Γειαα! Θα προσπαθήσω να τα γράψω όσο πιο σύντομα μπορώ. Γνωριζόμεθα με την κοπέλα αυτή απ το σχολείο(ένα γεια κι αν),αλλά παρέα ξεκινήσαμε να κάνουμε μετά απ’αυτό μιας και περάσαμε στην ίδια πόλη. Μέσα σ’αυτά τα 4-5 χρόνια έχουν υπάρξει φορές που σκέφτηκα ότι είμαι η λιγότερη κακή επιλογή για κείνη. Για καιρό νόμιζα πως το θέμα μου ήταν ότι πιστεύω ότι δεν με θεωρεί κοντινό της άνθρωπο(στενή φίλη),πράγμα που με πείραζε εγωιστικά. Μάλλον με πλήγωνε το ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε, δηλαδή από πλευράς μου είχα την διάθεση. Βέβαια, σκέφτομαι ότι αυτή είναι η δική μου οπτική και επομένως εκείνη μπορεί να μην τα βλέπει τόσο “ντράμα” τα πράγματα ή ότι η συμπεριφορά μου(;),ο τρόπος μου(;) την αποθάρρυναν. Μ’αυτό το τελευταίο εννοώ πως γενικά δεν ανοίγομαι εύκολα, λειτουργώ μάλλον κάπως αυτιστικά και ενδεχομένως δίνεται η εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρομαι(θέλω να το διορθώσω, γιατί με δυσκολεύει αυτή η συμπεριφορά μου).Όμως μετά σκέφτομαι:”Γιατί δεν ισχύει αυτό μ’άλλα άτομα,απ τη στιγμή που φέρομαι το ίδιο σ΄όλους;”.Για να ολοκληρώνω σιγά-σιγά, θεωρώ ότι τελικά η πιο αραιή πεθαίνεις επικοινωνία μας “λέει” πολλά. Οπότε το ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί με πειράζει τόσο που δεν εντάχθηκα στον στενό φιλικό της κύκλο;
-Τι να με ρωτήσω;Μα το λες ξεκάθαρα, επειδή εσύ ήθελες να γίνετε φίλες, αλλά έφαγες χυλόπιτα. Δεν μείνατε απλές γνωστές επειδή δεν ανοίγεσαι εύκολα (όπως προσπαθείς να το εξηγήσεις αλλά βλέπεις ότι δεν σου βγαίνει), είναι επειδή έφαγες κανονική χυλόπιτα. Η χυλόπιτα τσούζει.
Αν η συμπεριφορά σου σε δυσκολεύει, πήγαινε σε ειδικό να το εξερευνήσεις. Έτερον εκάτερον όμως. Τις χυλόπιτες κανείς δεν τις γλιτώνει.Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αγαπητή «Α, μπα»: Γιατί με πειράζει τόσο που δεν εντάχθηκα στον κύκλο τους;
Γενικά δεν ανοίγομαι εύκολα
Γενικά δεν ανοίγομαι εύκολα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Αυτο το “λειτουργω καπως αυτιστικα” ας αντικατασταθει με κατι αλλο. Οι λεξεις εχουν σημασια.
Κατα τα αλλα, εγω θα με ρωτουσα ποιο ειναι αυτο το στοιχειο που με τραβηξε τοσο στο ατομο αυτο, που εκανε την απορριψη τοσο οδυνηρη (απ την στιγμη που δεν υπηρχε συναισθηματικο δεσιμο εννοω).
Λοιπόν, εμένα τα τελευταία αρκετά χρόνια μου συμβαίνει το εξής: Ενώ παλιότερα είχα μόνο “κολλητους” και “αδιάφορους”, με τα χρόνια σιγά σιγά άρχισαν να ξεφυτρώνουν και πολλές πολλές άλλες κατηγορίες: Συμπαθέστατοι συνάδελφοι, με τους οποίους συζητάμε τα της δουλειάς, γυναίκες που κλείνουμε ίδιες ώρες μανικιούρ για να λέμε κανένα κουτσομπολιό της σόου μπιζ μία ώρα το μήνα, άνθρωποι με τεράστιο πλούτο γνώσεων που μία στο τόσο που βγαίνουμε, τους ακούω με ανοιχτό το στόμα κλπ κλπ… Θεωρώ λάθος μου τόσα χρόνια που κινούμουν μόνο με 2 ταχύτητες, πέμπτη και νεκρά, γιατί έχασα ένα σωρό υπέροχους ανθρώπους, με τους οποίους βεβαίως… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν χρειαζονται καν η πεμπτη και η νεκρα. Η πολυχρωμια των ανθρωπων , μας κανει και μας χρωματιστους και ενδιαφεροντες
Bella ciao, νομίζω ότι είναι από τα καλά τού να μεγαλώνεις,
και να εμπλουτίζεις το μυαλό σου.
Αναθεωρείς πολλά, χάνεις την “απολυτότητα” της νιότης, καταργείς “κουτάκια”, απολαμβάνεις πολύ περισσότερες αποχρώσεις
σε έναν κόσμο που στα 20 ή στα 25 τον έβλεπες ασπρόμαυρο.
Δεν ειναι σωστό να χαρακτηριζουμε μια συμπεριφορα ως αυτιστική για να την περιγράψουμε ως προβληματική. Οι αυτιστικοι έχουν ένα μεγάλο φάσμα συμπεριφορών και πολλές από αυτές δεν είναι καν διαφορετικές από των μη αυτιστικών ανθρώπων.
Η χυλόπιτα δεν χωνεύεται, είτε είσαι παιδάκι που δεν σε θέλει για φίλη το άλλο κοριτσάκι στην παιδική χαρά είτε είσαι μεγάλη γυναίκα και δεν σου κάθισε η φίλη ή το αντικείμενο του πόθου σου. Συπτωματικά, ψάχνοντας κάτι χαρτιά το πρωί, βρήκα μια φωτογραφία από παλιά μου χυλόπιτα και σκέφτηκα πόσο απίστευτο μου φαίνεται ότι τον γούσταρα τότε και πόσο οξύμωρο είναι που η απόρριψη ως απόρριψη τσούζει στην όψη μιας ξεχασμένης φωτογραφίας.
“Μέσα σ’αυτά τα 4-5 χρόνια έχουν υπάρξει φορές που σκέφτηκα ότι είμαι η λιγότερη κακή επιλογή για κείνη.” Μόνο εγώ τρόμαξα;
Είναι πολυ εύκολο κανείς, στην προσπάθεια του να γίνει αρεστός, είτε από περηφάνια είτε απο ανάγκη να νιώσει ότι αξίζει κάτι, να χάσει τον εαυτό του. Το σημαντικό είναι να ταιριάζετε σαν άνθρωποι, να μιλάτε την ίδια γλώσσα, να σε δέχεται και να σε γουστάρει έτσι, “ασυνήθιστη” ή “ιδιαίτερη” που λες ότι είσαι(φαντάζομαι αυτό ήθελες να πεις με το “αυτιστικά”). Κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα πιέσεις και ούτε και γίνεται, καμία σχέση δεν πήγε μπροστά με εγωισμό και καταπίεση.
Μπορεί με τη συγκεκριμένη κοπέλα να μην ταίριαζες. Γενικά μην κατηγορείς τον εαυτό σου, δεν ταιριάζουμε με όλους, αφού έχεις φίλους δεν έχεις κάποιο “πρόβλημα κοινωνικοποίησης”. Γενικά απομυθοποίησε την κοπέλα και κοίτα να τα βρεις με τον εαυτό σου, δεν είναι ωραίο να λες ότι “λειτουργείς κάπως αυτιστικά”. Και τέλος, τις καλύτερες ή χειρότερες επιλογές για τον εαυτό της θα τις πάρει εκείνη, όχι εσύ, γιατί αυτή είναι υπεύθυνη για τη ζωή της.
X ris με συγκινεί πώς στις περισσότερες απαντήσεις σου πλησιάζεις και με μια θετική πρόταση για εξέλιξη εκείνον που ρωτάει.
Καταλαβαίνω πώς ακριβώς το λες κι έχεις δίκιο, δεν απαντιέται η ερώτηση “με αγαπάς; ” Αυτό πάντως που έχω καταλάβει μετά από μερικά στραβά (ξαφνικοί & άκαιροι θάνατοι πολύ αγαπημένων προσωπων) είναι ότι αν το νιώθω πρέπει να το λέω, σήμερα που ζω εγώ, ζει κι ο άλλος άνθρωπος. Σήμερα. Που ζούμε. Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω. Σε κάποιους κοντινούς μου ανθρώπους τους λέω συχνά ότι τους αγαπάω. Μου βγαίνει με φυσικότητα & τρυφερότητα. Και νιώθω κυριολεκτικά να μου ζεστάινεται η ψυχή όταν μου το λένε κι εμένα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όταν το λέω περιμένω να το ακούσω σε… Διαβάστε περισσότερα »
Σε πείραξε -το πιο πιθανό- εγωιστικά, το είδες δηλαδή σαν απόρριψη της προσωπικότητάς σου. Από την άλλη όμως κάποιες φορές θέλουμε να γίνουμε φίλοι με άτομα που θαυμάζουμε πολύ και επιδιώκουμε να ενταχθούμε στον κύκλο τους. Οπότε λυπόμαστε, όταν η άλλη πλευρά δε θέλει. Σε αυτή την περίπτωση στεναχωριέσαι, γιατί δεν πετυχαίνεις να γίνεις φίλος με άτομα που πιστεύεις ότι θα σε πάνε μπροστά και θα γίνεις καλύτερος με τη συναναστροφή.