Γιατί όταν χάνουμε έναν δικό μας άνθρωπο και αναφέρομαι σε απώλεια λόγω θανάτου κανείς δεν μας ρωτάει πως είμαστε;;;;Αν είμαστε καλά;;;; Πως το βιώνουμε όλο αυτό;;;;;Και όλοι συμπεριφέρονται σαν μην έχει συμβεί τπτ;;;;;Ενώ πριν ήταν εκεί, έδιναν συμπαράσταση. Δεν έχω παράπονο. Αλλά μετά λογικό, όλοι συνεχίζουν τις ζωές τους, απόλυτα λογικό αλλά αυτό το μετά είναι που πονάει. Ο άνθρωπος αυτός υπήρξε και εμείς δυστυχώς όσο καλά και να φαινόμαστε πονάμε, λειτουργούμε καλά αλλά πονάμε. Ένα πως είσαι πως νιώθεις θα έφτανε. Φίλοι,σύζυγος,συγγενείς δεν ρωτάνε,δεν λένε καν το όνομα του. Μήπως δεν ξέρουν τι να πουν;;;; Μήπως θεωρούν ότι έτσι είναι καλύτερα; Αλλά με στεναχωρεί η προσποίηση του ότι δεν έχει συμβεί τπτ. Ίσως έχω κάνει κι γω αυτό λάθος και τώρα καταλαβαίνω πόσο άσχημο είναι. Η ζωή σε παρασύρει και ξεχνάς ότι κάποιοι άνθρωποι πονάνε από την απώλεια. Αυτά.
Ο θάνατος προκαλεί αμηχανία, και όποιος δεν έχει άμεση εμπειρία πραγματικά δεν ξέρει τι να κάνει και θεωρεί ότι είναι καλύτερα να μην αναφέρεται καν στο θέμα. Αυτό το πιστεύουν ακόμα και άνθρωποι που βιώνουν την απώλεια. Επειδή το πένθος είναι προσωπική υπόθεση, ο καθένας το βιώνει διαφορετικά και βγαίνει σε άπειρες παραλλαγές, όσες είναι και οι άνθρωποι. Γι’αυτό, αν θέλεις κάτι, ζήτα το. Αν θέλεις να μιλήσεις για το άτομο που πέθανε, μίλα, και θα δεις από τις αντιδράσεις ποιος θέλει να μιλήσει και ποιος το αποφεύγει.
Η ζωή πράγματι σε παρασύρει. Ξεχνάς ότι οι άλλοι πονάνε από την απώλεια. Είναι ο τρόπος μας να επιβιώνουμε, γιατί αν ζούσαμε το πένθος των άλλων με την ίδια ένταση, θα είχαμε διαλυθεί προ πολλού ως είδος. Όσο περνάει ο καιρός, θα ακούς κουβέντες από ανθρώπους και θα καταλαβαίνεις ότι κι αυτοί πονάνε, αλλά δεν ήθελαν ή δεν θέλουν να σε επιβαρύνουν κι άλλο, αλλά κυρίως, δεν ξέρουν πώς να βάλουν τον θρήνο τους σε λόγια. Αν ήταν εκεί όταν χρειαζόταν, αυτό από μόνο του λέει πάρα πολλά. Μπορεί να βρίσκεσαι σε φάση που προσπαθείς να βρεις έναν φταίχτη για να αποκτήσει ένα πρόσωπο η θλίψη σου. Θα το καταλάβεις με τον καιρό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ ήθελα να με ρωτήσουν πως αισθάνομουν,πως το βίωσα, τι βίωσα, αλλά επαιρνα και εγώ την ίδια αντίδραση, ήμουν και μικρός οπότε ακόμα μεγαλύτερη αμηχανία.. Όταν μου δινόταν η ευκαιρία να μιλήσω για αυτό έπαιρνα μια χαρά; Ικανοποίηση; Ανακούφιση; Κάτι τέτοιο. Είναι περίεργα συναισθήματα αλλά ανθρώπινα.
Δεν καταλαβαίνω καθόλου το σχόλιό σου.
Από πού κι ως πού να είναι πρώην; Το ότι λέει για φίλους και συγγενείς γιατί αποκλείει το ενδεχόμενο να είναι άλλος φίλος ή συγγενής;
Καλησπέρα σας και χαίρομαι που σχολιάζω στην ομάδα πρώτη φορά, αν και σας παρακολουθώ πολύ καιρό. Όντως η απώλεια ενός κοντινού ανθρώπου είναι ένα ευαίσθητο θέμα που απαιτεί λεπτό χειρισμό από τους οικείους. Έχοντας, ωστόσο, κι εγώ χάσει στενό συγγενικό μου πρόσωπο πρόσφατα, έχω παρατηρήσει ότι πολλοί φίλοι (εντός ή εκτός εισαγωγικών) έχουν εξαφανιστεί και παρά την όποια αμηχανία που μπορεί να υπάρχει και την καταλαβαίνω, ένα τηλεφώνημα, έστω και τύποις, θα μπορούσε να δείξει ένα ενδιαφέρον, μια κάποια ενσυναίσθηση. Εξάλλου δεν είναι τόσο δύσκολο να ρωτήσεις τον άλλο πώς είναι κι αν επιθυμεί να ανοίξει την κουβέντα και να… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σου. Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που είναι φυγόπονοι και θα προτιμούσαν να σπρώξουν κάτω από το χαλί το θέμα, αλλά υπάρχουν και άλλοι – συνήθως οι πιο κοντινοι του εκλιπόντος- για τους οποίους είναι εξίσου δύσκολο να συζητούν για το χαμό του και να τον θυμούνται. Καμιά φορά προσπαθείς με νύχια και με δόντια να συγκρατηθείς και να συνεχίσεις τη ζωή σου με ψυχραιμία, απλά και μια μικρή κουβέντα μπορεί να ραγίσει το περίβλημα αυτό. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου και στους αγαπημένους σου. Καλώς ή κακώς οι μεγάλες απώλειες είναι ένα κόσκινο από όπου δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Τι εννοεις “φυγοπονοι”? Πως κολλαει η τεμπελια με το πένθος?
Όποιος και να ήταν, που δεν μας αφορά καθόλου, η απώλεια είναι απώλεια. Δεν καταλαβαίνω το σχόλιο σου, όπως και στις υπόλοιπες ερωτήσεις, που έχουν μόνο κάτι κακό να πουν.
Ο μπαμπάς της
Ερευνωντας τον τελευταίο χρόνο πολλές συνιστώσες του πένθους έχω καταλάβει τα εξης: Το πένθος λανθασμένα θεωρείται ατομική υπόθεση. Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο το πένθος θεωρείται ταμπού, ντροπή και μια διαδικασία ιδιωτική, αποκομμένη από την κοινότητα. Η θεώρηση αυτή ξεκίνησε με την είσοδο της ιατρικής και της ανατομίας. Τα σώματα των νεκρών αναλαμβάνουν να τα διαχειριστούν επαγγελματίες, στερώντας τη δυνατότητα επαφή μας με το θάνατο. Όμως, λόγω της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου ως ζώο, το πένθος είναι μια συλλογική διαδικασία, όπου η κοινότητα, η ομάδα χρειάζεται να στηρίζει τα άτομα που πενθούν. Οι διαφορές αναπαραστάσεις (τέχνη, κ.α.) ήταν μέρος αυτής της… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις απόλυτο δίκιο. Ας σταματήσει κάποια στιγμή αυτή η δυσκολία (στη χώρα μας;) να αναφερόμαστε στα αγαπημένα μας πρόσωπα που έχουν φύγει από κοντά μας. Ήταν οι άνθρωποι μας και θέλουμε να υπάρχουν στις κουβέντες, μέχρι να λυτρωθούμε. Προσπάθησε να ανοιχτείς στους κοντινούς σου και να πεις πως νιώθεις. Αφού είχες ανθρώπους να σου συμπαρασταθούν το πιο πιθανό είναι να νιώθουν ότι ο ρόλος τους πλέον είναι να σε κάνουν να ξεχαστείς.
Ο θάνατος ενός προσώπου είναι προσωπική υπόθεση, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως νιώθεις, τι σκέφτεσαι, πόσο πολύ πονάς παρά μόνο εσύ που το βίωσες. Ίσως δε ρωτάνε για να μη σε φέρουν σε δύσκολη θέση, για να μην είναι αδιάκριτοι ή να μην πουν κάτι που αργότερα θα μετανιώσουν. Ξέρουν ότι πονάς, ξέρουν ότι υποφέρεις γι αυτό προτιμούν τη σιωπή. Το σημαντικό είναι να βρίσκονται στο πλευρό σου και να σε στηρίζουν, άλλωστε όπως είπε και η Λένα μια τέτοια πράξη μιλάει από μόνη της.
Ο κάθε άνθρωπος αντιδράει διαφορετικά στο πένθος, ακόμα και πένθος με πένθος διαφέρει στον ίδιο άνθρωπο, μπορεί πχ κάποιος να έχει χάσει τη μισή οικογένειά του και να φαίνεται ψύχραιμος και να ξεσπάσει στο θάνατο του τρίτου ξαδέρφου του. Προσωπικά προσπαθώ να συμπεριφέρομαι στους βαρυπενθούντες όπως μου παρουσιάζονται, δεν θα ξεκινήσω πχ να προτείνω μπαρότσαρκα σε έναν άνθρωπο που φοράει μαύρα και τον βλέπω με πρισμένα μάτια κάθε φορά που τον συναντάω, αλλά δεν θα ξεκινήσω να μιλάω για τους συχωρεμένους σε έναν άνθρωπο που εξωτερικά προσπαθεί να φαίνεται ΟΚ, έστω και αν πριν 5 λεπτά έθαψε το παιδί του.… Διαβάστε περισσότερα »