Αγαπητή «Α, μπα»: Γιατί να κυνηγάς την ευτυχία αφού θα καταλήξεις στην ανυπαρξία;

Θέλω να πω, γεννιέσαι, ζεις (συνήθως πονώντας) και πεθαίνεις

Το να ζεις εμπεριέχει από μόνο του μια ματαιότητα. Θέλω να πω, γεννιέσαι, ζεις (συνήθως πονώντας) και πεθαίνεις. Αυτό έχει συμβεί σε όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει από αυτόν τον κόσμο, χωρίς εξαίρεση και θα συμβαίνει επ’ άπειρον. Εφόσον αυτό είναι το τέλος και το ξέρεις, εφόσον η ζωή είναι τόσο μάταιη, γιατί να ζεις; Γιατί να παλεύεις για το οτιδήποτε ή να κυνηγάς την ευτυχία αφού θα καταλήξεις στην ανυπαρξία; Δεν έχω αυτοκτονικές τάσεις. Με έχουν πιάσει τα υπαρξιακά μου.

– Άμλετ

Αν εσύ δεν βρίσκεις κάποιο νόημα, μην κυνηγάς τίποτα και μην παλεύεις για το οτιδήποτε. Κι αυτό γίνεται. Με το ζόρι δεν γίνεται. Και πάλι θα περάσει ο χρόνος. Να σου δώσει άλλος νόημα στη ζωή σου, ή κίνητρο, ή όπως θέλεις πες το, ή να σου δώσει ή να σου μεταφέρει το δικό του νόημα, επίσης δεν γίνεται. Δικιά σου η ζωή, ό,τι θέλεις την κάνεις. Να θυμάσαι μόνο ότι δεν υπάρχει κανείς που θα βάλει στόχο να δώσει νόημα στην δική σου ζωή. Το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό.

Αν θέλεις μια καλύτερη απάντηση (και για μένα πιο χρήσιμη), δεν είναι και πολύ δημιουργικό να αναρωτιέσαι έτσι πρόχειρα για το ένα και πιο σημαντικό ερώτημα της ζωής, όταν έχουν ειπωθεί και γραφτεί απαντήσεις από τα λαμπρότερα μυαλά της ανθρωπότητας από τότε που υπάρχει άνθρωπος μέχρι σήμερα. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψεις ξανά τον τροχό, υπάρχει ήδη. Διάβασε όλες τις απαντήσεις, και ψάχνοντας θα βρεις αυτή που θα σου ταιριάζει. Στην απίθανη απιθανότητα να βρεις στην πορεία μια απάντηση που δεν έχει δοθεί ακόμα, γράψε ένα μυθιστόρημα και θα μείνεις στην ιστορία για πάντα.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

41 points
Upvote Downvote

50
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
22 Θέματα σχολίων
28 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
30 Συντάκτες σχολίων
ΠαπαρουναΜαύρος Γάτοςleasall things must pass Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Αυτό το ερώτημα με απασχόλησε 3 χρόνια. Εκεί γύρω στα 43, όπου μάλλον έπαθα αυτό που ονομάζουν κρίση μέσης ηλικίας. Μέχρι τότε, δεν είχα σκεφτεί ποτέ το θάνατο. Το δικό μου θάνατο. Δεν είχα καταλάβει ακριβώς τι είναι αυτό το περιβόητο υπαρξιακό. Θες επειδή είχα τρομερή υγεία, θες επειδή δεν είχα ποτέ βιώσει σοβαρή κοντινή απώλεια ανθρώπου από θάνατο, θες επειδή η γενιά μου ήταν απείρως ελεύθερη από τις προηγούμενες και στα 40 και στα 50 που κοντεύω έκανα ότι συνήθιζα να κάνω και στα 10; Πάντως με “πήρε και με σήκωσε ” για 4 χρόνια. Κάθε μέρα σκεφτόμουν ότι… Διαβάστε περισσότερα »

Παπαρουνα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

43 χρονων; Μπραβο! Μου κανει τρομερη εντυπωση γιατι εμενα ο θανατος με απασχολησε απο το δημοτικο. Ισως γιατι τοτε πεθανε ο παππους μου και η μανα μου δυσκολευτηκε να το ξεπερασει. Επισης τριγυρω μου μιλουσαν για θανατο αρκετα, για μεταθανατια ζωη, οι ψυχες πανε στον ουρανο κτλ κτλ. Ακομη και τα παιδικα που βλεπαμε τοτε.. μεσα στο θανατικο ηταν. Γιαπωνεζικα παραμυθια, καντυ κτλ Το ιδιο ομως εβλεπα και στους φιλους μου. Θες το χωριο.. που ζουσαν και αρκετοι ηλικιωμενοι και ο θανατος τους (ειτε ησουν συγγενης ειτε οχι) ακουγοταν σαν να ηταν πολυ δικο σου ατομο, παντως ολα τα παιδια… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Παπαρούνα, σε απασχόλησε γιατί όπως είπες πέθανε κοντινός σου άνθρωπος. Εγώ ακόμα τους έχω τους γονείς και τις θείες που κοντεύουν τα …. 90. Όλα έχουν δύο όψεις. Από μία άποψη ίσως είναι καλύτερο να βιώνεις σημαντική απώλεια νωρίς. Ο Τσαρούχης έχει πει “τυχεροί όσοι ορφάνεψαν μικροί”. Παραδοσιακά η κρίση της μέσης ηλικίας έχει να κάνει με την συνειδητοποίηση του δικού μας θανάτου και συμβαίνει γύρω στα 45, γιατί οι άνθρωποι νομίζουμε ότι θα ζήσουμε τουλάχιστον μέχρι τα 90…. Είμαστε αστείοι γι αυτό μας αγαπάω

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Μια φορά ρώτησα τους φίλους μου, έναν έναν: αν κάνουμε μια τρελή υπόθεση πως μπορείς μετά τον θάνατό σου να έχεις την επιλογή να επιστρέψεις στη ζωή ή και όχι, αλλά χωρίς εγγύηση για το πού θα γεννηθείς, δηλαδή μπορεί να γεννηθείς σε κατηγορία Μπάκιγχαμ ή σε κατηγορία Σομαλία ή κάπου πιο μέτρια ή να πεις όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω, θα προτιμήσω την ανυπαρξία, τι θα διάλεγες;

Όλοι είπαν πως δεν θα γυρνούσαν, εκτός από μία μόνο φίλη που θα το έπαιρνε το ρίσκο. Και εγώ με τους όχι.

Sot
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

οπωσδήποτε το ρισκο!

Felis
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Αυτή η υπόθεση που λες φαίνεται ωραία ως άσκηση, μόνο που εμπεριέχει ένα δεδομένο που οδηγεί σε παράδοξο, άρα και δεν έχει νόημα η απάντηση για τον εδώ κόσμο (των ζωντανών δηλαδή): Για να μπορείς να επιλέξεις αν θα γυρνούσες ή όχι, δέχεσαι ότι υπάρχει σίγουρα ζωή μετά θάνατον, ωστέ να κάνεις αυτή τη συζήτηση. Η εύκολη απάντηση στην υπόθεση αυτή θα είναι σχεδόν πάντα το “όχι”, καθώς θα έχεις την γνώση πια, και επίσης ξέρεις ότι υπάρχεις μετά θάνατον, άρα δεν είσαι στην ανυπαρξία όπως λες, αλλά σε μία άλλη κατάσταση ζωής. Επομένως, δεν διαλέγεις την ανυπαρξία τελικά, άρα… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Felis, δεν ήταν ένα σοβαρό ερώτημα για σοβαρή κουβέντα. Δεν πιστεύω στη ζωή μετά θάνατο αλλά στην ανυπαρξία. Περισσότερο ήταν μια περιέργεια μου να δω πόσο με επηρεάζει εμένα και τους φίλους μου η φρίκη του κόσμου. Προσωπικά μιλώντας, πάντα ένιωθα τον πόνο πιο έντονα από άλλους ανθρώπους (και την ηδονή επίσης). Μην μου πεις πώς το ξέρεις πώς το νιώθουν οι άλλοι. Δεν έχει νόημα. Δεν το ξέρω. Το έχω αναλύσει το θέμα ηδονής και πόνου πολύ διεξοδικά στη θεραπεία μου. Δεν θα ήθελα να πάρω τέτοιο ρίσκο, αλλά καθένας απαντά με βάση τις εμπειρίες του, φαντάζομαι. Ξαναλέω, δεν… Διαβάστε περισσότερα »

Zonkey
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ωραίο αυτό ως υπενθύμιση ότι είμαστε τυχεροί σχετικά με τις συνθήκες στις οποίες γεννηθήκαμε 😊

Moodus
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Με κάτι τέτοιες ερωτήσεις κατάληξε και ο Rawls στον ορισμό της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Ακριβώς επειδή μια μέρα θα πεθανουμε δεν έχει νόημα να κυνηγάμε την ευτυχία και αυτό είναι η ευτυχία.
( κερδίζω κάτι που το συμπυκνωσα το νόημα;!)

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Επειδή μπορεί τώρα να βλέπεις την ανυπαρξία ως κάτι μακρινό, κάτι που συμβαίνει μόνο σε ηλικιωμένα άτομα, κάτι που προς το παρόν σου επιτρέπει να σκέφτεσαι το θάνατο μονάχα θεωρητικά, αλλά κάποια μέρα, όταν θα κληθείς να το αντιμετωπίσεις, δεν θα θέλεις να πεις “Γιατί δεν έζησα όπως ήθελα;”. Γι’ αυτό. Τόσο απλό, τόσο κλισέ, τόσο ανθρώπινο. Επειδή είμαστε άνθρωποι και η μόνη ευτυχία που μπορούμε να αντλήσουμε υπάρχει όσο ζούμε. Επειδή μόνο τώρα μπορούμε να ζήσουμε. Επειδή μόνο τώρα μπορούμε να σκεφτούμε. Επειδή τα πάντα μπορεί να είναι μάταια αλλά είμαστε σε θέση να σκεφτούμε πάνω σε αυτό. Αν… Διαβάστε περισσότερα »

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ωραία ιδέα! Κάνε και θα προσθέσουμε κι άλλοι!

Μανδάμ Φρου Φρου
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Κάνε, κάνε κάνε!!!

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Λοιπόν, θα το πάρω χρονολογικά επειδή είναι για εμένα πιο εύκολο. Θα βάλω λίγο απ’ όλα, ό,τι βοήθησε εμένα, βασικά, και λογοτεχνία και φιλοσοφία. Προφανώς είναι καθαρά προσωπικές οι προτιμήσεις, προσθέστε κι εσείς τις δικές σας για να μαζέψουμε πολλά. 🙂 – στον Ησίοδο, με έχουν βοηθήσει τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η έννοια του “Χάους” που υπάρχει στη “Θεογονεία”. Η ιδέα ότι τα πάντα προήλθαν απ’ το Χάος και σε αυτό θα επιστρέψουν μου ήταν πολύ ανακουφιστική παλιότερα. Το δεύτερο πράγμα που με βοήθησε είναι η έννοια της “ώρας” στα “Έργα και ημέραι”, η ιδέα ότι υπάρχει η κατάλληλη… Διαβάστε περισσότερα »

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ο δικός μου “υπαρξιακός δεκάλογος”
(έπρεπε να μου βάλω ένα όριο αλλιώς δε μαζεύομαι. Δεν περιλαμβάνει φιλοσοφία, μόνο πρόζα, ποίηση και θέατρο).
1. Ελένη, Ευριπίδη
2. Η Ζωή του Γαργαντούα και του Πανταγκρυέλ, Rabelais
3. Η τρικυμία, Shakespeare
4. Δον Κιχώτης Ι & ΙΙ, Cervantes
5. Η ζωή είναι όνειρο, Calderon de la Barca
6. L’ illusion comique, Pierre Corneille (δεν γνωρίζω ελληνική μετάφραση)
7. Ζακ ο Μοιρολάτρης και ο Αφέντης του, Denis Diderot
8. Ποιήματα, Emily Dickinson
9. H έρημη χώρα, T.S. Eliot
10. To τέλος του παιχνιδιού, Samuel Beckett

daffodil
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτό το ερώτημα είχα απευθύνει στη μανα μου καταστενοχωρημενη κάποια στιγμή στο γυμνάσιο όταν άρχισα να συνειδητοποιω ότι όλοι θα πεθάνουμε και άρα ποιο το νόημα να ζούμε. Με κοίταξε απορημένα και μου είπε: “Σκέφτεσαι ότι ολοι θα πεθάνουμε και στενοχωριεσαι; Ε τότε, σταύρωσε τα χέρια και κάτσε και περιμένε”. Κάτι ξεκλείδωσε μέσα μου και πήγα να συνεχίσω τη μέρα μου πολύ πιο ανάλαφρη. Όσο μάταιη είναι η ίδια η ζωή, άλλο τόσο μάταιη είναι η στενοχωρια που προκαλεί η συνειδητοποίηση της ματαιοτητας της.

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Συνεργάτης

Με θυμάμαι να έχω αυτή τη συνειδητοποίηση στο δημοτικό και είχα σοκαριστεί. Τρέμω τη μέρα που θα το συνειδητοποιήσει και η κόρη μου. Χαίρομαι πάντως πολύ που η μητέρα σου κατάφερε με τη στάση της να σε ανακουφίσει.

Barolo
Μέλος
Συμμετέχων

Ή ματαιότητα στην οποία αναφέρεσαι σταματάει να σε απασχολεί τη στιγμή που αρχίζει να σε απασχολεί κάτι άλλο.

The black Moomin
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Aujourd’hui, maman est morte.

Clementine
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

<3

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

“Ou peut-être hier, je ne sais pas. J’ai reçu un télégramme de l’asile : « Mère décédée. Enterrement demain. Sentiments distingués. » Cela ne veut rien dire. C’était peut-être hier.” Εν τω μεταξύ, επειδή πρέπει να είμαι το μοναδικό άτομο στον κόσμο που δεν του αρέσει τόσο ο Camus, ενδιαφέρομαι για το τι ακριβώς σας ενθουσίασε (αν σας ενθουσίασε κάτι) στον Étranger. Δεν το γράφω ειρωνικά, ούτε σε φάση “μα τι σας ενθουσίασε σε αυτό το πράγμα;!”, αλήθεια με ενδιαφέρει γιατί θέλω να καταλάβω τι χάνω εγώ απ’ την πρόσληψη/ανάγνωση του Camus, αν χάνω κάτι, προφανώς δεν αρέσουν τα πάντα… Διαβάστε περισσότερα »

Queen of spades
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Stephiestep δεν εισαι μονη!

Μαύρος Γάτος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Αν και λάτρης του Καμύ, ομολογώ ότι δεν με εχει ενθουσιάσει ο Ξένος, ο οποίος περιγράφει με εντυπωσιακό τρόπο ένα άτομο πραγματικά αποξενωμένο από τα πάντα, αδιάφορο, ψυχρό, αλλοτριωμένο. Προτιμάω κατά πολύ την Πανούκλα, τον Επαναστατημένο άνθρωπο, τους Δίκαιους… Και μερικά εκπληκτικά δημοσιογραφικά του κείμενα, όπως εκείνο που έγραψε την ημέρα που κηρύχτηκε ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος και συνοψίζει με εξαιρετικό τρόπο το καθήκον του δημοσιογράφου σε ταραγμένους καιρούς.

lioness
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Θα σου πω, αν μου επιτρέπεις, τι βρίσκω εγώ στα βιβλία του, μιας και τον αγαπώ ιδιαιτέρως (ξεκίνησα το ταξίδι μου στον μαγικό του κόσμο με τα δοκίμιά του Noces, πέρασα στον Ευτυχισμένο Θάνατο, έπειτα στον Ξένο και μετά στα δοκίμια L’ ete- τώρα διαβάζω την Πτώση). Ο Camus ήταν πρωτίστως φιλόσοφος, με τα έργα του να πραγματεύονται το αέναο κυνήγι της ευτυχίας και του νοήματος της ζωής, υπό το πρίσμα της φιλοσοφίας του “παράλογου” (absurd). Το “παράλογο” είναι, όπως διάβαζα σε μία εύστοχη ανάλυση του έργου του, η ρωγμή στο “κανονικό”, στο επαναλαμβανόμενο, στην καθημερινότητα, στην ρουτίνα, στη διαδοχή… Διαβάστε περισσότερα »

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Ευχαριστώ πάρα πολύ! 🙂
Όντως, αυτές οι λέξεις ακριβώς περιγράφουν τον Ξένο, “μεστό, συγκροτημένο, ακριβές, μετρημένο”. Ήθελα τόσο πολύ να μου αρέσει όταν το πρωτοδιάβασα και ακόμα δεν ξέρω τι φταίει και δεν ενθουσιάστηκα. Ίσως θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσω στο μέλλον. Όμως, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν φράσεις που δεν τις έχω ξεχάσει ακόμη, παρότι το διάβασα όταν ήμουν δεκαοχτώ ετών, σχεδόν δέκα χρόνια πριν. Το ίδιο και με την Πανούκλα. Και υπάρχουν σκηνές που “παίζουν” στο μυαλό μου και ξέρω πως έχουν την αρχή τους εκεί.

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ou peut-être hier, je ne sais pas. 🙂

lioness
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Αχ, και το La mort heureuse ρε παιδιά διαβάστε, ένα διαμαντάκι του Camus, που δεν πήρε την αναγνώριση που του άξιζε.

Felis
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Τώρα δηλαδή, αυτό δεν είναι κάτι σαν να έγραψες στο ημερολογιό σου; Περιμένεις 2 τσιτάτα από το Α,Μπα για να σου δώσουν ΜΙΑ (1) απάντηση στο πιο μεγάλο ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης; Συγνώμη αλλά προσωπικά μου φαίνονται λίγο άκυρες τέτοιες ερωτήσεις εδώ. 🙄 Παιδιά, δεν ξέρω πόσο κλισέ ακούγεται, αλλά είναι θεμελιώδες και απολύτως αληθινο: Τα βιβλία, το διάβασμα, σου ανοίγουν τα μάτια, την οπτική, τους ορίζοντες. Μπορεί να μην σου δώσουν τελική απάντηση, μπορεί να σου δώσουν περισσότερες ερωτήσεις – σχεδόν σίγουρο – αλλά θα σε ανακουφίσουν, θα σε παρηγορήσουν, θα σε κάνουν να δεις έναν ολόκληρο άλλο κόσμο… Διαβάστε περισσότερα »

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Η ζωή είναι ένα απίθανο μέρος να ζει κανείς. Ακριβώς επειδή τίποτα δεν έχει νόημα από μόνο του και ο καθένας μας καλείτει να της δώσει το δικό του.
Κι ακριβώς αυτήν την απουσία νοήματος έρχονται να καλύψουν οι θρησκείες αλλά έχουν πολύ περιορισμένη φαντασία, τουλάχιστον για το δικό μου γούστο, άμα θέλεις πάντως ένα ready-made νόημα, οι θρησκείες στο έχουν έτοιμο.
Αλλά ο καθένας μας μπορεί να το φτιάξει sur mesure, στα μέτρα του.

Aphelia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτό που με βοήθησε εμένα εδώ και 20 χρόνια όταν με πιάνουν τα υπαρξιακά μου είναι να σκέφτομαι, συνήθως, μια αγέλη λεόντων. Μπορεί να είναι και άλλα ζώα, δεν έχει σημασία. Είναι κάτι σαν άσκηση. Σκέφτομαι λοιπόν, ότι τα ζώα ζουν την ζωή τους χωρίς να σκέφτονται αν υπάρχει νόημα. Λες να επηρεάζονται αν εμείς σκεφτόμαστε αν υπάρχει νόημα; Η ζωή τους δεν είναι εύκολη, μπορεί να είναι πολύ μικρή και να προσπαθούν όλη την ώρα να επιβιώσουν. Αλλά παρόλα αυτά θα παλέψουν για αυτό. Αυτό που λέμε νόημα της ζωής είναι απλά ένα κατασκεύασμα του μυαλού μας, δεν υπάρχει… Διαβάστε περισσότερα »

daria
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Πόσο όμορφη απάντηση. Θέλω να προσθέσω πως και τα ζώα απο τη φύση τους κάνουν και άλλα δευτερεύοντα πράγματα εκτός του να προσπαθούν λεπτό με το λεπτό να επιβιώνουν. Χαζεύουν, παίζουν, χαλαρώνουν. Αλλά και αυτό μια μορφή της επιβίωσης είναι.

Aphelia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Daria σε ευχαριστώ. Ξέχασα να προσδιορίσω ότι αυτό είναι άσκηση ηρεμίας για μένα. Τα λιοντάρια μου τα σκέφτομαι να κάθονται ήσυχα κάτω από ένα δέντρο, τα μικρά να παίζουν, οι λαίενες να κάθονται αγέρωγα ικανοποιημένες, σχεδόν χαμογελώντας. Είναι μια μικρή, ανέμελη, καθημερινή στιγμή.
Μπορεί κάποιος να αρνηθεί την αξία της ζωής τους γιατί δεν υπάρχει νόημα; Εγώ κάθομαι και προβληματίζομαι, αγχώνομαι, τρελαίνομαι κι αυτά απλά υπάρχουν και ζουν τη ζωή τους. Είναι η απλότητά τους που με ηρεμεί και με γειώνει.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Κι εμένα μου άρεσε πολύ αυτή η σκέψη σου, Aphelia!

thecure
Μέλος
Συμμετέχων

Η διαφορά μας με μια αγέλη ζώων είναι ότι τα ζώα δεν έχουν επίγνωση της ύπαρξης τους.
Εμείς δεν μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό, δυστυχώς η ευτυχώς.