Αγαπημένη Λένα και σχολιαστές, χαιρετώ. Η ερώτησή μου δεν αφορά εμένα αποκλειστικά, αλλά έχει σχέση με μια καλή μου φίλη, ας την πούμε Μ. Σας δίνω λίγο το πλαίσιο για να καταλάβετε, με τη Μ. είμαστε πολύ αγαπημένες φίλες από τα 18(είμαστε 30). Στην αρχή ήταν λίγο το “μωρό” της παρέας να το πω, ήταν λίγο κακομαθημένη και ήθελε να γίνεται το δικό της, νομίζω έτσι είχε μάθει από την οικογένειά της, αλλά τίποτα τρομερό γενικά. Στη μεταξύ μας σχέση, παλαιότερα που ήμασταν μικρότερες και στην ίδια πόλη και βρισκόμασταν πολύ, υπήρχε ένα φροντιστικο μοτίβο από μεριάς μου. Το οποίο δεν με ενοχλούσε, δεν το λέω για αυτό, απλά το περιγράφω. Πχ θα ερχόταν από μένα να της μαγειρέψω, να κοιμηθεί, ή όταν είχε ένα πρόβλημα πάντα με αναζητούσε να τη συμβουλεύσω ή απλά να κάνουμε παρέα. Γενικά, ήταν και είναι ένας πολύ τρυφερός άνθρωπος με μια παιδικοτητα, η οποία σε κάποια πράγματα εκνεύριζε λίγο (ανωριμότητα), αλλά σε άλλα ήταν και πολύ ωραία, όπως η τρυφερότητα και η αθωότητα που είχε. Αυτό το μοτίβο το είχε και στις σχέσεις της, δεν μπορούσε να μείνει χωρίς σχέση, ζήτημα από τα 18 που την ξέρω να έχει μείνει λίγους μήνες σινγκλ και πάντα ήταν κάπως έτσι, με το αγόρι να την “φροντίζει”. Ξέρω οτι το φροντίζει είναι λέξη τζιζ για το σάιτ αλλά δεν ξέρω και πώς αλλιώς να το πω. Πάμε τώρα στο σήμερα. Η μικρή Μ. μεγάλωσε και έχει κάνει άλματα στην προσωπικότητά της, διατηρεί βέβαια κάποια στοιχεία από αυτά που ανέφερα, αλλά γενικά έχει ωριμάσει, είναι πιο ήρεμη και όχι τόσο ανασφαλής και χαίρομαι πολύ για αυτή. Έχει παντρευτεί κιόλας τα τελευταία δύο χρόνια και φαίνεται ευτυχισμένη. Από ότι μου έχει πει, όχι τώρα άμεσα, αλλά γενικά, στα σχέδια τους είναι να κάνουν παιδάκι. Και μετά από αυτή τη σεντοναρα έρχομαι επιτέλους στο θέμα. Λένα μου, φοβάμαι ότι το έχει πολύ εξιδανικευμένο στο μυαλό της. Δεν λέω ότι είναι χαζή ή ανίκανη να λάβει μια απόφαση για τον εαυτό της, λέω αυτό που έχουμε διαβάσει και εδώ πόσες φορές, ότι νομίζω ότι δεν είναι προετοιμασμένη για το τι δυσκολίες μπορεί να φέρει ένα παιδί. Κι εγώ, μέχρι να διαβάσω ιστορίες γυναικών, στο Α,μπα κυρίως, δεν ήμουν. Φοβάμαι μην πελαγωσει και φρικαρει, από την άλλη δεν με ρώτησε, μόνη μου τα σκέφτομαι όλα αυτά και το πιθανότερο είναι να λέω βλακείες και να ανταπεξέλθει άριστα όπως οι περισσότεροι άνθρωποι όταν γίνονται γονεις. Επίσης θα έχει και πατέρα το παιδί, προφανώς, δε θα είναι μόνη της αλλά εμένα κυρίως η φίλη μου με νοιάζει. Κάνω και λίγο πλάκα, αλλά λέω η Μ. γκρινιάζει ακόμα αν πεινάει ή νυστάζει αμα έρθει το μωρό ποιος θα πρωτογκρινιαζει;; Από την άλλη σκέφτομαι υπάρχει κάτι να κάνω; Πρέπει κάτι να κάνω; Μήπως νομίζω ότι είμαι ανώτερη και πιο έξυπνη και μιλάω εκ του ασφαλούς ενώ δεν έχω παιδιά; Σε καμία περίπτωση δεν λέω πάντως ότι δεν είναι ικανή να τα μεγαλώσει, απλά νομίζω ότι ειδικά αν το μωρό είναι δύσκολο θα της έρθει νταμπλας από όσο την ξέρω. Για πείτε.
Είναι πιθανό να της έρθει ταμπλάς, αν και είναι αδύνατο να προβλέψεις τι θα γίνει. Ό,τι και να γίνει είναι δική της δουλειά και μόνο δική της, ούτε πρέπει κάτι να κάνεις, ούτε υπάρχει κάτι να κάνεις. θα βρει και πάλι έναν τρόπο για να τη φροντίσουν, μην ανησυχείς, ανησύχησε για τον εαυτό σου που έχεις αναλάβει αυτόν τον ρόλο τόσα χρόνια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτή είναι μια ερώτηση που αν την είχες κλείσει με το γνωστό “Είμαι υπερβολική;” θα σου έλεγα “Ναι!”. Η φίλη σου έχει επιβιώσει και έχει εξελιχθεί μια χαρά, όπως λες. Έχει παντρευτεί και ετοιμάζεται κάποια στιγμή να κάνει και παιδί. Την ανησυχία σου δεν την καταλαβαίνω, να είμαι ειλικρινής. Φοβάσαι πως θα τα βρει και σκούρα με το παιδί; Δεν έχω ακούσει μητέρα που δεν τα βρήκε σκούρα ή που δεν ταλαιπωρήθηκε μεγαλώνοντας ένα παιδί. Οι άνθρωποι δεν κάνουν οικογένεια για να ξεκουραστούν. Νομίζω πως λίγο αδικείς τη φίλη σου θεωρώντας τη τόσο αφελή και ευαίσθητη. Εμένα μου βγάζει μια… Διαβάστε περισσότερα »
Θα γίνω πάλι η κακιά της παρέας. Διακρίνω ζήλια. Και σύνδρομο του σωτήρα ίσως
Ζήλια για ποιο πράγμα ακριβώς;
Κοσμική Νεράιδα μας μιλάει για τη φίλη της σε ένα κατεβατό και η αφορμή είναι ότι η φίλη παντρεύτηκε και κάποια στιγμή στο μέλλον θέλει να κάνει παιδί. Δηλαδή ζωή δεν έχει η γράφουσα; Σκέφτεται από τώρα, τι θα κάνει η φίλη της, η οποία έχει παντρευτεί, μένει αλλού και δεν της έχει παραπονεθεί για κάτι. Η κοπέλα δηλαδή εδώ έχει δημιουργήσει θέμα από το πουθενά. Απλώς θεωρεί αυθαίρετα ότι η φίλη της δε μπορεί να φροντίσει ένα μωρό. Εγώ θεωρώ ότι ζηλεύει που η φίλη της δεν την έχει πλέον ανάγκη γι αυτό και θέλει να δημιουργήσει θέμα.
Δεν είναι κακία, κι οφείλω να το παραδεχτώ πως έχω αισθανθεί κι εγώ τέτοιο “παράπονο” και ζήλια απέναντι σε φίλες/γνωστές που ήταν πάντα οι πριγκίπισσες του μπαμπά/συντρόφου/κολλητού/κολλητής. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως δεν θα άντεχα να κάνω συνειδητά το trade-off της αυτοκυριαρχίας μου με λίγο ντάντεμα και βόλεμα, καθώς κι ότι αυτοί οι άνθρωποι, όταν χάσουν το φροντιστή τους, καταρρέουν ψυχολογικά και οι απλές υποχρεώσεις της καθημερινότητας τους φαίνονται αβάσταχτες.
Tl;dr αυτό το τσίμπημα ζήλιας είναι πολύ φυσιολογικό, αρκεί να το ξεπερνάμε γρήγορα
και εγώ το εισέπραξε αυτό! πώς οι γλυκούλες και μη ανεξάρτητες μπορούν να προχωρήσουν την ζωή τους;
Μηπως να αναρωτηθεις εσυ γιατι νιωθεις οτι πρεπει να πεις σε ολους μας ποσο ανωριμη ειναι η φιλη σου? Δεν μιλας καν για το αν το μωρο θα μεγαλωσει σε ενα υγιες περιβαλλον, απλα οτι “η φιλη μου ειναι ανωριμη”. Μπορει να ειναι ολα αυτα που πιστευεις αλλα ειναι και ενηλικας, θελει δεν θελει, θα μαθει με το δυσκολο οκ, end of story. Εχω κακη μερα και το πηρα τοσο στραβα..;
Όχι κι εγω ετσι το πηρα, σε ολο το κειμενο αυτο ελεγε, ποσο ανωριμη ειναι η φιλη. Γενικως δε την εκτιμα και πολυ.
Η ανατροφη ενος παιδιου ειναι σιγουρα μια πολυ δυσκολη υποθεση που θελει κοτσια κ αντοχες. Αν δεν εχεις ξεπερασει δικα σου κολληματα κ προσωπικες ανησυχιες κ εντονες συναισθηματικες αναγκες ισως δεν εισαι ετοιμος/η να μεγαλωσεις ενα παιδι. Εγω συχνα οποτε μπουχτηζω πολυ ψυχολογικα απο δικα μου θεματα κ αγωνιες η δε μπορω να διευθετησω τις σκεψεις κ την καθημερινοτητα μου για λογους που δεν ειναι κι οι πιο σοβαροι του κοσμου, παραλληλα σιγουρευομαι για το ποσο πολυ δε βιαζομαι να κανω οικογενεια…ποσο πολυ θελω να το καθυστερησω (αν το επιθυμησω πολυ καποτε), για να ειναι ολα οκ κ να το… Διαβάστε περισσότερα »
“να ανταπεξέλθει άριστα όπως οι περισσότεροι άνθρωποι όταν γίνονται γονεις” να το συζητήσουμε λίγο αυτο; (προφανώς δε παει για τη φίλη σου, δεν την γνωρίζω)
Καλά αυτό θέλει μεγάλη κουβέντα. Περίμενα να το σχολιάσει η Α μπα, αλλά μάλλον ήθελε να εστιάσει στο ότι δεν είναι δική της δουλειά να ασχολείται αν είναι έτοιμη να γίνει μητέρα η φιλη της.
Ξέρεις κανέναν που δεν του εχει έρθει νταμπλας, δηλαδη;
Σαν τι να κάνεις δηλαδη; Να της δώσεις ενημερωτικο φυλλάδιο; Λογικά η φίλη πρέπει να έχει δει/ακουσει τι περιλαμβάνει η μητρότητα λίγο πολύ εκτος αν ζει σε σπηλιά τις τελευταιες δεκαετίες. Κάτι μου λέει ότι η φίλη εχει βρει ενα μοτίβο συμπεριφοράς που ειναι πολύ βολικό και αποτελεσματικό για την ίδια. Μπορεί να τα βρει μπαστούνια, μπορεί όμως το μοτίβο αυτό να τη “σώσει”. Μπορώ να φανταστώ λοιπόν τη φίλη σου πιο εύκολα να απαιτεί από το σύζυγο να αναλάβει τις ευθυνες του σε σχέση με μια άλλη κοπέλα που θα σκεφτεί οτι πρέπει να το υπομείνει κι αυτό. Μπορεί… Διαβάστε περισσότερα »
Να παρακινδυνέψω λίγο και να πω ότι ίσως ζηλεύεις λίγο την φίλη σου? Την παιδικότητα, την αφέλεια, ότι ίσως θεωρείς ότι πάντα είχε ένα δίχτυ προστασίας? Και το γεγονός ότι εσένα σε αγχώνουν όλα αυτά, ενώ εκείνη δεν δείχνει να χαμπαριάζει σε αγχώνει? Καταρχάς δεν είναι δικιά σου δουλειά, ο κάθε άνθρωπος είναι υπέυθυνος για τις επιλογές του. Από εκεί και πέρα, έχω φίλες που θέλαν πολύ συνειδητά παιδιά και μόλις ήρθαν χρειάστηκαν χρόνο για να τα καταφέρουν με τα νέα δεδομένα και άλλες που θα μπορούσες να πεις ότι πήραν την απόφαση ελαφρά την καρδία χωρίς να έχουν καταλάβει… Διαβάστε περισσότερα »
Ο νταμπλάς έρχεται σε εκείνους που νιώθουν ότι έχουν τον απόλυτο έλεγχο, και μια ζωή συντρέχουν τους άλλους ώς ‘στοργικοί γονείς’. Επειδή αυτό είναι αδύνατον να γίνεται πάντοτε, έρχεται η ώρα που και οι ώριμοι/αυτάρκεις έχουν ανάγκη απο ένα χέρι βοηθείας. Συνήθως όμως, επειδή πάντα το αρνιόντουσαν και έδειχναν να μην το χρειάζονται, την κρίσημη στιγμή δεν βρίσκεται κανένα πρόθυμο χέρι…και τότε μαζί με την κούραση, εμφανίζεται η μοναξία και ένα τεράστιο αίσθημα αδικίας. Ας μην ξεχνάμε τον εαυτό μας, κι όσο κι αν απολαμβάνουμε να φροντίζουμε τους άλλους, ας ζητάμε και ας απολαμβάνουμε και την δική τους τη φροντίδα… Διαβάστε περισσότερα »
Το κείμενο μου έβγαλε τρομερή υποτίμηση . Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ανησυχήσει για τον εαυτό της η γραφουσα όπως λέει η Αμπα γιατί πουθενά δεν φαίνεται ότι η δυναμική της φιλίας τους την ενοχλεί. Εγω αντιθέτως πιστεύω ότι έχει υιοθετήσει πλήρως στη σχέση το ρόλο του ατόμου που φροντίζει όπως επίσης και το ρόλο του ατόμου που “ξέρει καλύτερα “. Ρόλος γονιού σαν να λέμε. Λογικά βέβαια κι η φίλη της δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με αυτό, αλλιώς δεν θα έκαναν παρέα τόσα χρόνια. Αναγνωρίζεις οτι η φίλη σου ,στα 30 της πλέον δεν μιλάμε για κορίτσι που μόλις… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά δεν μου φαίνεται να αποδέχεται πλήρως το οτι η φίλη έχει εξελιχθεί. Από το κείμενο της μου φαίνεται οτι προτιμάει να επιμείνει στην αφήγηση που έχει δημιουργήσει από τα 18 τους, εξου και το οτι επιλέγει να μας συστήσει τη φίλη μέσω της σχέσης που είχαν τότε.
Εξάλλου νιώθει ακόμα οτι με κάποιον τρόπο η φίλη χρειάζεται τη καθοδήγηση της, ακόμα και για ένα θέμα που δεν την αφορά, και δεν της έχει καν ζητηθεί η άποψη.