Αγαπητή α, μπα, Έχω ένα πρόβλημα με τη μητέρα μου. Ας τα πάρω απ’την αρχή, όμως. Είμαι 27 χρόνων και έχω μία κόρη ενός έτους. Γενικά, σαν οικογένεια, έχουμε καταφέρει να είμαστε ανεξάρτητοι, αν και μένουμε ακριβώς κάτω απ’ το πατρικό μου(εννοώ, ούτε μας ταΐζουν, ούτε τους έχω για νταντάδες). Πριν μερικούς μήνες ξεκίνησα πάλι να δουλεύω με μειωμένο ωράριο (5 ώρες και 1 τέταρτο) και ο άνδρας μου είναι με την μικρή (είναι εργαζόμενος στον τουρισμό, οπότε περιμένει να ξεκινήσει η σεζόν). Μία ή δύο φορές τη βδομάδα πηγαίνω για καφέ στο σπίτι ενός φίλου χωρίς το σύζυγο (του προτείνω να ρχεται, αλλά βαριέται) και εκεί υπάρχει το θέμα. Ενώ εγώ με τον άντρα μου δεν έχουμε κανένα θέμα, αλλά η μάνα μου κάνει χαμό όποτε έχει ευκαιρία. Την τελευταία φορά μάλιστα, μόλις άκουσε ότι δε θα ρθει ο άντρας μου μαζί τσακωθηκαμε πολύ άσχημα. Είπε ότι δεν είναι πράγματα αυτά και ότι πρέπει να κάθομαι σπίτι με το παιδί και με ρώτησε αν έχω καν την ανάγκη να το βλέπω (αυτά όλα για 2 φορές την εβδομάδα). Εγώ έγινα ράκος, έκλαιγα και ένιωθα απίστευτες τύψεις. Μίλησα με τον άντρα μου και με καθησύχασε, μου είπε να μην νιώθω τύψεις κι ότι με το παιδί μια χαρά τα πάω. Όμως, από τότε νιώθω μία απίστευτη στεναχώρια και έναν απίστευτο θυμό. Εν μέσω πανδημίας και σε μία πολύ πιεστική και κουραστική δουλειά, αυτός ο καφές με βοηθάει απίστευτα. Αλλάζω περιβάλλον και αλλάζει η ψυχολογία μου όλη. Ούτε της ζητάω να κρατάει το μωρό, ούτε τίποτα. Γιατί τόσο μένος επειδή επιλέγω να κάνω κάτι για τον εαυτό μου; Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Πώς το «άκουσε» η μαμά σου; Κάποιος της το είπε.
Σταμάτα να δίνεις λογαριασμό για το τι κάνεις και τι δεν κάνεις. Αφού είσαστε ανεξάρτητοι, είναι θεωρητικά πολύ εύκολο. Ψυχολογικά μπορεί να μην είναι γιατί έχεις την εντύπωση ότι η μαμά σου αυτονόητα θα σε στηρίζει επειδή είναι η μαμά σου, ε, κάνεις λάθος σε αυτό. Δεν ισχύει, δεν ίσχυε ποτέ, και δεν γίνεται να ισχύει στο μέλλον, γιατί η μαμά σου είναι απλώς ένας άνθρωπος, γεμάτος προκαταλήψεις, προσωπική ιστορία, και ελαττώματα, όπως όλοι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ορισμένες γυναίκες που υπάκουσαν τυφλά στις προσταγές της πατριαρχίας παθαίνουν κοκομπλόκο όταν καταλαβαίνουν ότι ίσως υπήρχαν και άλλες επιλογές. Κάνεις αυτά που δεν είχε την ευκαιρία να κάνει ποτέ, οπότε βρίσκει την εύκολη λύση να σου λέει ότι φταις εσύ.
Από αυτά που γράφεις, μια χαρά τα έχετε βρει με το σύζυγο. Εσύ επέστρεψες στη δουλειά, έχεις χρόνο να βλέπεις φίλους, είστε ανεξάρτητοι και ασχολείστε και οι δυο με το παιδί.
Οπότε μη σκας, κάντην απλά λίγο πέρα.
Αυτό ακριβώς!
@bookworm, μπορεί να ναι αυτό που λες. Μπορεί όμως και να φοβάται η μητέρα για το τι θα συμβεί στην ζωή της κόρης αν δεν ακολουθήσει τον σωστό, κατά την γνώμη της πάντα, δρόμο. Θέλω να πω, πως δεν νομίζω οτι όλες οι μεγαλύτερες γυναίκες που συμβιβάστηκαν με τον τρόπο που όλοι ξέρουμε, θέλουν και για τους άλλους (πόσο μάλλον για τις κόρες τους) τον ίδιο συμβιβασμό, την ίδια αθλιότητα, την ίδια ζωή. Νομίζω πολλές (πάρα πολλές) φοβούνται, ανησυχούν και σκέφτονται οτι μάλλον έτσι προστατεύουν τον άλλον. Για το κίνητρο μόνο μιλάω, όχι για το συμπεράσμα στο οποίο καταλήγεις.
Σωστή παρατήρηση! Δεν το σκέφτηκα, αλλά όντως μπορεί να έχουν κάποιες αυτό το κίνητρο.
Έτσι είναι este, για τη δική μου μητέρα είναι αδιανόητο να είμαι καλά χωρίς άνδρα δίπλα μου, οπότε θεωρεί ότι όλες μου οι αποφάσεις πρέπει να κατευθύνονται από τη λογική στόχος ζωής= μόνιμη σχέση. Δεν μπορει καθόλου να σκεφτεί έξω από το κουτάκι.
@Lou, νομίζω πως είναι πάρα πολλές οι μήτερες αυτές. Είναι κάπως αντίστοιχο του “μην φορέσεις κοντή φούστα γιατί ίσως προκαλέσεις και άρα ίσως κινδυνέψεις”. Έχουν πειστεί οτι τικάροντας τα κουτάκια προστατεύεσαι. Δεν είναι εύκολο να ξε-πειστείς.
Ναι, καλή μου este, είναι δυστυχώς πολλές, γτ έτσι έχουν μεγαλώσει. Πολλές φορές η δική μου μητέρα μου τονίζει ότι είμαι καλά στα επαγγελματικά. Και όταν της απαντώ ότι είμαι πολύ καλά και στα προσωπικά της φαίνεται παράξενο. Μπορεί μάλιστα να πετάξει και κανένα, Α σε πήρε ο μητσος? Τύπου ότι για να είμαι καλά πρέπει να έχω μιλήσει με τον πρώην. Ούτε καν φυσικά.
Τα προβλήματα σου θα τελειώσουν όταν σταματήσεις να ελπίζεις στην αποδοχή της μαμάς σου για τη ζωή και τις επιλογές σου. Αποδέξου εσύ πρώτα ότι έτσι είναι τα πράγματα, και δίνε της επιλεκτικές πληροφορίες, για να είστε όλοι καλά
Έχω διοριστεί σε σούπερ νησί του Αιγαίου και η μητέρα μου έχει πάρει πρέφα ότι φλερτάρω με νησιωτη. Τα Χριστούγεννα επιστρέφω στο πατρικό στην Αθήνα για διακοπές. Ο νησιωτης στο νησί του, τρεις μήνες γνωριζόμαστε. Και φυσικά στην Αθήνα κανονίζω για ποτό. Με βλέπει η μανούλα, για πού ετοιμάζεσαι? Για ποτό. Τι εννοείς θα πας για ποτό??? Αφού τώρα έχεις σχέση, πώς θα πας για ποτό με τις φίλες σου?? Εννοείται ότι όσον καιρό έβγαινα με το νησιωτη τι καλά να ζήσεις στο νησί, όταν χωρίσαμε καιρος να επιστρέψεις στην Αθήνα τι δουλειά έχεις στο νησί, άμα έρθει η μετάθεση!
Χαχαχαχα τυπική και συχνοτατη περίπτωση σχιζοφρένειας Έλληνα γονιού. Εμένα αντίθετα αν δεν εγκρίνει τον γκόμενο προσπαθεί να με σπρώξει να κυκλοφορήσω και να τον κερατωσω.
Α, εγώ δεν έχω τέτοιο πρόβλημα. Τους εγκρίνει όλους!
Αχ τι θυμήθηκα τώρα…το βλέμμα γεμάτο έκπληξη της μητέρας μου όταν κατάλαβε ότι έλειπα διακοπές για δύο εβδομάδες με τον καλύτερο μου φίλο αφήνοντας πίσω τον τότε σύντροφό μου. Για την ιστορία οι διακοπές είχαν κανονιστεί πριν κάνω σχέση , ο σύντροφός μου δεν θέλησε να μας ακολουθήσει αν και το προτείναμε και ήταν από τα ομορφότερα καλοκαίρια που έχω περάσει!
Δεν εισαι και πολύ ανεξάρτητη όταν μένεις κάτω από το πατρικό σου – just saying…
Έχεις πολύ δίκιο, είναι ψευδαίσθηση.
Αν είναι οικονομικά και πρακτικά ανεξάρτητοι, φυσικά και έχουν τις βασικές προδιαγραφές ανεξαρτησίας! Δεν αποδεικνύεται η αυτονομία με τη γεωγραφική απόσταση!
Αυτο ισχύει μόνο αν το διαμέρισμα δεν ανηκει στους γονείς ή αν δεν τους το έχουν γράψει οι γονεις. Δηλαδη, ισχύει μόνο αν το έχουν αγοράσει ή νοικιάσει. Οικονομικα, ναι, μάλλον είναι ανεξάρτητοι, αφου το λέει και η κοπελα, αλλα αν μένουν σε κατοικία που ανοικει στους γονείς της, υπάρχει εξάρτηση, πως να το κάνουμε. Ακομα και αν πλέον τους την έχουν παραχωρήσει νομικά, μονο και μόνο το ότι “εμει σας δώσαμε το σπίτι σας” δημιουργεί εξάρτηση μέσω της υποχρέωσης.
Μα πραγματικά, βρε γράφουσα, λες στην μαμά σου ότι πας για καφε? Για ποιο λόγο? Τέλος πάντων, τραβηγμένη συμβουλή: φύγετε και πηγαίνετε σε άλλο σπίτι. Αυτά τα πάνω κάτω έχουν καταστρέψει κόσμο και κοσμάκη.
Οσο κι αν τυχόν ακόυγεται ακραίο να αφήσεις το σπίτι σου
& να πας πιο πέρα (χρυσή συμβουλή: κάπου που ο γονιός δεν μπορεί να έρθει “με την παντόφλα”) μεσο+μακροπρόθεσμα είναι ΣΩΤΗΡΙΟ!
Ξεχωρίστε τελείως οικογένειες, σπιτικά, δραστηριότητες, να μην ξέρει ο ένας, με την καμία όμως, ποιος μπανοβγαίνει στο άλλο σπίτι, πότε μπαίνετε & βγαίνετε, για ποιο λόγο, με ποιον, αν & γιατί μαλώσατε με τον άντρα σου κλπ.
χαχα τέλεια η χρυσή συμβουλή! Εγώ την έχω εφαρμόσει εδώ και χρόνια πάντως.
Και γιατί να μην το πει; Πού να φανταστεί τέτοια αψυχολόγητη αντίδραση; Κι εγώ είπα κάποτε αθώα στα πεθερικά πως την επόμενη μέρα θα έλειπα 12-2 γιατί είχα ραντεβού για φαγητό με μια φίλη, και πάθανε εγκεφαλικό. Το θεώρησαν υπερτεράστια προσβολή που είχα κανονίσει να δω άλλο άτομο κατά τη διάρκεια της (20ήμερης) επίσκεψής τους. Κατά τη γνώμη τους, έπρεπε να περνάω όλο μου το χρόνο μαζί τους. Αλλά και ο πατέρας μου ήταν περίεργος – του έλεγες το πιο αθώο πράγμα και το παρεξηγούσε. Πόση αυτολογοκρισία πια;
Η ιδανική απόσταση κατοικίας από γονιούς /πεθερικά είναι εκείνη για την οποία θα χρειαστούν τουλάχιστον ένα τέταρτο της ώρας με αυτοκίνητο (κατά προτίμηση μη συμπεριλαμβανομένου του παρκαρίσματος).
Οσο για τις αποστάσεις κάτω των 500 μέτρων, αυτές θέτουν σε σοβαρότατο κίνδυνο την μακροημέρευση του ζευγαριού.
Συγκριτικά με την παραπάνω περίπτωση, με τη ρώσικη ρουλέτα έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες να την βγάλεις καθαρή (16,6% για τη ρώσικη ρουλέτα, άνω του 40% για εγγύτητα με γονείς και πεθερικά)
Είχα πολύ καιρό να νευριάσω τόσο με κάποιο σχόλιο. 1) Η κοπέλα αναφέρει ότι είναι ανεξάρτητοι, από εκεί και πέρα δεν είναι υποχρεωμένη να μας επισυνάψει Ε1 και Ε9. Το πώς τα καταφέρνουν οικονομικά είναι δικό τους θέμα και δεν θα έπρεπε να μας αφορά, ούτε να κάνουμε ανάκριση για το πόσα χρήματα βγάζουν και τι δουλειές κάνουν. 2) Ο σύζυγος φαίνεται πράγματι πολύ υποστηρικτικός και μπράβο τους που έχουν τέτοια σχέση. Το να λέμε όμως ότι είναι “τυχερή” που ο σύζυγός της την “αφήνει” να πηγαίνει για καφέ μόνη, μου φαίνεται σαν κάτι που θα διάβαζα στη Λωξάντρα και… Διαβάστε περισσότερα »
Βασικα γιατί να πει ότι πάει σουπερμάρκετ; “Πού πας;” “Όπου θελω”.
Έχει δίκιο η Λενα!! Πως στο καλό το άκουσε?? Από σένα? Απ το σύντροφό σου??? Γενικά καλό είναι να μην δίνουμε λογαριασμό σε κανένα απ τη στιγμή που γινόμαστε ενήλικες… Όσον αφορά τώρα το ξέσπασμα της…πολύ απλά η μητέρα σου μεγάλωσε κ έζησε όλη της τη ζωή με κάποια ” πρεπει” που την κρατούσαν πάντα σιδηροδεσμια μέσα σε ένα κ καλά προστατευτικο κουκούλι.αυτα τα πρέπει τα κληρονόμησε από προηγούμενες γενιές,που κάναν τα ίδια χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν γιατί κ πως. Η συμπεριφορά της,” να σε βάλει στον σωστό δρόμο ” είναι καθαρή ζήλια κ κομπλεξ. Η λογική της είναι ”… Διαβάστε περισσότερα »
Οταν μετα απο πολλες ματαιωσεις και στεναχωριες αποφασισα να μοιραζομαι προσωπικα μου θεματα μονο με ατομα που ηξερα οτι θα με καταλαβουν, εζησα μια αποκαλυψη. Σταματησα λοιπον να λεω τα σημαντικα στο ευρυτερο σοι μου σε τετοιο βαθμο που σκεφτομαι που και που πως αν πεθανω ξαφνικα αυριο, θα πεσει πολυ γελιο στην κηδεια μου οταν φιλοι και συγγενεις μιλησουν μεταξυ τους και δουν οτι δεν ξερουν καν ποιον ανθρωπο θαβουν. Δεν χρειαζεται να τα μοιραζεσαι ολα με τη μητερα σου. Και για το πρακτικο της υποθεσης, δεν κανεις τιποτα κακο. Δεν επαψες να εισαι ανθρωπος τη στιγμη που εγινες… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άντρες (ακόμα) αλλά δεν θα τους δώσουμε και βραβείο επειδή κάνουν το αυτονόητο που διεκδικούμε για όλες μας! Καλύτερα να τα χώνουμε σε όσους δεν το κάνουν, να πιάσει και τόπο η τσαντίλα 😜