Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 40

Είναι πολλές οι ερωτήσεις που δεν φτάνουν μέχρι τη δημοσίευση, κι αυτό επειδή η απάντηση είναι «η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος».

Δεν δημοσιεύονται πάντα γιατί μέχρι τώρα πίστευα ότι η απάντηση είναι προφανής, ίσως κουραστική και επαναλαμβανόμενη για τους αναγνώστες, και ότι αυτός που ρωτάει, αν διαβάσει λίγο στο σάιτ, θα το συμπεράνει και μόνος του. Όμως, όσο περνάει ο καιρός, αυτές οι ερωτήσεις όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται.

Αυτό μπορεί να σημαίνει διάφορα πράγματα, ή πολλά μαζί. Ότι η καραντίνα κάνει πιο έντονους τους προβληματισμούς. Ότι όσο αυξάνονται οι αναγνώστριες, αυξάνονται και αυτές οι ερωτήσεις, στατιστικά. ή ότι παλιότερες αναγνώστριες βρίσκουν όλο και περισσότερο θάρρος για να στείλουν ερώτηση.

Κάθε Σαββατοκύριακο θα δημοσιεύω λοιπόν αυτές τις ερωτήσεις, για να διαβάζουν και ίσως να απαντούν όσες ενδιαφέρονται. Η δική μου απάντηση για αυτές τις ερωτήσεις είναι το γνωστό μάντρα του α μπα. Δεν έχει γίνει αδίκως μάντρα. Για όσες έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ελπίζω να βρουν μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις τον εαυτό τους και να καταλάβουν ότι όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι μέσα μας επειδή μας βασανίζει, δεν υπάρχουν ταινίες, βιβλία ή συμβουλές που μπορούν να το κάνουν. Αυτά είναι βοηθήματα. Κανένα από αυτά όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συστηματική θεραπεία. Και επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να έχουμε «πρόβλημα» για να πάμε. Αρκεί να έχουμε μια ερώτηση που μας βασανίζει σε σημείο να διαταράσσεται η καθημερινότητα μας ή οι σχέσεις μας με τους άλλους.

1.Πώς θα μπορούσα να βοηθήσω τον πατέρα μου και τον εαυτό μου. Ο πατέρας μου τον τελευταίο καιρό έχει μια έμμονη ενασχόληση με τα κιλά του, την κοιλιά του και τα κιλά μου. Είναι εξήντα χρόνων,στα πρόθυρα συνταξιοδότησης, γύρω στα ογδόντα κιλά με έντονη αγάπη στο ψωμί,τις σταφίδες και σε οτιδήποτε μπορεί να φαγωθεί με συνοπτικές διαδικασίες,αρμυρο η γλυκό. Του αρέσει να περπατάει μια ώρα την ημέρα με την μητέρα μου και να κουτσομπολευει. Επίσης, του την δίνει η κοιλιά του που εξέχει και αγωνίζεται να την ξεφορτωθεί. Η μαμά μου προσέχει ενελλειπως την διατροφή μας φροντίζοντας να μας ταιζει με φασόλια, μπάμιες και αρακά,λευκό κρέας και πολλά λαχανικά και φρούτα.Ειμαστε μια οικογένεια αδυνάτων ανθρώπων με τάση προς την τελειότητα με το μόνο πρόβλημα εμένα. Είμαι το τρίτο τους βλαστάρι, κορίτσι 22 χρονών ψηλή (1,78) σπουδάζω,δεν είχα ποτέ αγόρι αλλά έχω μια υπέροχη γάτα και καλώς η κακώς ζω ακόμα μαζί τους.Επισης αγαπάω το φαι και είμαι πέντε κιλά παραπάνω απο το παλιό μου βάρος (ειμαι 70-71,5). Με ενοχλούν και δεν με ενοχλούν αυτά τα κιλά.Εχω συνέχεια στο νου ότι πρέπει να χάσω κιλά για είναι καλύτερο το σώμα μου, ωστόσο μ αρέσει το σώμα μου όταν κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Ξέρω ότι χω ένα υγιές σώμα και προσπαθώ να αγαπώ κάθε του ατέλεια. Δεν ξέρω ακριβώς τι νιώθει ο πατέρας μου για το σώμα του. Μπορεί να το βλέπει να γερνάει ή να τον αγχωνουν τα γεράματα που έρχονται και να πιστεύει ότι πρέπει να διατηρηθεί σε καλή φόρμα αν θέλει να ζήσει αλλά τριάντα με σαράντα χρόνια όπως τα κατάφερε και ο πατέρας του ( ο πατερας του ήταν πολύ αδύνατος και αιωνόβιος). Έχω την εντύπωση πως δεν του αρέσει το σώμα του. Κάθε μερα θα αναφερθεί στα κιλά του,θα παραπονεθεί για το ενάμιση κιλό που πήρε στις γιορτές ή θα παινευτει για το βάρος που έχει χάσει χτυπώντας με περηφάνια τη κοιλιά του. Θα νιώσει περίφημος για το μοβ μπρόκολο που του σέρβιρε η μαμά και για το ποσο καλά τρώει αλλά αμέσως μετά θα φάει κάτι παστέλια από την λαϊκή(που του τα πουλάει μια χοντρή κυρία που της αρέσουν εξίσου), σταφίδες, ίσως κάνα γλυκό και αυτά τα πορτοκαλί ξηροκαρπια επειδή μάλλον πεινάει ακόμα. Όπως και να έχει τον αισθάνομαι συνεχώς αγχωμενο για το σώμα του και για το τι πρέπει να φάει. Όσο άσχημο και αν ακούστει,ο μπαμπάς μου αντιπαθεί τις χοντρές και αν δει κάποια γυναίκα με παραπάνω κιλά θα την προσδιορίσει ως προς αυτά, θα κάνει κάποιο σαχλο αστείο και μετά θα γυρίσει ως προς εμάς για να πάρει την ανταπόκριση που θέλει για το αστείο του. Ο μπαμπάς μου υποφέρει από τα ίδια του τα στερεότυπα (ο,τι είναι αδύνατο είναι και καλό). Ο πατέρας μου δεν χάνει ευκαιρία να σχολιάσει και το δικό μου σώμα και διατροφικές συνήθειες.Θα με σχολιάσει αν θελήσω να φάω παραπάνω,αν θα παραγγείλω απέξω. Με λέει χοντρή,μου λέει ότι έτσι όπως είμαι κανεις δεν θα με κοιτάξει στην παραλία και ότι ο πωπος μου είναι μεγάλος και σχεδόν αποκρουστικος. Θα τσακωθούμε για το σώμα μου,για πώς θα έπρεπε να είναι και δεν είναι. Με μειώνει και με απορρίπτει για το σώμα μου και για πολλά άλλα. Ο πατέρας μου δεν είναι καθόλου κακός άνθρωπος, στενομυαλος και κολλημένος είναι. Έχει δουλέψει και εργαστεί σκληρά για να μας μεγαλώσει και να μας σπουδάσει, τον αγαπάω ολόψυχα και τον ευχαριστώ για όσο μου προσφέρει.Δεν πιστεύω ότι δεν νοιάζεται για μας,κάθε άλλο. Δεν θέλω να τσακωνόμαστε πια για το φαγητό ή να με μειώνει βκαι να με απορρίπτει.Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να σταματήσουν αυτοί τσακωμοί.Δεν έχω σκοπό αλλάξω το σώμα μου επειδή μου το είπαν ,ειδικα όταν δεν ειναι δικιά τους υπόθεση και ευθύνη.Επισης όταν τσακωνόμαστε δεν τον χαρακτηρίζω ποτέ για το σώμα του,δεν το θεωρώ σωστό. Θα με βγάλει πάντα ανεύθυνη για όλα και ότι είναι δική του ευθύνη να με ξυπνήσει .Προσπαθω να μην απαντάω, δεν πιάνει και βραζω στο ζουμί μου, του απαντάω τσακωνόμαστε. Εν ολίγοις τρωγομαστε σαν τα κοκόρια. Σταματάει αυτό… εκτός από το να το ράψουμε και οι δύο?

2.μεγάλωσα σε ένα κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον, σε μια μικρή κοινωνία, με Μότο το «τι θα πει ο κοσμος» και με έναν πατέρα δυνάστη, συνεχως νευρικό και οξύθυμο, έτοιμο να σηκώσει χέρι/ να σπάσει πράγματα εάν υπήρχε κάποια φωνή αντίθετη σε αυτό που έλεγε και διέταζε εκείνος. Να προσθέσω πως ήταν πάντα ξεκάθαρα απίστευτα μισογύνης (και ρατσιστής και ομοφοβικός) και γενικά έχει μαζεμενες πάνω του ολες τις παθογένειες της κοινωνίας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι να τον φοβάμαι. Θυμάμαι να τον σιχαίνεται το είναι μου από τότε που συνειδητοποίησα με ποσό διαφορετικό τρόπο συμπεριφερόταν στον αδερφό μου, απλά και μόνο λόγω του φύλου του. Ο οποιος αδερφος φυσικά και βολεύτηκε με αυτή τη κατάσταση και ποτέ δεν με/μας υπερασπίστηκε. Αν και ο πατέρας μας ήταν χειριστικος και μαζί του, είχε πολλες ελευθεριες που εγώ δεν είχα και δεν τον είχε χτυπήσει ποτέ, σε αντίθεση με εμένα και τη μητέρα μου, όπου το χαστούκι το είχε εύκολο. Θυμάμαι να με χαστουκίζει επειδή δε δεχόμουν το «γιατί το λέω εγώ» τροπαριο του, θυμάμαι να πετάει το τραπεζάκι του σαλονιού καταπανω μου επάνω σε αντιπαράθεση που είχαμε. Θυμάμαι να μας τραβάει μέσα στη νύχτα όλους στην εξώπορτα και να λέει φύγετε από το σπίτι μου μέσα στα νεύρα του. Να προσθέσω πως η μητέρα μου τα πρώτα χρόνια της παιδικης μου ηλικίας δεν εργαζόταν, μολις μεγαλώσαμε ομως και τα έξοδα αυξήθηκαν ξεκίνησε να εργάζεται και τότε (γύρω στην εφηβεία μου) είναι που η κατάσταση έφυγε εκτός ελέγχου, με εκείνον να βλέπει συνεχως φαντάσματα εραστών και να ζει σε ένα διαρκές παραλήρημα ζηλοτυπίας, ξεσπώντας τα νεύρα του συχνά πυκνά με αποκορύφωμα, πάνω σε ένα καυγά, να πιάνει τη μητέρα μου από το λαιμό με σκοπό να την πνίξει. Ήθελα τόσο πολύ να τιμωρηθεί για όλα αυτά που έκανε, αλλά δυστυχώς ήμουν ένα παιδί και δεν είχα το δίκτυο υποστήριξης που έχω τώρα ως ενήλικη να με βοηθήσει να προστατευτώ από κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, οπως γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις, το ζήτημα κουκουλώθηκε, δεν έγινε καμία ποινική δίωξη και εκεινος υποσχέθηκε να αλλάξει, πράγμα που δεν έγινε φυσικά. Ναι μεν δεν προσπάθησε να σκοτώσει κανέναν, αλλά το χέρι πάλι το σήκωνε, πάλι έσπαγε πράγματα μέσα στα νεύρα του. Έτσι περασαν τα τελευταία δυο χρόνια του λυκείου με εμένα να ζω σε ένα καθεστως τρομοκρατιας και να ανυπομονω να φύγω για σπουδες. Σπουδες τις οποιες οι γονεις μου πλήρωσαν και αυτος είναι και ο λογος που δεν μπορούσα ακόμη να κόψω επαφες μαζί του παρότι το ήθελα. Επισης, εφόσον η μητέρα μου αποφάσισε (;) να μείνει μαζί του δεν γινόταν να κόψω επαφή μόνο με έναν από τους δυο. Οι σπουδες μου πέρασαν σχετικά «αναίμακτα» γιατί πέρα από την απόσταση και την έλλειψη της καθημερινής τριβής, έβαλα και κάποια όρια ευθυς εξαρχής. Όμως βοήθησε περισσοτερο το γεγονος πως είχα περάσει σε μια καλή σχολή και είχα καθόλη τη διάρκεια των σπουδών μια σταθερή σχέση. Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου έχω τελειώσει τη σχολή, έχω παντρεύει, έχω φύγει μαζί με τον άντρα μου στο εξωτερικό και έχω αποφασίσει να κάνω ένα διάλειμμα από το διάβασμα. Και εκεί έρχεται από τη μητέρα μου από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου η ατάκα «μας κανείς ρεζίλι στον κόσμο που ρωτάει τι κάνεις και δεν ξέρουμε τι να πούμε» Ε κάπου εκεί δεν άντεξα και ξέσπασα. Ήρθε στην επιφάνεια όλη η πίκρα και η οργή που είχα μαζεμένες και έκοψα επαφές με την οικογένεια μου. Το κερασάκι στην τούρτα ομως, ήρθε όταν ο πατερας μου με κατηγόρησε πως είμαι αχάριστη που δεν τους μιλάω. Απο τότε έχει περάσει ενας χρονος, μέσα στον οποίο τα έχω βρει μεν με τη μητέρα μου (είναι ξεκάθαρο πως αυτά ήταν δικά του λόγια και γενικότερα δεν την κατηγορώ πλέον, υπήρξε και εκείνη πρώτα από όλα θύμα του) αλλα αρνούμαι να έχω πλέον την οποιαδήποτε επαφή μαζί του. Το μόνο που θέλω είναι να έχω την ηρεμία μου, την οποία δυστυχως δεν έχω, γιατί κάνει σε ολους τους αλλους τη ζωή πατίνι, με σκηνικά και φωνες και κλάματα, επειδή δεν του μιλάω. Εγώ από την άλλη αρνούμαι να υποκύψω σε αυτόν τον ψυχολογικό εκβιασμό. Και κάθε φορά που θα τύχει να μιλήσω με κάποιον, θα νιώσω τυψεις και ψυχολογική πίεση γιατί θα μου ζητήσουν να τον συγχωρήσω και να του μιλήσω. Σε ρωτάω λοιπον για μένα, αλλά και για άλλους που μπορεί να περνάνε κάτι παρόμοιο: πως να διαχειριστώ την κατάσταση, πως να αποβάλω τις «τυψεις» και την ψυχολογική πίεση που δημιουργούνται από το υπόλοιπο οικογενειακό περιβάλλον (το οποίο παίρνει ξεκάθαρα τη μεριά του θύτη);

Χαίρομαι πάρα πολύ που βρίσκεσαι σε άλλη χώρα. Τα έχεις κάνει όλα σωστά. Πήγαινε σε ψυχολόγο για να διαχειριστείς το λίγο που έμεινε. Θερμά συγχαρητήρια σου αξίζουν.

3.Αγαπητή α,μπα διαβάζω εδώ και καιρό τη στήλη σου κι επειδή με απασχολεί ενα σοβαρό πρόβλημα ήθελα να μου πεις τη γνώμη σου. Έχω δύο κόρες, 32 και 30 χρονών. Όταν η μεγάλη τελείωσε τις σπουδές της άλλαξε αρκετές δουλειές και δε στέριωνε πουθενά. Τη μία ήταν απαιτητικό το αφεντικό (της έκανε παρατήρηση όταν αργούσε το πρωί), την άλλη ήταν πολλές οι ώρες (8ωρο) ή ήταν μακριά και δεν μπορούσε τις συγκοινωνίες. Προσπαθήσαμε να της εξηγήσουμε πώς λειτουργεί η αγορά εργασίας αλλά μάταια. Τέλος πάντων, κάποια στιγμή μας είπε ότι θέλει να πάρει δεύτερο πτυχίο. Τη στηρίξαμε στην προσπάθεια της, έδωσε πανελλήνιες και πέρασε σε άλλη πόλη. Σε όλη τη διάρκεια των σπουδών της τη βοηθούσαμε οικονομικά. Πριν λίγο καιρό όμως τελείωσε και επέστρεψε. Όταν τη ρωτήσαμε τί σκοπεύει να κάνει για δουλειά η απάντηση ήταν ότι είναι πολύ ελεύθερο πνεύμα για να εγκλωβιστεί μέσα σε ένα γραφείο, ότι δεν την αφορούν τέτοιες μικροαστικές συμβάσεις με το κατεστημένο και αξίωσε να της δίνουμε το ενοίκιο από ένα διαμέρισμα που έχουμε για να ζει με αυτό. Όταν αρνηθήκαμε μας κατηγόρησε ότι μεροληπτούμε υπέρ της αδερφής της γιατί σε κείνη δώσαμε σπίτι όταν παντρεύτηκε και κρατάμε τα παιδιά της. Της θύμισα ότι αυτό έγινε με δική μας πρωτοβουλία, δεν το απαίτησαν η κόρη μας κι ο άντρας της και ότι δουλεύουν και οι δύο. Της εξηγήσαμε ότι η δουλειά πέρα από το βιοπορισμό δίνει στον άνθρωπο ένα σκοπό, αίσθημα δημιουργικότητας κτλ κτλ. Υποψην ότι μπορεί να βρει δουλειά στο αντικείμενο της. Πήραμε χαρτί και μολύβι και της δείξαμε τα έξοδα που υπάρχουν (με λογαριασμούς, ΕΝΦΙΑ κτλ) και που βέβαια δεν καλύπτονται με ένα νοίκι. Είναι σαν να μιλάμε σε τοίχο. Πες μου σε παρακαλώ, είμαστε παράλογοι; Έχουμε αρχίσει να αναρωτιόμαστε σοβαρά αν πρέπει να απευθυνθούμε σε ψυχολόγο, είναι δυνατόν γυναίκα 32 χρόνων να λέει πως δεν την αφορά η εφορία και πως στον δικό της κόσμο δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα; Αν ήταν άνεργη ή σε μια κακοπληρωμένη δουλειά εννοείται ότι θα την στηρίζαμε αλλά τώρα της το ξεκόψαμε με αποτέλεσμα να κάνει συνεχείς καυγάδες και με εμάς και με την αδελφή της την οποία κατηγορεί ότι μας επηρεάζει. Κοντεύουμε να αρρωστήσουμε αλλά σε καμία περίπτωση δε θα υποχωρήσουμε. Σκεφτόμαστε και το μέλλον : όταν φύγουμε από τη ζωή τί θα κάνει; Πόσο θα τρώει από τα έτοιμα; Ή θα φορτωθεί στην αδερφή της;

4.Αγαπητή Α,μπα και α,μποπαρέα, δεν ξέρω πως να θέσω τα ερωτήματά μου ή μάλλον να μιλήσω θέλω , να πω αυτά που με απασχολούν και να βρω μια αγκαλιά έστω από άγνωστος ανθρώπους, να μου πουν αν έχουν τα ίδια βιώματα με εμένα και να με συμβουλεύσουν πως να φερθώ, τί να κάνω για να αντιμετωπίσω τα προβλήματά μου. Σας προϊδεάζω ότι θα ακολουθήσει ένα μακρύ σεντόνι και ελπίζω με λογικό ειρμό. Το θέμα μου είναι ο πατέρας μου και η σχέση μου μ’ αυτόν. Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή : ο πατέρας μου είναι ένας δύσκολος άνθρωπος και ποτέ δεν είχαμε καλές σχέσεις. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν πολύ μικρή και έκτοτε ζω με την μητέρα μου (είμαι 23 χρονών). Ο πατέρας μου ξαναπαντρεύτηκε χωρίς να κάνει παιδιά και τον έβλεπα σχεδόν κάθε σ/κ, οι γονείς μου κράτησαν άψογες φιλικές σχέσεις για χάρη μου, ήταν πάντα εκεί να με στηρίζει οικονομικά, τις σπουδές μου, τα πάντα. Δεν ήταν απών δηλαδή, όμως γενικά σαν άνθρωπος είναι δύσκολος και απότομος, στη εφηβεία μου ειδικά ρίχναμε άπειρους καυγάδες, είναι ευέξαπτος και δεν παραδέχεται τα λάθη του. Πριν λίγα χρόνια με αφορμή την δουλειά του, έκανε κάποια ταξίδια στο εξωτερικό όπου εκεί είχε εξωσυζυγικές σχέσεις (έκανε γνωριμίες από σάιτ γνωριμιών με εκδιδόμενες γυναίκες), με αποτέλεσμα να σπαταλάει πολλά λεφτά και να θέλει να αφήσει την γυναίκα του στην Ελλάδα και να ζήσει στο εξωτερικό. Αυτό μου το είχε ομολογήσει μια μέρα αν και είχα καταλάβει ότι κάτι παίζει, αλλά πιστεύω ότι ήθελε να βγάλει το βάρος από πάνω του και να το φορτώσει σ’ εμένα χωρίς να το θέλω. Με την γυναίκα του , όταν ήμουν μικρή είχα καλές σχέσεις αλλά στην πορεία χάλασαν ειδικά όταν ο πατέρας μου έλειπε έξω. Ο πατέρας μου, εκείνο το διάστημα που ήθελε να εγκαταλείψει τα πάντα και να φύγει έξω να ζήσει τον έρωτά του/τους έρωτές του, ήταν μονίμως με νεύρα και οικονομικά πολύ χάλια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χρωστάει παντού και να μου φορτώνει αυτό το βάρος και την οικονομική ανασφάλεια (εξαρτιέμαι μερικώς οικονομικά από τον πατέρα μου αλλά προσπαθώ να ανεξαρτοποιηθώ οικονομικά όμως προς το παρόν είναι αρκετά δύσκολο διότι το να είμαι απόλυτα οικονομικά ανεξάρτητη δεν γίνεται διότι δεν έχω σταθερή δουλειά που να βιοπορίζομαι επαρκώς). Αφού πέρασε αυτή η φάση, επέλεξε να επιστρέψει πίσω στη γυναίκα του και να ζήσει εδώ, όντας οικονομικά χάλια αφού ξόδευε τα λεφτά στις εξωσυζυγικές του σχέσεις, με αποτέλεσμα όλο αυτό να του επιβαρύνει πολύ άσχημα την υγεία του και να περάσει μια μεγάλη ασθένεια. Εγώ όλο αυτό το διάστημα ένιωθα απίστευτο θυμό για αυτή του την συμπεριφορά που ήθελε να φύγει και να τα παρατήσει όλα και για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε στη γυναίκα του αλλά και εμμέσως σ’ εμένα με το να με φορτώνει με όλα αυτά τα βάρη και την ανασφάλεια. Στο σήμερα λοιπόν, υποτίθεται ότι είναι καλύτερα σε όλα (στην υγεία του, οικονομικά και στο γάμο του), όμως ανακάλυψα ότι κρατάει επαφές με διάφορες γυναίκες από σάιτ γνωριμιών και πιστεύω ότι τους δίνει λεφτά . Νιώθω απίστευτο θυμό, ντροπή για τον πατέρα μου που συμπεριφέρεται έτσι σε αυτή την ηλικία, γίνεται ρεζίλι . Όταν έβλεπα ταινίες που είχαν αυτή την θεματολογία, μεσήλικας καρικατούρα που ερωτοχτυπιέται στα γεράματά του και του τρώνε τα λεφτά νεότερες γυναίκες/ μπορεί και εκδιδόμενες (όχι απαραίτητα του τρώνε, αυτός θέλει και τα δίνει, σπαταλάει λεφτά δηλαδή, ελπίζω να καταλαβαίνετε τι θέλω να πω), μου προκαλούσε αηδία και έλεγα ότι καλά πόσο γκάου είναι αυτοί οι άνθρωποι, μυαλό δεν έχουν να καταλάβουν ότι ρεζιλεύονται; Που να φανταζόμουν ότι ο πατέρας μου θα γινόταν μια τέτοια καρικατούρα, χωρίς να προϊδεάζει κάτι τέτοιο το background του και προφίλ του, είναι ένας θα λέγαμε κουλτουριάρης. Προσοχή εδώ να σημειώσω ότι δεν θα είχα πρόβλημα αν ο πατέρας μου χώριζε ντόπρα επειδή ήθελε να ζήσει την ζωή του και να κάνει ισότιμη σχέση/ σχέσεις (όχι απαραίτητα σχέση αλλά καταλαβαίνετε τί θέλω να πω να μην εμπεριέχεται το στοιχείο της οικονομικής εξάρτησης, επιβολής κλπ.) . Όμως μου προκαλεί θυμό και αποστροφή το γεγονός ότι πληρώνει γυναίκες έναντι αμοιβής. Ειλικρινά νιώθω ένα αγκάθι μέσα μου και δεν ξέρω πως να αντιμετωπίσω τα πράγματα, πως να συμπεριφερθώ. Βρε Α.μπα μου και α,μποπαρέα ειλικρινά πείτε μου γιατί ένα μεγάλο ποσοστό των αντρών συμπεριφέρεται έτσι , ειδικά από μια ηλικία και μετά; Γιατί είναι τόσο κλισέ να πηγαίνουν με νεότερες, να πληρώνουν για σεξ και να παρατάνε τις μεγαλύτερες ηλικιακά συζύγους τους ; Δεν είναι λίγο εγωιστικό όλο αυτό; Είναι παρτάκηδες και σκέφτονται μόνο την καλοπέρασή τους ε ; Δεν τους νοιάζει που πληγώνουν τους δικούς τους ανθρώπους ; Γιατί οι γυναίκες δεν συμπεριφέρονται έτσι; Έχετε ακούσει μεσήλικες γυναίκες(και όχι μόνο μεσήλικες αλλά γενικά) με παιδιά να τα παρατάνε όλα , να σπαταλούν τα λεφτά τους (όταν λέω σπαταλούν εννοώ να μην τους μένει φράγκο και να μην μπορέσουν να βιοποριστούν οι ίδιες και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους) με νεότερους / είτε να πληρώνουν εκδιδόμενους για να κάνουν σεξ; Δεν ξέρω αν εξέφρασα σωστά αυτά τα ερωτήματα αλλά ελπίζω να με καταλάβετε και να μην παρεξηγήσετε ότι έχω γράψει. Εντωμεταξύ δεν βοηθάει καθόλου το γεγονός ότι αγόρια της ηλικίας μου, συμπεριφέρονται κατά τον ίδιο τρόπο και χάνω κάθε ελπίδα, πέφτω στο κλισέ ”όλοι οι άντρες είναι ίδιοι ανεξαρτήτως ηλικίας” . Έχω χάσει την πίστη μου στους άντρες και πιστεύω ότι όλοι κερατώνουν και αν φτάσεις μετά από κάποια ηλικία θα σε αφήσουν για νεότερη. Νομίζω έχουν μάθει ή μάλλον τους το έχει μάθει η κοινωνία και τους το επιτρέπει να είναι παρτάκηδες και να μην νοιάζονται για τις συνέπειες των πράξεων τους. Το αγκάθι είναι τόσο μεγάλο μέσα μου και δεν ξέρω αν πρέπει να αποστασιοποιηθώ και πως θα αποστασιοποιηθώ απ’ όλα αυτά . Η μητέρα μου κατά καιρούς με συμβουλεύει να έχω καλές σχέσεις με τον πατέρα μου γιατί σαν πατέρας συμπεριφέρεται άψογα και είναι εντάξει απέναντι μου (με στηρίζει ακόμα και τώρα οικονομικά χωρίς όμως να θέλω να κάνω κατάχρηση της βοήθειάς του, είναι υποστηρικτικός σε όλα αλλά υπάρχει αυτό το ”αλλά” ). Αυτό το ”αλλά” πηγαίνει στο ότι φέρθηκε και φέρεται εγωιστικά χωρίς να λογαριάζει ότι οι πράξεις του έχουν αντίκτυπο στους γύρω του. Πληγώνει τους δικούς του ανθρώπους. Φέρθηκε εγωιστικά που ήθελε να φύγει, να εγκαταλείψει το παιδί του, φέρθηκε εγωιστικά που σπαταλούσε λεφτά και μετά είχε χρέη που επιβάρυναν το παιδί του. Ειλικρινά τι θα με συμβουλεύατε για να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά που μου φαίνονται βουνό τώρα; Υπάρχουν παρόμοιες περιπτώσεις σαν κι εμένα;

5.Αγαπητή Α, μπα Αρχικά να σου πω ότι κατά περίοδος με την φίλη μου διαβάζουμε άρθρα από την σελίδα σου και ομολογώ πως το δικό σου είναι το πρώτο blog που γράφω, ΠΟΤΈ! Είμαι μικρή στην ηλικία, δεν έχω πατήσει τα 20 καν ακόμα, και αναρωτιέμαι συνεχώς γιατί με ελκύουν οι κατά πολύ μεγαλύτεροι άνδρες. Το φλερτ είναι πολύ διασκεδαστικο παιχνίδι για μένα αλλά πάντα καταλήγει με εμένα να κολλάω με ένα 10 χρόνια μεγαλύτερο μου ο οποίος όταν μαθαίνει την ηλικία μου κάνει πίσω. Δεν το κάνω επιτηδευμένα, απλώς συμβαίνει.. Είναι λάθος που καταλήγω να “κυνηγάω” μεγαλύτερους μου; Είναι όμως εμπόδιο η διαφορά ηλικίας αν σου αρέσει πολύ κάποιος; Και αν ναι τι πρέπει να κάνω για να το αλλάξω αυτό και να βρω ένα ιδανικό ταίρι; Θα περιμένω με αδημονία την απάντηση σου Με αγάπη, Μικρή ανυπόμονη

6.Αγαπητή α, μπα και αμποπαρέα, σας διαβάζω ανελλιπώς εδώ και χρόνια, είναι η πρώτη φορά που στέλνω και νιώθω ότι οι απαντήσεις σας θα με βοηθήσουν να ξεδιαλύνω τη σκέψη μου. Λοιπόν, για να έχετε μια ιδέα για εμένα -όσο καλύτερα μπορώ να με περιγράψω αντικειμενικά- είμαι 26 χρονών, είμαι μια introverted extrovert, είμαι σε σχέση, έχω μια δουλειά που σχετικά με ικανοποιεί, μένω ακόμα με τους δικούς αλλά θέλω να μετακομίσω και έχω πολλούς φίλους, αλλά βρε α, μπά μου νιώθω να χαώνομαι στα θέλω και τις επιθυμίες μου. Σημαντική σημείωση ότι ποτέ δεν είχα ένα συγκεκριμένο χόμπυ ή δεν είχα καν ξεκινήσει κάποια δραστηριότητα σαν παιδί, περά από παραδοσιακούς στο δημοτικό, επειδή ούτε οι γονείς μου μού το πρότειναν ποτέ ή με παρότρυναν, αλλά ούτε κι εγώ θεωρούσα ότι θα έχω ταλέντο σε κάτι ή απλά δεν ήξερα τι υπάρχει εκεί έξω για να θέλω να το δοκιμάσω. Ας εξηγήσω, όμως, το πρόβλημά μου: εδώ και αρκετό διάστημα έχω αντιληφθεί ότι μέσα στη μέρα κάνω τόσες πολλές σκέψεις και κατακλύζω το μυαλό μου με τόσες πολλές επιθυμίες, οι οποίες με βάζουν στο τρυπάκι να τις θεωρώ άμεσα υλοποιήσιμες μόνο και μόνο επειδή τις σκέφτηκα. Νιώθω έναν ενθουσιασμό και παράλληλα χαώνομαι για το τί πρέπει να ξεκίνησω πρώτο και τί είναι εκείνο που θα με κάνει να νιώσω πιο καλά και πιο “γεμάτη”, αλλά και ότι επιτέλους κάνω κάτι για τον εαυτό μου που δεν είναι εκμάθηση κάποιας ξένης γλώσσας ή απλώς γυμναστική ή ταινίες. Όσο θετικό και αν ακούγεται αυτό, γιατί εύλογα μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι “να κοίτα αυτή η κοπέλα είναι μια ανεξάντλητη πηγή ιδεών και έχει δίψα για ζωή”, θα έλεγα ότι μου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Χαώνομαι τόσο πολύ με το να βάζω σε μια τάξη όλα όσα θέλω, που τελικά καταλήγω να μην κάνω τίποτα από αυτά που έστω και για ένα λεπτό κάποτε επιθύμησα, να αγχώνομαι πότε θα προλάβω να τα κάνω όλα και να με κατηγορώ στο πίσω μέρος του μυαλού μου επειδή ξέρω ότι δε θα ξεκινήσω τίποτα. Θα φέρω ένα παράδειγμα, για να τα ξεδιαλύνω λίγο. Βλέπω μια φίλη μια μέρα να κάνει ρολερσκέιτ και ξαφνικά ψήνομαι να ξεκινήσω κι εγώ. Ψήνομαι τόσο πολύ που αρχίζω και το ψάχνω ιντερνετικά, βρίσκω εξαρτήματα και όλα είναι έτοιμα για να ξεκινήσω, αλλά σχεδόν αμέσως κάπως απορρίπτω την ιδέα γιατί αρχίζω να την σαμποτάρω βρίσκοντας τα αρνητικά. Λέω δηλαδή “Ναι, αλλά πού θα πηγαίνω για εξάσκηση; Ποιός θα με μάθει; Και αν σπάσω κάνα πόδι; Πού πάω να μπλέξω;”. Και αυτό είναι ένα τυχαίο παράδειγμα. Συνεχίζοντας όμως με αυτή τη συνθήκη, την ίδια στιγμή που αποβάλλω την ιδέα του ρόλερ και την κρατάω σαν back up plan για κάποια άλλη στιγμή, θυμάμαι ότι λέω πως τοσο καιρό θέλω να ξεκινήσω μαθήματα κεραμικής και εκεί επικρατεί το ίδιο χάος στη ροή της σκέψης μου. Μετά θυμάμαι ότι είχα υποσχεθεί ότι θα χαλάσω ένα μεγάλο ποσό από τα χρήματα μου για να πάρω αγαπημένα βιβλία, αλλά μετα θυμάμαι ότι μου λείπουν και ρούχα και πρέπει να επενδύσω σε αυτά και ουλαλά δεν είχα πει στον εαυτό μου ότι θα πάρω ένα πάουερμπανκ (αλλά ποιο;) ή θα ξεκινήσω εκείνο το σεμινάριο για μαρκετινγκ; Καταλαβαίνεις α, μπα μου; Μιλάμε για σοβαρό fomo εδώ πέρα ή είναι κάτι που ίσως λίγο πολύ περνάμε όλοι μας κι εγώ απλά υπεραναλύω; Μέσα σε όλα αυτά, θέλω πάρα πολύ να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία για αυτόν και πολλούς άλλους λόγους, αλλά μάντεψε… άλλοι γιατροί έχουν προτεραιότητα, που τελικά σπάνια θα πάω και σε αυτούς. Να προλάβω να πω πως αυτό δεν νιώθω ότι έχει να κάνει με τα social media, καθώς μπορεί ναι μεν να πάρω ιδέες για νέα χόμπυ από εκεί, αλλά νιώθω ότι όσο περνάει από το χέρι μου δεν τα αφήνω να με επηρεάσουν και κάπως τα σνομπάρω κιόλας. Επίσης δε φοβάμαι το άγνωστο, στα επαγγλεματικά μου βουτάω σε βαθιά νερά χωρίς να αγχώνομαι και στις σχέσεις μου κάνω το πρώτο βήμα συνήθως. Σκέφτομαι ότι η τακτική του one step at a time είναι η καλύτερη λύση και αυτή θα πρότεινα αν κάποιος μου περιέγραφε το πρόβλημά μου, αλλά πώς ξεκινάς με το να αποφασίσεις ποιό είναι αυτό το πρώτο ρημαδοστεπ; Ειδικά όταν νιώθεις ότι έχεις να πολεμήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό (ίσως να είναι και εχθρός μου), για να σε καταλάβεις καλύτερα; Μήπως δεν είμαι ικανή να φιλτράρω νηφάλια τί αξίζει για εμένα πραγματικά; Ευχαριστώ για το χρόνο σας και μακάρι να μην μπερδευτήκατε -όσο εγώ γενικά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News