Αγαπητή «Α, μπα»: Η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος 31

Είναι πολλές οι ερωτήσεις που δεν φτάνουν μέχρι τη δημοσίευση, κι αυτό επειδή η απάντηση είναι «η μόνη λύση είναι ο ψυχολόγος».

Αυτό μπορεί να σημαίνει διάφορα πράγματα, ή πολλά μαζί. Ότι η καραντίνα κάνει πιο έντονους τους προβληματισμούς. Ότι όσο αυξάνονται οι αναγνώστριες, αυξάνονται και αυτές οι ερωτήσεις, στατιστικά. ή ότι παλιότερες αναγνώστριες βρίσκουν όλο και περισσότερο θάρρος για να στείλουν ερώτηση.

Κάθε Σαββατοκύριακο θα δημοσιεύω λοιπόν αυτές τις ερωτήσεις, για να διαβάζουν και ίσως να απαντούν όσες ενδιαφέρονται. Η δική μου απάντηση για αυτές τις ερωτήσεις είναι το γνωστό μάντρα του α μπα. Δεν έχει γίνει αδίκως μάντρα. Για όσες έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ελπίζω να βρουν μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις τον εαυτό τους και να καταλάβουν ότι όταν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι μέσα μας επειδή μας βασανίζει, δεν υπάρχουν ταινίες, βιβλία ή συμβουλές που μπορούν να το κάνουν. Αυτά είναι βοηθήματα. Κανένα από αυτά όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συστηματική θεραπεία. Και επαναλαμβάνω: δεν χρειάζεται να έχουμε «πρόβλημα» για να πάμε. Αρκεί να έχουμε μια ερώτηση που μας βασανίζει σε σημείο να διαταράσσεται η καθημερινότητα μας ή οι σχέσεις μας με τους άλλους.

1.Αμπά και φίλοι… Το πιο πιθανών είναι να με στείλετε σε ψυχολόγο αλλά θα τα πω μπας και βγάλω και εγώ καμία άκρη γράφοντας. Δεν ξέρω να δέχομαι βοήθεια. Και γενικά να δέχομαι.. δώρα, κεράσματα κτλ. Νοιώθω τρομερή υποχρέωση που με κάνει να νοιώθω άσχημα και προτιμώ να τα κάνω όλα μόνη μου από το να νοιώθω υπόχρεη. Είμαι με τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου, τον βλέπω ότι προσπαθεί να μου δώσει πράγματα και εγώ δεν τον αφήνω. Μου λέει ότι νοιώθει άσχημα να έρχεται σπίτι μου, να κοιμάται, να κάνει μπάνιο, να τρώει και εγώ να μην δέχομαι να με κεράσει ούτε ένα σουβλάκι. Εγώ δουλεύω συντηρώ το σπίτι μου, το αμάξι μου, βοηθάω τους γονείς μου, είμαι ανεξάρτητη. Το ξέρω ότι δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα αλλά δεν μπορώ να έρχεται ο λογαριασμός και να μην κάνω κίνηση να βγάλω το πορτοφόλι μου. Μπορεί να είναι θέμα περηφάνειας. Μπορεί να είναι αντίδραση στο σεξισμός. Μήπως έχετε καμία συμβουλή που θα με ξεμπλοκάρει?

2.Τρόμαξα με τον εαυτό μου. Πως γίνεται να φέρεσαι τρυφερά σε κάποιον που σε καταπιέζει? Είχα μια κακοποιητική σχέση για 4 χρόνια. Δεχόμουν κυρίως λεκτική κακοποίηση εκτός από μια φορά… Είμασταν σε ένα μπαρ, δεν θυμάμαι καν τον λόγο που διαφωνούσαμε, απλά κάποια στιγμή βγήκαμε απέξω, υπήρξε πολύ ένταση κ με έπιασε από το λαιμό. Με έσφιγγε τόσο πολύ που πίστεψα ότι θα πεθάνω. Δεν θυμάμαι άλλες λεπτομερείς πάντως την επόμενη μέρα είχα μελανιές. Στην ένταση επάνω επίσης κλώτσησε ένα τραπέζι κ έσπασε το πόδι του. Δεν θυμάμαι πως σταματήσαμε, θυμάμαι απλά ότι φύγαμε μαζί, πήγαμε σπίτι του. Μου έκανε σεξ, εγώ δεν ήθελα, αλλά δεν ξέρω για ποιον λόγο δεν αντέδρασα. Ξυπνάμε την επόμενη μέρα κ το πόδι του είχε πρηστεί κ πονούσε αφόρητα. Τον πήγα στον νοσοκομείο. Αυτό που με τρομάζει όμως περισσότερο είναι ότι του φερόμουν με απίστευτη τρυφερότητα λες πως δεν είχε γίνει τίποτα. Και ερχόμαστε στο σήμερα, που έχω φύγει από αυτή τη σχέση πάνω από 3 χρονιά. Το έχω δουλέψει αρκετά μέσα μου κ δεν είμαι διατεθειμένη να ξαναανεχτω τέτοιες καταστάσεις. Δεν έχω κάνει άλλη σχέση από τότε. Συνήθως όμως έχω σταθερούς ερωτικούς συντρόφους, χωρίς όμως να μας ενώνει κάτι παραπάνω. Στο σήμερα λοιπόν βρίσκομαι στο εξωτερικό και συναντιέμαι με τον ερωτικό μου σύντροφο τους τελευταίους 8 μήνες. Έχουμε ανάπτυξη σχέση εμπιστοσύνης όσον αφορά το σεξ, και μετά από συζήτηση παίζουμε κάποιες φορές παιχνίδια ρολών. Αυτή τη φορά είχα τον ρολό του υποταγμένου κ ενώ απολάμβανα το σεξ, του ήρθε η ιδέα να συνεχίσουμε το σεξ χωρίς προφυλακτικό. Αρνήθηκα αλλά από μεριάς του δεν έγινε αντιληπτό εάν το εννοώ όντως ή ήταν κομμάτι του παιχνιδιού. Οπότε μέχρι να το ξεκαθαρίσω υπήρξε η στιγμή που ένιωθα πίεση. Δεν με τρόμαξε η κατάσταση αφού τον εμπιστεύομαι κ με το που έγινε κατανοητό τι εννοώ σταμάτησε. Με τρόμαξε όμως η αντίδραση μου. Που μόλις το ξεκαθάρισα τον πήρα μια τρυφερή αγκαλιά κ εκείνη την στιγμή συνέδεσα τα δυο γεγονότα. Τρόμαξα πολύ! Γιατί το κάνω αυτό? Γιατί όταν κάποιος ξεπερνάει τα όρια μου, εγώ του φέρομαι τρυφερά?

3.αγαπητη α μπα ειμαι ενας ανθρωπος ηπιων τονωνκαι χωρις ιδιαιτερη αυτοπεποιθηση, παρ ολα αυτα το κομματι αυτο το δουλευω. αυτο που εχω παρατηρησει ειναι οτι μερικες φορες οι ανθρωποι πατανε πανω σε αυτο και αρχιζουν να μου κανουν κηρυγμα με σχολια τυπου: ποιος σου εριξε ετσι την αυτοπεποιθηση; τι συνεβη; μα εσυ μια ομορφη(συμπληρωσε με οτι αλλο θελεις) κοπελα γινεται να μην εχεις αυτοπεποιθηση; γιατι; κλπ εμενα αυτο με φερνει σε πολυ αβολη θεση και δεν ξερω τι να απαντησω..τι προτεινεις;

4.Νιώθω ότι δεν αξίζω τη δουλειά μου. Νιώθω ότι μου χαρίζονται, γιατί δεν έχω ακούσει διθυραμβικά σχόλια για τη δουλειά μου αλλά βέβαια ούτε και κάτι αρνητικό όταν έχουμε διαδικασία αξιολόγησης. Πρόσφατα μου έγινε πρόταση να αλλάξω τμήμα (σε ίδια θέση) γιατί έχουν και εκεί ανάγκες, αλλά και επειδή σε αυτό που είμαι τώρα δεν έχει πολύ δουλειά και το είχα πει στον προϊστάμενό μου. Το άτομο με το οποίο θα συνεργάζομαι άμεσα στο νέο τμήμα, μιλήσαμε και μου είπε ενολίγοις πως με θεωρεί καλή προσθήκη. Εγώ όμως εξακολουθώ να νιώθω ότι κάτι κρύβεται από πίσω και ότι μου χαρίζονται για κάποιον άγνωστο λόγο ή επειδή γενικά σαν χαρακτήρας δεν μπορούν να μου προσάψουν κάτι καθώς είμαι ομαδική, έχω ενσυναίσθηση και αναγνωρίζω τα λάθη μου. Νομίζω ότι έχω αυτή την αίσθηση γιατί: 1) Βλέπω άτομα που φέρνουν μεγαλύτερη αξία στην εταιρεία, 2) Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μεγάλη εταιρεία, και έχει το περιθώριο να έχει και άτομα με τα οποία δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένη, 3) δεν έχω εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου, 4) νιώθω ότι δεν έχω κάνει μεγάλη προσπάθεια για να φτάσω εδώ που είμαι (αν και δεν βρήκα κάτι έτοιμο), 5) η οικογένεια μου ποτέ δεν με μπούσταρε, πάντα περηφανεύονταν για εμένα μπροστά σε τρίτους αλλά ποτέ μπροστά μου. Το ερώτημά μου είναι όχι αν θέλω ψυχολόγο (κάποια στιγμή πρέπει να πάω μάλλον), αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις αξίζει να ρωτήσεις ανοιχτά τους συναδέλφους, τη δουλειά κλπ αν αξίζεις ή απλά θα φάω τα μούτρα μου;

Όχι, μην τους ρωτήσεις ανοιχτά. Δεν είναι φίλοι σου, ούτε ειδικοί ψυχικής υγείας. Αν δεν ήσουν χρήσιμη, θα σε είχαν απολύσει. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια, Επαρκής πρέπει να είσαι.

5.Αγαπητή Α,ΜΠΑ Είμαι 29 ετών και έγκυος στο πρώτο μου παιδί. Με τον άντρα μου είμαστε πολύ καλά, τα βρίσκουμε σχεδόν σε όλα και γενικά περνάω πολύ όμορφα μαζί του. Μένουμε μαζί εδώ και πέντε χρόνια και πέρσι παντρευτήκαμε. Ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να σου στείλω είναι οι τύψεις που ορισμένες φορές με πιάνουν καθώς δε νιώθω ποτέ να μου λείπουν οι γονείς μου (μένουν μισή ώρα περίπου μακριά από εμάς με το αυτοκίνητο). Ακούω από άλλες φίλες μου ότι μιλάνε κάθε μέρα στο τηλέφωνο με τη μαμά τους ή ακόμα ότι θέλουν να βλέπουν όσο συχνά γίνεται τους γονείς τους και αναρωτιέμαι γιατί δεν τα νιώθω-ούτε στο ελάχιστο-εγώ όλα αυτά. Τους παίρνω τηλέφωνο περίπου δύο φορές την εβδομάδα επειδή “πρέπει” κι επειδή σκέφτομαι ότι θα λένε πως αδιαφορώ γι’ αυτούς σε αντίθεση με την αδελφή μου που τους τηλεφωνεί σχεδόν καθημερινά. Να αναφέρω εδώ πως και οι δυο μου γονείς δούλευαν συνεχώς, αφιέρωναν ελάχιστο χρόνο σε εμάς και οι περισσότερες αναμνήσεις που έχω από τη μητέρα μου είναι να μου φωνάζει για κάτι, να μαλώνει την αδελφή μου ή να τσακώνεται με τον πατέρα μου. Το μεγάλωμά μας, ανέλαβε η γιαγιά μου, η οποία δεν βρίσκεται πια στη ζωή και μπορώ να πω πως όταν την χάσαμε ένιωσα πως έχασα τη μητέρα μου. Η αναφορά σε αυτά δεν γίνεται για να δικαιολογήσω τον εαυτό μου και τη στάση μου, αλλά στην ουσία η προσπάθειά μου να βρω ένα λόγο για τη σημερινή (λανθασμένη;)συμπεριφορά μου. Με τον πατέρα μου τα πράγματα ήταν και είναι κάπως καλύτερα. Μπορεί λόγω δουλειάς να μην είχε χρόνο για εμάς και να μην ήταν ποτέ ιδιαίτερα εκδηλωτικός αλλά τουλάχιστον φαινόταν να μας καταλάβαινε πολύ περισσότερο. Επίσης, στο ξεκίνημά μας μάς είχε βοηθήσει πολύ οικονομικά και αυτό δεν μπορώ να μην το αναφέρω και να μην το εκτιμήσω. Ακόμα και σήμερα όποτε κανονίζεται ένα οικογενειακό τραπέζι αγχώνομαι και φοβάμαι ότι η μητέρα μου θα νευριάσει και θα πει κάτι που θα με κάνει να αισθανθώ άβολα απέναντι στους άλλους.. Ακόμα και για την πεθερά μου που είναι πολύ καλός άνθρωπος, μού έχει πει ότι τη θεωρεί “χαζή” επειδή μιλάει συνέχεια και επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα.. Σπάνια θα πει καλή κουβέντα για κάποιον όπως κατάλαβες.. Βέβαια παθαίνει κάποιες” αναλαμπές” και μου στέλνει μηνύματα αγάπης αλλά εμένα δεν με αγγίζουν καθόλου.. Περιγράφοντας όλα τα παραπάνω θεωρείς τελικά ότι μπορεί να δικαιολογηθεί η στάση μου; Η πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο επειδή πρόκειται για τη μητέρα μου; Επίσης φοβάμαι μήπως υιοθετήσω την ίδια συμπεριφορά με τη δική της και με το δικό μου παιδί αν και θα κάνω ότι μπορώ για να το εμποδίσω αυτό… Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου κι ελπίζω να μην έγινα κουραστική….

Συστήνω ψυχολόγο όχι για να πλησιάσεις με το ζόρι τη μητέρα σου, αλλά για να είσαι εντάξει με τα συναισθήματα σου απέναντί της και για να μην φοβάσαι για την δική σου συμπεριφορά απέναντι στο δικό σου παιδί.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News