Αχ βρε αμπουλα φτιάξε καφέ να στα πω πάλι! Σήμερα είχα μια συζήτηση με τους γονείς μου που με προβληματισε ιδιαίτερα και θέλω την άποψη σου. Εγώ λοιπόν που λες θα συγκατοίκησω με τον φίλο μου εντός του επόμενου χρόνου, πρώτη συγκατοίκηση για μένα εβερ (και για αυτόν ). Πιανουμε την κουβεντουλα με τους γονείς μου, που μένουν μόνιμα σε άλλη χώρα απο μας, και μου λένε α και άντε να μας φιλοξενήσεις καμιά βδομάδα , κι εγώ μεταξύ σοβαρού κι αστείου λέω έλα μωρέ μια βδομάδα είναι πολύ. Ε και αμπα μου σκασαν από την στεναχώρια τους! Μου είπαν πως δε περίμεναν ποτέ από μένα ότι δεν θα άνοιγα το σπίτι μας για μια φορά στο τόσο που θα ερχόντουσαν κι ότι θα το υπολόγιζα τόσο ψυχρά , από τη στιγμή μάλιστα που έχουμε άριστες σχέσεις μεταξύ μας αλλά και αυτοί με το αγόρι μου (είναι αλήθεια, δεν έχουν υπάρξει ούτε μια στιγμή παρεμβατικοι και με αγαπάνε γι αυτο που είμαι ). Εγώ προσπάθησα να τα μπαλωσω γιατί πραγματικά η μαμά μου πληγώθηκε πάρα πολύ, τους ζήτησα συγγνώμη και τελείωσε εκεί . Έλα όμως που το εννοούσα ! Όσο και να τους λατρεύω δυσκολεύομαι να σκεφτώ ότι θα μένουμε έστω και μια βδομάδα σε τόσο μικρό χώρο , ειδικά από τη στιγμή που εργαζόμαστε τηλεργασια μόνιμα πλέον και σκέφτομαι ότι θα είναι κουλουβάχατα η κατάσταση . Βέβαια καταλαβαίνω ήδη από αυτά που γράφω ότι εγώ έχω άδικο , γτ οκ μιλάμε για μια δυο βδομάδες το χρόνο , αλλά εξακολουθεί να μη Μ αρέσει σαν σκέψη και δε μπορώ να το αλλάξω σαν γεγονός. Πείτε μου ρε παιδιά είναι τόσο απαράδεκτο αυτό που σκέφτομαι ? Όχι τόσο η αντίδραση μου, αλλά η σκέψη.
Ανάποδα πάει. Σημασία έχει η αντίδραση και όχι η σκέψη.
Είναι θέμα ανθρώπου, χαρακτήρα, συγκυρίας και ιδιοσυγκρασίας το ποιον θέλεις να φιλοξενήσεις και πότε και για πόσο, δεν είναι βαρόμετρο αγάπης. Υπάρχει αυτή η έννοια «έλα μωρέ θα χωρέσουμε οικογένεια είμαστε» σε φτωχές χώρες, γιατί ο πλούτος κυρίως φέρνει την πολυπόθητη απόσταση, και η φιλοξενία κάποτε ήταν πολύ σημαντική, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να μετακινηθείς ή να ταξιδέψεις. Δεν υπήρχαν ξενοδοχεία, δεν υπήρχαν εστιατόρια, δεν υπήρχαν λεφτά. Βασιζόσουν στην κουβέρτα και στο φαγητό του άλλου. Εμ, προχώρησε η κοινωνία.
Πρέπει να εξηγήσεις στους γονείς σου για ποιο λόγο σκέφτεσαι έτσι, ότι δεν έχει σχέση με την αγάπη σου, αλλά λίγες οι πιθανότητες να βρεθείτε στο ίδιο μήκος κύματος. Είναι αυτής της νοοτροπίας, δεν αλλάζει. Αν δεν σου αρέσει αυτή η σκέψη, δεν χρειάζεται να την αλλάξεις. Μια χαρά σκέψη είναι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ξέρω πόσο θα στριμωχτείτε και ειδικά αν δουλεύεις από το σπίτι καταλαβαίνω το ζόρι σου αλλά από την άλλη δεν μου φαίνεται παράλογο να στενοχορήθηκαν με αυτή την απάντηση.
Κ εγώ αν ήθελα να μείνω στο πατρικό μου και μου έλεγαν το ίδιο θα στενοχωριόμουν πολύ.
CookieMonster πολύ εύστοχο το τελευταίο σχόλιό σου, όλ@ έχουμε μάλλον δεδομένο ότι πάντα μπορούμε να επισκεπτόμαστε το σπίτι των γονιών μας.
Το έχουμε ως δεδομένο ότι θα πάμε στο πατρικό γιατί μας το δίνουν ως δεδομένο. Εδώ δεν μας αφήνουν να φύγουμε!
Αυτοί τώρα το έχουν ως δεδομένο ότι θα έρθουν στο σπίτι του παιδιού γιατί το παίρνουν ως δεδομένο, δεν ρώτησαν κανέναν.
Η αμοιβαιότητα γίνεται μόνο με συναίνεση. Αλλιώς είναι χειρισμός.
Εμένα η μαμα μου στεναχωρεθηκε οταν σε μια συζητηση περι ελληνικης οικογενειας και οικογενειακης πολυκατοικίας, ειπα οτι δεν θα ηθελα να μενουμε πανω κατω. Οτι εχω παντρευτεί εχω κανει παιδια, και οπως δεν θα ηθελα να μενω διπλα/πανω στα πεθερικα ετσι δεν θα ηθελα να μενω και διπλα/πανω σε γονείς.
Τι το θελα. Πέσανε να πεθάνουνε που σε μια υποθετικη συζητηση, αρνηθηκα την υποθετικη τους προσφορα να μας παρουν ενα υποθετικο διαμερισμα στην ιδια πολυκατοικια και να μας βοηθανε και υποθετικα με τα παιδια μας.
Χαχαχαχα τα ίδια και η μαμά μου! Για την ακρίβεια το φέρει βαρέως που μετακόμισα ολόκληρα 10 λεπτά μακριά με το αυτοκίνητο και δεν μπορεί να έρχεται να με βοηθάει (λες και της το ζήτησε κάνεις)! Επειδή δεν είναι απόσταση που μπορεί να την καλύψει με τα πόδια για όποιον δεν καταλαβε.
Αν ήταν και τα παιδιά υποθετικά θα ήταν ακόμα πιο τρελό 🙂
Βασικά δε μας λες πόσο μικρός είναι ο χώρος και αν υπάρχουν πρακτικές / αντικειμενικές δυσκολίες. Αν δηλαδή μένετε σε ένα δυαράκι και δουλεύετε από το σπίτι και μπορεί να έχετε και κανένα conference, πού να σταθούν και πού να κοιμηθούν οι γονείς (ή όποιος άλλος φιλοξενούμενος δηλαδή). Δεν υπάρχει όντως ο χώρος. Αλλά να πω την αλήθεια, αν μιλάμε για τόσες λίγες μέρες μέσα στο έτος που έρχονται από άλλη χώρα για να σας δουν και είναι γενικά διακριτικοί άνθρωποι, όπως λες, έχουν καλές σχέσεις και με το φίλο σου, ε, την καταλαβαίνω τη μαμά σου που στεναχωρήθηκε. Βέβαια… Διαβάστε περισσότερα »
Για μένα είσαι φάουλ. Ελπίζω τουλάχιστον να μην περιμένεις κι εκείνοι να σε φιλοξενήσουν πάνω από 7 ημέρες…
Μωρέ να είμαι ειλικρινής κι εγώ στην θέση τους θα πικραινόμουν.Ειδικά αν είναι και τόσο εντάξει σαν γονείς.Αν δεν ήταν,δεν θα το σκεφτόμουν. Εσύ αποφασίζεις, απλά σκέψου πως θα ένιωθες αν για τον οποιονδήποτε λόγο έπρεπε να γυρίσεις στο πατρικό σου και ξυνίζανε.Καμμιά φορά τα θεωρούμε όλα δεδομένα αλλά δεν είναι. Σε ανθρώπους που δεν είναι παρεμβατικοί, είναι λίγο σαν να λές…ωχ θα μου κατσικωθούν.Λίγο άκομψο.
Ποτέ δεν ήμουν υπέρ του όλοι οι καλοί χωράνε. Έχουμε συνηθίσει να έχουμε το χώρο μας και οι συνθήκες ζωής μας απαιτούν ηρεμία και συγκέντρωση. Δε ζούμε στα χωριά του 30 και του 40 που όλη μέρα ήταν έξω και το βράδυ κοιμόντουσαν σε ένα δωμάτιο 10 άτομα. Όσες φορές την πάτησα και φιλοξένησα ενώ είχα δουλειά, είτε φοιτήτρια είτε μετά, μάντεψε τι έγινε… Δεν διάβασα ποτέ ή μου χτύπησε κόκκινα το άγχος γιατί δεν μπορούσα να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ. Αν η μαμά σου δεν καταλαβαίνει τον τρόπο που ζεις, πρέπει να της το εξηγήσεις. Να της εξηγήσεις ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα, μεταξύ μας, κι εμένα μου φαίνεσαι λίγο παρτάκιας κι αφιλόξενη, που δεν θα χαλούσες τη ζαχαρένια σου και δεν θα ξεβολευόσουν για κανέναν.
Αλλά έχει και 45 βαθμούς και μου χάλασε το air condition, οπότε μη μου δίνεις σημασία.
Από που προκύπτει η σιγουριά ότι δεν θα ξεβολευόταν;
Kαμία σιγουριά, εικασίες κάνω. Είμαι και λίγο της παλιάς σχολής σε ορισμένα θέματα, π.χ φιλοξενία γονιών, ε όσο να πεις κάνεις λίγο υπομονή για να τους ευχαριστήσεις. Εγώ έτσι κάνω. Από τη στιγμή που το δικό τους σπίτι είναι για μένα ανοιχτό όποια στιγμή θελήσω, νομίζω πως τους το οφείλω. Μπορεί και να το βλέπω λάθος.
Κατά τα άλλα, εξήγησα για το χαλασμένο air condition.
Αν το σπίτι σας δεν χωράει φιλοξενούμενους, μία βδομάδα είναι μεγάλο ξεβόλεμα. Από την άλλη, ένα ταξίδι σε ξένη χώρα για επίσκεψη στο παιδί σου δεν γίνεται να είναι συντομότερο από μια βδομάδα. Δεν μένετε Αθήνα-Χαλκίδα να πεταχτούν για σαββατοκύριακο. Αν πραγματικά δεν αντέχετε καθόλου να ξεβολευτείτε για μια ή δύο επισκέψεις το χρόνο, ψάξτε να βρείτε μια οικονομική λύση ξενοδοχείου. Έχουν όμως κι αυτοί δικαίωμα να μην τους αρέσει κάτι τέτοιο. Γενικά δεν νομίζω πως η απαίτησή τους υπερβαίνει τα όρια.
Να μην νιώθεις τύψεις γι’ αυτο που σκέφτεσαι. Είναι οκ να μην σου αρέσει να φιλοξενείς κόσμο, ακόμα κι αν είναι η οικογένεια σου. Για πολλούς από εμάς μια φιλοξενία μπορεί να ισούται με μαρτύριο. Προσωπικά αποδιοργανωνομαι παντελώς και δεν νιώθω άνετα μέσα στο σπίτι μου. Προτιμώ δηλαδή να μην φιλοξενώ, ή όταν το κάνω να είναι για πολύ λίγο, τόσο όσο ξέρω ότι μπορώ να κάνω υπομονή και αυτό συνήθως είναι λιγότερο κι από εβδομάδα. Ακόμη πιο δύσκολο μου είναι να φιλοξενηθω γι’ αυτο και δεν το κάνω ποτέ.
Mitsi, συγγνώμη για το άσχετο αλλά ανήκω στο fan club όπως ξέρεις. Συνάδελφος δεν είσαι; Διορίστηκες; Σε σκεφτόμουν σήμερα αλλά δεν είχε Mitsi το excel!
Όχι, στην επόμενη ζωή. (Ή στους επόμενους διορισμους, είμαι στους επόμενους 1500)