Αγαπητή α μπα, Είμαι σχεδόν 35, ζω σε άλλη χώρα λόγω εργασίας και είμαι σιγκλ. Ούτε παιδί ούτε γατί δεν έχω. Το μόνο πράγμα που υπάρχει στη ζωή μου είναι η δουλειά, στην οποία δεν πάω πολύ καλά, δεν πρόκειται να πάρω προαγωγή λόγω κοβιντ για άλλα 2 χρόνια, οπότε νιώθω ότι αδικουμαι και χαραμίζω τα λιγοστά παραγωγικά χρόνια που μου απομένουν . Ίσως να περνάω κρίση ηλικίας, με αγχώνει πολύ ο χρόνος που περνάει και όσα δεν έχω καταφέρει. Το μονο πράγμα που κατάφερα στη ζωή μου ήταν να βρω αυτή τη δουλειά (δεν ειναι καμια δουλεια με κυρος ή τρελες απολαβες, απλα μου δινει τη δυνατότητα να κανω πολλα ταξίδια, πραγματικά αν διαλεξω να γυρισω Ελλάδα, δε θα μετρησει πουθενά αυτο που κανω εδω ως προυπηρεσια. ) και να αποταμιευσω ενα ποσό, μικρο μεν, αλλά σιγουρα δε θα μπορουσα να το καταφερω αν εμενα Ελλάδα . Επιπλέον το οτι δεν κανω κατι αλλο στη ζωη μου περα απο το να πηγαινω γυμναστηριο και να βγαινω πού και πού για κανενα ποτό με φίλους η με τυχαίους άντρες απο το τιντερ με στεναχωρεί . Το τιντερ με στεναχωρεί πάρα πολύ . Όσο μεγαλώνω , τα περιθώρια στενεύουν γιατί όλοι βρίσκουν κάποια, και ας ειμαστε ειλικρινείς, για τους αντρες ειναι πολυ πιο ευκολο να βρουν γυναικα η οποια να ειναι αξιολογη και ομορφη. Εμεις εχουμε να διαλεξουμε αναμεσα στους πολυ λιγους σιγκλς αυτον που ειναι λιγοτερο ανυποφορος. Εχω γνωρισει αντρες οι οποιοι ενω ειναι ολοκληρα μουλαρια, ειναι τελειως προβληματικοι. Δεν ξερουν καν να μιλήσουν και πως να συμπεριφερθουν. Ο τελευταίος με τον οποιο βγήκα 5 ραντεβου, ενω τα πηγαιναμε οκ, συμπαθητικα, δεν ηθελε με τιποτα να παρει προφυλαξεις. Νομιζω δε χρειαζεται να επιχειρηματολογισω επ αυτου, σε αυτη την κοινωτητα συμφωνουμε σχεδον ολοι σε αυτο το θεμα. Επεμεινα και τελικα εβαλε αλλα γενικως μετα απο αυτο ειχε κατι μουτρα μεχρι το πατωμα, με ελεγε πεισματαρα. Του εξηγησα οτι αυτα ειναι αυτονοητα πραγματα και οτι δεν φροντιζει για τη δικη του υγεια πρωτιστως. Τελοσπαντων, δεν θα ξαναμιλησουμε με αυτον. Ουτε αυτος στέλνει ουτε εγώ προκειται να στειλω. Αλλα με πιανει το παραπονο ρε α μπα. Γιατι δεν μπορω να βρω καποιον; . Ολοι μου οι φιλοι ειναι ζευγαρωμενοι. Δεν ζηλευω τις σχεσεις τους ουτε θελω να κλεψω τον αντρα καποιας απλα θα ηθελα να ειμαι με εναν ανθρωπο να περναμε καλα μαζι, να κανουμε πράγματα μαζι και ας μη με οδηγησει και καπου σοβαρα.
-Γεροντοκορη…
Δεν έχω να πω κάτι πρωτοφανές, εκτός από μερικές σκόρπιες παρατηρήσεις.
Φυσικά και σε πιάνει το παράπονο. Κυκλοφορεί πολύ σαβούρα εκεί έξω, με την ευλογία της κοινωνίας. Ο μαντράχαλος που δεν βάζει προφυλακτικό και σε λέει «πεισματάρα» ας πούμε, είναι ο αντικοινωνικός τύπος που μεγάλωσε με πατριαρχικά άχυρα στο κεφάλι και δεν είναι απλώς αυτό το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ότι είναι επικίνδυνος. Είναι ότι βγαίνεις ραντεβού και δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις σπίτι σου ζωντανή. Είναι απελπισία.
Όμως, δεν είσαι γεροντοκόρη στα 35. Ούτε στα 45, ούτε ποτέ. Ο τρόπος που μιλάς για τη ζωή σου με ανησυχεί κάπως. Ίσως να τα έγραψες σε μια δύσκολη στιγμή και να μην είναι αυτή πάντα η στάση σου, όμως το «ίσως να περνάω κρίση ηλικίας, με αγχώνει πολύ ο χρόνος που περνάει και όσα δεν έχω καταφέρει» είναι σοβαρό θέμα για να το αφήσεις έτσι, ανεπεξέργαστο. Γιατί να ταλαιπωρείσαι; Πήγαινε σε έναν ειδικό να αρχίσεις να το ξεδιαλύνεις. Αν έχεις κρίση μέσης ηλικίας, κοίταξε να σου περάσει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μιλάς για τον εαυτό σου σα να μην έχεις καταφέρει τίποτα, αλλά εγώ βλέπω μια γυναίκα που κατάφερε να πάει εξωτερικό, να είναι οικονομικά ανεξάρτητη, να αποταμιεύει, να κάνει ταξίδια και να έχει φίλους και ελεύθερο χρόνο. Συμφωνώ σε όλα σχετικά με το θέμα συντρόφου, και δεν έχω να σου πω κάτι πέρα από το να προσπαθείς και να κάνεις υπομονή. Αλλά δε συμφωνώ στον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου.
“Εγώ βλέπω μια γυναίκα που κατάφερε να πάει εξωτερικό, να είναι οικονομικά ανεξάρτητη, να αποταμιεύει, να κάνει ταξίδια και να έχει φίλους και ελεύθερο χρόνο”. Ακριβώς, Φούστα Κλαρωτή, αυτα δεν ειναι καθολου αυτονόητα, θελουν δουλεια και εχουν μεγάλη αξία. Σημασια εχει το πρισμα μεσα απο το οποίο βλεπει κάποιος τον εαυτο του.
Εγώ πέθανα με “τα λιγοστά παραγωγικά χρόνια που της απομένουν”. Εκτός μοιραίου απροόπτου, σύνταξη θα πάρει στα 67 αρα εχει αλλα 32 δημιουργικά χρόνια (θέλει δεν θέλει). Δηλαδη, καταλαβαίνω ως ένα σημείο το αυτομαστίγωμα αλλά λιγοστα δημιουργικά χρόνια στη δουλειά ειναι non issue.
Δημιουργικά χρόνια δεν είναι μόνο της δουλειάς. Μπορείς να σταματήσεις να δουλεύεις στα 50 και να είσαι δημιουργικός. και στα 80 μπορείς να εισαι
Μες στο μυαλό μου είσαι…
Πάντως ετσι οπως είναι γραμμενη η προταση παραπέμει σε δουλεια:”Το μόνο πράγμα που υπάρχει στη ζωή μου είναι η δουλειά, στην οποία δεν πάω πολύ καλά, δεν πρόκειται να πάρω προαγωγή λόγω κοβιντ για άλλα 2 χρόνια, οπότε νιώθω ότι αδικουμαι και χαραμίζω τα λιγοστά παραγωγικά χρόνια που μου απομένουν.”
Που πραγματικά pas de problem, η κριση του 2008 προνόησε για μας, δεν θα παρουμε ποτε συνταξη!
“Τα λιγοστά παραγωγικά χρόνια που σου απομένουν;” Μα σοβαρά τώρα; Στα 35; Μακάρι να μπορούσα να το πω κι εγώ αυτό, που είμαι 47 και μέχρι να βγω στη σύνταξη έχω άλλα 20 χρόνια – και δεν έχω καν δουλειά αυτόν τον καιρό! Δάσκαλε που δίδασκες, βέβαια. Στα 35 μου κι εγώ κάτι τέτοια έλεγα, και σήμερα καταλαβαίνω ότι φταίει και το κοινωνικό πλαίσιο γι’ αυτό. Που σου λέει πως αν δεν έχεις γκόμενο τα άλλα δεν μετράνε. Πως μετά τα 30 είσαι γελοία και ξοφλημένη αν έχεις φιλοδοξίες, ανεμελιά, κάνεις σχέδια για το μέλλον. Πως αν δεν έχεις γκόμενο,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν πήγε εκεί το μυαλό μου ομολογώ, αλλά και πάλι… “λιγοστά;” Δεν είναι 45 χρονών, 35 είναι!
Olivia μην παίρνεις όρκο πως σκέφτηκε κάτι τέτοιο.μπορει και να σκέφτηκε πως τα έχετε πχ.μπορει πολλά άλλα το κυριότερο δεν σε νοιάζει και δεν θα έπρεπε να σε νοιάζει.
Αν με απασχολούσε διαρκώς τι σκέφτονται οι γύρω,δεν θα επιβίωνα ψυχικά.
Και οκ σε ένα βαθμό μας νοιάζει για τους κοντινούς μας ανθρώπους,αλλά όχι και για έναν γείτονα.που κοιτάει επίμονα κιόλας.δεν του έχουν πει πως είναι αγένεια να κοιτάει επίμονα;
Και εσύ θα μπορούσες να σκεφτείς πως σε γουστάρει.
Χαχαχα ε πες το έτσι.ο τύπος μάλλον σε γουστάρει έτσι όπως το περιγράφεις.και είναι τελείως creepy.σε είδε να κοιτάς έναν μπαμπά με το παιδάκι του και έκανε το ίδιο μήπως τον κοιτάξεις κι αυτόν;;
Δοκίμασε την επόμενη φορά να σε δει να κοιτάς 50αρικα.θα τα έχεις στο χέρι σου και προσπάθησε να βουρκωσεις καθώς τα κοιτάς.
Αν τον δεις μετά να κρατάει λεφτά στο χέρι και να σε κοιτάει επίμονα στείλε update.
“Που βλέπεις κάτι παραιτημένους ασχημάντρες να βλέπουν όμορφες και καλογυμνασμένες γυναίκες της ηλικίας σου και να τις αποκαλούν χλευαστικά “τριανταπεντάρες γυμναστηρίου…”” αχ αχ αχ… Ποσες φορες εχω πετυχει στραβοχυμενους καμπουρηδες 35 πλας τυπους με ελαφρυα καραφλα και μπυροκοιλι να κραζουν γυναικες 35 πλας που πανς γυμναστηριο και περιποιουνται τον εαυτο τους… Οι ιδιοι φυσικα ψαχνουν για ταιρι κατι σε μοντελο πασαρελας βικτοριας σικρετ… Και φυσικα σιγα μην βρουν ποτε τετοια γυναικα οποτε αρκουνται στο να κουτσομπολευουν και να ξεκατινιαζονται σχολιαζοντας γυναικες που ουτως ή αλλως δε θα τους ενδοεφεραν..
Ακόμα και αν εμείς δεν είχαμε σκοπό να αισθανόμαστε γεροντοκόρες στα 35 ή στα 45, από τη στιγμή που όλη η κοινωνία μας αντιμετωπίζει έτσι, δεν πιστεύω ότι φταίμε εμείς που το εσωτερικεύουμε. Είναι σχεδόν σαν victim blaming, να λέμε μεταξύ μας ότι έχουμε θέμα που νιώθουμε έτσι. Για την κοινωνία είναι σημαντικό να μας κάνει να αισθανόμαστε γεροντοκόρες για να κάνουμε υποχωρήσεις και να βρούνε να παντρευτούνε και όλοι αυτοί οι προβληματικοί, σαν τον τύπο που περιγράφει η γράφουσα, ανάμεσα στα άλλα.
Το θέμα δεν είναι η “εσωτερίκευση”. Το θέμα είναι ότι αυτός είναι ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο. (Γεροντοκόρη στα 35 της, λίγα παραγωγικά χρόνια, μην γίνει αντροχωριστρα κλπ). Δεν νομίζω ότι αυτά τα πράγματα δεν τα προβάλλει και σε άλλες, παρά μόνο στον εαυτό της. Ναι, οι δομές της κοινωνίας μπλα μπλα , η πατριαρχία κλπ , αλλά ποιος είναι ο φορέας στη τελική των πατριαρχικών σκέψεων της γραφουσης, αν όχι η ίδια η γραφουσα ; Οπότε ναι, γραφουσα, φταις (και)εσύ για αυτές τις βλακείες που ταλανίζουν το μυαλό σου και βρες κανένα καλύτερο ψευδώνυμο να υπογράψεις.
Aten ωωω! Σωστό! Δεν το είχα σκεφτεί έτσι!
Σβήνω και γράφω συνέχεια αλλά τελικά δεν έχω τίποτα να πω. Πέρα από το ότι σε κατανοώ απόλυτα. Και συμπάσχω. Αν κάπως σε παρηγορεί το γεγονός ότι δεν είσαι μόνη…
Οι φίλοι σου που είναι ζευγαρωμένοι έχουν τις δικές τους προκλήσεις, δεν λύνονται τα προβλήματα αν έχεις σχέση. Το λέω επειδή ξεκινάς με παράπονα για τη ζωή σου συνολικά, επαγγελματικά, κοινωνικά. Δεν μπορούμε να ελενξουμε τα πάντα, αλλά μπορούμε πάντα να ψάχνουμε καλύτερη δουλειά, χόμπι που μας ενδιαφέρουν, παρέες που μας ενθουσιάζουν και δεν χρειάζεται καθόλου να σπαταλάμε χρόνο για να εξηγούμε στον κάθε μπλοκαρισμένο εγκεφαλικά βλάκα γιατί θέλουμε προφυλακτικό. Είναι 10 λεπτά στα οποία θα έκλεινες άλλο ραντεβού ή θα έψαχνες ποια ταινία θα δεις. Δεν το λέω επειδή δεν πρέπει να έχουμε χρόνο να γλύψουμε τις πληγές μας,… Διαβάστε περισσότερα »
Νσ προσθέσω στην απάντηση ότι τα tinder ραντεβού είναι πάντα μια ευκαιρία να πας στο καινούριο εστιατόριο ή μπαρ της περιοχής ή γενικώς να “κλείσεις” σε μέρη που άντε να ξεκουνήσεις την παρέα
Πρέπει πρώτα να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου και δεν είσαι. Έχεις μια λίστα με πράγματα που θεωρείς ότι θα έπρεπε να έχεις κάνει και στεναχωριέσαι που δεν την πληροίς. Και περνάνε τα χρόνια και αντί να δεις αν σου ταιριάζει όντως αυτή η λίστα, περιμένεις πότε θα κάνεις τσεκ στο επόμενο τασκ. Ναι, κυκλοφορεί σαβούρα έξω, το ξέρουμε όλες, η ψαλίδα ανάμεσα σε αυτά που έχουν οι άντρες να προσφέρουν και σε αυτά που πλέον θεωρούμε δεδομένα εμείς ανοίγει ολοένα και περισσότερο. Όμως μην αφήνεις τη ζωή να περνάει από μπροστά σου επειδή δεν έχεις έναν άντρα να… Διαβάστε περισσότερα »
Γατί είναι ο μόνιμος φόβος μου, τι θα σκέφτομαι σε 5 χρόνια από τώρα αν δεν κάνω αυτά που θέλω από φόβο ή ανασφάλεια ή αναβλητικότητα ή οτιδήποτε αντιμετωπίσιμο. Ζούμε δύσκολη φάση η αλήθεια είναι όμως, δεν έχει κουράγιο ο κόσμος. Την καταλαβαίνω την κοπέλα. Υπομονή.
Κατανοούμε όλοι νομίζω τη δυσκολία του να ψάχνεις ένα σύντροφο με τον οποίο να είστε συμβατοί και να έχετε μία ισότιμη σχέση μέσα στην ατελείωτη σαβούρα που κυκλοφορεί..το μόνο που έχω να σου πω είναι το εξής: μην θεωρείς ότι οι γύρω σου τα έχουν καταφέρει καλύτερα ή είναι πιο ευτυχισμένοι, επειδή είναι «ζευγαρωμένοι»..Υπάρχει πολλή δυστυχία και στους «ζευγαρωμένους» και πολλή μοναξιά μέσα στις σχέσεις, ίσως περισσότερη απ όταν είσαι single από επιλογή
Ποτέ δεν θα το καταλάβω αυτό, να σου λέει κάποιος τον πόνο του που νιώθει μόνος και να του λες καλά, μην νομίζεις ότι κι αυτοί που έχουν σχέση είναι καλά ή δεν νιώθουν μόνοι. Ε, ας χωρίσουν τότε να είναι κι αυτοί ευτυχισμένοι singles από επιλογή, ποιος τους εμποδίζει?
Γιατί η κοπέλα της ερώτησης βγάζει λίγο ότι η πηγή όλων των προβλημάτων της είναι η έλλειψη συντρόφου. Και ότι τα προβλήματά της θα λυθούν μόλις τον βρει.
Εμένα δεν μου έβγαλε αυτό. Μου έβγαλε ότι την βασανίζει τόσο η έλλειψη συντρόφου που τα βλέπει όλα μαύρα. Περνάμε τέτοιες περιόδους, ανθρώπινο είναι.
Γιατί αυτός που λέει ότι είναι δυστυχισμένος γιατί είναι μόνος βασίζεται στο ότι οι άλλοι που δεν είναι μόνοι είναι πιο ευτυχισμένοι από αυτόν. Αν βασιζόταν ότι όλοι όσοι είναι ζευγαρωμένοι είναι πιο δυστυχισμένοι από αυτόν αλλά παρόλα αυτά θα ήθελε να έχει κάποιον να μοιράζεται τη δυστυχία και να τον τυραννάει, πάω πάσο. Είναι προφανές τι πιστεύει η γράφουσα. Εγώ πχ που πιστεύω ότι οι πιθανότητες είναι κατά τουλάχιστον 70-80% ότι θα ήμουν πιο δυστυχισμένη σε σχέση παρά μόνη μου, έχω αποδεχτεί μια χαρά το ενδεχόμενο να είμαι όλη μου τη ζωή μόνη μου και δεν με πειράζει καθόλου.… Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάγκη για συντροφικότητα ή τη νιώθεις ή δεν την νιώθεις. Αν εσύ νιώθεις ότι θέλεις έναν σύντροφο δίπλα σου δεν θα σταματήσεις να το νιώθεις και εκατό δυστυχισμένα ζευγάρια να δεις γύρω σου. Οι οποίοι προφανώς για να μην χωρίζουν δεν είναι και τόσο δυστυχισμένοι (ή έστω πιο δυστυχισμένοι απ’ ότι θα ήταν αν ήταν singles) εκτός πια αν αρέσκονται στην δυστυχία, οπότε πάω πάσο. Λέτε η γράφουσα να μην ξέρει ότι δεν είναι καλές όλες οι σχέσεις, πρώτη φορά να το ακούει?
Οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι δυστυχισμένοι σε μία σχέση δεν χωρίζουν ή τους παίρνει πάρα πολύ χρόνος για να το κάνουν για πάρα πολλούς λόγους: ο φόβος του αγνώστου, του να μείνουν μόνοι τους, ότι μπορεί να μην υπάρχει καλύτερα, ότι τι θα πουν οι άλλοι, θα τους αποκλείσει η κοινωνία, δεν θα μπορούν να επιζήσουν οικονομικά, δεν έχουν κάποιον να τους φροντίσει, δεν συνειδητοποιούν τις ανάγκες τους ή ότι ο άλλος είναι κακοποιητικός, έχουν ανασφάλειες, κοκ.
Έχω δυο παραδείγματα : η μάνα μου πρόσφατα μίλαγε με δυο φίλες της, η μια έχει γιο γύρω στα 37 και η άλλη έχει κόρη γύρω στα 35. Και οι δυο τους βρίσκονται σε μακροχρόνιες σχέσεις (αυτός 11 χρόνια και αυτή 7). Και οι δυο φίλες της μάνας μου καθώς έλεγαν τα νέα τους όταν έφτασε η κουβέντα για τα νέα των παιδιών τους, της εξέφρασαν, τα vibes δηλαδή ήταν ότι αν συναντούσαν, αυτός μια άλλη κοπέλα και αυτή έναν άλλο γκόμενο ήταν έτοιμοι να χωρίσουν. Δηλαδή στο τσακ είναι απλά θέλουν και οι δυο να βρεθεί κάποιος που θα… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι, Olivia. Εγώ σε όσους μου λένε τέτοια απαντάω στην ψύχρα “ωραία, γιατί δεν χωρίζεις τότε να βρεις κι εσύ την ησυχία σου”? Κι εκεί βλέπεις το σοκ και τον πανικό τους στην προοπτική να μείνουν μόνοι.
Xthesini, η απάντηση σε αυτό μπορεί να είναι, γιατί φοβάμαι να μείνω μόνος/η ή γιατί βλέπω τι κυκλοφορεί εκεί έξω και κάθομαι στ αυγά μου.Αυτό δε σημαίνει ότι εγώ περνάω τέλεια και έχω λύσει όλα μου τα θέματα. Σημαίνει ότι έχω άλλου είδους θέματα από αυτά που έχεις εσύ που είσαι ελεύθερος. Δε θα βγάλουμε τα πρόβληματά μας να τα μετρήσουμε, να δούμε ποιος τα έχει μεγαλύτερα…Δίνουμε μια άλλη οπτική στη γράφουσα η οποία μπαίνει στην κουνελότρυπα της αυτολύπησης και θεωρεί τον εαυτό της αποτυχημένο επειδή στα 35 δεν έχει σχέση…Ε όχι δε καθορίζει μονο η σχέση την ευτυχία μας… Διαβάστε περισσότερα »
Eξαρτάται τι σημαίνει το “singles από επιλογή”:
α) μένουμε μόνοι επειδή δε θέλουμε να είμαστε με κανέναν ποτέ, είμαστε καλά με μόνη παρέα τον εαυτό μας και δε θέλουμε να αλλάξει αυτό
ή
β) μένουμε μόνοι επειδή δε βρίσκουμε κάποιον κατάλληλο για μας?
Και τα 2 περιλαμβάνουν την έννοια της επιλογής, αλλά το β είναι κάπως “αναγκαστική” επιλογή, επομένως τι επιλογή είναι?
Το “single από επιλογή” για μενα είναι το α. Ξεκάθαρα.
Πάντως η γραφουσα αν καταλαβα καλα, μενει μόνη γιατι δε βρισκει καποιον που να ειναι καταλληλος ή έστω “υποφερτος”..
Πρέπει να αλλάξεις τον εσωτερικό σου διάλογο, αυτά που λες στον εαυτό σου. Νομίζω ότι είσαι γεμάτη παρωχημένες, προβληματικές πεποιθήσεις και αυτό μόνο κακό μπορεί να σου κάνει. Δες αυτά που γράφεις: “Το μόνο πράγμα που υπάρχει στη ζωή μου είναι η δουλειά, στην οποία δεν πάω πολύ καλά”, ” Ίσως να περνάω κρίση ηλικίας, με αγχώνει πολύ ο χρόνος που περνάει και όσα δεν έχω καταφέρει.”, “Όσο μεγαλώνω , τα περιθώρια στενεύουν γιατί όλοι βρίσκουν κάποια”, “δεν θέλω να κλέψω τον άντρα κάποιας” (!!) και το καλύτερο φυσικά, υπογραφή γεροντοκόρη. Αν μια φίλη μου μίλαγε έτσι για μένα δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές μιλάμε στον εαυτό τόσο σκληρά όσο δεν θα μιλούσαμε ούτε στον χειρότερο εχθρό μας…
Ναι και είναι πολύ άδικο αυτό. Αν ακούγαμε πραγματικά αυτά που λέμε στον εαυτό μας πολλές φορές, θα αναγνωρίζαμε το μεγαλύτερο μας εμπόδιο.
Έτσι είναι 😔
Όντως τραγική, Olivia. Πολύ λυπάμαι. Οι περισσότερες από εμάς όπως και η γράφουσα είμαι σίγουρη ότι έχουμε γαλουχηθεί από μικρές ηλικίες και κοντινούς μας ανθρώπους, με αντιλήψεις που μας παιδεύουν για χρόνια. Για αυτό θεωρώ σημαντικό να αλλάξουμε το αφήγημα και βρίσκω χρήσιμο να τσεκάρουμε αυτά που σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας μέσα από το πρίσμα του αν θα λέγαμε σε κάποια φίλη μας, κάποια που αγαπάμε.
Και βέβαια είναι τραγική! Λυπάμαι που έχεις ακούσει τέτοιες κουβέντες αλλά χαίρομαι που δεν τις πίστεψες!
Αχ Olivia! Και εμένα μια θεία μου έλεγε την ξαδέρφη μου από τα 25 “γεροντοπροβάτα”. Να γελάς και να κλαις δηλαδή.
Κοπέλα μου, καταρχάς το ότι έχεις καταφέρει να μένεις στο εξωτερικό, να είσαι οικονομικά ανεξάρτητη και να κάνεις ταξίδια, αυτό είναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Εσύ μπορεί να το προσπερνάς και να το θεωρείς δεδομένο αλλά για κάποιους το να μπορέσουν να ζήσουν έξω, να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι και να κάνουν ταξίδια, είναι όνειρο και στόχος ζωής. Μπορώ να σε νιώσω για αυτό που λες για το κομμάτι της συντροφικότητας. Αυτό πίστεψέ με, το νιώθουμε όλοι λίγο πολύ, ανεξαρτήτως ηλικίας. Όπως νιώθεις εσύ, έτσι νιώθει κι ένα 16χρονο, ένα 20χρονο κλπ. Το να θέλεις συντροφικότητα είναι ανθρώπινο. ΟΜΩΣ είναι πολύ πολύ… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτο με το οτι κ η εφηβεια κ η πρωτη νιοτη εχουν ιδιες δυσκολιες με τις ”κρισεις” μεγαλυτερων ηλικιων ισχυει πολυ περισσοτερο απ’οσο καποιοι πιστευουν…η μαλλον, απ’οσο καποιοι θυμουνται. Ολες οι μεταβατικες φασεις ζωης κ οι αναθεωρησεις περιλαμβανουν το ζορι τους. Κ ενα παιδακι 5 χρονων ακομη, μπορει να εχει ενα 2χρονο αδελφακι κ να το βλεπει κ να νοσταλγει την περιοδο που ηταν κ το ιδιο πιο μωρο κι οχι παιδι. Εγω ειμαι 19μισι κ ναι, περναω κριση ηλικιας. Ισως ακουγεται αστειο αλλα σκεφτομαι οτι πλησιαζω τα 20 κ με πιανει ενα freak out. Ωστοσω η λογικη (τις στιγμες… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς! Όλοι περνάμε κρίσεις ανεξαρτήτως ηλικίας. Είναι τόσο μα τόσο ανθρώπινο. Υπάρχουν ματαιώσεις και απογοητεύσεις σε όλες τις ηλικίες και τρώμε τρελές φρίκες. Πχ εγώ στα 15 νόμιζα ότι επειδή δεν είχα ζήσει κάποια πράγματα μέχρι τότε δεν θα τα ζούσα ποτέ, το ίδιο και στα 20 , μετά στα 30 κλπ. Πλέον είμαι πιο συνειδητοποιημένη και λέω δεν πειράζει που δεν τα έζησα απλά έτσι τα έφερε η ζωή (δεν το λέω μοιρολατρικά). Η ζωή μπορεί να είναι συναρπαστικά όμορφη και φριχτά άσχημη ταυτόχρονα. Η πανδημία νομίζω το απέδειξε αυτό και έφερε στο φως όλες τις ματαιώσεις. Εγώ πλέον… Διαβάστε περισσότερα »
Μπραβο!! Μακαρι να ειχα φτασει κ γω σ’αυτο το σταδιο…εγω εχω μια ταση να περιμενω ξαφνικες ανατροπες στη ζωη μου που θα την κανουν καλυτερη. Αλλα κ γω τελευταια εχω μαθει να μην πτοωμαι τοσο πολυ απο ρηγματα κ αποτομα ends of stories ανθρωπινων σχεσεων, να μη βιαζομαι να νιωσω για εναν ανθρωπο οτι ειναι ο τελειος υποψηφιος συντροφος / ο τελειος φιλος/ η κολλητη / αυτο το ενα κ μοναδικο ατομο απ’την οικογενεια μου με το οποιο θα εχουμε παντα τις καλυτερες σχεσεις. Οπως επισης κ να μην πλασαρω τον εαυτο μου πολυ διαφορετικα για να μη χασω καποιον… Διαβάστε περισσότερα »