Αγαπημένη μου Αμπα, Θέλω να μου πεις την γνώμη σου για ένα θέμα που αφορά τις φιλίες μου. Παρακολουθώ κάποιες συμπεριφορές ορισμένων πολύ κοντινών μου φίλων καθώς και την δικιά μου συμπεριφορά/αντίδραση απέναντι στην δικιά τους και προσπαθώ να ζυγίσω τα πράγματα μπας και συνειδητοποιήσω πως πρέπει να πράξω. Έχω διαβάσει ότι πολλές φορές λες «δεν χρειάζεται να σου πει άλλος τι να κάνεις στις σχέσεις σου», οπότε και εγώ δεν ζητάω να μου υποδείξεις τι να κάνω, μόνο να επισημάνεις αν η σκέψη μου μπάζει από κάπου. Η επικοινωνία και το χιούμορ που έχουμε με τους φίλους μου είναι κάπως καυστικό να το πω, ειρωνικό να το πω, κάποιες φορές επιθετικό. Το να «προσβάλλουμε» ο ένας τον άλλο στην πλάκα είναι κάτι που δεν λείπει από καμία κουβέντα μας. Μιλάω για φιλίες 7+ ετών, οπότε σαν κατάσταση είναι (φαίνεται;) παγιωμένη. Νομίζω από πάντα έτσι ήταν, αλλά όσο ήμουν πιο μικρή (τώρα είμαι 27) δεν με πείραζε τόσο. Τον τελευταίο καιρό όμως νιώθω ότι και δεν έχω πια την ίδια «αίσθηση του χιούμορ» με παλιά, ούτε την ίδια ανοχή και, επίσης, πολλές φορές χαλιέμαι μετά από κουβέντες που ειπώνονται. Είμαστε φίλοι χρόνια οπότε αν θες να χτυπήσεις τον άλλο εκεί που πονάει είναι πολύ εύκολο. Παρατηρώ και τον εαυτό μου μέσα σε αυτή την κατάσταση και νομίζω ότι και εγώ κάνω το ίδιο και ότι χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει πλήρως , έχει και η δικιά μου συμπεριφορά χαλάσει. Όπως καταλαβαίνεις, τίποτα από τα παραπάνω δεν μου αρέσει αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Μια σοβαρή κουβέντα μαζί τους μου φαίνεται πολύ αμήχανη, χώρια που δεν ξέρω αν γενικά κάτι παγιωμένο αλλάζει με την κουβέντα (και φοβάμαι μην μου πουν ότι και εσύ τα ίδια κάνεις και χαθεί όλο το νόημα στο ποιος το κάνει περισσότερο ή χειρότερα). Το να «χωρίσω» απ´ τους φίλους μου δεν νομίζω ότι είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο γιατί τους αγαπάω πολύ και μας δένουν συναισθήματα, αναμνήσεις και η καθημερινότητα (είναι κάτι σαν οικογένεια για μένα, βλεπόμαστε καθημερινά) χώρια που όλες οι σχέσεις έχουν προβλήματα και εγώ το να φεύγω το έχω εύκολο (τουλάχιστον στα ερωτικά) και δεν θέλω να αρχίσω να φεύγω και από φίλους. Η σκέψη μου δεν καταλήγει κάπου, μου διαφεύγει κάτι πιστεύεις;
-Friends
Παραθέτεις δυο επιχειρήματα που δεν στέκουν. Το ένα είναι «όλες οι σχέσεις έχουν προβλήματα» και το άλλο «το φεύγω το έχω εύκολο τουλάχιστον στα ερωτικά και δεν θέλω να αρχίσω να φεύγω από φίλους».
Όλες οι σχέσεις έχουν κάποια προβλήματα, ναι. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι σχέσεις είναι καλές και αξίζουν επειδή όλες έχουν προβλήματα; Όχι, είμαι σίγουρη ότι θα συμφωνήσεις σε αυτό. Άρα, το ποιες αξίζουν και ποιες όχι, εξαρτάται από τα προβλήματα. Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσεις στον εαυτό σου είναι αν τα προβλήματα που έχεις με αυτούς τους ανθρώπους είναι προβλήματα που παραβλέπονται, που αντέχεις, ή όχι. Δεν χρειάζεται να είναι σημαντικά, ασήμαντα, καινούρια ή παλιά για να απαντήσεις αν τα αντέχεις. Το μόνο κριτήριο είναι «τα αντέχεις;»
Το άλλο που δεν στέκει είναι πολλαπλό. Οι σχέσεις είναι σχέσεις, δεν πρέπει και δεν χρειάζεται να τις διαχωρίζεις. Αν φεύγεις εύκολα στα ερωτικά, είναι επειδή στο μυαλό σου είναι πιο αναλώσιμες, ίσως, ενώ οι φιλίες είναι «ιερές». Και πάλι, μου φαίνεται λάθος τρόπος. Το μοναδικό κριτήριο που χρειάζεσαι, είτε είναι ερωτική, είτε είναι φιλική σχέση, είναι: αυτή η σχέση σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ή χειρότερο άνθρωπο. Η αγάπη, τα συναισθήματα και η συνήθεια δεν είναι επιχειρήματα για να μένεις σε μια σχέση. Μπορείς να αγαπάς κάποιον χωρίς να είναι στη ζωή σου. Μπορείς να αισθάνεσαι για αυτόν χωρίς να τον βλέπεις κάθε μέρα. Και η συνήθεια, όσο δύσκολο κι αν είναι, μπορεί να την ξεσυνηθίσεις.
Επειδή ως τώρα φερόσουν με έναν τρόπο που τώρα δεν εγκρίνεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να συνεχίσεις να τον υφίστασαι. Ακριβώς επειδή είσαστε καιρό φίλοι, πρέπει να μιλήσεις. Πρέπει να εκφραστείς. Αν σου πουν «κι εσύ τα ίδια κάνεις», θα πάρεις ένα μήνυμα για τη σχέση που έχετε. Αν προβληματιστούν, θα πάρεις άλλο μήνυμα. Σχέση χωρίς επικοινωνία δεν είναι σχέση, είναι υποχρέωση. Δεν θα σου πω τι να κάνεις, τελικά, εκτός από το να μιλήσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ πάλι δεν μπορώ να θεωρήσω φίλο μου κάποιον/α που στη διαφωνία θα μου πετάξει κάτι προσωπικό μου που του εκμυστηρεύθηκα λόγω της φιλίας μας για να με προσβάλλει.
Θα συμφωνήσω με την Λένα. Εγώ ως παιδί στρατιωτικού με πολλές μεταθέσεις και αλλαγές σχολείων, έμαθα με τα χρόνια να μπορώ να φεύγω από φιλίες είτε επειδή δεν με κάλυπταν, είτε λόγω μεταθέσεων όπου ήταν αναγκαστικό. Πέραν αυτού έχω κρατήσει φιλίες αναλλοίωτες πάνω από 20 χρόνια άσχετα με την απόσταση, και όλες βασίζονται στην ειλικρίνεια και την αλήθεια. Η Λένα λέει “Το μοναδικό κριτήριο που χρειάζεσαι, είτε είναι ερωτική, είτε είναι φιλική σχέση, είναι: αυτή η σχέση σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, ή χειρότερο άνθρωπο. Η αγάπη, τα συναισθήματα και η συνήθεια δεν είναι επιχειρήματα για να μένεις σε μια σχέση.”… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ σωστή απάντηση το να μιλήσεις. Η μόνη βασικά. Κι εμείς στην παρέα έχουμε το ίδιο χιούμορ μεταξύ μας – με όσα άτομα το σηκώνουν. Αν κάποιος το παίρνει προσωπικά, ή αν περνάει μια περίοδο που δεν το σηκώνει, η δεν θέλει αστεία με κάποια συγκεκριμένα πράγματα, τότε το χιούμορ απέναντι του αλλάζει και κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει. Απλά θα σου έλεγα μην τους κατηγορήσεις για το τι έκαναν μέχρι τώρα, αυτό ήταν το χιούμορ όλων σας οπότε μάλλον δεν υπήρχε κακή πρόθεση. Πες απλά πως σε αυτή τη φάση σε βρίσκουν αλλιώς αυτά τα αστεία, και δες τι θα… Διαβάστε περισσότερα »
Το λες και μόνη σου, αν θες να χτυπήσεις τον άλλον εκεί που πονάει. Προφανώς έχετε φτιάξει μια σιωπηλή συμφωνία που με πρόφαση το χιούμορ πετάτε κακιούλες η πράγματα τα οποία δυσκολεύεστε να επικοινωνήσετε στο μεταξύ σας που είτε σας ενοχλούν είτε σας εκνευρίζουν. Στο τέλος θα παγιωθεί τόσο πολύ που θα μπερδεύεστε και εσείς οι ίδιοι για τα συναισθήματά σας. Για το αν πραγματικά σας ενοχλεί κάτι και το πετάτε έμμεσα στον άλλον μέσα από την συμφωνημένη πρόφαση του χιούμορ η αν κάνετε φιλικό πείραγμα. Μπορεί τελικά αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας να τον συνηθίσεις τόσο πολύ που να τον… Διαβάστε περισσότερα »
Το σκεπτικό σου κατ’ εμε μπάζει στο σημείο “χώρια που δεν ξέρω αν γενικά κάτι παγιωμένο αλλάζει με την κουβέντα (και φοβάμαι μην μου πουν ότι και εσύ τα ίδια κάνεις και χαθεί όλο το νόημα στο ποιος το κάνει περισσότερο ή χειρότερα). “. Δεν ειναι παγιωμενο και αδιαλλακτο κατι ειδικα οταν μιλαμε για ηλικιες 20-27. Όπως άλλαξες εσύ μπορέί και κάποιος άλλος να εχει αλλάξει και να μην εχει εκφραστει μεσα στην παρέα όπως κι εσύ, μην εκπλαγείς αν και άλλο μέλος της παρέας νιωθει έτσι. Κι αν σου πουν ” κι εσυ το ιδιο κανεις” πού ειναι το πρόβλημα;… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ από τότε που μίλησα στις δικές μου νιώθω πολύ καλύτερα. Γενικά να ξέρεις ότι όσο δύσκολο και αν είναι , η επικοινωνία είναι ο μόνος τρόπος να νιώθεις ότι δεν έφυγες έτσι.
Αυτό που είπε η Λένα ότι μένεις εκεί που αντέχεις τα προβλήματα πόσο βγαλμένο από τη ζωή ρε φίλε.
Εύχομαι να ξεμπερδευτείς , ωραία τα είπε η Λένα και συμφωνώ σε όλα.
Δε μπορώ παρά να απαντήσω περισσότερο συναισθηματικά παρά λογικά στη τοποθέτηση σου, καθώς θα σου αναφέρω προσωπικά μου βιώματα από τη δική μου, πρώην πλέον, παρέα. Μέσα στα χρόνια, 10+, αποκτήσαμε όπως είναι λογικό κοινούς κώδικες και στην επικοινωνία και στη πλάκα και στα σοβαρά, σε όλα. Εννοείται ότι συνέβαλα κι εγώ στη διαμόρφωση αυτού του κώδικα ως μέλος της παρέας. Με το πέρασμα των χρόνων άρχισα να συνειδητοποιώ συμπεριφορές που ενώ κάποτε δεν με ενοχλούσαν, γιατί δεν τις παρατηρούσα, δεν τις έδινα σημασία, πλέον να με εκνευρίζουν, να με φέρνουν σε θέση αμυντική, να με κάνουν να νιώθω άβολα… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ βρε Arleta έχω πάθει ακριβώς το ίδιο. Και να σκέφτομαι πως θα το συνδυάσω και να μην δείχνω ταραγμένη, και να μην γίνω απότομη γιατί θα μπορούν να μου πουν κιόλας αλλά ταυτόχρονα να είμαι κάθετη και ετοιμόλογη και άει σιχτίρ δηλαδή, ουτε καταναγκαστικά έργα για έναν γα@ωκαφέ. Ε και διέκοψα εντελώς, έχω πολύ λιγότερες επιλογές για καφέ αλλά αντικαθιστώ αυτόν τον χρόνο με πιο χρήσιμα πράγματα.
Έτσι ακριβώς! Το κακό όμως είναι ότι πολλοί άνθρωποι μενουν σε τέτοιες προβληματικές σχέσεις για να μη μείνουν μόνοι, από συνήθεια, γιατί θεωρούν ότι τους αγαπούν, για χίλια γιατί τέλος πάντων. Ναι, δεν είναι καθόλου μα καθόλου δύσκολο να απομακρυνθείς. Προσωπικά άλλαξε ένα τεράστιο μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς μου. Δε θα σου κρύψω ότι αρκετές φορές αναρωτήθηκα (σε στιγμές συναισθηματικής αδυναμίας) αν έκανα λάθος. Πάντα κατέληγα ότι έκανα το σωστό 😊
Κι εγώ! Και δεν υπάρχει καλύτερο από το να συμβαδίζουν αυτά που νοιώθεις με αυτά που κάνεις. Κοιτάς βρε παιδί μου τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον χαίρεσαι, δεν είσαι “όπου φτύνω γλύφω ” για να μην μείνεις μόνος. Είχα φτάσει στο σημείο να αμφισβητώ την κριτική μου ικανότητα ακούγοντας καρδιακή υποτίθεται φίλη να μου πετάει σπόντες για την εμφάνισή μου και για τον χαρακτήρα μου μέσω χιούμορ με τρομερά επιδέξιο τρόπο. Με έπιανε τρομερά απροετοίμαστη όλο αυτό μέχρι να καταφέρω να το αποκωδικοποιήσω και να το δω στις πραγματικές του διαστάσεις: Ο άλλος είναι αυτό που σου δείχνει.… Διαβάστε περισσότερα »
Πωω τι είπε. Όπου φτύνουν γλύφουν, αυτό.
Είναι πρόβλημα ολόκληρης της κοινωνίας ότι δεν ξέρουμε να λύνουμε τις διαφορές μας. Εγώ πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε ένα πατερν συμπεριφοράς στις παρέες το οποίο έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του. Ε, τα αρνητικά γίνονται αντικείμενο επίθεσης αν το επιτρέψουμε. Δε χρειάζεται ούτε πολλή ειλικρίνεια, ούτε αποστασιοποίηση. Και λίγο χιούμορ αν είναι δυνατόν. Αν είσαι ευαίσθητος χαρακτήρας είναι πιο δύσκολο. Γενικά στις παρέες βλέπεις καλύτερα τους χαρακτήρες πάντως.
Πιστεύω ότι αν τους ένιωθες πραγματικά φίλους σου και θεωρούσες την παρέα safe space, δε θα σε απασχολούσε η περίπτωση του χτυπήματος κάτω από τη ζώνη, ανεξαρτήτως του τύπου χιούμορ που έχετε. Άρα δεν τους εμπιστεύεσαι, επομένως πού είναι η φιλία; Και ναι, μια χαρά μπορείς να χωρίσεις από φίλους σου. Όπως θα χωρίσεις κάποιον ερωτικό σύντροφο επειδή είναι τοξικός ή τέλος πάντων δε νιώθεις καλά μαζί του, έτσι αναλόγως κάνεις και με τους φίλους. Η ζωή μας δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα, κρατάμε σε αυτήν εκείνους που πραγματικά θέλουμε.
Είναι προβληματικός αυτός ο τρόπος επικοινωνίας και θα σε δυσκολέψει μελλοντικά και στις άλλες σου σχέσεις. Καλό θα είναι να μιλήσεις μαζί τους και να τους πεις να το αντιμετωπίσετε όλοι μαζί. Μην τους “κατηγορήσεις”, παραδέξου ότι το κάνεις κι εσύ, θα τους είναι πιο εύκολο να το δεχτούν έτσι.