Πως διαχειριζόμαστε τις φιλίες που μας κάνουν outgrow? Αγαπητή Α,μπα, Κατ’αρχας συγχαρητήρια, διαβάζω το site εδώ και αρκετούς μήνες και αισθάνομαι κάπως πιο ανοιχτόμυαλη λόγω αυτού. Η ερώτηση που έχω για σήμερα είναι κάπως δύσκολη και με προβληματίζει εδώ και κάποιο διάστημα. Είμαι περίπου 30 χρόνων, μενω στο εξωτερικό (Ευρώπη) εδώ και πέντε χρόνια, έχω σπουδάσει / δουλέψει σε διαφορετικές χώρες αυτό το χρονικό διάστημα και αναπόφευκτα έχω αλλάξει πολλές φορές παρέες και κοινωνικό κύκλο. Οι βασικές μου φίλες είναι ακόμη στην Ελλάδα, δεν έχουν ζήσει ποτέ στο εξωτερικό και πλέον υπάρχουν αισθητές διάφορες στον τρόπο ζωής και σκέψης (λογικο σε ένα βαθμό πχ δεν έχουν την αντίστοιχη οικονομική δυνατότητα η επαγγελματική σταθερότητα άρα και ανεμελιά η όρεξη για ταξίδια εξωτερικού, πιο ακριβά χόμπι/σπορ κλπ). Η μια ειδικευομενη γιατρος και η άλλη φιλολογος, τις αγαπώ πολύ, έχουμε μια σταθερή καλή και δεμένη σχέση εδώ και 15 χρόνια, με τροφοδοτούν πολύ συναισθηματικά, και πλέον έχω αποδεχτεί ότι πρακτικά δεν μπορούν (η και δεν θέλουν αφού έχουν επιλέξει να διαμορφώσουν τη ζωή τους διαφορετικά) να με ακολουθήσουν σε καποια πράγματα όσο θα ήθελα. Οι φιλίες που έκανα από το μεταπτυχιακό, πιο like minded και με potential να με ακολουθήσουν πρακτικά σε κάποια πράγματα, κάποιες έγιναν ουσιαστικές (αλλά, ω τι έκπληξη άλλαξαν κ αυτές χώρα!) κάποιες με τον χρόνο έσβησαν η μειώθηκαν σε συχνότητα. Μεχρι εδώ όλα καλά και φυσιολογικά. Και έρχομαι στην ερώτηση. Τα τελευταία 2-3 χρόνια ο κύκλος μου έχει μειωθεί αισθητά για διάφορους λόγους (χωρισμός, αλλαγή χώρας κλπ) και κάνω πιο στενή παρέα με μια συνομήλικη κοπέλα που ταιριάζουμε αρκετά και έχουμε παρόμοια επαγγέλματα, στόχους κλπ. Η επικοινωνία μας ήταν 2-3 φορές την εβδομάδα τουλάχιστον, χτίσαμε κοινά γκρουπάκια για άθληση, κοινωνικοποίηση, κάναμε ταξίδια σε διάφορες πόλεις αυτά τα δυο χρόνια, οργανώναμε κ ένα μεγάλο γκρουπ για διακοπές στην Αμερική πριν την πανδημία κλπ. Εν ολίγοις, για μένα ήταν το βασικό αποκούμπι και παρέα μου το τελευταίο 1.5 έτος (αφότου και χώρισα) στην πόλη που ζούμε (που είναι μικρή). Το πρωτο lockdown το περάσαμε σε επικοινωνία και καλά. Το καλοκαίρι ήταν Ελλάδα και ενώ περνούσε και αυτή τα δικά της έγινε ένα σκηνικό και παρεξηγηθήκαμε (πιεσμένη αυτή από δουλειά, την πέτυχα τυχαια σε μπαρ με άλλη κοινή μας φίλη το βράδυ, ενω μου είχε πει την ίδια μέρα ότι αυτή δεν προλάβαινε να βγούμε). Ανούσιο σκηνικό, το συζητήσαμε μετά, της εξήγησα την οπτική μου, μου εξήγησε τη δίκη της και τέλος πάντων τα βρήκαμε / με διαβεβαίωσε ότι το ξεχνάμε και πάμε παρακάτω. Έλα όμως βρε α,μπα που δεν έγινε αυτό. Από τον Σεπτέμβριο μέχρι τώρα που γυρίσαμε όλοι στην πόλη που ζούμε τις έχω στείλει 3-4 φορές να βρεθούμε (κάποια στιγμή σταμάτησα) και συνέχεια έβρισκε κάποια δικαιολογία (τη μια γενέθλια μια συνάδελφος, την άλλη αναρρωνε για ενα μήνα από κορωνοιο (μην παρεξηγηθώ, αυτο προφανως δεν ήταν δικαιολογία, η δικαιολογία έγκειτο στο ότι δεν μπορούσε να δει κανέναν όσο αναρρωνε και δυο μέρες μετά ανεβάσε φωτογραφία σε σπίτι φιλικού ζευγαριού). Τελευταία φορά μου έστειλε για τυπικά χρόνια πολλά λογω γιορτης πριν λίγες μέρες, απαντησα ευχαριστώ πολύ τα λέμε αν θες κ όταν γυρισεις από Αθηνα, μην σε πρήζω, δεν μου απάντησε τίποτα και λίγες μέρες μετά βλέπω στορι από την πόλη εξωτερικού όπου μένουμε. Νιωθω άσχημα γιατί καταλαβαίνω ότι αυτή η κοπέλα, την οποία εγώ θεωρούσα ουσιαστική φίλη αναλογικά τέλος πάντων με το διάστημα που γνωριζόμαστε, με έχει «κόψει». Αφενός με ενοχλεί η υπεκφυγή (είναι σαν να ακυρώνει ότι κάναμε παρέα για 2+ χρόνια τώρα) αφετέρου πρακτικά τώρα περνάω το εδώ lockdown μόνη μου. Από τη μια στεναχωριέμαι από την άλλη θυμώνω γιατι – ενω της έχω συμπαρασταθεί σε οικογενειακά και προσωπικά προβλήματα – η ίδια δεν έχει το θάρρος να μου πει «με ενόχλησε αυτό /η απλά δεν περνάω πλέον καλά με την παρέα σου και δεν θέλω να αφιερώσω άλλο χρόνο». Τόσο δύσκολο είναι πια; Και η ερώτηση μου είναι πως μπορώ εγώ τώρα να το διαχειριστώ; Δεν με παίρνει να της ξανά στείλω κάτι για να της εκφράσω ότι με έχει ενοχλήσει η διαχείριση της κλπ αφού δεν απάντησε ούτε καν στο τελευταίο μήνυμα, αλλά ρε συ α,μπα με ενοχλεί η γαϊδούρια και δεν μου αρέσει να την αφήσω και με τον τελευταίο λόγο! Και τέλος πάντων ποιος είναι ο σωστός τρόπος να διαχειριζόμαστε φιλιες που μας κάνει outgrow ο άλλος;
-Ιοκάστη – Αποδημητικό πουλί
Μην είσαι σίγουρη ότι θα σου άρεσε να άκουγες «δεν περνάω πια καλά μαζί σου και δεν θέλω να σου αφιερώσω άλλο χρόνο». Μπορεί να έστελνες μήνυμα «καλά είναι δυνατόν να λέει τέτοια πράγματα;»
Δεν ακυρώνεται η παρέα σας επειδή άλλαξε γνώμη, ό,τι περάσατε, το περάσατε, δεν αλλάζει το παρελθόν. Ότι της συμπαραστάθηκες σε κάτι οποτεδήποτε, δεν σημαίνει ότι απέκτησες δικαιώματα για την μελλοντική της συμπεριφορά. Ότι περνάς πρακτικά το λοκντάουν τώρα μόνη σου δεν είναι δικό της πρόβλημα, ούτε μπορείς να το κάνεις δικό της πρόβλημα.
Ποιος είναι ο «τελευταίος λόγος» με τον οποίο την αφήνεις; Πώς θα γίνει να έχεις εσύ τον τελευταίο λόγο, εφόσον αυτή δεν θέλει την παρέα σου κι εσύ την θέλεις; Χρειάζεται να έχει κάποιος τον τελευταίο λόγο; Θέλεις να νιώσει άσχημα; Πιθανότατα να νιώθει άσχημα κάθε φορά που της στέλνεις μήνυμα, αλλά σε τι σε βοηθάει αυτό;
Η απόρριψη πονάει πάρα πολύ. Σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις σχέσεις. Γι’αυτό δεν πρέπει να θεωρείς κανέναν αποκούμπι. Όλοι δανεικοί είναι, δεν πρέπει να το ξεχνάς ποτέ αυτό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
ΜΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ Καλησπέρα, είμαι η γράφουσα. Αρχικά ευχαριστώ για τη δημοσίευση, δεν το περίμενα και εκτίμησα την απάντηση και τα σχόλια! Έστειλα την ερώτηση 4 μήνες πριν και τώρα που την ξαναδιαβάζω βλέπω ότι ήταν συναισθηματικά γραμμένη και με κάποια λάθη σκέψης. Έκανα λογαριασμό απλώς για να διευκρινίσω κάτι: δεν έχω κάνει πέρα, ούτε έχω παρατήσει ή εγκαταλείψει τις φίλες μου στην Ελλάδα, ούτε υποτιμώ τα επαγγέλματά τους ή θεωρώ πλέμπα όποιον δεν άλλαξε χώρα. Εφόσον τόσοι άνθρωποι διάβασαν το κείμενό μου και κατάλαβαν αυτό, προφανώς εκφράστηκα αποτυχημένα και θα είμαι πιο προσεκτική στο μέλλον. Οι δύο φίλες μου είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Τωρα θα το τραβηξω λιγο με κίνδυνο να κάνω και λαθος φυσικα. Εφοσον σου αρεσουν και τα αγγλικα, take it with a grain of salt. Βλεπω λοιπον μια “υπολογιστικοτητα” αγαπητη φιλη. Σε ό,τι αναφερεις στο κειμενο σου. Βλεπω να κανεις περα φιλίες 15 χρονων, δοκιμασμενες, επειδη δε συμβαδίζει η οικονομική/επαγγελματικη σας κατασταση, επειδη δε μπορουν να σε συνοδευσουν σε δραστηριοτητες που συνάδουν με το δικο σου τροπο ζωης, “πιο ακριβα χομπι και σπορ”. Θα μπορουσες να έχεις πει “απομακρυνθηκαμε γιατι ζουμε σε διαφορετικες χωρες”, αλλα δεν ειπες αυτο. Προχωραμε. Μιλας για φιλιες με potential να σε ακολουθήσουν σε καποια πραγματα,… Διαβάστε περισσότερα »
Tinuviel, είχα αρχίσει να γράφω ένα ανάλογο σχόλιο αλλά τελικά δεν το δημοσίευσα. Κι εγώ την ίδια αίσθηση αποκόμισα από το κείμενο της γράφουσας και θεωρώ ότι και οι ίδιες οι φίλες της πιάνουν την έμμεση υποτίμηση που βγάζει.
Δεν νομίζω ότι το τράβηξες καθόλου, βρίσκω το σχόλιο σου to the point (για να μείνω και στο κλίμα).
Tinuviel πόσο to the point(😛) σχόλιο. Πράγματι όμως, συμφωνώ σε όλα.
Ειδικά ο τρόπος που εξηγεί το γιατί απομακρύνθηκαν με τις φίλες με έκανε να αισθανθώ πολύ άβολα διαβάζοντας, εκεί που εξηγεί ότι δεν είναι ανέμελες και άνετες επειδή ζούνε στην Ελλάδα (λογικό, οι περισσότεροι είμαστε ας τα να πάνε, ειδικά πλέον), όπως και αυτό με τις δραστηριότητες.
Δηλαδή αν βρει την τέλεια φίλη εκεί που είναι, αν αυτή χάσει τη δουλειά της, σταματήσει να είναι ανέμελη και δεν μπορεί να ακολουθησει στις δραστηριότητες, τι θα κάνει, θα ξενερώσει και την παρατήσει;
Έλα Παναγία μου.
Κι ειναι και το άλλο: η καημενη η ειδικευομενη ιατρος πού να βρει χρονο για ανεμελια; Και η δυσμοιρη φιλολογος; Οριακά πλέμπα μας έβγαλε η γράφουσα επαγγέλματα που θέλουν από 5 με 15 χρόνια ανώτατων σπουδών. Σωστά, δεν έχουν πάει εξωτερικό και είναι φτωχές. Περίπου όπως θα μίλαγε ενας Ελληνας του ’60 για τον μπακάλη της γωνίας. Λίγο petit-bourgeois σε κόβω γράφουσα, να ριξω κι ενα γαλλικο να σπασει η αγγλικούρα.
Φυσικά, είμαι επικριτική. Μπορεί όμως και αυτό να είναι ωφέλιμο καμιά φορά.
Και οι φράσειςτου στυλ ‘με ακολουθούν’, ‘με στηρίζουν’, όταν δε συνοδεύονται απο κάτι που να δείχνει οτι περιμένεις σε λογικά πλαίσια να υπάρχει η υποστήριξη (με ακολουθούν όταν έχουν χρόνο ή τους αρέσει η δραστηριότητα, με στηρίζουν και είμαι ευγνώμων), ακουγονται λίγο παρτακιστικες.
Tinuviel εγώ νομίζω έπεσες ακριβώς μέσα. Το όλο κείμενο της γράφουσας είναι σχεδόν σε αυτό τον τόνο :”επιτέλους βρήκα και εγώ μια φίλη κουλ σε ξένη χώρα που με καταλαβαίνει (όχι σαν τις δικές μου στην ψωροκωσταινα), γιατί τώρα δεν με θέλει, αφού ήμασταν τέλειες η μία για την άλλη (ταξίδια, ακριβά χόμπι). Και δεν το λέω χωρίς εμπειρία έχω κολλητή που είναι ακόμα στην Ελλάδα, και ξέρω ότι δεν χρειάζεται να έχεις τις ίδιες εμπειρίες και το ίδιο πορτοφόλι για να μην χαθείς.
Δεν έχω απάντηση, απλώς θα πω λίγο την ιστορία της ζωής μου. Εγώ έχω κόψει 3 φίλες μου χωρίς να εξηγήσω και αφήνοντας τες με την απορία, και τις ξεκοψα για τον ίδιο ακριβώς λόγο και τις 3. Από ένα σημείο και μετά ένιωθα πολύ δυσάρεστα όταν βγαίναμε και όταν με έπαιρναν τηλ ένιωθα κάτι που μοιάζει με άγχος. Λίγο κάποια προσβλημεντα, λίγο κάποια αστειάκια που κρυβανε κριτική, λίγο ένα παράξενο ύφος… Κι ενώ αν με ρώταγαν τί έγινε, δε θα μπορούσα να απαντήσω συγκεκριμένα, το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν ένιωθα μαζί τους καλά κι αυτός για εμένα είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ σωστά. Επίσης αν μπεις στη διαδικασία να εξηγείς κάτι που δεν είναι απολύτως χειροπιαστό (πχ μου εκλεψες 5.000 ευρω) αλλά είναι περισσότερο αίσθηση, θα αναγκαστείς να συμμετέχεις και στη διαπραγμάτευση. Όχι δεν είναι έτσι, δεν αυτό δεν εκείνο και πάλι θα την βλέπεις και θα νιώθεις άσχημα. Οπότε καλύτερα η απομάκρυνση
Και εγώ το ίδιο. Έκοψα 2 φίλες από τη ζωή μου για ακριβώς τους λόγους που περιγράφεις. Με βοήθησε και πρώτη καραντίνα σε αυτό βέβαια, καθώς τελικά ό,τι μας ένωνε ήταν οι έξοδοι και οι διακοπές. Απλά απομακρύνθηκα και στη μία (γιατί η άλλη ούτε που φάνηκε να της καίγεται καρφί) δεν μπορούσα να δώσω κάποια εξήγηση που να μην ακουστεί προσβλητική σε αυτήν. Και δεν ήθελα να την προσβάλω, απλά ήθελα να απομακρυνθώ, και αυτό και έκανα.
Κι εγώ έχω απομακρυνθεί έτσι και είναι κυρίως για δύο λόγους:1. Ο λόγος που αισθάνομαι άσχημα μαζί τους ακόμα και αν τον εντοπίσω πιστεύω πως δεν μπορεί να αλλάξει γιατί είναι δομικό κομμάτι του χαρακτήρα τους (όχι απλώς μια συμπεριφορά) και 2. Γιατί είναι παρτάκιδες και όσο και αν το εξηγήσω (ή έχω πάει να το εξηγήσω) δεν το καταλαβαίνουν αφού αυτός είναι ο τρόπος που έχουν μάθει να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
Πραγματική απορία. Πως γίνεται και κάποιοι Έλληνες με το που ζήσουν λίγα χρόνια στο εξωτερικό να ξεχνάνε την γλώσσα τους; Αυτό το πιο like minded μεταπτυχιακό δεν μεταφράζεται; Όχι τίποτε άλλο αυτό το να αλλάζεις γλώσσα στο πληκτρολόγιο το βαριέμαι. Τεσπα. Επειδή και εγώ έχω βαρεθεί να ακούω ηλιθιες δικαιολογίες θα έλεγα στην Jocasta να μην επενδύει σε όσους δεν μπορούν να πουν απλά “έχω ήδη κανονίσει”. Αν ανακαλύπτεις ότι βγαίνουν με άλλους την ίδια μέρα που είχατε πει να κάνετε κάτι μαζί, δεν ξαναστέλνεις. Πολύ λίγοι άνθρωποι θα σου πουν τι τους ενοχλεί σε εσένα για να μπορέσεις να… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν συμβαίνει μόνο με τους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό. Προσωπικά δεν θα μπω στη διαδικασία να ψάξω πώς λέμε κάτι στα Ελληνικά όταν με καλύπτει απόλυτως η αγγλική λέξη.
Έχουν προηγηθεί οι Έλληνες της επαρχίας που έζησαν για ένα διάστημα στην Αθήνα και γύρισαν πίσω με άλλη προφορά και ύφος χιλίων καρδιναλίων.
Αυτοι αναγνωρίζονται πανεύκολα από την προφορά τους όπως είπα.
Για χρόνια πιστευα οτι στην Αθηνα μιλανε πολυ εκλεπτυσμενα μεχρι που κατεβηκα Αθηνα και μίλησα με Αθηναίους που γεννήθηκαν και ζουν εκει.
Καμια σχεση ομως.. ουτε προφορά ουτε υφάκι οι ανθρωποι.
Τα δικα μας τα ψωνια πουλανε μουρη στα χωριά που γύρισαν.
“Οι βασικές μου φίλες είναι ακόμη στην Ελλάδα… ακριβά χόμπι/σπορ κλπ).”
Κανεις σκι στις Ελβετικες Αλπεις? 😛
καλέ ναι η βασική ομάδα είναι στην Ελλάδα και φοράει την επίσημη εμφάνιση ενώ στο εξωτερικό παίζει με αναπληρωματική ομάδα τα μέλη της οποίας φυσικά δεν έχουν την επίσημη εμφάνιση… όταν ένα μέλος χαλάστηκε με την φανέλα που της εδώθει και είπε να παραιτηθεί έγινε όλο αυτό… άντε τώρα να συμβουλεύσουμε την γραφούσα για να έχει τον τελευταίο λόγο… omg
Μια υπόθεση για εκεί που βγήκε με την άλλη φίλη και δεν σου είπαν και υποθέτω ότι παρεξηγήθηκες και έκανες σκηνή. Το ότι σε διαβεβαίωσε ότι το ξεχνάτε και πάτε παρακάτω δεν σημαίνει ότι δεν χτύπησαν τα γνωστά καμπανάκια.
Πες τα.
Ε ναι, είναι πολύ δύσκολο να πεις σε κάποιον «δεν περνάω καλά με την παρέα σου και δεν θέλω να αφιερώσω άλλο χρόνο». Εσύ θα το έλεγες εύκολα σε κάποιον δηλαδή? Σου έδειξε με τον τρόπο της ότι θέλει να απομακρυνθεί, αυτό αρκεί. Θα το διαχειριστείς όπως διαχειρίζεσαι πάντα τέτοιου είδους καταστάσεις. Αν στα 30 σου είναι η πρώτη φορά που σε απορρίπτει κάποιος, είσαι εξαιρερικά τυχερή.
Ως κάποια η οποία πληγώθηκε πολύ από παρόμοια κατάσταση στο παρελθόν, αλλά και ως κάποια που και τηλέφωνα πήρε, και εξηγήσεις ζήτησε για την απομάκρυνση, και προσπάθειες έκανε ώστε να επανενωθεί η παλιά καλή παρέα (κοινώς, έχει καεί η γούνα μου και χαΐρι δεν είδα!), έχω να σου μεταλαμπαδεύσω την εξής σοφία: από τη στιγμή που δεν βλέπεις ανταπόκριση από την άλλη πλευρά, μην περιμένεις τίποτα. Ή, σωστότερα, όπως το έχει θέσει η Λένα: όταν κάποι@ σου δείχνει/λέει ότι δεν είναι διαθεσιμ@, πίστεψέ τον. Για εσένα ήταν το αποκούμπι σου, είσαι σίγουρη ότι εκείνη έτρεφε τα ίδια αισθήματα για εσένα;… Διαβάστε περισσότερα »
Το αποκούμπι πάντως δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικό. Εγώ δεν θα ήθελα να είμαι φίλη με κάποιον που με βλέπει ως αποκούμπι του.
Αγριοκερασο συμφωνώ! Κ επίσης επειδή πέρασα παρόμοια φάση (αλλαγή ενδιαφερόντων, συνεπώς σταδιακή έλλειψη επικοινωνίας με άτομα που ήταν φίλοι από γυμνάσιο/λύκειο) έχω να πω πως μετά από ένα διάστημα μοναξιάς – βρήκα like minded people μέσω χόμπι, που καταλαβαινομασταν αβίαστα και αποκτούσαμε κοινές εμπειρίες (πχ έξοδοι σε μέρη που όλοι θέλαμε). Πέρασε ένα δύσκολο διάστημα μετα από το οποίο ειπα «τελικά κάθε εμπόδιο ήταν για καλό» και το εννοούσα
Απορώ, ακούγεσαι φοβερό άτομο για φίλη
Πονάει η απόρριψη από φίλη, νιώθεις μέσα σου ενα κενό, ενα γιατί, είναι σα να χάνεις ενα κομμάτι του εαυτού σου. Πόσο μάλλον όταν δεν γίνεται ευθέως, αλλά σταδιακά πχ ακυρώνει εξόδους, δεν απαντάει στα μηνύματα, προτιμάει να κάνει παρέα με άλλους ανθρώπους κτλ. Αφού λοιπόν δε σε θέλει στη ζωή της, κάνε κι εσύ το ίδιο και προχώρα παρακάτω. Ναι ξέρω θα σου φανεί βουνό στην αρχή, όμως με τον καιρό θα συνηθίσεις
Πράττεις ακριβώς ότι και με έναν γκομενο, πας παρακάτω τη ζωή σου χωρίς επαφές και επικοινωνίες. Στο κάτω κάτω εκείνη έχει το πρόβλημα μαζί σου, αν ήθελε θα το συζητούσε μαζί σου. Εμένα θα με ξενερωνε η συμπεριφορά της γιατί για μένα μου δείχνει πολύ παιδιαστικο χαρακτήρα. Είμαι της άποψης ότι συζητάμε με τον άλλο το πρόβλημα και απο τα λόγια μας πρέπει να αφήνουμε να εννοηθεί η συνέχεια της σχέσης ή μη… υπάρχουν ευγενικοί τρόποι για όλα.
thumbs up!