Η μαμά μου θεωρεί ότι το σπίτι που μένω είναι βρωμικο, ότι δε δίνω καλή εντύπωση σε όσους έρχονται και αυτό θα έχει συνέπεια στο μέλλον μου . Να πω εδώ ότι δε θεωρώ το σπίτι βρωμικο σε καμία περίπτωση , δεν είναι σαν το σπίτι της μαμάς μου με όλα φρέσκο σιδερωμένα και μοσχομυριστα, να μυρίζει πάντα χλωρίνη και να λάμπουν όλα , αλλά κι εγώ δεν είμαι σαν τη μαμά μου , δεν έχω εμμονή να είμαι στα μάτια των άλλων Η ΤΕΛΕΙΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ , δεν αυτοπροσδιορίζομαι μέσα από τη μαγειρική μου και δεν ζω για να μου λένε ποσο καθαρό είναι το σπίτι μου . Επιμένει λοιπόν κάθε φορά που έρχεται γενικά φιλοξενούμενη να καθαρίζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ σε αρρωστημένο βαθμό , να πλένει κουρτίνες , παπλώματα , να σιδερώνει τα πάντα , να μαγειρεύει και να γεμίζει τον καταψύκτη , να κάνει γλυκά και να αφήνει ένα σπίτι τέλειο . Που είναι το πρόβλημα ; Ότι δεν θέλω! Και όχι μόνο δε θέλω , αλλά πλέον συζώ κι ούτε εκείνος θέλει . Δεν καταλαβαίνει , η μόνιμη απάντηση είναι ότι τι πειράζει ; Εγώ για σας το κάνω για να μην κουράζεστε ! Με λέει αχάριστη και την τελευταία φορά που της είπα ότι είναι απαράδεκτη και ότι δεν μας υπολογίζει έβαλε τα κλάματα ότι την ντροπιάζω . Νομίζω ότι χάρη και σε αυτή τη στήλη κατάφερα να συγκρατήσω τον εαυτό μου και να μην στενοχωρηθώ και να σκεφτώ πως εκείνη φταίει αποκλειστικά για ότι έγινε και ότι αφού δεν καταλαβαίνει δεν υπάρχει άλλος δρόμος . Αποφασίσαμε την επόμενη φορά να της ανακοινώσουμε ότι είναι καλοδεχούμενη αλλά δε θα ξανακάνει καμία δουλειά και ότι αν περάσει αυτό το όριο που θέτουμε με σαφήνεια , τότε δεν μπορούμε να συμβιώσουμε όποτε στο εξής προτίθεμαι να της πληρώσω ξενοδοχείο για όσο μείνει στην πόλη μας! Φτάσαμε στο αμήν πριν λίγο και καταλήξαμε ότι είναι η μόνη λύση . Την λυπάμαι γιατί είναι έρμαιο των καταπιεστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα αξίζει αν είναι για σπίτι και ότι δε θα καταφέρω να κρατήσω άντρα έτσι και φυσικά ότι επειδή είμαι κόρη της την ντροπιάζω να μην είμαι νοικοκυρά πρότυπο! Όσες φορές και να τα εξηγήσω δε μπορεί να τα καταλάβει και όταν λέω δεν μπορεί κυριολεκτώ . Έως εκεί φτάνει , αλλά κι εγώ έχω όρια που έχω προ πολλού ξεπεράσει και επιπλέον συζώ με έναν άλλον άνθρωπο ο οποίος καταλήγει να νιώθει φιλοξενούμενος στο ίδιο του το σπίτι να του υποδεικνύουν πως θα φτιάξει την ντουλάπα του και πως θα στοιβάξει τα έγγραφα του ! Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι αν θεωρείς ότι σε ένα ζευγάρι τους γονείς πρέπει να τους βάζει στη θέση τους ο γιος / κόρη τους η το ζευγάρι σαν σύνολο. Φτάσαμε 27 , να ετοιμαζόμαστε να κάνουμε οικογένεια και να μας αντιμετωπίζουν σαν να είμαστε δεκαπέντε . Σίγουρα κάτι κάνουμε λάθος κι εμείς ως τώρα , αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ , κυρίως γιατί αν δεν αντιλαμβάνονται τα όρια σε αυτό σίγουρα δε θα τα καταλάβουν και σε πολλά αλλά που έπονται .
– Εξοργισμένη θυγατέρα
Δεν είναι ότι θέλει να καθαρίσει τα ταβάνια με οδοντόβουρτσα, αλλά ότι το κάνει μαζί με παρατηρήσεις και υποδείξεις και με την επωδό ότι εσύ είσαι ανίκανη και το σπίτι είναι βρώμικο και αυτό θα έχει επιπτώσεις. Αυτό είναι που χρειάζεται κόφτη. Αν δεν μπορεί να μην τα λέει αυτά, ναι, το ξενοδοχείο είναι μια καλή λύση.
Θεωρώ ότι ο γιος/κόρη πρέπει να κάνει τη βασική συζήτηση και ο/η σύζυγος πρέπει να δείχνει με τη στάση του/της ότι είναι ενήμερος/η και συμφωνεί/υποστηρίζει. Αλλά θέλω να πω και κάτι ακόμα: η μαμά σου είναι θύμα. Δεν προσδιορίζεται από τη νοικοκυροσύνη της επειδή έτσι της κατέβηκε στο μυαλό, έτσι προσδιορίστηκαν πολλές γενιές γυναικών. Εσύ δεν τη γλίτωσες επειδή είσαι πιο έξυπνη, τη γλίτωσες επειδή είσαι τυχερή και γεννήθηκες αργότερα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ πάλι δεν νιώθω τέτοια συμπόνια για τη μάνα. Ναι είναι θύμα, αλλά πληγώνει το παιδί της και βάζει το δικό της αυτοπροσδιορισμό πάνω από την σχέση με την κόρη της.
Συγχαρητήρια από εμένα που στα 27 σου μπορείς να οριοθετείς έτσι και που βάζεις πιο πάνω τις ανάγκες σου και της οικογένειας που επιλέγεις. Ειλικρινά, μπράβο.
Συμφωνώ απολύτως. Όλοι μας είμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο “θύματα” της εποχής, της κοινωνίας και της οικογένειας στην οποία μεγαλώσαμε. Η μάνα μπορεί να ασπάζεται πλήρως την ιδέα ότι η αξία της γυναίκας είναι η νοικοκυροσύνη της, αλλά η ακαμψία της και η αδυναμία της να ακούσει και να καταλάβει την κόρη της, είναι δικό της θέμα και μόνο.
emy memy συμφωνώ επίσης απολύτως σε όλα. Και μια παρένθεση στο θέμα του “είσαι τυχερή που γεννήθηκες αργότερα” διαφωνώ κάθετα. Η γιαγιά μου είχε 9 παιδιά και τα έμαθε όλα να κάνουνε δουλειές και να μαγειρεύουνε. Ο θείος μου είναι παράδειγμα στο χωριό για την μαγειρική του και τις θεϊκές του πίτες, που είναι καλύτερες και από πολλές” παλιές του χωριου”. Ναι δεν ήτανε συχνό φαινόμενο πριν από 50 χρόνια να συμβαίνει αυτό, όμως υπήρχανε γυναίκες που επαναστατουσαν. Οι γυναίκες που ενώ για χρόνια επέμεναν στο “η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά” κάποια στιγμή δεν άντεξαν άλλο, κατάλαβαν ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Χειροκρότημα.
Αχ, τα τράβούσα κι εγώ αυτά κάποτε: όταν ήμουν φοιτήτρια πριν έρθει η μάνα μου καθάριζα 2 μέρες για να έρθει να πει “τσ, τσ πως ζεις έτσι” και να τα κάνει ΟΛΑ από την αρχή. Κάποτε μου είχε πει ένα αμνημόνευτο passive-aggressive του στυλ “ε, βέβαια, εσύ είσαι επιστήμονας, που να βρεις χρόνο για να είσαι νοικοκυρά”, του στυλ είσαι βρωμιάρα και ακαμάτρα, ποιος θα σε πάρει. Όταν απάντησα, εμένα δε θα με πάρει κανείς, αλλά εσένα ξέρω ποιος θα σε πάρει αν συνεχίσεις, άρχισε να κόβεται ο βήχας. Έχω χρόνια που δεν επιτρέπω τίποτα. Ακόμα κι όταν ζούσα… Διαβάστε περισσότερα »
Πωπω κι εμένα τα ιδια μου έκανε, να καθαρίζω εγώ 3 μέρες να χω το σπίτι πεντακάθαρο και να φτάνει να μπάινει μέσα και να μου λέει πωπω πώς ζεις έτσι σαν τα γουρούνια!!
Ντάξει εμένα με πιάνει γέλιο πλέον και την αφήνω να κάνει ότι νομίζει
Εμένα με πιάνει μεγάλος θυμός πάλι. Και για τη δική της ζωή τη σπαταλημένη έτσι αλόγιστα πάνω από σιδερώστρες και σφουγγαρίστρες, περιμένοντας το βραβείο – που φυσικά δεν ήρθε. Αλλά περισσότερο γιατί αυτό ήταν το όραμα ευτυχίας της για μένα. Να γίνω δούλα κάποιου, ω, πόσο μεγάλη τιμή, να προσφέρω, γιατί εκτός από βρωμιάρα, έχω χάσει και το νόημα της ζωής που κρύβεται στην αγόγγυστη θυσία.
Όχι, όχι. Όχι άλλο κάρβουνο, φτάνει.
Χεχε! Κι εγω τα ιδια! Καθαριζα σα μανιακη, και οταν ερχοταν ελεγε ποσο βρωμικο ηταν το σπιτι και ξανακαθαριζε! Μα ολες οι μητερες τα ιδια!;
Τωρα που εχουν περασει δεκαπεντε χρονια απο τοτε, νομιζω καταλαβαινω οτι ειχε αναγκη να αισθανθει χρησιμη και αναγκαια σε μια περιοδο που γνωριζα την ανεξαρτησια και «εφευγα» απο το πατρικο και τους γονεις μου.
Κ εγώ έτσι κάνω, πριν έρθει για επίσκεψη στο φοιτητικό μου σπίτι καθαρίζω αλλά και πάλι τα κάνει όπως εκείνη θέλει. Δε πα να μου έχει βγει ο τάκος; Οοοχι εκεί τα δικά της
Εμένα περισσότερη εμμονή έχει με την τάξη και την τακτοποίηση. Άπειροι τσακωμοί, ατάκες του τύπου “φταίω εγώ που σας άφηνα να διαβάζετε και δεν σας έμαθα (!!!)” κλπ. Η κορυφαία σκηνή παίχτηκε όταν μια φορά στο σπίτι μου (30+ τότε εγώ), ενώ έκανα ιδιαίτερο σε μια φίλη, εκείνη έδρασε ανενόχλητη και μετά έφυγε ησύχως. Πέρα από τα διάφορα σεμενάκια (ω θεοί!) που βρήκα αργότερα απλωμένα ΠΑΝΤΟΥ, όταν πήγα τουαλέτα και χάζευα αμέριμνη τον νιπτήρα, διαπίστωσα ότι ΕΙΧΕ ΑΛΛΑΞΕΙ το γαλάζιο κρεμοσάπουνο στο διαφανές δοχείο και ΕΙΧΕ ΒΑΛΕΙ ΡΟΖ για να ταιριάζει με τα αξεσουάρ του μπάνιου. Δηλαδή είχε μπει στον… Διαβάστε περισσότερα »
Εδώ που τα λέμε έπρεπε να έχεις πάρει ροζ κρεμοσάπουνο εξαρχής. Το θεωρώ πολύ πιο σημαντικό από το τακτικό ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα ή σιδέρωμα. Εγώ που έχω μπλε μπάνιο παίρνω αυστηρά και μόνο μπλε!
Ε μα πες τα! Είπαμε να μην είμαστε νοικοκυρές αλλά όχι και ό,τι να’ναι κρεμοσάπουνα. Κάπου ώπα 😂😂😂
Γι αυτό μπανιο σε ουδέτερους τόνους, πχ γκρι, off white
για να ταιριάζουν ΟΛΑ τα κρεμοσάπουνα.
Αχ, τα βασικά θα σας λέω…?
Εγω παλι δηλωνω περυφανη που δεν ειμαι η τελεια νοικοκυρα που θα τη βαλει στο ματι ο καθε μαμακιας που ψαχνει κοροιδο…κ γμτ εγω βσκ εχω ενα ”αντιφορουμενο” διπλο παραπονο πανω σ’αυτο το θεμα: Απ’τη μια μια δουλεια να μην ειναι ”της κλισης μου” κ να μην το’χω μ’αυτηνα (σκουπισμα πχ, ποτε δεν τα πηγαινα καλα μ’αυτο) φοβαμαι μην εχω απο στιγμη σε στιγμη πανω απ’το κεφαλι μου τη μανα μου να δραματοποιει το γεγονος της οχι κ μεγαλης ικανοτητας μου μ’αυτο, κ θυμαμαι κ τις αντιδρασεις που ειχε η γιαγια μου μ’αυτα….κι απ’την αλλη μια δουλεια να παω να… Διαβάστε περισσότερα »
Μου το έκανε κι εμένα αυτό η μητέρα μου όταν σπούδαζα. Έμπαινε μέσα μετά από μεγάλο ταξίδι για επίσκεψη-φιλοξενία και της γίνονταν τα μάτια σαν της σειλορ μουν. Δέκα λεπτά αργότερα έπιανε και καθάριζε πάρα τις διαμαρτυρίες μου. Ένιωθα ότι παραβίαζε τα όρια και το χώρο μου, και είχα δίκιο γιατί αυτό έκανε, αφού με έβλεπε ακόμη ως προέκταση του εαυτού της. Μας πήρε πολλά χρόνια με διαπραγματεύσεις και τσακωμούς για να βρούμε μια ισορροπία και αυτή η ισορροπία διαταρασσεται ακόμα μερικές φορές. Αυτό που μπορώ να σου πω, χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω την καταπάτηση ορίων, είναι ότι το… Διαβάστε περισσότερα »
Ταυτίζομαι 100% με το σχόλιό σου!
Η μαμά μου, ίδια με τη δική σου καρμπόν. Μια φορα σοκαρίστηκε και της κόπηκε ο βήχας. Ζουσα για λιγους μήνες στη Δανια με δανούς συγκατοικους. Ερχεται η μανα μου, βλέπει το (τελειο) διαμέρισμα, φρικάρει. Βαζει μια νυχτικια και σαν την τρελή αρχίζει να καθαρίζει τα πάντα. Το ίδιο βράδυ με πιάνουν οι συγκάτοικοι και μου λένε, ακου να δεις, εμεις καθαρισρια δεν θέλουμε, αν παίρνεις να πληρώνεις κάποιον να καθαριζει να μας ενημερώνεις πρώτα. Δεν έκαναν καν τη σύνδεση οτι το άτομο που καθάριζε με μανια ήταν η μάνα μου που φιλοξενούσα. Τους άφησα στην πλάνη τους, και ενημέρωσα… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαι σίγουρη ότι αν εξηγούσες στους Δανούς για την Ελληνίδα Μάνα θα έδειχναν κατανόηση. Ειναι πολιτισμική ιδιαιτερότητα.
Στο σαλόνι μου υπάρχει μια γωνία με τα παιχνίδια των παιδιών (με την ελπίδα να μην απλώνονται παντού). Όταν ήρθε να μας επισκεφτεί η πεθερά μου και τα είδε μου είπε καλά αν έρθει ένας άνθρωπος επίσκεψη και δει τα παιχνίδια και της απάντησα πως αν κάποιος έρθει σπίτι μου και θεωρήσει ότι είναι βρώμικο επειδή υπάρχουν τα παιχνίδια απλά μπορεί να μην ξαναρθεί. Και η συζήτηση τελείωσε εκεί.
Μόνο μια γωνία; Καλά είσαι! Εμένα το μισό σαλόνι είναι άδειο από έπιπλα και έχει ένα τεραστιο χαλί παζλ με όλα τα παιχνίδια της κόρης μου σκορπισμένα επάνω του. Ξύλινα αλογάκια, τραπέζια δραστηριοτήτων, χαμός.
Να της πεις ότι τα παιδιά σου μένουν κι αυτά σε αυτό το σπίτι και επόμενο είναι να έχουν κι αυτά το χώρο τους στο σαλόνι οπως κι εσείς
Εκεί που λέει σιδερωνει τα πάντα, διάβασα σιδερωνει τα πιάτα… και στο πνεύμα του κειμένου για λίγα δευτερόλεπτα μου φάνηκε φυσιολογικό
Μου θύμισες τη δική μου γιαγιά που κάποια στιγμή γυρίσαμε από διακοπές και είχε αλλάξει θέση στα πάντα, επειδή “τα ποτήρια ΠΡΕΠΕΙ να είναι στο ντουλάπι πάνω από το νεροχύτη” κι άλλα τέτοια λογικά επιχειρήματα. 😂
Της πήραν τα κλειδιά, απλά και συνοπτικά.
Διακοσίων χρόνων ραμολί θα γίνω και πάλι δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω την αδυναμία πολλών ανθρώπων να συλλάβουν έστω την έννοια “δεν θέλω”.
(Δεν θέλω να με αγγίζεις, δεν θέλω να σκαλίζεις τα πράγματά μου, δεν θέλω να πλύνεις τα παντζούρια, δεν θέλω να παντρευτώ, δεν θέλω να κάνω παιδί, δεν θέλω να σε βλέπω, δεν θέλω να σε ξέρω…)
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τη μαμά μου, που όταν έμενα στην όμορφη Θεσσαλονίκη μου τηλεφωνούσε και μου ζητούσε να της αφιερώσω το ΣΚ κλείνοντας σε όποιο “σχήμα” θεωρούσα καλύτερο με τη συμφωνία να έρθει με μουσακά και να πληρώσει για την έξοδο….
Τώρα κοντεύει τα 70, αλλά υπάρχουν κι αυτές.
Τη μαμά της κοπέλας την κόβω γύρω στα 55 άντε 60 το πολύ. Δεν είναι τόσο “παλιά” όπως η μάνα μου και οι θείες μου, ας πούμε που γεννήθηκαν όλες τη δεκαετία του 30. Οι καταβολές από την κοινωνία είναι μια εξήγηση, αλλά δεν είναι δικαιολογία. Όλοι έχουμε να ξεπεράσουμε περιοριστικές αντιλήψεις και νοοτροπίες που μας έχουν φυτέψει στον εγκέφαλο. Πρέπει να πάρουμε απόφαση , πως δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι την ελευθερία τους. Πολλοί βολεύονται στα γνώριμα και στα πατροπαράδοτα επειδή δεν επιθυμούν να ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου. Η εποχή της κυρίας δε δικαιολογεί τέτοια προσκόλληση στην αξία… Διαβάστε περισσότερα »
Απογοήτευση.
Πιάσε ένα τζιν τόνικ (ή μια μαστίχα με μπόλικο πάγο, καλοκαίριασε)
και άλλαξε κουβέντα. (Και) αυτές πήγαν χαμένες…