Καλησπέρα, Διάβασα την εξομολόγηση μιας κοπέλας στη στήλη “Εξομολογήσεις” της Lifo, η οποία είχε το εξής κείμενο (Πηγή: https://www.lifo.gr/confessions/view/426864): “Η μαμά μου έχει πρόβλημα με τα νεύρα της. Ήταν πάντα έτσι από παιδί έχω μάθει και ενώ κοντεύει 50 δεν το έχει λύσει ακόμα. Επίσης έχει πολύ πιο υψηλά στάνταρ όσον αφορά την καθαριότητα από εμένα, άρα πράγματα που εμένα μου διαφεύγουν την κάνουν να φωνάζει με υστερία. Σημέρα πήρα λάθος κούπα για να τον καφέ μου και άρχισε να φωνάζει πάρα πολύ. Μετά ενώ είχα πλύνει το τηγάνι είχε μείνει ένα ξεραμένο κομματάκι αυγού σφηνωμένο και άρχισε πάλι να φωνάζει. Προσπαθώ να μην την κάνω να φωνάζει, αλλά πάντα κάτι μου ξεφεύγει επομένως είναι μάταιο. Της λέω ότι κάνει κακό στον εαυτό της και ότι δεν μπορεί να ελέγχει το τι κάνουν οι άλλοι αλλά μπορεί να ελέγχει την αντίδραση της. Μετά λέει ότι αν δεν θέλουμε να πάθει κακό να μην την φέρνουμε σε αυτήν την θέση. Σήμερα με νευρίασε πάρα πολύ και ενώ ήμουν πολύ ήρεμη αρχικά, μετά άρχισα να την προκαλώ επίτηδες για να εξαντληθεί μπας και σταματήσει. Αλλά προφανώς και δεν δούλεψε. Κάθε φορά με κάνει να νιώθω τύψεις που την κάνω να φωνάζει και όταν μένω μόνη μου κλαίω. Θα έλεγε κανείς ότι είναι χειριστική η συμπεριφορά της, αλλά εγώ γνωρίζω πως δεν είναι και ότι όντως δεν μπορεί να ελέγχει τον εαυτό της. Αυτό με κάνει να νιώθω ακόμα χειρότερα.” Το κείμενο ήταν σαν να περιέγραφε ακριβώς τη συμπεριφορά της συζύγου μου απέναντί μου, και, ακόμα περισσότερο, στη μαμά της την οποία έχει διαλύσει ψυχολογικά. Κάθε φορά που δεν κάνουμε κάτι καλά, δε σκεφτόμαστε την αιτία ή -κυρίως- το πώς θα το διορθώσουμε (δηλαδή την ουσία), αλλά τη σύζυγό μου που θα μας φωνάξει. Ιδιαίτερα δε η μαμά της δείχνει τρομοκρατημένη κάθε φορά. Όπως λέει και η κοπέλα στην εξομολόγηση, πραγματικά όσο και να προσπαθούμε, είναι μάταιο. Πάντα κάτι θα βρεθεί και πάντα λέει ότι φταίμε εμείς που προκαλούμε αυτή τη συμπεριφορά. Γνωρίζω, βέβαια, ότι η συμπεριφορά της είναι καθαρά δική της ευθύνη. Έχω σκεφτεί να προβώ σε ανάλογη συμπεριφορά μία ολόκληρη μέρα, μήπως δει στον καθρέφτη τον εαυτό της και τρομάξει. Ωστόσο, θεωρώ ότι πάλι μάταιο θα είναι και θα πυροδοτήσει ακόμα χειρότερα ξεσπάσματα. Κυρίως όμως, δεν μπορώ να το κάνω γιατί δε συμβαδίζει με την ιδιοσυγκρασία μου. Θεωρώ ότι η συμπεριφορά της είναι άκρως κακοποιητική και χειριστική. Στη δουλειά έχω πραγματικά λιγότερο άγχος. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι όταν είναι ήρεμη ή ευδιάθετη (σπάνιο), μόνο τούμπες από τη χαρά μας δεν κάνουμε, διότι δεν είμαστε συνηθισμένοι σε κάτι τέτοιο. Μέχρι, βέβαια, να προκύψει από το πουθενά κάτι και να έχουμε ανάλογο ξέσπασμα (π.χ. ένας ξεραμένος λεκές στο τηγάνι, που γράφει και η κοπέλα στην εξομολόγηση). Το θέμα, όμως, είναι ότι πλέον υπάρχει και το μικρό παιδάκι μας στο σπίτι, το οποίο βιώνει ανάλογη συμπεριφορά, έστω και – προς το παρόν τουλάχιστον – σε μικρότερο βαθμό. Και, ενώ από τη μία του λέμε και οι δύο γονείς ότι γενικά δεν είναι ωραίο να φωνάζουμε, εκείνη ποτέ δεν το τηρεί και του φωνάζει. Οι ερωτήσεις μου είναι οι εξής: 1. Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει μία τέτοια συμπεριφορά στο παιδί; Αλλά και σε εμάς, ως ενήλικες; Αν και κάποιες τις βιώνουμε ήδη (βλέπε τρομοκρατημένη πεθερά). 2. Πώς αντιμετωπίζουμε τέτοια συμπεριφορά μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, με κύριο σκεπτικό την ενσυναίσθηση προς το ίδιο το παιδί; Κλείνοντας, θέλω να επισημάνω ότι σκέφτηκα πάρα πολύ για να γράψω το μήνυμα γιατί είχα (και έχω) τύψεις ως προς εκείνη. Ωστόσο, τελευταία νιώθω ότι έχω έρθει στα όριά μου και η εξομολόγηση της κοπέλας έκανε trigger τους προβληματισμούς μου. Κάποια στιγμή θα επανέλθω με νέο μακροσκελές μήνυμα και συγκεκριμένα παραδείγματα συμπεριφοράς (όχι τόσο σε σχέση με το παιδί αυτή τη φορά). Έχω σκεφτεί, έστω και πολύ αμυδρά, το χωρισμό αλλά -προς το παρόν- το αποκλείω, διότι αυτομάτως σκέφτομαι το παιδί. Διευκρίνηση: όχι ότι δε χωρίζω για το παιδί (έχει θιχτεί πολλάκις άλλωστε το θέμα χωρισμού και παιδιά στη στήλη) αλλά για εμένα που θέλει να βλέπει καθημερινά το παιδί. Υ.Γ. Λένα, συγχαρητήρια για τη στήλη και τις απαντήσεις σου. Κάποιες από αυτές προσπαθώ να τις κάνω βίωμα και να τις έχω οδηγό στην καθημερινότητά μου.
Χρειάζεσαι δικηγόρο. Αν θέλεις να βλέπεις καθημερινά το παιδί, ζήτα αποκλειστική επιμέλεια. Μην πεις τίποτα, βρες πρώτα δικηγόρο να σε καθοδηγήσει. Δεν είναι αυτός λόγος για να μην χωρίσεις. Βρίσκεσαι σε κακοποιητική σχέση και είναι ευθύνη σου να προστατέψεις το παιδί.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σφίχτηκε η ψυχή μου βρε άνθρωπε. Όπως έχω γράψει κι άλλες φορές εδώ, χωρίς την ψυχοθεραπεία θα μπορούσα να είμαι σαν τη γυναίκα σου, ξέρω λοιπόν από πρώτο χέρι πως έχει επιλογή. Μπορεί τη στιγμή του ξεσπάσματος να μην το ελέγχει, αλλά τις στιγμές που είναι ήρεμη προλαβαίνει να καταστρώσει ένα σχέδιο αντιμετώπισης, αντί να κάνει σαν να μην τρέχει τίποτα ή να ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους. Συμφωνώ με τη Λένα, είσαι σε κακοποιητική σχέση και πρέπει να προστατέψεις τον εαυτό σου και το παιδί σου (δυστυχώς δεν μπορείς να κάνεις κάτι για την πεθερά σου). Καλύτερα να συμβουλευτείς… Διαβάστε περισσότερα »
Πες το βρε Feline μου! Σαφέστατα ο άνθρωπος είναι σε μια κακοποιητική σχέση, το οικογενειακό περιβάλλον είναι τοξικότατο, αλλά πριν από όλα τα άλλα, ένας ψυχολόγος βρε παιδιά! Μπορεί η γυναίκα του να μην αλλάξει, αλλά να δουν ένα ψυχολόγο για αυτή την συμπεριφορά, που πιστεύω ότι βασανίζει βαθιά και την ίδια. Ας κάνουν μια προσπάθεια, και αν δεν υπάρξει αποτέλεσμα, προχωράνε στα επόμενα μέτρα.
Για το σχόλιο για να δουν ψυχολόγο: αν η σχέση είναι κακοποιητική ο ψυχολόγος δεν αναλαμβάνει το ζευγάρι. Ίσως να μπορούν να κάνουν δουλειά χωριστά, αλλά με διαφορετικές θεραπείες (πχ ο ένας γνωσιακή και ο άλλος πρόγραμμα διαχείρισης θυμού). Αυτά στην Αγγλία, δεν ξέρω για Ελλάδα, αλλά μου φαίνεται πολύ λογικό αυτό που συμβαίνει εδώ και θα με σόκαρε αν ένα ζευγάρι με τέτοιο πρόβλημα πήγαινε μαζί σε ψυχολόγο και ήθελα να το γράψω να το διευκρινήσω.
Οχι, δεν εννοώ να πήγαινε μαζί το ζευγάρι. Δεν μιλάω για θεραπεία ζεύγους. Μιλάω για θεραπεία στην σύζυγο. Δες τι γράφει η Αιλουροειδέστατο πιο κάτω, μιλάει για το ότι υπέφερε η ίδια, και για οριακή διαταραχή προσωπικότητας, που είναι αρκετά συνηθισμένη.. Νομίζω ότι η επίσκεψη και η διερεύνηση με ψυχολόγο είναι απαραίτητη.
@Αιλουροειδέστατο
Με σόκαρε το ότι ήσουν κακοποιητικη στο παρελθόν με τους συζύγους σου κ θα ήθελα να σε ρωτήσω ποια ήταν τελικά η στιγμή που σε έκανε να θες να αλλάξεις;
Κιμ, έναν σύζυγο έχω καλέ! 😂 Είχα από παιδί ξεσπάσματα οργής προς τους οικείους μου, καθως και πρόβλημα άγχους και κατάθλιψης, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό όπως η σύζυγος που περιγράφεται εδώ, και σίγουρα δεν κατηγορούσα άλλους για τη συμπεριφορά μου. Ήξερα πολύ καλά πως το πρόβλημα ήταν δικό μου και προσπαθούσα να το λύσω. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία και το περιβάλλον μου ήταν άκρως υποστηρικτικό. Ο άντρας μου γλίτωσε τα χειρότερα, γιατί οι κρίσεις ήταν αισθητά πιο ήπιες και αραιές όταν τον γνώρισα και μερικά χρόνια αργότερα σταμάτησαν τελείως. Γι’ αυτό που ρωτάς, πάντα ήθελα να αλλάξω. Υπέφερα κι η ίδια… Διαβάστε περισσότερα »
Χαχα παρανόηση… επειδή αναφέρθηκες σε 3 κακοποιημενους συζύγους, νόμιζα εννοούσες τους δικούς σου😁
Χαχαχαχα ..Αιλουροειδέστατο, η αλλιώς Elizabeth Taylor!
Στο μπόι είμαι όντως φτυστή η Λιζ… στα διαμάντια και στους γάμους έχω κάτι μικροδιαφορούλες 😛
Αιλουροειδεσταρο τα ξεσπάσματα που είχες πριν τα λύσεις με ψυχοθεραπεία που οφείλονταν; έμαθες ποτέ;
Ναι! Οριακή διαταραχή. Διαγνώστηκα στα 34 – το διευκρινίζω σε περίπτωση που έχει κάποια σημασία ο χρόνος διάγνωσης. Βέβαια, είχα και άλλα συμπτώματα εκτός από αυτό. Νόμιζα μάλιστα για χρόνια πως όλοι οι οριακοί έχουν εκρήξεις οργής αλλά δεν ισχύει… Η γκάμα των συμπτωμάτων ποικίλλει πολύ από άτομο σε άτομο.
Η μάνα μου ήταν (περίπου) έτσι, σε συνδυασμό με ξύλο από το πουθενά. Όταν της κάναμε παράπονα ότι όλο φωνάζει, εκείνη έλεγε πως άνθρωπος είναι και κάπως πρέπει να ξεσπάσει τα νεύρα της. Όταν μεγάλωσα αρκετά για να το βάλω σε λόγια, προσπάθησα να μιλήσω στον πατέρα μου και η απάντηση ήταν “ναι αλλά η μαμά κάνει άλλα πράγματα για εμάς”. Ποτέ δεν κατάλαβα ποιά ήταν αυτά τα άλλα πράγματα.
Πρόσεχε το παιδί.
Μπορεί να εννοούσε τις οικιακές εργασίες Κ την φροντίδα σας ως παιδια, πέρα από την κακοποίηση
Μένεις μαζί με έναν τρομοκράτη στην πραγματικότητα. Η γυναίκα σου φαίνεται άκρως κακοποιητικός άνθρωπος και μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Δεν πυροδοτεί η συμπεριφορά σου τέτοιες εκρήξεις. Υπάρχει σοβαρή παθολογία πίσω από τη συμπεριφορά της.
Ακριβώς επειδή σκέφτεσαι το παιδί πρέπει να συμβουλευτείς δικηγόρο να δεις τι θα κάνεις και πώς θα το χειριστείς. Είναι πολύ κρίμα να ζεις μες στον φόβο μην αναπνεύσεις στραβά. Και ακόμα πιο πολύ κρίμα να μεγαλώσει ένα παιδί σε ένα τόσο επικριτικό και τοξικό περιβάλλον.
Εχμ, όχι salt and pepper… Καταρχήν πάντα ακούμε μόνο τη μία πλευρά και με βάση αυτό απαντάμε. Γιατί δε ξενίζει σ’αυτή την ερώτηση συγκεκριμένα? Μετά αυτό που λες είναι ένα καλυμμένο “δεν μπορεί, κάτι θα της έκανες”, το οποίο θεωρώ απαράδεκτο. Κι επειδή καταλαβάινω που το πας (ότι ο τύπος δεν συμμετέχει ισότιμα στο νοικοκυριό και το μεγάλωμα του παιδιού εξ ου και τα νεύρα), η γυναίκα τον ήξερε εξ αρχής, λογικά δεν θα έπρεπε να τον παντρευτεί και να κάνει παιδί μαζί του, έτσι δεν είναι?
Έχει αλλάξει πολύ το θέμα της επιμέλειας. Αν αποδείξει με κάθε μέσο, ότι η μητέρα είναι ακατάλληλη ή αυτός καταλληλότερος, έχει πολλές ελπίδες να πάρει επιμέλεια. Δεν ισχύει πια αυτό που ίσχυε παλιά ότι για να πάρει την επιμέλεια ο πατέρας, πρέπει η μάνα να είναι επικίνδυνη ή ναρκομανής ή ψυχοπαθής. Πλέον την δίνουν και στον πατέρα, μετά τον απογαλακτισμό όμως. Η νομολογία έχει αποφανθεί ότι ο μητρικός δεσμός είναι πιο ισχυρός και έχει επίπτωση στην βιοψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού στο στάδιο του θηλασμού. Μετά από αυτό το στάδιο μπορεί και ο πατέρας να το πάρει. Επίσης πια ρωτάνε (υπό… Διαβάστε περισσότερα »
J.Brian από ποια ηλικία και μετά ρωτάνε την γνώμη του παιδιού?
Το σκέφτηκα και εγώ στην αρχή πως ακούμε μόνο τη μία πλευρά, αλλά σε όλες τις ερωτήσεις στο α, μπα τη μία πλευρα δεν εκούμε μόνο; Εδώ γιατί να κάνουμε διαφορετικά;
salt and pepper κάνεις victim blaming ή μου φαίνεται; Δεν ξέρω αν εννοείς οτι ο άντρας προκαλεί αυτή την συμπεριφορά. Αν ήταν γυναίκα θα την ρωτούσες γιατί παντρεύτηκε νευρικο ή κακοποιητικό άντρα; Ας μην έχουμε δυο μέτρα και δύο σταθμά.
Αυτό το αίσθημα του να είσαι απροστάτευτο ως παιδί, είναι πολύ σκληρό. Ακόμη και οι φωνές που δε στρέφονται ως προς το παιδί, είναι πολύ βίαιες. Τέσσερις παρά τέταρτο περίπου, η ώρα που επέστρεφε ο μπαμπάς μου από τη δουλειά, η ώρα που προσπαθούσα πολλές φορές να κλείσω τ’ αυτιά μου για να μην ακούω, και να κρυφτώ μέσα στο δωμάτιό μου. Είχαμε κι άλλες δυσλειτουργικές συμπεριφορές στην οικογένεια, αλλά και τώρα που τα σκέφτομαι με πιάνει ένα άγχος και νιώθω μια επιθυμία να κρυφτώ. Είναι κρίμα να υποβάλλονται τα παιδιά σε τέτοιες διαδικασίες οι οποίες είναι αμφίβολο αν θα… Διαβάστε περισσότερα »
Το παιδί θα περνάει τα ίδια και χειρότερα γιατί δεν μπορεί ούτε να αντιδράσει ούτε να αναλύσει τη συμπεριφορά της όπως εσύ. Για εκείνο αυτό που θα διδαχθεί ως αγάπη από τη μαμά του, θα το ακολουθεί όλη του τη ζωή. Ελπίζω να πάνε όλα καλά.
Ρωτάς τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η συμπεριφορά της συζύγου σου στο παιδί, ενώ μόλις τις διάβασες στην εξομολόγηση ενός παιδιού. Αυτά που βιώνει το παιδί σου τώρα, όχι μόνο η κακοποιητική συμπεριφορά της συζύγου σου, αλλά και η μη προστασία του από σένα, μάλλον θα τα κουβαλάει ως σημάδια μια ζωή. Δικηγόρο χτες.