Αγαπητή «Α, μπα»: Η φίλη μου είναι αυτοκαταστροφική και δυστυχισμένη με τις επιλογές που κάνει

Αγαπητή Α,μπα, έχω μια φίλη που έχει πολλά προβλήματα. Είμαστε 30 χρονών, γνωριζόμαστε μια ζωή. Είναι μια κοπέλα πολύ όμορφη, πολύ έξυπνη, μορφωμένη, με χιούμορ, που ενώ σε οποιαδήποτε συζήτηση νιώθεις ότι μιλάς με ένα άτομο με εξαιρετικά δομημένη σκέψη, όταν η συζήτηση πάει στα γκομενικά της, ξαφνικά μιλάς με ένα τρίχρονο παιδί που δεν καταλαβαίνει γιατί δε μπορεί να έχει το παιχνίδι που θέλει. Όλη της τη ζωή μπλέκει σε εντελώς αδιέξοδες καταστάσεις, παθαίνει εμμονές και κολλάει εκεί για χρόνια, σε τύπους που της δείχνουν ή ενίοτε της λένε και κατάμουτρα ότι δεν τη θέλουν. Για παράδειγμα τώρα έχουμε δύο χρόνια που ασχολούμαστε με έναν τύπο, με τον οποίο στη διάρκεια αυτών των δύο χρόνων έχουν φασωθεί δυο-τρεις φορές και έχουν κάνει μία (1) φορά σεξ, και ο οποίος της είπε πάρα πολύ ξεκάθαρα εξ αρχής ότι ευχαρίστως να περνάνε καλά και να βρίσκονται περιστασιακά αλλά δε θέλει να κάνουν σχέση, εν μέρει γιατί ζει σε άλλη πόλη και έρχεται στην Αθήνα μόνο ενα ΣΚ μια στο τόσο, αλλά κι εδώ να ήταν, δε θα ήθελε σχέση. Μήνες τώρα ασχολούμαστε με το “ναι αλλά αν δε θέλει, τότε γιατί προχτές που ήρθε μετά από ένα μήνα μου έστειλε μήνυμα να βρεθούμε κι ότι θέλει πολύ να με δει; τέτοια μου λέει και με μπερδεύει”. ΜΑ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΣΕΞ. “Ναι αλλά εγώ βλέπω πώς με κοιτάει, έχουμε κάτι ξεχωριστό, για μένα είναι ο ένας, ο μοναδικός, ο απόλυτος, τι να κάνω;” Πριν από αυτό τον τύπο είχαμε έναν άλλο με τον οποίο κάτι γινόταν μια-δυο φορές το χρόνο, εκείνη πίστευε ότι ζούσε τον απόλυτο κινηματογραφικό έρωτα ενώ εκείνος έμπαινε και έβγαινε σε άλλες σχέσεις και ενδιάμεσα έκανε κι ένα σεξ μαζί της – αυτό τράβηξε 7 χρόνια. Εφτά χρόνια! Εφτά χρόνια από τη ζωή της, από τα 20 μέχρι τα 27 δεν είχε βγει ούτε ένα ραντεβού με άλλον, δεν είχε κάνει σεξ με άλλον, δεν είχε φλερτάρει με άλλον, γιατί μόνο αυτόν ήθελε, τι να κάνει, είναι ερωτευμένη, πώς να το ελέγξει; Για να μη μακρηγορώ άλλο με παραδείγματα, έχω προσπαθήσει να την εκλογικεύσω (δεν ακούει), της έχω πει με τρόπο να μιλήσει σε ειδικό (δε θεωρεί ότι το χρειάζεται), την έχω μαλώσει, την έχω ταρακουνήσει, της έχω πει ότι αν δεν αλλάξει τον εαυτό της θα συνεχίσει να δυστυχεί, έχω κάτσει άλλες φορές να την ακούω χωρίς να την κρίνω, δεν ξέρω πια τι να κάνω. Εν τω μεταξύ σχεδόν όλοι της οι φίλοι και φίλες την έχουν εγκαταλείψει γιατί δεν άντεχαν άλλο αυτή την παράνοια. Κάθε τόσο κάνει καινούργιες παρέες και κάθε τόσο τις χάνει (είναι πολύ ευχάριστη και κοινωνική, αλλά όταν τη γνωρίζεις καλύτερα, αρχίζεις να νιώθεις ένα βάρος από όλα τα άλυτα θέματά που βγάζει από μέσα της). Η ίδια φυσικά θεωρεί ότι πάντα οι άλλοι είχαν το πρόβλημα, ήταν κομπλεξικοί, παρεξηγούνταν χωρίς λόγο και την ξεκόβανε, κι ότι είναι άτυχη στις φιλίες της όπως και στον έρωτα. Έχει πιαστεί από πάνω μου και μου λέει συνέχεια πόσο με αγαπάει και ότι χωρίς εμένα θα χανόταν κι ότι είμαι ένας φάρος στη ζωή της και τέτοια. Μου δημιουργεί τεράστια στεναχώρια ρε Α,μπα. Την αγαπώ πολύ, μου έχει σταθεί και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ όταν εγώ δεν ήμουν καλά (περιέργως έχει εξαιρετικά καθαρή ματιά στα προβλήματα των άλλων). Όμως δεν έχω τρόπο να τη συνεφέρω, τη βλέπω να κατρακυλάει σε μια ζωή όλο και πιο αυτοκαταστροφική και δυστυχισμένη με τις επιλογές που κάνει, να διαμαρτύρεται αλλά όταν της εξηγούν όλοι τι κάνει λάθος, δε θέλει να κάνει τίποτα για να αλλάξει. Φαντάζομαι η απάντηση είναι πως δε μπορούμε να βοηθήσουμε κάποιον που αρνείται να βοηθηθεί, αλλά με στεναχωρεί τόσο πολύ. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να τη βοηθήσω;

Την βοηθάς ήδη. Πρέπει να καταλάβεις ότι την βοηθάς ήδη, και να την πιστεύεις όταν λέει ότι χωρίς εσένα θα χανόταν.

Δεν έχεις τρόπο να τη συνεφέρεις. Αυτό δεν είναι δική σου αδυναμία. Είναι έτσι η ζωή, έτσι είναι οι άνθρωποι. Δεν συνεφέρονται από άλλους ανθρώπους. Έτσι φαίνεται όταν είναι από μόνοι τους έτοιμοι να αλλάξει, αν δεν θέλουν, δεν γίνεται τίποτα. Το λες και μόνη σου, αλλά δεν το πιστεύεις.

Και ο λόγος που δεν το πιστεύεις, επέτρεψέ μου να σου πω, ότι δεν είναι αλτρουιστικός. Σου το γράφω με προσοχή, σε προειδοποιώ, γιατί δεν υπάρχει τρόπος να σου το φέρω μαλακά στον γραπτό λόγο: δεν το πιστεύεις γιατί έχεις εγωισμό. Νομίζεις ότι έχεις εξουσία πάνω στους άλλους, ότι ο λόγος που δεν κάνουν αυτό που (κατά τη γνώμη σου) πρέπει, είναι ότι δεν έχεις βρει τον τρόπο να τους δείξεις πόσο δίκιο έχεις, ότι είναι θέμα έκφρασης. Η πλάκα είναι ότι δεν έχεις απλώς λιγότερη από αυτή που νομίζεις, αλλά ότι δεν έχεις απολύτως καμία. Μα καμία. Μηδέν.

Ταυτόχρονα με τον εγωισμό έχεις και την εντύπωση ότι όταν οι άλλοι δεν είναι καλά, είναι δική σου δουλειά να τους κάνεις καλά. Μαζί με τον εγωισμό έχεις και τις τύψεις που δεν είσαι η λύση για τα πάντα. Είναι συνηθισμένος συνδυασμός, και τόσο καταστροφικός. Πώς θα μάθεις να παίρνεις τις αποστάσεις που χρειάζονται; Η φίλη σου θέλει θεραπεία. Όταν (αν) θελήσει να κάνει, μπορεί να βοηθηθεί. Μην περιμένεις να τα καταλάβει όλα αυτά χωρίς θεραπεία, δεν υπάρχει καμία περίπτωση, και δεν έχεις κανέναν τρόπο για να της μεταφέρεις αυτά που σκέφτεσαι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, το κάνεις ήδη, και για να συνεχίσεις να το κάνεις, πρέπει να σταματήσεις να νιώθεις υπεύθυνη. Άσε το να πάει στο καλό αυτό το βάρος. Άφησέ το, δεν είναι δικό σου. Περισσότερο καλό θα της κάνεις όταν το εγκαταλείψεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News