρα του α μπα. Δεν έχει γίνει αδίκως μάντρα. Για όσες έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ελπίζω να βρουν μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις τον εαυτό τους και να καταλάβουν ότι όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι μέσα μας επειδή μας βασανίζει, δεν υπάρχουν ταινίες, βιβλία ή συμβουλές που μπορούν να το κάνουν. Αυτά είναι βοηθήματα. Κανένα από αυτά όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συστηματική θεραπεία. Και επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να έχουμε «πρόβλημα» για να πάμε. Αρκεί να έχουμε μια ερώτηση που μας βασανίζει σε σημείο να διαταράσσεται η καθημερινότητα μας ή οι σχέσεις μας με τους άλλους.

1. Καλησπέρα σε όλους! Δεν ξέρω αν θα λάβω κάποια απάντηση, μάλλον πιο πολύ στέλνω για να δω τα χάλια μου γραμμένα. Συνοπτικά, η πρώτη μου σχέση ήταν κακοποιητικη από κάθε άποψη. Τελείωσε, συνήλθα, έκανα ψυχοθεραπεία κ προχώρησα στην επόμενη με έναν υπέροχο άνθρωπο. Έμεινα αρκετά χρόνια μαζί του αλλά το έληξα γιατί δεν ήμουν ερωτευμένη. Ήρθε κ αυτό. Ένας άνθρωπος όπως τον ονειρευόμουν με δύσκολο όμως παρελθόν (άσχημο διαζύγιο-δικαστήρια για το παιδί). Γνωριστήκαμε λίγους μήνες αφού χώρισε (με δική του απόφαση). Σκεφτόμουν ότι δεν είχε προλάβει να ξεπεράσει το διαζύγιο αλλά με διαβεβαίωνε πως δεν ισχύει. Περάσαμε ένα χρόνο υπέροχο αλλά έβλεπα πως κάθε φορά που τσακωνομασταν έκανε μικρές εκρήξεις. Σταδιακά γίνονταν όλο κ μεγαλύτερες κ παρόλο που δεν υπήρχαν πάντα αντικειμενικά σοβαρές αφορμές τα ξεσπάσματα μεγάλωναν κ έφτασε στο σημείο να με απαξιώνει συνεχώς, να με κριτικάρει, να με βρίζει κ να χρησιμοποιεί λέξεις που ήξερε ότι θα με πονέσουν. Ζητούσε συγνώμη κ μετά ξανά τα ίδια. Με χώρισε αφού φρόντισε να με κάνει σκουπίδι κ χωρίς να μου δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα που χρειαζόμουν για να προχωρήσω (όπως το που έκανα λάθος). Όσο ήμασταν μαζί μου μιλούσε για μέλλον κ εγώ τα έτρωγα αμάσητα. Βέβαια πάντα είχε υψωμένα τείχη κ δεν μου ανοιγόταν.Τον παρακαλούσα να πάει σε ψυχολόγο αλλά έλεγε ότι δεν θέλει κ πως εγώ δεν τον αφήνω να ηρεμεί. Πάνε λίγες μέρες από το χωρισμό. Βλέπω τον εαυτό μου που έκανε βήματα πίσω μετά από τόση ψυχοθεραπεία κ ντρέπομαι που το λέω αλλά δεν νιώθω θυμωμένη, μόνο αφόρητα λυπημένη που τον έχασα. Δυσκολεύομαι πολύ να το αποδεχτώ κ δεν νιώθω καμία αισιοδοξία για το μέλλον. Μακάρι να μπορούσα να πάω σε ψυχολόγο αλλά με το ζόρι είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Για την ιστορία είμαστε κ οι δύο στα 30. Συγνώμη αν κούρασα, δεν έχω ερώτηση. Έχω ανάγκη μόνο να ακούσω ότι θα περάσει, θα ξεμουδιασει το μυαλό μου κ θα πάνε όλα καλά.

2. Χευ χευ θα είμαι όσο το δυνατόν σύντομη και περιεκτική! Πριν από έναν περίπου χρόνο η μητέρα μου γνώρισε έναν Ευγενεστατο κύριο με τον οποίο σύναψε σχέση( είναι χωρισμένη εδώ κ χρόνια με τον πατέρα μου) μου τον γνώρισε και μένα κ τον συμπάθησα πολύ, ερχόταν συνέχεια στο σπίτι, βγαίναμε βόλτες όλοι μαζί, πηγαίναμε σε καφετέριες ταβέρνες κλπ και γενικά περνούσαμε πολύ όμορφα! Ώσπου μετά από κάποιους καβγάδες κ κάποιες ασυμφωνίες αποφάσισαν να χωρίσουν. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο άσχημα το πήρα και πόσο στενοχωρημένη ήμουν,έκλαιγα για καμιά εβδομάδα μέρα νύχτα,δεν μιλούσα στη μάνα μου για δύο τρεις μέρες και γενικά ήμουν χάλια. Συνειδητοποίησα μετά από λίγο καιρό ότι όλη αυτή η στενοχώρια ναι μεν ήταν απόλυτα φυσιολογική γιατί δέθηκα με αυτόν τον άνθρωπο αλλά από την άλλη κατάλαβα ότι κατά κάποιον τρόπο υποκαθιστουσε την πατρική φιγούρα που δεν είχα( μιας κ με τον πατέρα μου δεν είχαμε ποτέ μια σχέση εμπιστοσύνης και στήριξης πατέρας κόρης) και για αυτό το πήρα τόσο άσχημα που δεν θα τον ξαναεβλεπα… Σκέφτηκα λοιπόν,το γεγονός ότι ο πατέρας μου ήταν κ είναι ουσιαστικά απών από την ζωή μου θα είναι πάντα κάτι που θα με πονάει κ θα με κρατάει πίσω ψάχνοντας μανιωδώς υποκατάστατα; Τι μπορώ να κάνω για να το ξεπεράσω αυτό;( Αν ξεπερνιέται) Θενκ γιου

3. Έχω το εξής πρόβλημα ως χαρακτήρας και κατ επέκταση συμπεριφορά. Δυσκολεύομαι πολύ στο να αποφασίσω αλλαγές. Π.χ. να ξεκινήσω μια καινούρια σχέση, πάω Σαββατοκύριακο κάπου, να αλλάξω γυμναστήριο, να πάω να κουρευτώ κ.ά. Πιστεύω ότι σε ένα βαθμό φταίει για αυτό το επάγγλμα του μπαμπά μου που ήταν ναυτικός και έλειπε πολλούς μήνες ενώ παράλληλα ήταν κακή η αντιμετώπιση της δύσκολης αυτής κατάστασης από τη μαμά μου (πριν 35 χρόνια δεν είχαμε internet…). To πιο περιεργο δε, είναι ότι είμαι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ προσαρμόσιμη. Όταν πάρω την αποφαση δεν μετανιώνω, δεν δυσκολευομαι, δεν έχω κανένα πρόβλημα, όπου και να μπω θα προσαρμοστώ αμέσως. Το πρόβλημα είναι να αποφασίσω και δεν αποφασίσω εύκολα… Έχεις να προτείνεις καμία άσκηση;

4. Αμπα Το θέμα των ερωτικών σχέσεων με απασχολεί. Δεν έχω μπορέσει μέχρι στιγμής να έχω κάτι ουσιαστικό , πέρα από μια σχέση μερικών μηνών. Προσπαθώ να εξελίσσω τον εαυτό μου, να κάνω πράγματα, αλλά νιώθω πως κάτι μου λείπει. Έχω υπάρξει μόνη για μεγάλα διαστήματα, έχω κάνει περιστασιακά πράγματα, αλλά μου λείπει η συντροφικότητα. Από ένα σημείο και πέρα νιώθεις πως δεν μπορείς να αγαπηθείς για κάποιο λόγο και πέφτει η αυτοπεποίθηση σου. Το συζητάω με φίλους και μου λένε ότι κάποια στιγμή κάτι θα έρθει, αλλά ομολογώ πως εγώ κουράστηκα. Δε ξέρω τι θέλω να ρωτήσω, μόνο να πάρω κάποια ανακούφιση ίσως.

5. Καλημέρα! Εδώ και αρκετό καιρό τριγυρνάει στο μυαλό μου μια σκέψη… Γενικά δεν μπορώ να παρειμεινω σε καταστασεις για πολύ καιρό.Τι εννοώ;; ότι μεχρι στιγμης ότι δουλεια έχω κάνει και ότι σχέση είχα(γκομενικη) δεν έχει κρατήσει πάνω από χρόνο άντε το πολύ 1,5. Δεν ξέρω τι με πιάνει πάντα από ένα σημείο και μετά νιώθω ότι βαλτωνω κάνω μπαμ και φεύγω. Έχει αρχίσει να με κουράζει αυτό γιατί νιώθω αυτή τη συνεχομενη αναμπουμπουλα μέσα μου…. Βέβαια,να πω ότι γενικά έχω ζήσει πολλές εμπειρίες και ωραία πραγματα λόγω αυτής της αναζήτησης μου και νιώθω πολύ καλά με αυτό.Να πω επίσης πως το μόνο σταθερό στη ζωή μου είναι οι φίλοι μου που τους έχω πολλά χρόνια κ με εκείνους δεν νιώθω έτσι. Βλέπω άλλους ανθρώπους γύρω μου που ούτε εκείνοι έχουν πάρει πτυχίο αλλά κάνουν μια δουλειά για καιρό και είναι οκ ( και ας μην είναι 100% αυτό που θέλουν) ενώ εγώ συνέχεια είμαι από εδώ και από εκεί γτ πολύ γρήγορα νιώθω ότι βαλτωνω. Τι μου συμβαίνει; Έχω αρχίσει και νιώθω ανώριμη. Εσύ τι πιστεύεις ότι είναι ;

7. Tι κάνω λάθος; Είμαι 29 και δεν έχω σχέση. Μέχρι τώρα είχα 2 σοβαρές σχέσεις μία που κράτησε λιγότερο από χρόνο και μία που κράτησε κάτι λιγότερο από 2 χρόνια. Στην 1η περίπτωση χωρίσαμε λόγω απιστίας από τη μεριά του , στη δεύτερη περίπτωση από επιλογή δική μου καθώς κατάλαβα ότι δεν είναι ο άνθρωπος που θα ήθελα να περάσω τη ζωή μου μαζί του. Η αλήθεια είναι ότι έχω κύκλο που δε βοηθά ιδιαίτερα τις νέες γνωριμίες πόσο μάλλον σε μια κατάσταση καραντίνας. Αλλά και πριν την καραντίνα δεν είχα ιδιαίτερα φλερτ.. Όσοι με πλησιάζουν θέλουν σεξ και τίποτα άλλο. έχω βαρεθεί. Μου λείπει η συντροφικότητα. Δεν έχω νιώσει ποτέ ερωτευμένη. Δεν ξέρω πως είναι να θες κάποιον και να σε θέλει κι αυτός και να περνάτε καλά. Έχω κουραστεί… όλοι οι τριγύρω μου είναι σε σχέση… (Θα μου πεις όλες είναι καλές όμως; και η απάντηση είναι πως όχι ). Αλλά τα βράδια αισθάνομαι τόσο μόνη.. Και καταλήγω στο ότι απλά κάνω κάτι λάθος. Δεν γίνεται όλοι να βρίσκουν το ταίρι τους κι εγώ όχι.. Και αγχώνομαι.. γιατί είμαι 29 και δε θέλω να μείνω μόνη μου. Και υπάρχουν τόσα στερεότυπα… προχθές στη δουλειά ένας 35αρης συνάδελφός μου, μου είπε ότι τα έχει με μια κοπέλα 26 ετών γιατί από κει και πάνω οι γυναίκες ψάχνονται να παντρευτούν.. Όσο και να αντιταχθείς σε αυτό, είναι μια σκέψη ευρέως διαδεδομένη. Σε κούρασα… Απλά μέσα μου θέλω να πιστεύω ότι θα βρω το ταίρι μου και όχι κάποιον που θα είμαι μαζί του από ανασφάλεια και μόνο..

Κατανοητό το άγχος, και η κούραση. Σε έχουν φτάσει σε σημείο να πιστεύεις ότι όλοι γύρω σου έχουν βρει ταίρι εκτός από σένα, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ισχύει. Αν θέλεις να μάθεις αν κάνεις κάτι λάθος, όπως λες, μόνο με θεραπεία θα το μάθεις.

8. Αγαπητή Αμπα, Το πρόβλημα μου είναι πως δε νιώθω αγαπητή μέσα στις σχέσεις μου και φιλικές και ερωτικές και αναρωτιέμαι αν είναι κάτι που το προκαλώ εγώ ή οι άνθρωποι που επιλέγω να συναναστρέφομαι. Πως μπορώ να το αντιμετωπίσω;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News