Αγαπημένη μου αμπά, είμαι 30 ετών και ως τα 28 έμενα στην κακοποιητική παιδική μου παρέα.Τι fat shaming έχω ακούσει, τι υποτίμηση έχω φάει,τι πως δεν αξίζω επειδή δεν έχω παιδιά, προφανώς οτιδήποτε έλεγα εμπιστευτικά το μάθαινε όλη η παλιά σχολική τάξη και τέτοια…έβγαινα για καφέ μαζί τους και πάθαινα κρίσεις πανικού,ίδρωναν οι παλάμες μου και είχα ταχυκαρδία. Πίστευα πως έτσι είναι,πως με αγαπούν, απλώς είναι λίγο πιο σκληρά παιδιά και τα λένε έξω απ τα δόντια. Όταν με βίασε ο πρώην φίλος μου και τους το είπα, όμως, έριξαν όλη την ευθύνη πάνω μου, μου είπαν πως πέφτω σε μαλάκες, πως δεν διαλέγω σωστά σε αντίθεση με αυτές και πως είμαι πολύ ευαισθητούλα γιαυτό και με βίασε ο τύπος,δεν μπόρεσα να του βάλω όρια γιατί δεν μπορώ να ορθώσω το ανάστημά μου ποτέ και πουθενά…ε και όρθωσα το ανάστημά μου μετά την αρχική ψυχρολουσία και τους έκοψα την καλημέρα! Έχουν περάσει δυο χρόνια από τότε, κάνω θεραπεία και νιώθω πως προχωρώ… έχω μια καλή επαγγελματική ζωή, όμορφες φιλικές σχέσεις που με γεμίζουν και την ησυχία μου. Ώσπου χθες μια φίλη που κρατάει ακόμη επαφές με την παλιά παρέα μου είπε πως συναντήθηκε με μια απ τις γυναίκες που μου έκαναν το χοντρό victim blaming και πως της είπε ότι φέρθηκα αδικαιολόγητα σκληρά γιατί δεν μπόρεσα να μπω στη θέση τους… πως εγώ είχα την τύχη να μεγαλώσω με πιο προοδευτικούς γονείς και για αυτό μου ήταν πιο φυσικό να γίνω φεμινίστρια ενώ για εκείνες ήταν πιο δύσκολος ο δρόμος και έπρεπε να τις συγχωρήσω γιατί κάθεμια αντιλαμβάνεται την πατριαρχία και την καταπίεση στο δικό της καιρό. Στην αρχή με πλημμύρισαν ενοχές…όχι απλά ενοχές, ένιωσα πως αυτή η φράση διέγραφε όλη την πρόοδό μου και πως είμαι κακιά φεμινίστρια και κακιά φίλη. Μετά όμως αναλογίστηκα ότι οκ δεν ήμασταν και 18 ετών απομονωμένες απ τον κόσμο όταν έγινε αυτή η συζήτηση. 28 ήμασταν, μεγαλωμένες όλες σε μεσοαστικές οικογένειες οι οποίες είχαν όλα τα υλικά μέσα να μας στηρίξουν στο οτιδήποτε. Είχαμε ένα παράθυρο στον κόσμο και πόρους που μας επέτρεπαν να ταξιδέψουμε, να πάμε εράσμους και να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας. Για ποιο ακριβώς λόγο, λοιπόν,φταίω εγώ; Κι εγώ όταν άρχισα πιο ενεργα να ασχολουμαι με το φεμινισμο καταλαβα ποσο εσωτερικευμένο μισογυνισμό είχαν παλιές μου συμπεριφορές αλλά ανέλαβα την ευθύνη τους και προσπάθησα να γίνω καλύτερη… το να ρίξεις την ευθύνη σε ένα άτομο στο οποίο έκανες victim blaming για την δική σου άγνοια δεν ειναι καπως βαρύ;
Δεν βλέπω να άλλαξαν οι πρώην φίλες βιολί, ακόμα να χωνέψουν την απόρριψη που έφαγαν. Αγαπημένη μου φίλη, μπράβο που ξέφυγες.
Η «αδικαιολόγητη σκληρή συμπεριφορά» ήταν ότι σταμάτησες να τους κάνεις παρέα; Τι λες βρε παιδί μου, δεν ήξερα ότι η καλοσύνη αποδεικνύεται με το να κάνεις παρέα με άτομα που σε βασανίζουν. Τις εξηγήσεις για την δική τους σκληρότητα να τις κρατήσουν για την ψυχολόγο τους. Το μόνο που θα μπορούσαν να πουν σε σένα τώρα είναι συγγνώμη, αλλά δεν βλέπω να έρχεται.
Μπορείς να τις συγχωρήσεις (αν θέλεις), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τις ξαναβάλεις στη ζωή σου. Η φίλη που κρατάει ακόμα επαφές και σου μετέφερε βλαβερά κουτσομπολιά χωρίς να τα ζητήσεις παίρνει φυλάκιση με αναστολή. Να την κρατάς σε μεγάλη απόσταση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ήξερα ότι για να καταδικάσεις ένα βιασμό χρειάζεται να έχεις μεγαλώσει με προοδευτικούς γονείς. Πίστευα ότι η στοιχειώδης ευαισθησία και ανθρωπιά αρκεί.
τι.ναρκωτικά.παίρνουν.
Και με φεμινιστικά ιδεώδη, και χωρίς, το victim blaming εκεί: σταθερή αξία για τις πρώην φίλες σου.
Άσ’ τες βρε να κουρεύονται, που αντί να απολογηθούν θέλουν να βγουν κι από πάνω.
Μπορούσες να της πεις “άσε μας μωρή πατσαβούρα” με καμία κιόλας διάθεση μισογυνισμού. Ρουφάει κουτσομπολιά και τα στύβει πάνω σου. (Πάει και στα δύο φύλα)😉
Θα είχε ενδιαφέρον να μάθεις τι απάντησε η φίλη που μετέφερε τα νέα. Άραγε άκουγε χωρίς να πάρεις μέρος ή σε υπερασπίστηκε; Η σιωπή είναι συνενοχή τις περισσότερες φορές.
“Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι”, “Και κερατάς και δαρμένος” και άλλα εσπεριδοειδή. Αν ήθελαν συγχώρεση, ας ζητούσαν πρώτα συγνώμη. Και δε θα ήσουν υποχρεωμένη ούτε τότε να συνεχίσεις την παρέα μαζί τους. Άι σιχτίρ μεσημεριάτικα, έξαλλη.
Ας το πάρουμε απόφαση παίδες.Είναι κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δεν θα κερδίσουμε ό,τι και να κάνουμε.Πάντα θα φταίμε εμείς, οπότε στο καλό και μην μας γράφουν.
Αν η πρώην φίλη τα έχει αντιληφθεί όλα αυτά μπορούσε απλά να έρθει να σου ζητήσει συγνώμη και να σου πει ότι τώρα αντιλήφθηκε το λάθος της… ίσως επειδή μεγάλωσε σε ένα πιο πατριαρχικό περιβάλλον άργησε.
Το ότι συνεχίζει να κατηγορεί εσένα δείχνει το χαρακτήρα της. Ο περισσότερος κόσμος που έχει ρατσιστικές/ομοφοβικές/μισογυνιστικές απόψεις κλπ από της οικογένειά του τις μαθαίνει. Τι θα πει αυτό? Ότι θα κάνουμε παρέα με τον κάθε μπαγλαμά (για να είμαι ευγενική) με την ελπίδα ότι κάποτε θα αλλάξει. Sure Jan.
Λολ ποιος έχει παιδιά στα 28; Τόσο διαδεδομένο είναι; Πού ζω;
Χα! Τι άτομα είναι αυτά ρε παιδιά; Δηλαδή τα θύματα bullying να συμπονουν και να κάνουν παρέα στους κακοποιητές τους γιατί οι καημένοι δεν ξέρουν τι κάνουν (για την ακρίβεια, δεν τους τα έμαθαν καλά οι γονείς τους στη βρεφική ηλικία των 28). Αντί να πουν συγγνώμη για όσα σου έχουν κάνει, σου ζητάνε και τα ρέστα γιατί τους έδειξες “αδικαιολόγητη σκληρότητα”, με το να κάνεις το αυτονόητο, να προστατέψεις τον εαυτό σου. Με τέτοια άτομα, αγαπητή φίλη, δεν αξίζει να ασχοληθείς ποτέ ξανά ούτε δευτερόλεπτο και για κανένα λόγο. Αυτοί είναι που θα έπρεπε να έχουν ενοχές και όπως… Διαβάστε περισσότερα »
Μπράβο σου που ξεφύγεις από αυτές. Η σχέση σας ήταν σκέτη κακοποίηση. Και η κακοποίηση στις φιλίες θεωρώ ότι πολλές φορές είναι ακόμη πιο δύσκολο να γίνει αντιληπτή. Οι φίλες σου μπορεί να μην είχαν την ειδανικη ανατροφή αλλά αυτό δεν δικαιολογεί όλες τις επιλογές της ζωής τους. Δεν είναι πλέον 18 να τα ρίχνουν στους γονείς τους, είναι 30αρες και αν ήθελαν θα μπορούσαν να είχαν προσπαθήσει να ξεριζώσουν την πατριαρχία από μέσα τους. Άσε που και σε αυτό κάνουν victim blaming: δεν φταίνε αυτές που είναι κακοποιητικες, φταις εσύ που είχες προνόμια. Καλά έκανες και έφυγες και μην… Διαβάστε περισσότερα »