Αγαπητή «Α, μπα»: Η φίλη μου έχει σκλήρυνση κατά πλάκας και είναι κατάκοιτη στο κρεβάτι

Εγώ, πλέον, από κει που έλεγα «η κοπέλα δεν είναι τυχερή, η μοίρα της είναι κακή» λέω ότι η ίδια τα έχει προκαλέσει όλα στον εαυτό της και επιπλέον βασανίζει και τους άλλους, τους βασανίζει πολύ

Έχω μία φίλη, γνωριστήκαμε πριν από δέκα χρόνια όταν δούλευα στην πόλη της (για έναν χρόνο). Έκτοτε είμαστε φίλες από απόσταση. Υπήρχε ένα διάστημα που τηλεφωνιόμασταν πολύ συχνά, αλλά έκοψα, πρώτον γιατί είχα ξενερώσει από κάποια πράγματα που έμαθα και δεύτερον δεν είμαι καθόλου του τηλεφώνου (το έχω πληρώσει, αλλά δεν είμαι, όσο κι αν έχω προσπαθήσει). Έχουμε κρατήσει σταθερή επαφή και μία φορά τον χρόνο πηγαίνω και τη βλέπω για μία εβδομάδα ή 10-15 μέρες. Η φίλη μου έχει σκλήρυνση κατά πλάκας και είναι κατάκοιτη στο κρεβάτι. Να πω ότι ζει μόνη της, στο σπίτι της. Τα χρόνια που την ξέρω η επιδείνωση της υγείας της είναι σημαντική. Όταν τη γνώρισα ήταν σε αμαξίδιο, αλλά μπορούσε να σταθεί στα γόνατα στο κρεβάτι, στηριζόμενη στο προσκέφαλό του, μπορούσε να φάει όπως όλοι μας, να διαβάσει, ταξίδευε με αεροπλάνο και πλοίο. Σήμερα δεν μπορεί καν να γυρίσει σε κάποια μεριά στο κρεβάτι, είναι πάντα ανάσκελα και το μόνο που μπορεί να κουνήσει είναι λίγο τα χέρια της και το κεφάλι της. Δεν βλέπει καλά και δεν μπορεί να διαβάσει. Έχει τόσο τρέμουλο στα χέρια αλλά και ακαμψία, που δεν μπορεί να φάει μόνη της. Οι πνεύμονές της έχουν ατονήσει και το οξυγόνο που παίρνει είναι πολύ λιγότερο από το φυσιολογικό. Τον τελευταίο χρόνο έχει αρχίσει ένας επίμονος βήχας που είναι σημάδι ότι οι λάρυγγάς της έχει αρχίσει να φθείρεται για τα καλά. Μέχρι εδώ, όποιος τα διαβάσει αυτά, θα τη συμπονέσει, θα τη λυπηθεί, θα συμπάσχει. Και γω το ίδιο έκανα για χρόνια. Όμως, γνωρίζοντάς την από κοντά διαπίστωσα κάποια άλλα πράγματα κι έχω πλέον διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικά από τη συμπόνια. Τι είναι αυτά που γνώρισα; Καταρχάς ότι φέρεται πολύ άσχημα στις κοπέλες που την προσέχουν, οι οποίες και φεύγουν μετά από 3-4 μήνες (σπάνια μένει κάποια για έναν χρόνο). Επειδή τα θέλει όλα στην εντέλεια, τις «τρέχει» χωρίς να την ενδιαφέρει για το αν η κοπέλα κάνει άλλη δουλειά εκείνη την ώρα, για το αν μιλάει στο τηλέφωνο με το παιδί της, αν κοιμάται ή αν έχει ξεθεωθεί από την κούραση. Μου έχουν πει επίσης ότι τις υποτιμάει, λέει π.χ. «δεν έχεις πρόβλημα εσύ γιατί είσαι Βουλγάρα». Μπορεί να είναι έξω από το σπίτι για δέκα συνεχόμενες ώρες, η γυναίκα που την προσέχει να έχει ξεθεωθεί γιατί είχε κάνει δουλειές πριν βγουν έξω και όταν γυρίσουν να κάνει άλλες τόσες (να αλλάξει τον καθετήρα, να της βάλει πιτζάμα, να τη σηκώσει για να τη βάλει στο κρεβάτι, να την πλύνει) και η φίλη μου της λέει «θα πάμε κι εκεί γιατί εγώ δεν μπορώ να περπατήσω για να βγω έξω σύντομα πάλι». Κάτι σαν συναισθηματικός εκβιασμός. Η φίλη μου δεν φανερώνει τίποτε από αυτά στους άλλους, στους οποίους και φαίνεται συνέχεια χαμογελαστή. Ό,τι έχω μάθει είναι από τις κοπέλες που μου λένε τα παράπονά τους όταν πηγαίνω να τη δω ή μου δείχνουν τα σημάδια που έχουν στα πόδια και στα χέρια τους γιατί δεν είναι εύκολο να τη σηκώσουν, οπότε και χτυπάνε σε διάφορα σημεία. Στα τραπέζια που κάνει (όπου όλα τα ετοιμάζει η γυναίκα που την προσέχει, δηλαδή μαγείρεμα, στρώσιμο του τραπεζιού, καθάρισμα του σπιτιού, πλύσιμο και φύλαγμα των κατσαρολικών, συν το τάισμά της ή τη φροντίδα της πριν, μετά και κατά τη διάρκεια) φαίνεται να είναι μια χαμογελαστή γυναίκα που υπομένει στωικά τη μοίρα της. Όλοι τη βλέπουν με συμπάθεια, όλοι είναι με το μέρος της, όλοι τρέχουν να την εξυπηρετήσουν στο παραμικρό που θα ζητήσει. Έχει αρνηθεί να πάρει χάπια για τη σκλήρυνση. Όταν είχε πρωτοεμφανιστεί η ασθένεια οι γονείς της την είχαν πάει σε γιατρούς που της είχαν γράψει αγωγή. Της πήγαιναν τα χάπια, αλλά όταν έφευγαν τα πετούσε στα σκουπίδια, χωρίς ποτέ να τους πει ότι δεν πήρε την αγωγή. Μέχρι και σήμερα αρνείται να πάρει το οποιοδήποτε χάπι γιατί πιστεύει ότι από τη στιγμή που κανένα χάπι δεν αναστρέφει την κατάστασή της, οι φαρμακευτικές τη χρησιμοποιούν για πειραματόζωο. Αυτά τα λέει σ’ εμένα, στη μάνα της όμως δεν λέει τίποτα όταν εγείρεται το θέμα. Τα τελευταία τρία χρόνια παίρνει ένα χάπι για το τρέμουλο στα χέρια το οποίο την έχει μειώσει σημαντικά (δεν είναι για τη σκλήρυνση). Έλα όμως που το χάπι δεν έχει δοκιμαστεί σε ανθρώπους με σκλήρυνση και από την εταιρεία τής έχουν πει ότι είναι καλύτερο να μην το παίρνει! Και έλα που λόγω του χαπιού έχασε το ένα της νεφρό (το γράφει στις παρενέργειες), αλλά καθόλου δεν τη νοιάζει, γιατί την ενδιαφέρει που σταμάτησε το τρέμουλο. Πώς γίνεται να μην τη νοιάζει; Οι γονείς της μέχρι σήμερα δεν ξέρουν ότι δεν έχει πάρει ποτέ χάπια για την ασθένειά της, το ζήτημα είναι νεφελώδες και νομίζω ότι οι ίδιοι δεν έχουν θελήσει ποτέ να το ξεκαθαρίσουν. Η μητέρα της, όποτε την έχω ρωτήσει, έχει απαντήσει ότι η ασθένειά της είναι επιθετικής μορφής και γι’ αυτό είναι σε αυτή την κατάσταση σήμερα, ότι δηλαδή και χάπια να έπαιρνε το ίδιο θα ήταν. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι είναι έτσι, νομίζω ότι ανήκει στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ότι δηλαδή δεν είναι επιθετικής μορφής (στην περίπτωση της επιθετικής μορφής σε 1-2 χρόνια έχεις τελειώσει) και πως έχει φτάσει σε αυτή την κατάσταση γιατί ποτέ μα ποτέ δεν πήρε αγωγή. Η μάνα της, όμως‚ είναι κάθετη ότι δεν είναι θέμα χαπιών. Πρόσφατα η αδερφή της, με την οικογένειά της, που ήταν σε άλλη πόλη, γύρισε γιατί οι γονείς έχουν μεγαλώσει αρκετά και αισθάνονται αδύναμοι να αντεπεξέλθουν σε οτιδήποτε της τύχει. Η αδερφή της όμως δεν ήθελε να επιστρέψει, ήθελε να μείνει εκεί που ήταν. Άσε που πιστεύω ότι δεν ήταν τυχαίο που έφυγε, δηλαδή δεν είναι τυχαίο που διάλεξε έναν άντρα από άλλη πόλη κι έκανε οικογένεια εκεί. Εγώ, πλέον, από κει που έλεγα «η κοπέλα δεν είναι τυχερή, η μοίρα της είναι κακή» λέω ότι η ίδια τα έχει προκαλέσει όλα στον εαυτό της και επιπλέον βασανίζει και τους άλλους, τους βασανίζει πολύ. Μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση το πόσο απαθής είναι απέναντι στους άλλους. Πλέον εκνευρίζομαι ακόμα και με τον κόσμο που έρχεται να τη δει και λέει «τι γενναία που είναι» ή «είναι αξιοθαύμαστη που παρά την κατάστασή της, βγαίνει έξω», που ικανοποιούν κάθε της επιθυμία όσο είναι εκεί, που δεν δίνουν σημασία στο ότι έχει σήκω – σήκω, κάτσε – κάτσε τις γυναίκες που την προσέχουν. Μου ‘ρχεται να της χώσω μπουνιά. Ειλικρινά, θα το ήθελα πολύ. Και δυσανασχετώ που δεν μπορώ να το κάνω.

– νομίζω είμαι νορμάλ

Δεν ξέρω τι να πω. Άλλωστε δεν ρωτάς και κάτι. Νιώθω σαν να είδα ταινία του Λαρς φον Τρίερ με την ανατριχιαστική γνώση ότι δεν είναι ταινία.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

-40 points
Upvote Downvote

19
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
14 Θέματα σχολίων
5 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
17 Συντάκτες σχολίων
Ταπεινο_χαμομηλακιGarde_tes_songesΑεράκι Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
lioness
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Ξέρεις πώς είναι να είσαι 20, 30, 40 χρονών: και να σε εγκαταλείπουν τα πόδια σου. Ή τα μάτια σου. Ή τα χέρια σου. Ή η ακοή σου. Το σώμα σου να τρέμει ή τα χέρια σου να τρέμουν και να μην μπορείς να πιάσεις ούτε το πηρούνι. Να σφίγγουν τα πόδια σου σαν κούτσουρα και να μην μπορείς να τα ελέγξεις. Ή να μην υπακούν στις εντολές σου και να μην μπορείς να βάλεις το ένα μπροστά από το άλλο για να κάνεις μισό βήμα. Ή να νιώθεις πόνους ηλεκτρισμού παντού. Να μην πηγαίνεις τουαλέτα γιατί δε νιώθεις την… Διαβάστε περισσότερα »

Mara
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μπραβο σου!πες της τα γιατι πραγματικα θεωρω οτι η γραφουσα εχει περισσότερο θεμα απο την κοπελα με την σκληρυνση. Μου εβγαλε μια τεραστια ελλειψη ενσυναισθησης κια σκληροτητας, αυτο που κατηγορει την αλλη δηλαδη. Η τελευταία φραση της ειδικα ειναι εντελως απαραδεκτη. Ειμαι κι εγω σε δυσκολη φαση με την υγεια μου και δε θα ηθελα να εχω τετοιους “φιλους” γυρω μου

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εύγε. Θα χαρώ η γράφουσα να διαβάσει την απάντηση αυτή φράση- φράση, α ρ γ ά (αργά όμως) και με προσοχή …

Lifoworm
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητή φίλη

Όση εμπάθεια κι αν έχεις, δεν μπορείς, αν δεν το ζήσεις ο ίδιος στο πετσί σου να καταλάβεις την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που δεν μπορεί μόνος του να γυρίσει στο κρεβάτι, να πιάσει ένα πιρούνι κλπ.

Οι άνθρωποι που υποφέρουν γίνονται συχνά εγωκεντρικοί. Δεν είναι αφύσικο που έχεις αρνητικά συναισθήματα για έναν άνθρωπο που συμπεριφέρεται άσχημα. Αλλά αφού πλέον δεν συμπαθείς τη φίλη σου απομακρύνσου. Δεν χρειάζεται να πηγαίνεις να τη βλέπεις, ούτε να την κρίνεις, ούτε να της ρίξεις μπουνιά.

Elenalda
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Θα συμφωνήσω μαζί σου, αλλά η συγκεκριμένη γυναίκα αρνείται να πάρει και αγωγή, η οποία πολύ πιθανό να βελτίωνε την κατάστασή της.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ειλικρινα ευχομαι να μη σου τυχει χρονια εκφυλιστικη νοσος ωστε να μη χρειαστει να καταλαβεις τις σημαινει και πως επιδρα στην ψυχοσυνθεση του ασθενους.
Οσο για τις επι πληρωμη φροντιστες της, ντρεπομαι για εκεινες. Ουτε αγαπουν αυτο που κανουν ουτε νοιαζονται για αυτον που φροντιζουν.

Papaki
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Λες πολλά και περιττά. Επειδή δεν έχεις ιδέα πως είναι να είσαι κατακοιτος και να κρεμεσαι από τον καθένα για την επιβίωση σου, καλύτερα να αναθεωρήσεις. Θέλω να πω τόσα πολλά για όλα αυτά που έθιξες αλλά δε θα μπω στον κόπο. Μια χάρη μόνο κάνε στον εαυτό σου και στη φίλη σου, μην πηγαίνεις να τη δεις καλύτερα.. Ελπίζω τουλάχιστον, όλοι εσείς ο κύκλος της, να έχετε κάνει κατά καιρούς, έστω και με το ζόρι, προσπάθειες να την δει σύμβουλος ψυχικής υγείας. Ή μάλλον, συγνώμη, βιάστηκα… Να δείτε όλοι εσείς σύμβουλο ψυχικής υγείας για το πως να αντιμετωπισετε την… Διαβάστε περισσότερα »

Evi_P
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κοίτα να δεις….έχω μια φίλη που έχει διαγνωστεί με σκλήρυνση εδώ κ είκοσι χρόνια κ σήμερα (ετών 40) μετά από την τελευταία κρίση είναι σε αμαξίδιο με ελάχιστες πιθανότητες να σηκωθεί. Έπαιρνε όλα της τα φάρμακα, τα χάπια, τις ενέσεις, την κορτιζόνη, την ενδοφλέβια αγωγή, τα συμπληρώματα αλλά παρόλα αυτά η ασθένεια δεν μπορεί πάντα να ελεγχθεί. Σε αντίθεση λοιπόν με εσένα, εγώ είμαι στον τομέα της υγείας κ αυτό το γνωρίζω : ο,τι κ να κάνεις δεν μπορείς να την ελέγξεις! Εσύ πάλι, μην έχοντας καμία γνώση των πραγμάτων έβγαλες το πόρισμα ότι επέλεξε εκείνη τη θέση της κ… Διαβάστε περισσότερα »

Εννοείται
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

το ότι η γράφουσα ή οι φροντίστριές της δεν πάσχουν από την ίδια πάθηση δεν τις κάνει αυτόματα άτρωτες, ακόμα και μπροστά της. Not all diasabilities are visible, λένε εδώ στο uk και έχουν δίκιο. Επίσης, ούτε όλα τα προβλήματα, οικονομικά, οικογενειακά, προσωπικά, είναι προφανή, για να εκβιάζεται η αντοχή κάπου που συναναστρέφεται άτομο με συγκεκριμένη πάθηση. Πάντα ο άνθρωπος έχει περιθώριο να δείχνει την πρόθεσή του, ακόμα και αν στις πράξεις αποτυγχάνει να την εφαρμόσει. Και επειδή αυτό το “Βουλγάρα” είσαι, δεν ανήκει στις παρενέργειες του φαρμάκου, απομακρύνσου δίχως ενοχές.

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Την θυμάμαι αυτήν την ερώτηση.Εγω απ’ την περιγραφή καταλαβαίνω ότι η κοπέλα δεν θέλει πλέον να ζει.η ψυχή της πρέπει να βρίσκεται σε μια συνεχή κόλαση και το μυαλό της σ ένα χάος.Πιστευω σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δικαίωμα του καθένα να παύσει αυτό το μαρτύριο.Αυτος που θέλει να συνεχίσει θα πάρει την αγωγή,θα ψαχτει κι άλλο για θεραπεία όπως κάνουν κι άλλοι.Η φίλη σου πιστεύω δεν αντέχει άλλο να ζει, οπότε το να της χωσεις μπουνια δεν νομίζω να της φανεί τίποτα μπροστά σ’ αυτά που περνάει.

Αεράκι
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κι εγώ την θυμάμαι αυτή την ερώτηση. Γιατί ξαναβγήκε όμως σαν νέα;

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Έχω συναντήσει πολλές φορές ανθρώπους στη ζωή μου που όταν βλέπουν κάποιον άλλον άνθρωπο με μια ανίατη ασθένεια αντί να τον συμπονούν να θέλουν να του “χώσουν μια μπουνιά”. Πιστεύω ότι αυτή τη μπουνιά θέλουν στην πραγματικότητα να τη χώσουν στον ίδιο τους τον εαυτό, γιατί ξέρουν ότι δεν αντέχουν να βλέπουν τα πράγματα με το όνομά τους. Προσπαθούν δηλαδή να αποφύγουν την πικρή αλήθεια και κατασκευάζουν ιστορίες ότι τάχα μου ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει την ανίατη ασθένεια φταίει για την “κατάντια” του. Φοβούνται ότι είναι πιθανόν να συμβεί και σ αυτούς το ίδιο και με την μπουνιά… Διαβάστε περισσότερα »

Mara
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν θα την καταλαβεις ποτέ γιατι καταρχας δεν ησουν ποτε στην θεση της. Τουλάχιστον μην κρινεις εναν ανθρωπο που ειναι σε δυσχερή κατάσταση που δεν μπορεις να κατανοησεις πληρως. Αφου αδυνατεις να την συναισθανθεις ή κοψε ή αποδεξου την. Τέλος θεωρω οτι εσυ εχεις μεγαλύτερο πρόβλημα απο αυτην, κρινοντας απο την τελευταία φραση σου, χωρις να σε ξερω φυσικα αλλα ακουστηκε πολυ ασχημο. Νομιζω δεν αξίζετε η μια στην αλλην

ουράνιο τόξο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Παρ´ οτι συμφωνω οτι η ληψη των φαρμακων θα της εδινε μια καποια ποιοτητα ζωης και αντιλαμβανομαι τη δυσφορια σου γι αυτο το λογο (που αρνειται τα φαρμακα), ειναι αφορητα σκληρο να λες οτι το προκαλεσε στον εαυτο της!θεωρω οτι δεν το εννοουσες οπως αποτυπωνεται γραπτα!οι ανθρωποι με αυτοανοσο κουβαλουν ενα σταυρο για μια ζωη κατι που δυστυχως δεν ειναι παντα ευκολα αντιληπτο για τους τριτους