Γεια σου Λενα και αγαπημενη μου παρεα! Στην αυτην την ερωτηση εγραψες το εξης: “Η ζωή είναι δύσκολη έτσι κι αλλιώς, δεν χρειάζεται να την ζούμε με τον πιο δύσκολο τρόπο που υπάρχει, δεν δίνεται βραβείο στο τέλος.” Αυτο με μπεδεψε καπως, γιατι παει κοντρα σε ολα αυτα που ακουμε καθημερινα, δηλαδη οτι οσο πιο δυσκολο ειναι κατι, τοσο μεγαλυτερες οι απολαβες του, ανεβαινει η αυτοεκτιμηση σου, γινεσαι καλυτερος ανθρωπος κτλ. Οποτε θα μπορουσες να εξηγησεις τι εννοουσες με αυτο; Σε ευχαριστω πολυ!
Μερικά πράγματα κατακτώνται δύσκολα και είναι μεγάλη η ανταμοιβή μετά, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ό,τι είναι δύσκολο, αξίζει κι όλας, ούτε σημαίνει ότι όσο πιο δύσκολο είναι κάτι, τόσο μεγαλύτερες οι απολαβές μετά. Δυστυχώς μέσα στα «πράγματα» που κατακτώνται οι γυναίκες αντιλαμβάνονται και τις σχέσεις, για να μην πω μόνο τις σχέσεις, και πιστεύουν ότι είναι κάτι που πρέπει να καταφέρεις, και ότι όλες είναι δύσκολες. Οι σχέσεις που αξίζουν όμως είναι οι εύκολες. Αυτές που κυλάνε αμέσως αβίαστα. Τα πράγματα που είναι δύσκολα και αξίζουν είναι μόνο αυτά που εξαρτώνται μόνο από σένα, όπως είναι η προσωπική εξέλιξη, η αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας και ισορροπίας. Όταν περιλαμβάνεται κι άλλος άνθρωπος, δεν τίθεται θέμα κατάκτησης, τότε χρειάζεται συναίνεση και ταίριασμα, και αυτό κάνει αβίαστη την συνύπαρξη – αρκεί να έχουμε προσπαθήσει για την εσωτερική μας ισορροπία πρώτα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν ίσχυε παντού το “οσο πιο δύσκολο είναι κάτι, τόσο μεγαλύτερες οι απολαβές του”, υπάρχουν κάτι τύπου στον Τρίτο Κόσμο που θα έπρεπε στο τέλος της ζωής τους να έχους μαζέψει περιουσία μεγαλύτερη από του Μπιλ Γκέιτς και του Τζεφ Μπέζος.
Μάλλον θα πρέπει να σταματήσεις να διαβάζεις κοελιοειδή κείμενα.
Εμένα πάντως με εκνευρίζει τρομερά η θεωρία “οσο πιο δυσκολο ειναι κατι, τοσο μεγαλυτερες οι απολαβες του” γιατί θεωρώ ότι είναι τρομερά προνομιούχα, φάση χιονονιφάδα, δεν ξέρω. Μου φερνει στο μυαλό άνθρωπους που σκέφτονται να επιλέξουν να κάνουν κάτι δύσκολο, γιατί η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσαν άνετα να κάνουν και το εύκολο, τύπου η στάση αναποδογυρισμένη μαιμού στη γιόγκα ήταν πολύ δύσκολη αλλά τα κατάφερα και αξίζει .Τα πραγματικά δύσκολα δεν έχουν καμία απολαβή συνήθως. Δεν υπάρχει καμία ανταμοιβή στο να γεννιέσαι καταδικασμένος μια ζωή σε ανέχεια. Ούτε στην αρρώστια. Ενα παιδί που μεγαλώνει ορφανό/χωρίς οικογένεια/χωρίς αγάπη, δε θα… Διαβάστε περισσότερα »
Μερικές μάλιστα γυναίκες, κυρίως νέες, αντιλαμβάνονται έτσι όχι μόνο τις ερωτικές σχέσεις, αλλά και τις επαγγελματικές σχέσεις με αποτέλεσμα να υπομένουν άσχημες συμπεριφορες από εργοδότες. Φωνές, υποτίμηση, ακόμα και βρίσιμο. Γιατί έτσι είναι όταν ξεκινάς μια καινούρια δουλειά και πρέπει να “ψηθείς”, αλλιώς δε θα μάθεις. Και αφού μετά από χρόνια αποδείξεις ότι αντέχεις, θα επιβραβευθείς με την απεριόριστη εκτίμηση και χαρά του εργοδότη που βρήκε ένα καλό μαλακ… συγγνώμη, εργαζόμενο ήθελα να πω, να του βγάζει δουλειά και να ξεσπάει πάνω του οπότε έχει νεύρα και εσύ θα λάβεις τη χρυσή μούντζα.
Η αγάπη (όχι μόνο η ερωτική, γενικά με τους άλλους) είναι σαν την κλ@νια.
If you have to force it, it’s probably sh#t. 😎
(Όχι κι ό,τι πιο εύηχο, ΑΛΛΑ ΙΣΧΥΕΙ.)
Πόσο ισχύει το ότι φορτώνεται σε εμάς η ευθύνη Mitsi. Αυτό το τόσο αφοριστικό “προσπάθησε και θα τα καταφέρεις” παραβλέπει ΕΝΤΕΛΩΣ παράγοντες όπως το προνομιούχο (ή μη) background.
η πεμπτουσία της νεοφιλελεύθερης σκέψης: “όλοι παίρνουν αυτό που τους αξίζει”, η οποία είναι φυσικά απολύτως εσφαλμένη : άλλοι γίνονται πρόεδροι των ΗΠΑ, χωρίς να κουνήσουν ούτε το δαχτυλάκι τους και παρά τις ελάχιστες διανοητικές τους ικανότητες επειδή γεννήθηκαν γιοι βαθύπλουτου μεγιστάνα και πρώην προέδρου.
Και άλλοι, ικανοί αλλά από ταπεινά κοινωνικά περιβάλλοντα τραβάνε τον διάολό τους απλώς για να επιβιώσουν.
Ο,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο (not). Μέχρι τα 21 άκουγα πυξ λαξ κ ονειροπολουσα σαν ρομαντική και βασανισμένη ψυχή που νόμιζα πως είμαι. Κάποια στιγμή άρχισα μέχρι και να διαβάζω και το ομώνυμο βιβλίο της Βαμβουνάκη. Είμαι λοιπόν στο κάμπινγκ με το βιβλίο μου και με βλέπει ένας τύπος που γουσταρα τοτε που το διαβάζα, κ μου λέει “καλά ρε Νερατζι τι διαβάζεις εκεί; Τι πόνος κ αυτομαστιγωμα είναι αυτό;” Κ έτσι άφησα το βασανισμένο μου βιβλίο και πέρασα μια ωραιότατη βραδιά με το γκομενάκι, πολύ αυθόρμητη, που θυμάμαι ακόμα με νοσταλγία μετά από 10 χρόνια. Οπότε όχι, για… Διαβάστε περισσότερα »
Μπα… ΔΕΝ διαβάζεται η Μάρω, σορι κιόλας
Και στις προσωπικές κατακτήσεις, το βραβείο έχει κόστος αν γίνονται για λάθος λόγους. Πάντα έχει θυσίες μια κατάκτηση, αλλά άλλο να πεις πέρασα Χ χρόνια στερήσει, έγινα δικηγόρος καιι μου αρέσει, έχω απολαβές. Άλλο να πεις πέρασα Χ χρόνια στερήσει, έγινα δικηγόρος και μισώ τη δουλειά, το έκανα γιατί με πίεσαν οι δικοί μου. Πάλι θα έχει βραβείο, αλλά ίσως να μη λειτουργεί για σενα.
Όταν ταιριάζει το παπούτσι, ξεχνάς το πόδι.
Δεν πιστεύω ότι η δυσκολία κάνει τα πράγματα να αξίζουν περισσότερο. Η (σκληρή) δουλειά είναι αυτή που μας επιβραβεύει. Η οποία δουλειά είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν γίνεται αβίαστα.
Συμφωνώ 1000%!
Πολύ ωραία απάντηση!