Α μπα μου,είμαι εκπαιδευτικός και μια μαθήτρια σε ιδιαίτερο, 17 χρονών,αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα άγχους,το οποίο την έχει κάνει ήδη να αποτύχει σε μια σημαντική εξέταση. Είναι καλή μαθήτρια,συνεπής και στο δικό μου τουλάχιστον μάθημα δεν έχει θέμα στο γνωστικό κομμάτι,έχει σοβαρό όμως πρόβλημα διαχείρισης άγχους που την κάνει να τα χάνει. Ποιο είναι το θέμα θα μου πεις; Όταν οι γονείς με ρωτούν πώς τα πάει, απαντώ αυτά που έγραψα παραπάνω. Μου ρωτάνε συνεχώς τι να κάνουν για το άγχος της μικρής και να τη βοηθήσω εγώ. Τους έχω πει ότι δεν είναι δική μου ειδικότητα. Λίγους μήνες μετά,η μικρή άρχισε να μου επικοινωνεί όλο και πιο πολύ το ότι δεν είναι καλά,ότι έχει τελματώσει από το άγχος και τι να κάνει. Η αλήθεια είναι ότι έχει πολύ πιεστικούς γονείς με καθόλου ενσυναίσθηση. Για να νιώσει καλύτερα της είπα ότι και οι ενήλικες έχουν άγχος και εγώ η ίδια λαμβάνω βοήθεια από ψυχολόγο για το θέμα αυτό και δεν είμαι σε θέση να τη βοηθήσω σε αυτό το κομμάτι και ότι καλό θα ήταν να συζητήσει την πιθανότητα ψυχολόγου με τους γονείς της. Μάλιστα μου ζήτησε το τηλ της ψυχολόγου μου,επειδή μου είπε ότι το συζήτησε με τους γονείς της. Ευτυχώς, δεν το έδωσα,βρίσκοντας μια δικαιολογία. Λίγες μέρες μετά, δέχτηκα τηλέφωνο από τον πατέρα,ο οποίος μου είπε σε έντονο ύφος να μην ξαναπώ στη μικρή για ψυχολόγο γιατί ήδη πληρώνουν πολλά για αυτήν,ότι είναι υπερβολική και κακομαθημένη και να μάθει να τα λύνει όλα μόνη της. Απαράδεκτοι δεν το συζητώ,το ερώτημά μου είναι,θεωρείς ότι έγινα παρεμβατική,προτείνοντας κάτι τέτοιο; Ποια είναι τα όρια όταν τελικά μας ζητά βοήθεια ένας έφηβος,την οποία εμείς δεν μπορούμε να παράσχουμε,αλλά από την άλλη βρίσκουμε και τον μπελά μας αν προτείνουμε ψυχολόγο;
Την ερώτηση απαντά η φιλόλογος Ευαγγελία Ευσταθιάδου:
Αχ, άλλη μια χιλιοειπωμένη ιστορία που με στεναχωρεί πολύ. Θα ήθελα να έχω κάποια καλή πρόταση να βοηθήσω αυτό το κορίτσι αλλά δυστυχώς δεν έχω. Αν είναι μια φορά δύσκολο να πείσουμε γονιό που αρνείται τα μαθησιακά προβλήματα του παιδιού, η συζήτηση περί ψυχικής υγείας είναι 30 επίπεδα δυσκολίας πάνω. Διαρκής άρνηση από παντού, μισές λύσεις και μάταιη ελπίδα οτι ο ιδιαιτεράς μπορεί να είναι και ψυχολογος- ειδικός παιδαγωγός που λύνει ψυχικά προβλήματα την ώρα που διορθώνει ασκήσεις μαθηματικών. Δεν είμαστε όμως ψυχολόγοι και παρόλη την καλή μας διάθεση, το στομάχι μας χαλάμε, αλλά τα προβλήματα δεν μπορούμε να τα λύσουμε.
Όσο για την ερώτηση σου όχι δεν έγινες παρεμβατική. Αν η μικρή σου έλεγε ότι έχει ένα χαλασμένο δόντι αλλά προσπαθεί να διώξει το πόνο κάνοντας χαρούμενες σκέψεις, δεν θα πρότεινες να πάει σε οδοντίατρο; Πολύ καλά έκανες που της μίλησες και κάλλιστα έκανες που ανέφερες τις δικές σου εμπειρίες γιατί έτσι το παιδί ένιωσε πως μπορείς να την καταλάβεις. Αφού οι γονείς είναι παρεμβατικοί και θεωρούν τζάμπα έξοδο τις συνεδρίες, θα πρότεινα να προσπαθήσεις να βοηθήσεις το παιδί ως φίλη, ακούγοντας και ενδυναμώνοντας την ώστε να καταλάβει τι πρέπει να κάνει. Σε ένα χρόνο θα είναι ενήλικη και μακάρι να ζητήσει μόνη της την βοήθεια που χρειάζεται.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Φυσικά και ήταν παρέμβαση.
Μίλησες σε μια σχεδόν ενήλικη νεαρή γυναίκα με κατανόηση, συμπόνια και ειλικρίνια, πρότεινες λύσεις και μοιράστηκες την προσωπική σου εμπειρία, για να της δείξεις ότι δεν υπάρχει στίγμα σε αυτό που ζει και ότι δεν είναι η μόνη. Τώρα ξέρει ότι υπάρχουν λειτουργικοί άνθρωποι, που σέβεται και πιθανόν θαυμάζει, οι οποίοι χρειάστηκαν βοήθεια και ότι μπορεί να κάνει το ίδιο. Αφού κινητοποιήθηκε, σίγουρα έπαιξες ρόλο, φαντάζομαι σε κάτι που ήδη ωρίμαζε μέσα της. Ζητάει βοήθεια.
Πάλι καλά που ήσουν παρεμβατική.
Πολύ σωστά συμβουλέψατε επίσκεψη σε ψυχολόγο. Πέρα από αυτό, η προσέγγισή μου ως εκπαιδευτικός σε παρόμοια περίπτωση ήταν να δημιουργήσω πιεστικές συνθήκες εξέτασης και να συνηθίσει το παιδί σ’ αυτό στα πλαίσια του μαθήματος. Δηλαδή, μετά το ιδιαίτερο, την επέβλεπα να γράφει ένα μικρό διαγώνισμα σε συγκεκριμένο χρόνο. Στην αρχή έτρεμε, τα έκανε θάλασσα, έγραφε πολύ πιο κάτω από το επίπεδό της. Σιγά σιγά συνήθισε και τελικά αρίστευσε. Φυσικά, ο χρόνος αυτός δεν πληρωνόταν, αλλά η ηθική ανταμοιβή ήταν τεράστια.
Αχ Ευαγγελία, εγώ πάλι, που στα δικά μου χρόνια δώσαμε πανελλήνιες 14+14 μαθήματα (Β’+Γ’ λυκείου αντίστοιχα) καθόλου δεν αναπολώ εκείνες τις στιγμές! 📖😅😎
Τι ηταν και αυτο με το 14+14, εγω με το 9+9 ακόμα τραυμα εχω!
Καλέ τι λέτε??? 😱😱😱😱😱😱 Εγώ έχω τραύμα με τα 6.
Οπως είχε πολύ σωστά κάποιος, ήταν το ιδανικό σύστημα για να τσακίσεις τους μεσαίους και κάτω μαθητές και για να τρελάνεις τους άριστους.
Από τη θέση σου ως καθηγήτριας, θα έλεγα ότι ήσουν υποστηρικτική προς την έφηβη. Όμως, επειδή είναι ανήλικη, σε θέση εξάρτησης ακόμη από τους γονείς της, καλό θα ήταν να ενημέρωνες παράλληλα και τους γονείς για το τι σου είπε η έφηβη και τη γνώμη σου επί του θέματος: ότι η κοπέλα έχει πάρα πολύ άγχος το οποίο παρεμβαίνει στην απόδοσή της και πως αυτό χρειάζεται εξειδικευμένη βοήθεια από ψυχολόγο την οποία εσύ δεν είσαι σε θέση να παράσχεις. Και επί τη ευκαιρία, υπάρχουν και δημόσιες δομές που μπορούν να απευθυνθούν αν θέλουν, δε χρειάζεται ντε και σώνει να πληρώσουν.
Έχω αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα αρκετές φορές. Δυστυχώς αν οι γονείς αρνούνται να αναγνωρίσουν την αξία της ψυχικής υγείας και τη θεωρούν πολυτέλεια, δεν γίνεται να κάνεις τίποτα…. δηλαδή αν έλεγε ότι την πονάει η κοιλιά της τι θα έκαναν; Θα έλεγαν ότι ο γιατρός κοστίζει πολλά και να το ξεπεράσει; Το μόνο που μπορούμε εμείς να κάνουμε είναι στο πλαίσιο του μαθήματός μας, π.χ. να πείσουμε το παιδί ότι ξέρει το αντικείμενο, να διαβάζει προσεκτικά την άσκηση, ότι μπορεί να τα πάει καλά γιατί έχει λύσει όλες τις δυνατές περιπτώσεις, αλλά τελειώνουμε κάπου εκεί. Εγώ γενικά λέω πως όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Απαράδεκτος ο πατέρας, αλλά δυστυχώς η δεοντολογία απαιτεί ο εκπαιδευτικός να προτείνει ειδικούς και λύσεις στους γονείς και όχι απευθείας, χωρίς τη συναίνεση των γονιών, στο ανήλικο παιδί (έστω και σε 17 ετών άτομο, που δεν το λες παιδί). Όπως δεν θα της πρότεινες ποτέ απευθείας, π.χ., να ξεκινήσει πιλάτες ή να πάει σε ορθοδοντικό. Πρώτα στους γονείς, αυτό είναι κανόνας. Κι αν είναι αρνητικοί, βοηθάς έμμεσα με όποιον τρόπο μπορείς και με το που πάει 18, κρατάς επαφή και της λες άμεσα ό,τι κρίνεις σωστό. ΥΓ. Ο πατέρας πάντως είναι για πολλές κλωτσιές. (Το γράφω κι ας με κόψει… Διαβάστε περισσότερα »
Πραγματικά κρατιέμαι μην πάω και βρω αυτόν τον πατέρα και να μην του χώσω μια να φάει τα δόντια του. Σοβαρά; Κατανοώ ότι η ψυχική υγεία είναι ακόμα ταμπού. Κατανοώ ΕΣΤΩ ότι είναι απότομο που δεν έγινε παράλληλη ενημέρωση και σε εκείνους περί ψυχολόγου μπας και το έπαιρναν κάπως πιο μαλακά, αλλά η απάντηση του απλά στέλνει όλη την όρεξη κατανόησης για τακούνια. Ευτυχώς, το κορίτσι σε λίγο ενηλικιωνεται και σίγουρα της έδωσες ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση, ενώ την έκανες να νιώσει ότι δεν είναι μόνη. Πρακτικά, το μόνο που έχω να προτείνω και μπορείς να κάνεις εσύ, πέρα… Διαβάστε περισσότερα »
Πάρα πολύ σωστή η απάντηση της κυρίας Ευσταθιάδου, ωστόσο η λέξη “ο ιδιαιτερας” μου χτύπησε άσχημα… Άραγε το θηλυκό του είναι “ιδιαιτερου” κατά το νυχου;
Ναι, δεν το ειπα με κακη διαθεση. 17 χρονια ιδιαιτερού είμαι!