in

Αγαπητή «Α, μπα»: Γιατί το χειρότερο στο πένθος είναι η μοναξιά;

Θα ήθελα να ακούσω βιώματα κι’άλλων ανθρώπων

Καλησπέρα Λένα. Σου στέλνω γιατί εσύ και ο χώρος που έχεις δημιουργήσει είναι κάτι πού με έχει βοηθήσει πολύ φορές,έχει παίξει ρόλο στις απόψεις μου και γενικά μου εμπνέει σεβασμό. Εχασα τον αδερφό μου πριν δύο χρόνια σε ατύχημα ενώ ήταν 19 χρονών ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

33b70eb9d7ad510151a43a35505f2c15

Καλησπέρα Λένα. Σου στέλνω γιατί εσύ και ο χώρος που έχεις δημιουργήσει είναι κάτι πού με έχει βοηθήσει πολύ φορές,έχει παίξει ρόλο στις απόψεις μου και γενικά μου εμπνέει σεβασμό. Εχασα τον αδερφό μου πριν δύο χρόνια σε ατύχημα ενώ ήταν 19 χρονών. Ο λόγος που στέλνω αυτό το κείμενο δεν είναι να ρωτήσω κάτι όσο το να ζητήσω κάτι. Θα μου άρεσε να δω στα σχόλια σκέψεις συναισθήματα και βιώματα από ανθρώπους που έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο (για αδέρφια πάντα) οι ίδιοι η κάποιοι που γνωρίζουν. Ο λόγος που ζητάω κάτι τέτοιο είναι ότι μέσα απ’την κατάσταση κατάλαβα το τεράστιο ταμπού που υπάρχει γύρω από τον θάνατο. Δυστυχώς δεν έχω αλλά αδέλφια και το κυριότερο συναισθημα που βιώνω είναι η μοναξιά. Εκτός της αναμενόμενης. Νιώθω και ένα άλλο είδος μοναξιάς . Μεχρι τωρα υπήρξα τυχερή στο κομμάτι των φιλων Αφού ποτέ ούτε για ένα λεπτό δεν ένιωσα ότι έχω κάποιο πρόβλημα στο οποίο να είμαι μόνη..το ίδιο και ο σύντροφός μου υποστηρικτικος μέχρι αηδίας. Τώρα όμως όλα είναι αλλιώς. Αυτό που ακούω οπότε τολμώ να συζητήσω για αυτά που νιώθω είναι:” Δεν ξέρω τι να σου πω ,Δεν μπορώ να φανταστώ τι περνάς,Να θυμάσαι μόνο τα Καλά, οι γονείς σου πως είναι;; “.Όλες αυτές οι ατάκες εμένα ακούγονται στα αυτιά μου ως: Είσαι μόνη σου σε αυτό! Και αυτό πονάει πολύ. Φυσικά και ειμαι μόνη μου κάνεις δεν έχασε τον άνθρωπο του εκτός από εμένα . Όμως το να στο λένε και να στο χτυπάνε κάθε φορά που πας να ανοίξεις το θέμα είναι ότι χειρότερο. Θα προτιμούσα να μην μου πουν τίποτα η να προσποιηθουν ότι ξέρουν τι να πουν ότι μπορούν να το χειριστούν. Φυσικά δεν μιλάω για άτομα που μου λένε πήγε στον ουρανό κτλ διότι αυτούς τους βάζω στο μιουτ με το που αρχίσουν .Επίσης ως αδερφή του παιδιού που χάθηκε με αντιμετωπίζουν πολλοί σαν κάποια άσχετη. Όλοι ρωτάνε για τους γονείς μου .Λένε μπροστα μου κουτσομπολια για το θέμα λες και δεν θα πληγωθώ. Ειναι αυτονοητο για αυτους οτι εφοσον διαβαζω βγαινω εχω μια σχεση κτλ η ζωη συνεχιζεται για εμενα .Θεωρώ λοιπόν ότι η ανοιχτή συζήτηση από άτομα που περασαν το ίδιο θα ανακουφίσει όλες τις πλευρές. Όσο γίνεται .Ειμαι σίγουρη ότι αυτά που σκέφτομαι τα σκέφτονται όσοι περασαν το ίδιο . Γιατί το χειρότερο σε αυτόν τον πόνο είναι η μοναξιά. Είμαι σίγουρη.

– Blackdolphin

Συλληπτήρια για τον αδερφό σου. Είναι τόσο αποκαρδιωτικός ο θάνατος νέων από δυστυχήματα. Είναι σα να σταματάει να γυρνάει η γη.

Αν και είναι δελεαστική η ιδέα για κάτι οργανωμένο, αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι οι εμπειρίες των άλλων, αλλά διαχείριση του δικού σου πένθους, της δικής σου μοναξιάς, της συνειδητοποίησης ότι ναι, είμαστε μόνοι μας. Και στις χαρές, και στον πόνο. Αυτό δεν θα γίνει με πασπάλισμα χρυσόσκονης, ούτε με ανοιχτή συζήτηση μεταξύ ατόμων που πέρασαν τα ίδια. Φαντάζεσαι ότι όλοι αισθάνονται αυτό που αισθάνεσαι εσύ, αλλά ενώ οι αντιδράσεις των ανθρώπων έχουν κοινά και ομαδοποιούνται, δεν φαντάζεσαι πόσο θα εκπλαγείς από την ποικιλία των συναισθημάτων απέναντι σε κάτι τέτοιο. Το γκρουπ θέραπι έχει νόημα μόνο αν υπάρχει ένας επαγγελματίας που συντονίζει τις μαρτυρίες, αλλιώς μπορεί να νιώσεις ακόμη χειρότερα στο τέλος.

Κι αυτό μας φέρνει στο προκείμενο. Αν δεν έχεις βρει τρόπο να μιλήσεις για αυτό το θέμα, πήγαινε σε ένα ψυχολόγο για να μιλήσεις. Ακριβώς για τέτοιους λόγους υπάρχουν οι ψυχολόγοι. Ο θάνατος είναι κάτι που παγώνει, που αποσυντονίζει. Θα ήταν πολύ ωραίο να σε άφηναν να μιλάς για αυτό το θέμα, αλλά βλέπεις ότι οι μη εκπαιδευμένοι άνθρωποι δεν έχουν τα εργαλεία, δεν έχουν τη γνώση, δεν έχουν τον τρόπο, και σκέψου πόσο καλή θα ήσουν εσύ σε αυτό το ρόλο πριν την εμπειρία που έχεις τώρα. Αν νιώθεις ότι θα λειτουργούσες καλύτερα μέσα σε ομάδα, μη διστάσεις να αναζητήσεις αληθινό γκρουπ θέραπι.

Είναι μεγάλο ταμπού ο θάνατος, ναι. Η Δύση ζει τη ζωή της σα να μην υπάρχει το Τέλος, αντιμετωπίζοντας τα γηρατειά ως αρρώστια που θα μπορούσε κανείς να αποφύγει αν τα έκανε όλα σωστά, οπότε όποιος έρχεται αντιμέτωπος ξαφνικά και βίαια με αυτόν είναι εντελώς απροετοίμαστος, Γι’αυτό είναι σημαντικό αν επεξεργαστείς το πένθος σου σε ελεγχόμενο περιβάλλον, όχι με τυχαία καλέσματα μέσω ίντερνετ. Είναι μεγάλη η τιμή, αλλά καλύτερα όχι.

(Εννοείται ότι όλα τα σχόλια σχετικά είναι ευπρόσδεκτα, εννοώ ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι ουσιαστικό, με την ευθύνη που του αναλογεί).

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

31 Comments
δημοφιλέστερα
νεότερα παλαιότερα
Ενσωματωμένα σχόλια
Δείτε όλα τα σχόλια
πόντια ιντερνάσιοναλ
πόντια ιντερνάσιοναλ
7 χρόνια πριν

Δεν το καταλαβαίνεις τώρα, τώρα σε θυμώνει, αλλά σε διαβεβαιώ ότι ό,τι και αν σου πει κανείς, μόνη θα νιώθεις. Γιατί την απάντηση που ψάχνεις, κανείς δεν μπορεί να σου τη δώσει. Μόνο εσύ. Αυτό δεν είναι μοναξιά, είναι κάτι καλό. Εσύ θα παρηγορήσεις τον εαυτό σου, και ναι, θέλεις κάποιον να σου δείξει πώς. Υπάρχουν καμιά φορά άνθρωποι γύρω μας και μας βοηθάνε γιατί ξέρουν τι να πουν. Αλλά κι αυτοί, δεν είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι. Έχασα τη μαμά μου, αλλά τη φίλη μου που έχασε τη δική της, δεν μπόρεσα να την παρηγορήσω. Την άκουγα αλλά… Διαβάστε περισσότερα »

Louk Ritia
Louk Ritia
7 χρόνια πριν

Δεν έχω αντίστοιχη εμπειρία, αλλά ήθελα απλώς να σου πω ότι η ερώτησή σου με άγγιξε βαθιά και με συγκίνησε. Όλοι σκεφτόμαστε τους γονείς σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά σπανίως αναλογιζομαστε το βάρος των αδερφών που μένουν πίσω, το οποίο ίσως να είναι και χειρότερο όταν δεν υπάρχουν άλλα αδέρφια. Θα σου πω κι εγώ να μιλήσεις με ψυχολόγο, θα εκπλαγείς από το πόσο ξεκάθαρα θα δεις κάποια πράγματα και νομίζω θα δώσεις απάντηση στο ερώτημα που είδα να κρύβεται πίσω από αυτή την ερώτηση: “εφόσον έχασα τον αδερφό μου, έπαψα πια να είμαι αδερφή κάποιου;”.

lod
lod
7 χρόνια πριν

Συλλυπητήρια και δύναμη για να μπορέσεις να διαχειριστείς αυτήν την τραγωδία. Εύχομαι η ζωή να σου επιφυλάσσει αργοτερα και πολλές χαρές για να παίρνεις δύναμη και να αντέχεις τον πόνο που ποτέ δεν θα φύγει αλλά εσυ θα μπορείς να τον υποφέρεις. Πέρασα το ίδιο πριν 17 χρόνια. Ήμουν 35 προς 36 με παιδιά νηπιαγωγείου και πρώτης δημοτικού και ήταν 44. Ήταν άρρωστος έξι χρόνια και ο τροπος ζωής του επιβάρυνε περισσότερο την υγεία του, οπότε σε ένα ποσοστό υπήρχε κι ένα θέμα αυτοχειρίας. Έπρεπε, εκτός από το πένθος να διαχειριστώ και τις ενοχές για το αν έκανα αρκετά, αν… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
πόντια ιντερνάσιοναλ
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  lod

Έχεις σηκώσει όμως κι εσύ κάτι βράχους, δηλαδή τι να πω. Αν σε είχα μπροστά μου, θα έκανα καφέ χωρίς να σε ρωτήσω και θα καθόμουν να μη μιλάμε, μαζί.

lod
lod
7 χρόνια πριν

πόντια, τι γλυκό πλάσμα είσαι !!! πόσο θα ήθελα αυτόν τον καφέ ! 🙂

leas
leas
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  lod

lod, αν θέλεις, και αν δεν το αισθάνεσαι παρεμβατικό εκ μέρους μου, μπορώ να σου συστήσω μέλος της ΕΨΕ που ασχολείται πολύ με θέματα καταληκτικών νόσων και πένθους. Δεν έχω προσωπική εμπειρία μαζί του αλλά τον έχω ακούσει σε συνέδρια και ίσως σε βοηθούσε. Δεν θα ήθελα να πω το όνομα του εδώ, οπότε, αν θέλεις, θα βρούμε κάποιο τρόπο.

lod
lod
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  leas

leas, σου είχα απαντήσει και χτες αλλά για κάποιο λόγο δεν βγήκε. Ισως δεν πάτησα “Δημοσίευση”. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το ενδιαφέρον και τη διάθεση να βοηθήσεις. Δυστυχώς, δεν έχω πια οικονομική δυνατότητα για ψυχοθεραπεία. Εκτός αυτού, μεγάλωσα πολύ και δεν έχει πια τόση αξία, όσο έχει σε ένα άτομο που έχει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μπροστά του.

leas
leas
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  lod

Ελπίζω μόνο να μην ήταν παρεμβατικό εκ μέρους μου.

Μερικές φορές, όταν μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, τα καταφέρνουμε και μόνοι μας να διαχειριστούμε τις καταστάσεις και αυτό έχει πολύ μεγάλη αξία και περηφάνια για εμάς.

lod
lod
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  leas

Kαθόλου παρεμβατικό! Αντιθέτως, ήταν πολύ ευγενικό κι ανθρώπινο και δείχνει άνθρωπο με μεγάλη ευαισθησία, ενσυναίσθηση και καλοσύνη. Αλλά είναι όπως τα λες: αφενός μεγάλωσα (κοντεύω τα 53) και αφετέρω βαρέθηκα την ενδοσκόπηση και την ενασχόληση με το άτομό μου … αnd I’m getting old.

Αυτό είναι ψευδώνυμο
Αυτό είναι ψευδώνυμο
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  lod

δυστυχώς η ψυχανάλυση δεν είναι θεραπεία. Είναι ανάλυση που ίσως θεραπεύσει. Εμένα ένας γλυκύτατος και ευσυνείδητος ψυχίατρος με έσωσε μετά από πολλά χρόνια ταλαιπωρίας με ελάχιστη χρήση χαπιού για μερικούς μήνες.

lod
lod
7 χρόνια πριν

Δεν έκανα παραδοσιακή ψυχανάλυση. Υποτίθεται ότι ήταν ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία.

Αυτό είναι ψευδώνυμο
Αυτό είναι ψευδώνυμο
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  lod

Αλίμονο πάντως δεν το είπα να σου ρίξω ευθύνη στην επιλογή. Ένας άνθρωπος απευθύνεται στους επαγγελματίες για να ανακουφιστεί και να κάνει τη ζωή του καλύτερη. Μπορεί και να βοηθήθηκες εντέλει ετεροχρονισμένα. Είναι λεπτό θέμα και ο γραπτός λόγος δε βοηθάει στη μεταφορά των σκέψεων. Με όλο το σεβασμό το έγραψα.

lod
lod
7 χρόνια πριν

Δεν ενοχλήθηκα καθόλου. Απλά, έδωσα μια επιπλέον πληροφορία. Η ψυχίατρος που πήγαινα μου είχε δημιουργήσει σκόπιμα και με ειδικούς χειρισμούς μια πολύ ισχυρή εξάρτηση και μάλλον αυτό έκανε και με τους άλλους που έβλεπε. Ισως είναι ο τρόπος της να κρατάει σταθερά τα πελατάκια και το εισόδημά της. Μου έλεγε ότι είχε “ασθενείς” που τους έβλεπε συνεχόμενα 10-15 χρόνια. Εγώ πάλι ήμουν τότε ευάλωτη κι άργησα να ξεκολλήσω. Το δεύτερο χρόνο πήγαινα, την πλήρωνα κι αντί να μιλάω εγώ, μιλούσε αυτή για το άντρα της και το χωρισμό τους που συνέβαινε τότε και για τη σχέση της με τη μητέρα… Διαβάστε περισσότερα »

Αυτό είναι ψευδώνυμο
Αυτό είναι ψευδώνυμο
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  lod

αχ το τι κυκλοφορεί εκεί έξω από ‘θεραπευτές’ είναι τραγικό. έχω πέσει και εγώ σε τρελή/απατεώνα με ιστορίες για αγρίους. σε καταλαβαίνω όσο δε φαντάζεσαι. το πρόβλημα είναι ότι στη χώρα μας ή και γενικότερα ίσως δε το ξέρω δεν υπάρχει αυστηρό πλαίσιο γύρω από το επάγγελμα του ψυχολόγου και του ψυχιάτρου. Και επειδή προφανέστατα όταν τον έχεις ανάγκη δεν έχεις την πνευματική διαύγεια να διακρίνεις τον απατεώνα/τρελό/ανειδίκευτο/αμόρφωτο από τον επαγγελματία είναι επιτακτικότατη ανάγκη να υπάρχει έλεγχος. Ένα πλαίσιο κρατικό με αυστηρούς κανόνες που να ξεκινάνε αν μη τι άλλο από το πτυχίο και με εξετάσεις ιατρικές ίσως ανά διαστήματα.… Διαβάστε περισσότερα »

AB
AB
7 χρόνια πριν

Σε καταλαβαίνω τόσο πολύ που θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ. Έχασα τον αδελφό μου πριν 4 χρόνια σε τροχαίο και δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν πώς νιώθω. Πόσα άλλαξαν, πόση μοναξιά, πόσο άδικο να μην συμμερίζεται κανείς τον πόνο σου επειδή όλοι εστιάζουν στους γονείς και ο δικός σου πόνος είναι δευτερεύων, πόσες στιγμές θες να μοιραστείς με αυτόν που έχασες και δεν μπορείς, πόσο ασφυκτικό είναι να μην μπορείς να δώσεις ακόμα και σε δικούς σου ανθρώπους να καταλάβουν πώς νιώθεις, πόσο άλλαξες, πώς είναι να μην μπορείς να μιλήσεις για το πιο επώδυνο πράγμα που… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
πόντια ιντερνάσιοναλ
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  AB

Τα είπες τόσο καλά που είμαι σίγουρη ότι αν η φίλη μας διαβάζει, θα ανακουφιστεί. Αυτή η αίσθηση ότι δεν μπορείς να βρεις παρηγοριά στην αγκαλιά της μητέρας σου. Αυτή είναι η μοναξιά. Έχω μια φίλη που έχασε τον πατέρα της και για κάποιον λόγο όλοι της έλεγαν ότι πρέπει να στηρίξει τον αδερφό της και τη μητέρα της, ότι εκείνη πρέπει να είναι δυνατή. Ήταν άρρωστος και ξεψύχησε την ώρα που ήταν εκεί ο αδερφός της. Εκείνη ήταν ακόμη μαθήτρια, ο αδερφός της ήταν νεαρός αλλά με δική του οικογένεια. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια και μια επιλόχειος κατάθλιψη,… Διαβάστε περισσότερα »

fedora
fedora
7 χρόνια πριν

“Αυτή η αίσθηση ότι δεν μπορείς να βρεις παρηγοριά στην αγκαλιά της μητέρας σου. Αυτή είναι η μοναξιά.”

Ω, ναι, πόντια! Όπως το λες. Αυτή είναι η μοναξιά.

πόντια ιντερνάσιοναλ
πόντια ιντερνάσιοναλ
7 χρόνια πριν
Απάντηση σε  fedora

fedora!
Τα φιλιά μου fedora, να είσαι καλά εύχομαι!

Μπελ Ρεβ
Μπελ Ρεβ
7 χρόνια πριν

Μέσα σε έναν χρόνο, όταν ήμουν 19-20, έχασα την κολλητή μου φίλη, τον θείο που είχαμε μεγαλώσει στο ίδιο σπίτι κ αμέσως μετά την γιαγιά μου, που δεν άντεξε τον πόνο. Από τότε κ μέσα από πολλά στάδια που πέρασα και ψυχοθεραπεία, υιοθέτησα τον συγκλονιστικό για μένα στίχο του Γ. Ρίτσου: “μόνος κανείς πορεύεται στον έρωτα, την δόξα και τον θάνατο”. Με λίγα λόγια, εμένα με βοήθησε η φιλοσοφία του θέματος. Όμως, επειδή συμφωνώ εντελώς με την αμπα για την προσέγγιση της ζωής κ του θανάτου στην Δύση, σου προτείνω -και σε όλους- να δεις την ταινία κινουμένων σχεδίων “coco”.… Διαβάστε περισσότερα »

Εντελβάις
Εντελβάις
7 χρόνια πριν

Χωρίς να έχω την ίδια εμπειρία, αλλά έχοντας χάσει το πατέρα μου θα σου πω ότι το πένθος είναι ατομική υπόθεση. Όσους ανθρώπους κι αν έχεις γύρω σου να σε στηρίζουν ή να έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο μόνος θα το επεξεργαστείς, μόνος θα μένεις ξάγρυπνος τα βράδια και μόνος θα συνηθίσεις να ζεις μ αυτό. Εμένα τα λόγια των υπόλοιπων δε με βοήθησαν στο ελάχιστο όσο καλή πρόθεση κι αν είχαν. Καλή δύναμη σου εύχομαι.

πόντια ιντερνάσιοναλ
πόντια ιντερνάσιοναλ
7 χρόνια πριν

Τίποτα όμως και κανείς δε με παρηγόρησε όσο τα τραγούδια, η ποίηση, η Τέχνη. Ήταν σαν όλα εκείνα που με παρηγορούσαν, να είχαν φτιαχτεί για τους δικούς μου αγαπημένους και για τη δική μου μοναξιά. Όσο να πει κανείς, έχουμε μακρά παράδοση στο πένθος και είναι πάντα πιο εύκολο να νοηματοδοτείς στη μητρική σου γλώσσα. Δεν έχει σημασία τι είχε στο μυαλό του ο καλλιτέχνης όταν δημιουργούσε. Το καθετί υπάρχει εκεί για σένα, για να κλάψεις τον πόνο που σε πνίγει. Σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια… Διαβάστε περισσότερα »

Nya92
Nya92
7 χρόνια πριν

Δεν έχασα τον αδερφό μου, αλλά την μητέρα μου που ήταν ο δικός μου βράχος. Με στήριζε, λέγαμε βλακείες και είχαμε έρθει πολύ κοντά καθώς ήταν άρρωστη και εγώ ήμουν εκείνη που την προσέχε 24/7. Όταν πέθανε πραγματικά ένιωσα σαν να έμεινα εντελώς μόνη μου και ας έχω σχέση, φίλους κλπ κανένας δεν ήξερε ακριβώς τι να πει, ρωτούσαν για τον πατέρα μου και τον αδερφό μου γιατί εγώ φαίνονταν σαν να μην είχε γίνει τίποτα…Αυτό που έκανα ήταν ψυχανάλυση, έχω βρει έναν πολύ καλό ψυχαναλυτή ο οποίος με βοήθησε πολύ να ανοιχτώ. Η ερώτηση του ήταν θες να μιλήσουμε… Διαβάστε περισσότερα »

Mia Wallace
Mia Wallace
7 χρόνια πριν

Δεω έχω χάσει τον αδέρφο, αλλά πριν ένα χρόνο έχασα σε δυστύχημα ενα απο τους πιο κοντινούς μου φίλους, που πραγματικά ένιωθα σαν αδερφό. Αυτό που θα ήθελα να σου πω, είναι ότι αντιλαμβάνομαι πως πιστέυεις ότι η αλληλεπίδραση με ανθρώπους που έχουν περάσει ό,τι και εσύ θα απαλείνει τον πόνο σου. Δυστυχώς αυτό δεν ισχυεί.. Η πόνος και η μοναξιά που νιώθεις δεν θα αλλάξουν επειδή το νιώθουν και άλλοι άνθρωποι. Πρέπει να διαχειριστείς εσύ την δίκη σου θλίψη και τα συναισθήματα σου, είτε μόνη σου είτε με την βοήθεια ψυχολόγου, και πραγματικά εύχομαι να τα καταφέρεις..

Αυτό είναι ψευδώνυμο
Αυτό είναι ψευδώνυμο
7 χρόνια πριν

Συλλυπητήρια και από εμένα. Και εγώ έχω χάσει τον αδερφό μου από τροχαίο πριν 15 χρόνια. Τα πράγματα είναι ακριβώς όπως τα λες. Άκουγα ακριβώς τα ίδια και είχα το ίδιο παράπονο. Γιατί όλοι ρωτάνε μόνο για τους γονείς μου; Ίσως γιατί είναι η μεγαλύτερη τραγωδία που μπορεί να ζήσει άνθρωπος, ο χαμός του παιδιού του οπότε η απώλεια για τους γονείς λογίζεται μεγαλύτερη και το ενδιαφέρον αντίστοιχα. Ο ψυχολόγος είναι μία πολύ καλή λύση, αλλά φυσικά ο καλός ψυχολόγος ή και ψυχίατρος βέβαια. Το πένθος είναι μία φυσιολογική (λογική από τη φύση) διαδικασία που κρατάει νομίζω από 6 μήνες… Διαβάστε περισσότερα »