Γιατί εχουμε εξιδανικευσει τοσο πολυ τις γιαγιαδες μας; θυμάμαι που απο μικρη ηλικια ολοι παντα μιλουσαν για τις γιαγιάδες τους με θαυμασμό. Και δε μιλω για τη φεμινιστικη διάσταση του θεματος, δηλαδή το οτι οταν ερχεται το εγγονι στον κοσμο, αναλαμβανει σε μεγαλο βαθμο η γιαγιά αντι ο παππους. Μιλω για την εικονα του ΤΕΛΕΙΟΥ ανθρώπου που μας υπεραγαπουσε και μας εκανε ολα τα χατίρια και βοηθούσε οικονομικα κι ολοκληρη την οικογένεια- παλαιοτερα τουλάχιστον. Τετοια τελειοτητα δεν αναγνωριζουμε ουτε στη μανα. Η γιαγια στην κλιμακα της καλοσύνης και τελειότητας ειναι παντα πιο πανω απο τη μανα, τον πατερα, τον παππου. Στα 32 μου χρονια κι έχοντας πληρη εικονα πια της δικης μου γιαγιάς ειδα παρα πολλα που με ενοχλησαν στο χαρακτηρα της, δεν ηταν σε καμια περίπτωση το προτυπο της καλοσυνατης, γεματης αγαπη γιαγιάς. Γιατί εχουμε χτισει αυτην την εικονα για τη γιαγιά και κυριως γιατι τη συντηρούμε? Ανθρωπος ειναι με ελαττώματα.
– Μάρα
Ενδιαφέρουσα ερώτηση.
Η μάνα αποκτάει φωτοστέφανο για να μένει σπίτι και να υπηρετεί παιδιά και άντρα, το φωτοστέφανο είναι το κουλουράκι της για να μην της περάσει από το μυαλό να διεκδικήσει οτιδήποτε (λεφτά, εξουσία, ελεύθερο χρόνο, όλα αυτά που έχουν οι άντρες). Η γιαγιά αποκτά διπλό φωτοστέφανο γιατί είναι ακόμα πιο αποκλειστική υπηρέτρια κι επιπλέον της απαγορεύεται να έχει οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα ή προορισμό πέρα από τις υπηρεσίες, ούτε καν φίλες, ή εξωτερική δουλειά, ή κοινωνική ζωή πέρα από την εκκλησία βαριά βαριά. Όσο μεγαλύτερη η αγιοσύνη, τόσο μεγαλύτεροι οι περιορισμοί.
Για να τα πούμε και πιο χοντρά, η γιαγιά αγιοποιείται γιατί χάνει 100% την σεξουαλική της υπόσταση. Αν είναι κατακριτέα και ντροπιαστική στη μάνα, στη γιαγιά είναι γελοία, γκροτέσκ. Αν θέλει να είναι χρήσιμη, πρέπει να είναι εξευγενισμένη, άυλη.
Ξέρεις τι λένε για τις γιαγιάδες που δεν θέλουν να μεγαλώνουν εγγόνια και να κάνουν διασκεδαστικά πράγματα για τις ίδιες, ε; Είναι περίπου τέρατα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τελικά είχα γιαγιά τέρας… γεννημένη το 1908 η ίδια, ταγμενη στην αντίσταση αλλά την έβγαλε καθαρή, ο παππούς παλι οχι. Ξαναπαντρευτηκε δεκαετία 60 που μεγάλωσαν τα παιδιά της και Τρίτη φορά στα 78 της παρακαλώ. Μικρό παιδί εγω τη θυμάμαι να οδηγεί τελη του 80 απο ποτε δεν έχω ιδέα. Έπαιρνε μέρος σε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις κ τη θυμάμαι να προτρέπει τις μεγαλύτερες ξαδερφες μου να χαρούν τη ζωή τους αλλά πάντα με αντισύλληψη που οπως έλεγε ηταν το μεγαλύτερο δώρο της ανθρωπότητας…ενώ πέρασε πόλεμο κ μεγάλωσε χωρίς ρεύμα Π.χ. και αυτά ενώ πλέον πλησίαζε τα 80. Πρέπει να ηταν… Διαβάστε περισσότερα »
Τι ενδιαφέρουσα γυναίκα!
Απίστευτη ακούγεται!!!!! Ωραίος άνθρωπος!
Πραγματικά μεγάλη τύχη να την έχεις γιαγιά!
Πόσο εύστοχο το τελευταίο! Η αδελφή μου, ετών 40, βρίζει ολημερίς την μητέρα μου που δεν επιθυμεί να μεγαλώσει τα παιδιά της, που ζει κατ’ επιλογή σε άλλη περιοχή της Ελλάδας και που έχει γκόμενο (πως τολμάει!) και ξοδεύει τα λεφτά που βγάζει από τη δουλειά της για τον εαυτό της και όχι για να βοηθάει την ίδια οικονομικά. Εγώ από την άλλη χαίρομαι τόσο για αυτήν, που ζει επιτέλους τη ζωή της μετά από τόσα χρόνια που ζούσε μόνο για εμάς και τον κακοποιητικο πατέρα μας, λευτεριά στις γιαγιάδες!
Κι εγω χαίρομαι για τη μαμα σου Yata! Και χαιρομαι και για εσενα και τον τρόπο που σκέφτεσαι
H γιαγιά μου (μητρική) είναι , ζει ακόμα 94 ετών, ένας κακός άνθρωπος. Είναι εαυτούλης όσο δεν πάει, σκ@τοψυχη, ψυχρή, και δεν έχει φερθεί καθόλου καλά, σωστά , δίκαια στα παιδιά της. Οσο κακό και αν ακούγεται, όταν πεθάνει, δεν θα με απασχολήσει καθόλου. Δεν έχω κάποια ανάμνηση απο αυτήν, και ας την προσέχει η μητέρα μου τόσα χρόνια. Η μάλλον έχω, μόνιμη γκρίνια και καμία αγαπη για κανένα πέρα απο τον εαυτό της. Απο την άλλη η γιαγιούλα μου (πατρική), που την έχασα πριν απο 2 χρόνια, ήταν ένας άγγελος. Ηταν η γιαγιά που οι φίλες μου , ξαδέρφια… Διαβάστε περισσότερα »
Τελικα ο τιτλος ‘γιαγια’ ειναι κατι που κερδιζεται 🙂 να εισαι καλα να τη θυμασαι.
Σα να μίλησες για τις γιαγιάδες μου. Βέβαια έγω τις έχω χάσει και τις δύο. Η μία ακόμα μου λείπει και με στεναχωρεί η απώλεια, αν και έχουν περάσει χρόνια. Για την άλλη δεν μου κάηκε καρφί, με το ζόρι πήγα στην κηδεία.
Ευχαριστώ !
Βασικά, η μία είναι απλώς η γιαγιά. Η άλλη είναι το γιαγιούλινι μου, η γιαγιούλα μου και το γιαγιόνι μου. Είναι η γιαγιά που στην κηδεία της κλαίγανε οι πάντες. Που έκλαιγαν τα ξαδέρφια (απο το άλλο σόι, δεν είχαν σχέση εξ’αίματος μαζί της) . Που έκλαιγε οι σύζυγοι των εγγονιών ! Βασικά, στεγνό μάτι δεν έμεινε .
@Ντισκολάτα, εγώ όταν έρθει εκείνη η ώρα με το ζόρι θα πάω. Και θα πάω για την μαμά μου, όχι για την γιαγιά μου. Πραγματικά, καρφί δεν μου καίγεται.
Κι εμένα η μια δεν ήταν καλή. Γενικώς τη χαρακτηρίζω αλλιώς αλλά δεν μου φάνηκε κόσμιο να το κάνω εδώ. Η άλλη εντάξει, την αγαπούσα αλλά ήταν μάλλον αδιάφορη
Το όνειρό μου είναι κάποια στιγμή οι ελληνίδες νυν 40-50αρες, σε καμιά 20ριά χρόνια να δηλώνουν στα παιδιά τους για το εγγόνι “δεν θα στο μεγαλώσω, ούτε θα μου το παρκάρεις, έχω τη ζωή μου, να σε βοηθήσω κάποια ΣΚ ναι, αλλά ως εκεί”.
Εύχομαι να το πουν. Γιατί οι σημερινές 60-70ρες έχουν χάσει τη μπάλα και είναι κατά πολύ δούλες. Για να μη μιλήσω για τις πιο μεγάλες.
Οι σημερινές γιαγιάδες είναι σίγουρα σε πολύ δύσκολη θέση και είναι πολλοί οι λόγοι, κυρίως πιστεύω οικονομικοί. Οι δικοί μας γονείς που μας μεγάλωναν σε εποχές που υπήρχαν δουλειές και χρήματα μπορούσαν να πάρουν μπέιμπι σίτερ, μπορούσαν να πληρώσουν φύλαξη και δραστηριότητες. Σε αυτή την εποχή, αν γίνουν παππούδες, θα πρέπει κατά πάσα πιθανότητα να (συνεχίσουν να) στηρίζουν οικονομικά τα παιδιά τους, αλλά να επωμιστούν και το βάρος της φύλαξης των εγγονιών αν δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι περισσότεροι, και ειδικά οι υποψήφιες γιαγιάδες, το “κάνε εσύ ένα παιδί και… Διαβάστε περισσότερα »
το ίδιο μου έλεγε και η δική μου μητέρα όταν ήμουν 35, “θα στο μεγαλώσω εγώ” και της απάνταγα ότι μετά θα έχω 2 παιδιά μαζί με αυτή. Ευτυχώς, μετά από ένα τέτοιο τηλεφώνημα ο πατέρας μου τη μάζεψε και της είπε να με αφήσει ήσυχη γιατί ξέρω τι κάνω και δεν χρειάζεται όλες οι γυναίκες ν α κάνουν παιδιά. Μου το εξομολογήθηκε η μαμά χρόνια μετά.
Εμένα η μανα μου το λέει αυτό πάντως. Μου το είχε κανει σαφές οτι δεν υπαρχει περίπτωση να μου κρατήσει τα παιδιά αν κάνω, οταν της το λεω για να την πειράξω. (η μονη περίπτωση που μου ελεγε οτι θα με βοηθήσει ηταν οταν ημουν 15-20, αν εμενα έγκυος και δεν ήθελα να το ρίξω) . Ούτε καν σκυλάκι μου εχει πει 😂
Καλα κανει, εχει τις φιλες της , τα χομπυ της , την δουλεια της που δεν νομιζω να την αφήσει ποτέ. Τι δουλειά εχει να μου μεγαλώνει το παιδί στα 60 της.
Να δηλώνουν στις κόρες τους, γτ τα εγγόνια του γιου δεν τα αναλαμβάνουν (είναι δουλειά της νύφης και της μάνας της, αυτές μεγάλωσαν γιο). Ώρες ώρες η νοοτροπία αυτή με ξεπερνάει.
Εμένα η πεθερά μου περίμενε πως και πως για να κρατήσει το εγγόνι. Εγώ δεν ήθελα , αλλά ο άντρας μου και οι γονείς του το θεωρούσαν δεδομενο. Δεν δουλεύει και γι’αυτό περίμενε το εγγόνι για να αποκτήσει νόημα η ζωή της. Έτσι έλεγε. Δούλευα με συμβάσεις σε εργοστάσιο χειρισμό μηχανημάτων βαριά δουλειά και επειδή γέννησα με καισαρική μια σεζόν έμεινα εκτός. ερχόταν κάθε 2 μέρες για να δει το παιδί και η επίσκεψη κρατούσε 4& ωρες. Εγώ υπέφερα δεν με ρωτούσε καν αν θέλω να έρθει ή αν θέλω να κάνω κάτι άλλο με το παιδί μου. Έφτασε ξανά… Διαβάστε περισσότερα »
Πρώτα να κόψουν (ή να μην αρχίσουν) τα “πότε θα παντρευτείς” και τα “πότε θα κάνεις παιδιά” και μετά ευχαρίστως να μην έχουμε καμία απαίτηση από αυτές σε ότι αφορά τα εγγόνια. Οι σημερινές “δούλες”, τα κάναν τσουρέκια και τάζανε λαγούς με πετραχείλια στα παιδιά τους, για να “τους κάνουν εγγόνια”.
Καλέ εγώ το έχω δηλώσει ήδη. Να σημειωθεί πως το δηλώνω κι εδώ!!
Τropique, σε σχετική αναρτηση στο φεισμπουκ οπου ενα άρθρο περιέγραφε την στάση μιας τετοιας “γιαγιάς” δεν μπορεις να φανταστεις τι έγινε στα σχόλια…. Γράψαν απο κατω πόσες κορες “οκ, τότε να να περιμένει να την κοιτάξω κι εγω στα γεράματα” και πόσα σχόλια απέχθειας προς τη γιαγιά που φερεται “εγωιστικά”
Δεν ξερω. Τη δικη μου τη γιαγια (μονο μια γνωρισα) ακομα τελεια τη θεωρω. Ο πιο δοτικος, συμπονετικος και ζεστος ανθρωπος του κοσμου. Περα απο τ’αλλα, μας ειχε τονισει οτι ο ανθρωπος παντρευεται και για το σεξ. Ηταν η μονη που μας ειχε μιλησει γι’αυτο!
Το αρνητικο ειναι οτι τετοιοι ανθρωποι λαμβανονται ως δεδομενοι, μεχρι να αρωστησουν/φυγουν απο τη ζωη. Οταν η γιαγια μου επαθε ανοια ενιωσα οτι η οικογενεια μας ‘γκρεμιστηκε’. Ηταν παντα στο παρασκηνιο, ηπιος χαρακτηρας αλλα ηταν σαν την κολλα που μας κρατουσε ολους ενωμενους. Ηταν η ζεστασια της που εκανε το κτιριο που μεναμε ‘σπιτι’.
Με βαση το δικο μου βιωμα, σκεφτομαι οτι αγιοποιουμε τους παππουδογιαγιαδες επειδη τους ζουμε λιγο συγκριτικα με τους γονεις μας. Δε θα μας μαλωσουν ιδιαιτερα, θα μας κανουν τα φαι που μας αρεσει, θα εχουν παντα χρονο κ χαμογελα, ειναι πολυ πιο ξεκουραστοι και οι κανονες καταργουνται. Δεν υπαρχει τοση τριβη, δε θα τους δεις να τσακωνονται ή να γκρινιαζουν, ουτε θα ακουσεις κατι κακο για κεινους. Ποτε δε θα τσαλακωσουν την εικονα τους μπροστα σου, αρα εχεις μια στρεβλη εικονα. Κατι σαν τους εξιδανικευμενους ανεκπληρωτους ερωτες. Μεγαλωνοντας βεβαια ακους, μαθαινεις, αντιλαμβανεσαι οτι ειναι απλως ανθρωποι, συχνα ΠΟΛΥ ελαττωματικοι λογω… Διαβάστε περισσότερα »
Άσε που δε χαλούσαν το σπίτι τους για ένα κέρατο, για μια σφαλιάρα, σαν κι αυτές τις φεμινίστριες, τις έξω από δω που δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους… (not)
Συμφωνώ απόλυτα με τη Λένα, απλά να προσθέσω ότι ως παιδιά πολλές φορές δε βλέπουμε ιδιότητες στους ενήλικες που πρέπει να φτάσουμε κι εμείς σε μεγαλύτερη ηλικία για να τις αναγνωρίσουμε. Αυτό ισχύει και για τους γονείς μας, πόσο μάλλον για τις γιαγιάδες που συνήθως μεγαλώνουμε και “οφείλουμε να τις αγαπάμε και να τις σεβόμαστε”
Θεωρώ παίζουν ρόλο και τα παραμύθια σε αυτό καθώς πάντα προβάλλουν τις γιαγιάδες γλυκούλες, καλοσυνάτες και γλυκομίλητες, όπως και τα καρτούν πχ baby looney tunes που συνήθιζα να βλέπω όταν ήμουν μικρή. Έτσι αμέσως πλάθεται στο μυαλό του παιδιού η ιδανική γιαγιά. Συν του οτι μπορεί να κάνει καμία παρασπονδία ενώ το προσέχει πχ να του επιτρέψει η γιαγιά να φάει γλυκό πριν το φαγητό ενώ η μαμά λέει οχι ή να το αφήσει να ξενυχτήσει λίγο παραπάνω από την προκαθορισμένη ώρα του ύπνου του.
Δάκρυσα! 😂 Τουλάχιστον έχουμε πολλές εμπειριες (σεξουαλικες και μη) για να διηγουμαστε στα εγγονια μας, μια μερα!
(αν αποκτήσουμε 😂)