Θέλω να κάνω μια ερώτηση σχετικά με την ειρωνεία/σαρκασμό, με αφορμή ένα ασήμαντο σχετικά περιστατικό. Ζω στο εξωτερικό, μια μέρα σε ένα μπαρ (τότε που ήταν ανοιχτά) πετυχαίνω έναν Έλληνα γνωστό με την παρέα του (ξένοι οι υπόλοιποι), μέσα στην παρέα και μια κοπέλα που πρέπει να ήταν η κοπέλα του η το φλερτ του. Πλησιάζω το φίλο, χαιρετάω, κάνουμε λιγο small talk – στα αγγλικά παρότι μιλούσαμε οι δυο μας, για να είμαστε ευγενικοί προς τους γύρω – και η κοπέλα διακόπτει και απευθύνεται μόνο σε αυτόν κάνοντας ένα αστείο και πειράζοντας τον. Γυρνάω και σε αυτήν, συστήνομαι, μου λέει το όνομά της, τη ρωτάω από πού είσαι; γελάει και μου απαντάει κάτι του στυλ “εμμ δε φαίνεται;”, επειδή είχε ισπανικό όνομα και προφορά. Της απαντάω “ναι χαχα, κατάλαβα την ισπανική προφορά αλλά θα μπορούσες να είσαι και από Λατινική Αμερική ας πούμε” και μου απαντάει “ναι, με βλέπεις 1.78 και σκέφτεσαι ότι είμαι Λατινα, πολύ λογική η σκέψη σου”. Λοιπόν εγώ εκείνη την ώρα εκνευρίστηκα πολύ, ήθελα να της πω αντε και γ** μωρή κατσίκα που προσπάθησα και να σου μιλήσω, αλλά είπα απλά καλά να περάσετε και έφυγα. Πρόσφατα πέτυχα αυτή την κοπέλα στο ίνσταγκραμ (έτσι θυμήθηκα το περιστατικό) και είδα ότι η περιγραφή στο προφίλ της έγραφε “I speak sarcasm”, και σκέφτομαι oh my god πόσο quirky και τσαχπίνα είσαι, ουάου. Θυμήθηκα μετά μια άλλη γνωστή μου πριν χρόνια που περιμέναμε σε μια ουρά, και μας ρωτάει μια άλλη κοπέλα “περιμένετε στην ουρά;” και απαντάει η δικιά μου “όχι, μας αρέσει να στεκόμαστε εδώ όρθιες και να κοιτάμε το κενό”. Μα πες απλά ναι κι άστο να πέσει κάτω, σε τι σε ωφελεί να ειρωνευτείς έναν ξένο άνθρωπο; Είναι για να νιώσεις ότι είσαι φοβερά αστεία και έξυπνη; Η ερώτηση μου δεν είναι “τι να κάνω με τέτοια άτομα”, οκ ξέρω ότι δε χρειάζεται να κάνουμε παρέα με αυτούς που δε συμπαθούμε. Προσπαθώ όμως να καταλάβω πώς λειτουργούν και συναναστρέφονται με τον περισσότερο κόσμο. Έχω πάντα την αίσθηση με τους ανθρώπους που είναι κατά σύστημα είρωνες ότι νιώθουν ανώτεροι, εξυπνότεροι από τους γύρω τους και δείχνουν με αυτά τα σχόλια μια ασέβεια προς τον συνομιλητή, τύπου “θεωρώ την ερώτησή σου ηλίθια και γι’ αυτό σε περιφρονώ”, πράγμα που μου δημιουργεί μεγάλη απέχθεια. Όμως δεν τους δυσκολεύει αυτό στην καθημερινότητά τους; Δεν τους κάνει αντιπαθείς; Ίσως κάποιοι το βρίσκουν ελκυστικό;
-Sheldon Cooper – I don’t speak sarcasm
Αυτό που είπε η «ψηλή» δεν ήταν σαρκασμός, ρατσιστικό σχόλιο και τρομερή αγένεια ήταν, σιγά τον Όσκαρ Ουάιλντ που νομίζει ότι είναι και πνευματώδης. Δεν ξέρω τι πιστεύουν όλοι αυτοί που μιλάνε με αγένεια, δεν είναι μια κατηγορία για να τους ψυχολογήσουμε όλους μαζί, και δεν με ενδιαφέρει, γιατί ενδιαφέρει εσένα να τους καταλάβεις;
Αν έχουν κάτι κοινό, κατά τη γνώμη μου είναι ότι δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνοι, γιατί ο σαρκασμός για να είναι όντως σαρκασμός και όχι απλή χοντράδα, προϋποθέτει κέντημα σκέψης, και έχει διαβαθμίσεις ανάλογα με την περίσταση. Σαρκασμός είναι να σφάζεις με το βαμβάκι όταν χρειάζεται, όχι να πετάς χοντράδες σε αγνώστους, αυτό είναι πολύ εύκολο.
Κάποιοι θεωρούν αυτή τη συμπεριφορά ντομπροσύνη (κυρίως αυτοί που την έχουν), αλλά και πάλι, γιατί σε ενδιαφέρει να ψυχολογήσεις ανθρώπους που δεν σε αφορούν στο παραμικρό;
Εσύ ακουλουθείς το Α,μπα στο instagram;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Για αρχή, ο σαρκασμος δεν είναι η αγένεια. Είναι το να κάνεις σαφή την ενοχληση σου με τρόπο που δεν προσβαλλει, εννοείται όχι με ρατσιστικά/σεξιστικά/ομοφοβικα σχόλια, και με τόσο έξυπνο τρόπο που ο συνομιλητης σου θα γελάσει και θα δεχτεί τον έμμεσο σχολιασμό ευχάριστα. Θέλει μαεστρία και εξυπνάδα. Το να προσβάλεις αγνωστους, δε θέλει καμία εξυπνάδα, θέλει απλά γαιδουριά, μηδενικές κοινωνικές δεξιότητες και μηδέν παιδεία.
Ακριβώς! Το να λες εξυπνάδες σε αγνώστους (και γνωστούς) δεν είναι σαρκασμός, είναι θράσος.
Επίσης το να παινεύεις τον εαυτό σου και τη δήθεν εξυπνάδα σου (βλέπε ‘i speak sarcasm’ στο bio) δεν είναι χιούμορ, είναι κακόγουστο!
Εχω την αίσθηση οτι ο σαρκασμός θα κάνει και τον αποδέκτη του αστειου/ατάκας να γελάσει ή έστω στόχος του σαρκασμού δεν είναι να ειρωνευτείς το συνομιλητή σου. Χρησιμοποιώ κι εγώ πολύ συχνά τέτοιες ατάκες (φυσικά όχι ρατσιστικής, τσουβαλιαστικής απόχρωσης) αλλά το λέω γελώντας ή τέλοσπάντων με τρόπο που κάνω το συνομιλητή μου συνένοχο στο αστείο. Οπότε δεν ειναι πάντα το ΤΙ λες και αλλά το ΠΩΣ το λες.
Αυτό είναι το νόημα, οχι μόνο το ΤΙ λες αλλά το ΠΩΣ θα το πεις! Και ας σταματήσουν επιτέλους να συγχαίουν το σαρκασμό με την αυθάδεια. Η κοπελιά η Λατίνα δεν ηταν σαρκαστική, ήταν αγενής
Νομίζω πέρα από το πως είναι και το σε ποιόν το λες. Άλλο να το πεις σε φίλο και άλλο σε άγνωστο στο δρόμο. Γενικά πιστεύω ότι ο σαρκασμός απέναντι σε αγνώστους είναι απλά αγένεια.
Πάντως εγώ σε καταλαβαίνω. Κι εμένα μ’ενοχλεί αυτού του τύπου η συμπεριφορά. Ο λόγος που σταμάτησα εδώ και χρόνια να ψάχνω το γιατί και το πως είναι γιατί έκανα αξίωμα στη ζωή μου να εκτιμώ την ευγένεια. Η ευγένεια είναι πολύ ψηλά στη λίστα με τα προτερήματα τα οποία θεωρώ σημαντικά. Οπότε σταμάτησα να το τους θεωρώ αυτούς τους τύπους έξυπνους και άξιους λόγου. Αν βρεθώ μπροστά σε σκηνή ανάλογη, θα μιλήσω και θα προσπαθήσω κάπως να δείξω πως αυτό που ειπώθηκε ήταν αγένεια. Αν δεν τα καταφέρω τουλάχιστον δε σκάω. Χρειάζεται καλλιέργεια για να είσαι ευγενής. Αν δεν την… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω παραιτηθεί από το να προσπαθώ να καταδείξω την αγένεια. Τις περισσότερες φορές οι αγενείς το ξέρουν πολύ καλά και καμαρώνουν κιόλας ότι είναι ειλικρινείς/ευθείς/χιουμορίστες.
Ναι είναι το πιο συνηθισμένο αυτό. Έτσι είμαι εγώ και σε όποιον αρέσει. Εμένα δεν μ’αρέσει να υποκρίνομαι θέλω να είμαι ειλικρινής και άλλα τρισχαριτωμένα. Δεν κάνω καμιά τεράστια προσπάθεια μη φανταστείς. Έχει τύχει να είμαι στόχος σχολίου τέτοιου κι απλά αντί να το καταπιώ, είπα ουάου, δεν περίμενα τόσο επιθετικό σχόλιο ή έχει τύχει να είμαι μπροστά σε φάση που κάποιος άλλος είναι αγενής. Αναλόγως πόσο κοντά είμαι στο άτομο, έχει τύχει να πω απλά πως δεν ήταν ανάγκη να κάνει τον άλλον να νιώσει άσχημα. Δεν κάνω καμια υπερπροσπάθεια δηλαδή
luckystrike πολύ σε καμαρώνω που απαντάς! Συνήθως με σοκάρει η αγένεια και μου έρχονται κατόπιν εορτής οι απαντήσεις.
🙂
Τι έχουν δει όλοι Ricky Gervais και Chandler Bing και μιλάνε λες και παίζουνε σε σειρά με γέλια κονσέρβα. Σε ενοχλεί διότι όταν γίνεται από όλους τους άσχετους είναι απλά προσβλητικό και αγενές. Αυτοί που ξέρουν να το κάνουν δεν προκαλούν δυσφορία αλλά γέλιο στον συνομιλητή. Η Ισπανίδα 1,76 που αποκαλεί τους κατοίκους της Λατινικής Αμερικής κοντούς και χώνεται σε μία συζήτηση για να απευθυνθεί στον έναν με αστειάκια και μαλακίες είναι πέρα από γίδα και μεγάλη κόμπλα που ένιωσε την ανάγκη να κάνει αισθητή την παρουσία της μην τυχόν και της κλέψουνε το φλερτ.
Πάντως εμένα στην Ιταλία με ρωτούσαν σχεδόν όλοι αν είμαι Ισπανίδα. Θεωρούσα ότι είναι λόγω προφοράς, αλλά ένας που ρώτησα μου απάντησε ότι το συμπέρανε λόγω του χρώματος των μαλλιών μου και λόγω του ύψους μου. Και δε με λες πρώτο μπόι με τίποτα (ούτε δεύτερο καλά καλά…)
Γενικά στην βόρεια Ευρώπη όλες τις Ελληνίδες για Ισπανίδες μας περνάνε. Εγώ πάλι από Ρωσίδα είχα ακούσει το θεϊκό ” μα πώς είσαι Ελληνίδα; Εσύ είσαι άσπρη, οι Έλληνες είναι μαύροι”. Οκ….
Καλά ναι, εννοείται πως αυτό ήταν και κατούρημα περιοχής! Μόνο “μανταμίτσα, κοντά τα χέρια γιατί το αγοράκι συνοδεύεται” που δεν της είπε!
Καλέ ποια περίοδο; Τα ούρα πιτσίλισαν και εμάς
Σε ένιωσα φίλη γραφουσα γιατί κι εγώ σιχαίνομαι αυτό το τρόπο ομιλίας και είναι απίστευτα δημοφιλής σε νέους ανθρώπους, όχι μόνο Έλληνες. Με τρελαίνει το πώς μιλάνε έτσι, και το ποσό εμφανές ειναι ότι δεν έλαβαν αγωγή από την οικογένεια τους. Παλιά κομπλαρα και νόμιζα ότι φταίω εγώ, ότι δε μιλάω με κουλ τρόπο, ότι δεν είμαι έξυπνη κλπ. Τώρα απλά θεωρώ ότι αυτά τα άτομα δεν έχουν τρόπους και αγωγη. Μην ασχολείσαι. Ο σαρκασμός είναι πρωτίστως ο αυτοσαρκασμος. Όταν σάρκαζεσαι τους άλλους χωρίς λόγο απλά είσαι αγενής. Ελεος με το κάθε γίδι που νομίζει ότι έχει χιούμορ.
Είναι ενίοτε και (αντι)κοινωνική συνήθεια, σχεδόν ποτέ δεν είναι μόνο ατομική. Όλοι γνωρίζουμε άτομα, ή σύνολα ατόμων (παρέες, οικογένειες, ομάδες συναδέλφων σε ένα γραφείο) που μιλάνε σχεδόν πάντα απότομα, ειρωνικά, με ατάκες από διαφημίσεις/ τραγούδια ή με λογοπαίγνια και το έχουν συνηθίσει τόσο που το θεωρούν νορμάλ και το κάνουν μηχανικά. “Ήρθες;” “Όχι, πήγαινε στη γωνία να δεις αν έρχομαι”. “Με ζήτησε κανείς όσο έλειπα;” “Ναι, ο Πούτιν, αλλά του είπα πως έχεις πάει τουαλέτα”. “Από Αθήνα είσαι;” “Όχι”. “Φαίνεται (ειρωνικό γελάκι)”. “Τι δουλειά κάνεις;” (σου απαντάνε με ένα απολύτως πιστευτό ψέμα και μετά “χαχαχα, κοιτάξτε, το έχαψε”). “Υπάρχει κανένα… Διαβάστε περισσότερα »
@Mafalda. Μου φάνηκε ότι εννοούσε το αντίθετο, ότι είναι πανύψηλη για Λατινική Αμερική και θίχτηκε που κάποιος νόμιζε ότι μπορεί να είναι από εκεί. Μερικές χώρες Λατινικής Αμερικής έχουν, κατα μέσο όρο, χαμηλότερο ύψος (Βολιβία, Εκουαντόρ, Περού) σε σχέση με Ευρωπαϊκές χώρες, Βραζιλία, Αργεντινή, κτλ. Πιστεύω ότι ο τρόπος που εκφράστηκε η κοπέλα ήταν τελείως αγενής με τσουβάλιασμα και ρατσιστικά υπονοούμενα: κοντοστούπηδες ιθαγενείς vs πανύψηλοι Ισπανοί. Καλά που δεν είπε κοίτα πόσο άσπρη είμαι σε σχέση με τους Λατινοαμερικάνους.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, όλο αυτό είναι και ναρκισσιστικό και ρατσιστικό. Στην πολυπολιτισμική χώρα που ζω, η ερώτηση “από πού είσαι” δίνει και παίρνει, και δεν θεωρείται προσβλητική διότι καμία κουλτούρα δεν θεωρείται κυρίαρχη. Λοιπόν, κανείς δεν απαντάει σε αυτή την ερώτηση “μάντεψεεεεε, δεν φαίνεται;” ούτε παρεξηγούμαστε αν μας περάσουν για κάτι άλλο. (Διότι όχι, δεν είμαι υποχρεωμένη εκ των προτέρων να ξέρω να ξεχωρίσω τον Πακιστανό από τον Μπαγκλαντεσιανό, τον Κενυάτη από τον Τανζανό, τον Φινλανδό από τον Εσθονό, τον Έλληνα από τον Ιταλό και τον Σαμοανό από τον Νεοζηλανδό Μαόρι, αν είναι η πρώτη μου επαφή με αυτές… Διαβάστε περισσότερα »
εγω νομιζω η τυπισσα δεν ηξερε καν τον μεσο ορο υψους στη Λατινικη Αμερικη ηθελε απλα να πει οτι ειναι 1.78
Εγώ έχω επίσης την αίσθηση ότι πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι είναι ειρωνικοί και ότι δεν αρέσει στους άλλους. Νομίζω ότι είναι και λίγο πως έχει συνηθίσει ο καθένας να επικοινωνεί με βάση το κοντινό του περιβάλλον. Στην δικιά μου οικογένεια πχ ή θα μιλήσουν όλοι ειρωνικά ή καθόλου (πλέον δεν μιλάμε δηλαδή) και μόνο μετά από πολύχρονες συζητήσεις με φίλους που με βοήθησαν πάρα πολύ κατάλαβα ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να απαντάς.
+1
Έτσι ακριβώς όμως είναι κάποια άτομα του στενού συγγενικού μου κύκλου.Πραγματικά, κοινωνικές δεξιότητες μηδέν. Δεν μπορούν να μην ειρωνευτούν.Μόνο αυτό ξέρουν ως τρόπο επικοινωνίας.Δεν ξέρω για τους δικούς σου και δεν θέλω να προσβάλλω αλλά οι δικοί μου δεν έχουν φίλους,παρέες κτλπ και δεν νομίζω στην περίπτωσή τους ότι είναι τυχαίο.
Για τους δικους μου ειναι πολλοι οι λογοι που δεν εχουν φιλους 🤣🤣 παρεες εχουν σιγουρα γιατι υπαρχουν κι αλλοι αντιστοιχοι
Αχαχα…οι δικοί μου συγγενείς ούτε παρέες.Μόνοι τους όλη μέρα αλληλοηρωνεύονται, τσακώνονται, έτσι την βρίσκουν υποθέτω. Περιττό να σου πώ ότι τους φαίνεται αξιοπερίεργο μετά τα 50 να πηγαίνεις για καφέ με φίλους.Καταλαβαίνεις… 😂
Εγω πάλι είμαι ένα καθόλου ταπεινό 1.60 με αέρα 1.85.Άστε μας βρε παιδιά που θα ασχοληθούμε με την κάθε ψωνάρα και θα την ψυχαναλύσουμε κιόλας.Γιατί βρε γράφουσα χαλάς την ζαχαρένια σου;;Για τέτοια άτομα;;Σοβαρά τώρα;;;Ναι, είναι ειδική κατηγορία ανθρώπων (εξ απο δώ λέγονται) και όοοολοι θέλουμε να τους κάνουμε παρέαααα.(νοτ)
Κανένα από τα παραδείγματα δεν ήταν πετυχημένος σαρκασμός, αλλά βλέπω και τον ανεπαρκή ορισμό στο Βικιλεξικό: “Σαρκασμός, αρσενικό. Η έντονη κοροϊδευτική ειρωνεία, το να κοροϊδευω κάποιον με πλάγιο τρόπο” και, οκ, κατάλαβα γιατί είναι παρεξηγημένη έννοια.