Αγαπητή «Α, μπα»: H μητέρα του δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί

Θα ήθελα μια συμβουλή διότι δεν ξέρω πως να βοηθήσω πλέον. Ο σύντροφος μου έχει θέματα με τον πατέρα του. Η μητέρα του πάσχει από καρκίνο. Η γυναίκα τα τελευταία 5 χρόνια δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και καθώς ο καρκίνος είναι στον εγκέφαλο πλέον έχει και κάποια κενά μνήμης και δύσκολη συμπεριφορά. Ο σύντροφος μου πριν 2 χρόνια επειδή ο πατέρας του δεν τα κατάφερνε και να δουλεύει και να φροντίζει την μάνα του αποφάσισε να παραιτηθεί από την δουλειά του και να πάει να μείνει ξανά με τους γονείς του ενώ έμενε με τον κολλητό του σε ένα διαμέρισμα μόνοι τους. Ο στόχος ήταν πως ο πατέρας του του είχε πει πως σε 2-3 χρόνια το πολύ θα βγει στην σύνταξη και θα μπορέσει να την φροντίζει αποκλειστικά ο ίδιος. Στο σήμερα τώρα ο πατέρας του έχει κάνει τον σύντροφο μου υπηρέτη… Εκείνος μαγειρεύει, εκείνος σκουπίζει, εκείνος σφουγγαρίζει, εκείνος μόνο πηγαίνει σουπερμάρκετ, γενικά εκείνος κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού χωρίς καμία βοήθεια συν το γεγονός ότι τρέχει για κάθε ανάγκη της μητέρας του που πρακτικά δεν τον αφήνει κιόλας πολλές φορές να κάνει αυτές τις δουλειές λόγω της κατάστασής της. Ο πατέρας του πολύ συχνά πλέον αντί να γυρίσει στο σπίτι μετά την δουλειά βγαίνει με τους φίλους του για τσίπουρα και γυρνάει αργά το βράδυ και πέφτει για ύπνο χωρίς να βοηθήσει καθόλου με αποτέλεσμα ο σύντροφος μου πολλές φορές να μην κοιμάται καθόλου επειδή τον κρατάει ξάγρυπνο η μητέρα του ζητώντας πράγματα. Η γυναίκα όντως δεν μπορεί καθόλου να αυτοεξυπηρετηθεί και ο πατέρας του του έκανε πρόσφατα παράπονα που ο σύντροφος μου δεν την άκουσε και κοιμήθηκε λίγο παραπάνω (ήταν άυπνος 3 μέρες) και η μητέρα του λέρωσε τα σεντόνια. Ο σύντροφος μου πρακτικά εξυπηρετεί 2 άτομα και ο πατέρας του δεν το δέχεται. Πρόσφατα του έκαναν πρόταση από την παλιά του δουλειά καλύτερη θέση και καλύτερο μισθό (τριπλάσιο από όσα βγάζει ο πατέρας του) και είχαν άσχημο καυγά όταν ο σύντροφος μου του ζήτησε να γυρνάει φυσιολογικές ώρες ώστε να μπορεί να δουλεύει έστω το απόγευμα. Ο πατέρας του με πρόφαση την φύση της δουλειάς του του είπε ότι δεν μπορεί να γυρνάει συγκεκριμένη ώρα πράγμα που ο σύντροφος μου μου λέει πως είναι ψέμα, πως συνήθως τελειώνει συγκεκριμένη ώρα και πως το κάνει όλο αυτό για τα τσίπουρα. Το χειρότερο είναι πως ο πατέρας του ενώ μπορεί να βγει στην σύνταξη δεν πάει να καταθέσει τα χαρτιά του και δεν ασχολείται όπως είχε υποσχεθεί με το θέμα και ο σύντροφος μου βρίσκεται σε αδιέξοδο. Από την μία δεν θέλει να αφήσει την μητέρα του χωρίς κάποιον φροντιστή και από την άλλη νιώθει πως ο πατέρας του τον εκμεταλλεύεται. Έχει πέσει σε κατάθλιψη και πλέον δεν διαμαρτύρεται κάνοντας υπομονή πιστεύοντας πως ο πατέρας του θα τηρήσει την υπόσχεσή του. Η μητέρα του δυστυχώς έχει τεράστιο πρόβλημα χαρακτήρα και λόγω γλώσσας (είναι Βουλγάρα η γυναίκα) έχει ξεχάσει τα ελληνικά που ήξερε και δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν φροντιστή και ο πατέρας του είναι κάθετα αρνητικός με το να πάει την γυναίκα του σε ίδρυμα. Που κι εκεί λογικά δεν θα μπορεί να προσαρμοστεί διότι ο χαρακτήρας της και η κατάστασή της δεν της το επιτρέπουν. Πρακτικά έχει φτάσει να έχει ένα είδος άνοιας και είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ο γιατρός της λέει πως είναι καλό να μην αλλάξει περιβάλλον αλλά πως θα πρέπει να βρεθεί φροντιστής. Ο πατέρας του δεν έχει την οικονομική δυνατότητα γι’ αυτό και φυσικά προτιμάει τον τζάμπα γιό του. Ο σύντροφος μου νιώθει υπεύθυνος για την μητέρα του αλλά δεν αντέχει άλλο την κατάσταση. Συμφωνώ με την απόφαση του να μείνει μέχρι ο πατέρας του να βγει στην σύνταξη και μετά να μείνουμε μαζί, δεν είναι αυτό το πρόβλημα μου δηλαδή, αλλά βλέπω πως ο πατέρας του δεν έχει καμία διάθεση να του το κάνει εύκολο και να βγει τώρα κοντά και το βλέπει κι ο σύντροφός μου και δυσανασχετεί όλο και περισσότερο μέρα με την μέρα. Δεν ξέρω πως μπορώ να τον βοηθήσω. Εγώ δουλεύω σε οίκο περίθαλψης ηλικιωμένων κι έχουμε αρκετά τέτοια περιστατικά και του έχω πει πως όλο το προσωπικό είναι πολύ ικανό και όντως μέχρι τώρα κάνουμε τα πάντα για να είναι οι άνθρωποι άνετα αλλά δυστυχώς έχουμε το πρόβλημα ότι δεν υπάρχει η γνώση της γλώσσας. Πρακτικά χρειαζόμαστε 4 άτομα με τα οποία θα έρχεται σε επαφή ο ηλικιωμένος, και από όσο γνωρίζω το αφεντικό μου δεν προτίθεται να προσλάβει νέους υπαλλήλους πόσο μάλλον ανθρώπους με συγκεκριμένες γνώσεις διότι στην ουσία είναι λειτούργημα και δεν μετράνε τόσο τα προσόντα αλλά ο χαρακτήρας του ανθρώπου και αν μπορεί να κάνει αυτήν την δουλειά. Έχουμε κοιτάξει και σε άλλα ιδρύματα αλλά δυστυχώς όταν ρωτάμε για την γλώσσα υπάρχει σιγή ιχθύος… Κοινώς οι μόνες λύσεις είναι ο προσωπικός φροντιστής τον οποίο ο πατέρας του δεν δέχεται να πάρει ακόμα κι αν ήμουν εγώ (την κουτσομαθαίνω την γλώσσα) ή υπομονή μέχρι να βγει ο πατέρας του στην σύνταξη. Με όλα αυτά ο σύντροφος μου πλέον βρίσκεται σε απελπισία καθημερινά και δεν ξέρει τι να κάνει. Εγώ πέρα από τον να τον στηρίξω ουσιαστικά τι μπορώ να κάνω? Να κάνω συζήτηση με τον πατέρα του δεν νομίζω πως θα ωφελήσει διότι θα πιστέψει πως χώνομαι στα οικογενειακά τους αλλά δεν μπορώ να βλέπω και τον άνθρωπο μου να λιώνει μέρα με την μέρα. Τυχαίνει να τον παίρνω από την δουλειά απλά για να του θυμίσω πως πρέπει να φάει και ο ίδιος, έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Θέλω να τον βοηθήσω αλλά δεν ξέρω πως. Κατανοώ ότι μόνος του βρέθηκε σε αυτήν την θέση αλλά έκανε την επιλογή του με βάση άλλα δεδομένα και επίσης δεν μπορεί απλά μια μέρα να ανακοινώσει πως φεύγει πρώτον γιατί δεν έχει κάποια λεφτά στην άκρη και δεύτερον γιατί δεν μπορεί να παρατήσει την μάνα του μόνη της ενώ ο πατέρας του λείπει τόσες ώρες από το σπίτι. Η γυναίκα δεν θα επιβιώσει χωρίς κάποιον να την προσέχει. Εγώ του είπα να βάλει ένα χρονικό όριο στον πατέρα του 2 ακόμα χρόνια και αν και τότε δεν βγει στην σύνταξη να βρει δουλειά και να πληρώνουμε τον φροντιστή από κοινού ώστε να είναι καλά γιατί θα πάθει τίποτα στο τέλος. Ήταν μια πρόταση που έγινε και για τώρα αλλά ο σύντροφος μου δεν θέλει να με βάλει σε αυτό το έξοδο επειδή αποφάσισα να ξαναδώσω πανελλαδικές και πληρώνω και το φροντιστήριο. Αλλά τι άλλο μπορώ να κάνω όταν βλέπω τον άνθρωπο μου να καταρρέει και πατέρας του τον έχει γραμμένο και δεν νοιάζεται καθόλου για την ψυχική του υγεία?

Είναι πάρα πολύ δύσκολη η κατάσταση.

Είναι φανερό ότι δεν μπορείτε να βασιζόσαστε στον πατέρα του, είναι όμως και σαφές ότι δεν χρειαζόσαστε και την άδειά του. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μην φροντίζει τη γυναίκα του, το «δεν δέχεται να πάει σε ίδρυμα» τα ακούω βερεσέ. Αυτό που δεν θέλει είναι να ξεβολευτεί πληρώνοντας. Η γυναίκα αυτή κινδυνεύει περισσότερο αν βρεθεί μόνη της με αυτόν τον άντρα, ακόμα και αν αυτός υποσχεθεί ότι θα την φροντίζει. Καταλαβαίνεις τι εννοώ, φαντάζομαι. Οπότε είναι επείγον να απομακρυνθεί από αυτόν.

Είναι βέβαιο ότι μπορείτε να βρείτε μια γυναίκα (που συνήθως γυναίκες είναι) από τη Βουλγαρία που κάνει αυτή τη δουλειά επαγγελματικά. Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω ένα σχέδιο συγκεκριμένης δράσης, χρειάζεται να συνεργαστείτε για να βγει αυτός και η μητέρα του από αυτόν τον βούρκο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News