Αγαπημένη Λένα/ Φαίνια, Brace yourselves, έρχεται θέμα πιο παλιο κι από τις πέτρες. Ο σύντροφος μου θέλει παιδιά. Εγώ όχι, τουλάχιστον όχι στο άμεσο μέλλον και δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι θα θελήσω για λόγους που έχω πολύ ξεκάθαρους στο μυαλό μου και σχετίζονται με δικά μου βιώματα ως παιδί και με την καθημερινότητα μιας οικογένειας με μωρό. Δεν έχω αμφιβολίες για τη συνεισφορά του συντρόφου μου στο ρόλο του πατέρα. Είμαστε σε μια ισότιμη σχέση στα early και late 30s εγώ κι εκεινος αντίστοιχα. Πάνω από όλα αισθανομαι ότι θα χάσω την ανεξαρτησία μου, θα γίνω ευάλωτη. Μου αρέσουν τα παιδιά αλλά το κομματι της εγκυμοσύνης δεν μου φαίνεται καθολου χαριτωμένο. Ώρες ώρες εύχομαι να είχε παιδί από πριν (σας παρακαλώ μην με φάτε στα σχόλια). Το συζητάμε και έχω κλάψει πολύ συνειδητοποιώντας αυτή την ασυμβατότητα και ποσό σημαντική είναι. Γνωρίζω ότι οι επιλογές είναι να πάρει κανείς τον δρόμο του ή να ζήσει με μια απόφαση που δεν στηρίζει πληρως. Με διαβεβαιώνει ότι μαζί μου θέλει να ζήσει, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι πολύ κακή ιδέα να σπρώξουμε ένα τέτοιο πράγμα κατω από το χαλί και να κατηγορήσουμε ο ένας τον άλλον σε λίγα χρονια. Δε θέλω αυτήν την εξέλιξη. Σκεφτόμαστε ότι ΑΝ υπάρχει μια κάποια λύση, αυτή είναι η θεραπεία ώστε να σκάψουμε ούτε κι εγώ ξερω που ακριβώς (στις φοβίες μας; στα θέλω μας;), ίσως να διαχειριστούμε το πένθος μας ή να καταλήξουμε στο ότι δεν πρέπει να συνεχίσουμε μαζί. Είναι αυτό ένα θέμα για θεραπεία; Και αν ναι, από κοινού ή ξεχωριστά και ποια μέθοδος είναι η κατάλληλη; Διαβάζω και ψαχνω αλλά είμαι χαμένη. Σας υπερευχαριστώ και σας στέλνω τα φιλια μου από τον σκοτεινό σκανδιναβικό βορρά
-— πείτε μου που να πάω κι έφυγα όπως είμαι
Οι επιλογές δεν είναι να χωρίσετε ή να ζήσει με μία επιλογή που δεν στηρίζει πλήρως. Υπάρχει και η επιλογή να μείνει μαζί σου και να το στηρίζει πλήρως, χωρίς να σπρώχνεται κάτι κάτω από το χαλί.
Η θεραπεία για σένα θα χρειαζόταν για να πειστείς ότι κάποιος μπορεί να αλλάξει γνώμη για κάτι τέτοιο επειδή γνώρισε τον αντίστοιχο κατάλληλο σύντροφο. Αυτό μπορείς να κάνεις για σένα. Αυτός, αν νιώθει ότι ματαιώνεται ή αν δεν είναι σίγουρος για το τι θέλει ή αν χρειάζεται να πενθήσει το όνειρο που είχε ή για οποιονδήποτε δικό του λόγο, πάντως για δικό του λόγο.
Και οι δυο να κάνετε συνδυαστικά θα χρειαζόταν αν η σχέση σας έχει πρόβλημα και θέλετε να το λύσετε από κοινού. Έχει;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Βρέθηκα κι εγώ σε αντίστοιχη κατάσταση με σένα. Εγώ και ο φίλος μου είμαστε και οι δύο στα early thirties και σε μακροχρόνια σχέση. Εγώ δε θέλω παιδιά, για λόγους παρόμοιους με αυτούς που περιγράφεις (καθημερινότητα, τρόπος ζωής, παιδικά βιώματα, κλπ). Ο φίλος μου όταν το συζητήσαμε είπε οτι θα ήθελε πάρα πολύ να έχει παιδιά, τα αγαπάει, τα πάει καλά μαζί τους, του αρέσει η ιδέα να έχει οικογένεια. Εγώ ήμουν ειλικρινής σχετικά με τις προθέσεις μου, και παρόλο που απογοητεύτηκε εκείνη τη στιγμή, η απόφασή του ήταν οτι προτιμάει να είμαστε μαζί και ας μη κάνει παιδιά, μπορεί… Διαβάστε περισσότερα »
Ώπα λίγο γιατί μπερδεύτηκα.
Αφού δεν υπάρχει κοινό όραμα ευτυχίας, πως δεν υπάρχει πρόβλημα στη σχέση ;
Ο ένας θέλει παιδί κι η άλλη όχι. Δεν είναι αυτό πρόβλημα; Και μεγάλο κιόλας;
Για τους άντρες είναι πιο εύκολο να θέλουν παιδιά. Δεν τους χρεώνει η κοινωνία απόλυτη ευθύνη και καθήκον εφ’ όρου ζωής, ούτε αστυνομεύει το σώμα και τις πράξεις τους, ούτε ο γονεϊκός τους ρόλος επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα. Στο μυαλό μου και την εποχή μου φάνταζε σαν την απόλυτη παγίδα η μητρότητα. Ξέρω ότι με τον κατάλληλο άνθρωπο δεν είναι έτσι, έχω φίλους που είναι ισότιμοι γονείς, αλλά έχω δει και άντρες να αλλάζουν προς το πατριαρχικότερο μετά την έλευση παιδιού. Εξακολουθεί όμως η κοινωνία να πιέζει τις γυναίκες να γίνουν μάνες και μετά πως πρέπει να είναι ως μάνες.
Δεν θα σε φάει κανείς στα σχόλια. Εγώ π.χ. σε καταλαβαίνω απόλυτα. Και όχι μόνο εγώ. Είναι πολύς κόσμος εκεί έξω με παρόμοιες ανησυχίες. Το τι θα κάνεις εξαρταται από εσενα και τον σύντροφό σου.
Ως προς το “θα γίνω ευάλωτη”, προσωπική μαρτυρία από το δικό μας ζευγάρι που αποφάσισε από κοινού να μην κάνει παιδί, : όταν άρχισε η κρίση των μνημονίων, παρά το γεγονός ότι αρχικά έχασα το 70% του τζίρου μου ως ελεύθερος επαγγελματίας ενώ τα έξοδά μου αυξήθηκαν, χωρίς παιδιά, νοιώθαμε πολύ πιο ελεύθεροι κι “ανάλαφροι” σε σχέση με φιλικά ζευγάρια με παιδιά που δέχθηκαν τεράστια πίεση. Χωρίς παιδί, εκτός από λιγότερο “ευάλωτος”, είσαι και πολύ περισσότερο ελεύθερος. Βέβαια, καλό είναι να το θέλουν και οι δύο. Παρεμπιπτόντως, εάν ο σύντροφός δεχθεί να μείνει μαζί σου χωρίς παιδί, θα μπορούσε να… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν χρειάζεται να πιεστείς για παιδί ενώ δεν θέλεις. Αν ο σύντροφός σου σ αγαπάει και σε στηρίζει, θα πορευτεί με την απόφασή σου χωρίς να το διαλύσετε ή να σπρώξετε κάτι κάτω απ’το χαλί.
Αγαπητη γραφουσα σε νιωθω! Δεν εισαι μονη! Εκανα ενα σχολιο στο προηγουμενο ποστ που τελικα ισως επρεπε να μπει εδω. Δεν ξερω και εγω πως να προσεγγισω το δικο μου θεμα και ο ιος δεν βοηθαει. Απο τη μια ειναι το “Δεν θελω παιδι. Γιατι δηλαδη να ψαχτω για το αν ισχυει?” και απο την αλλη ” Δεν θα νιωσεις ποτε σιγουρη για μια τετοια κινηση. Να δεις που θα το κανεις κ θα τρελαθεις!”.
Σ στελνω φιλια απο την χιονισμενη Φρανκφουρτη!
Απαντήσεις:
1. Νιώθω αρκετά σίγουρη για να ΜΗΝ μπω στη διαδικασία
όχι μόνο απόκτησης παιδιού αλλά ούτε καν αμφισβήτησης
της απόφασής μου αυτής.
2. Κι αν το κάνω και ΔΕΝ τρελαθώ?
Πόσο μάλλον που κανένας δεν μας εγγυάται καν ότι σε 2,3,5,10 χρόνια θα είμαστε ζωντανοί (κι αν αυτό ίσχυε πάντα, σε περιόδους πανδημίας αυτή η πιθανότητα εντείνεται πολύ περισσότερο).
Θεωρώ πως θα σας βοηθούσε το να κάνετε θεραπεία ζεύγους. Ο θεραπευτικός στόχος δεν μπορεί να καθοριστεί ( ποιος είναι; αν αξίζει να χωρισετε; το πώς θα πορευτείτε μαζί χωρις πικρία απο αυτόν που υποχώρησε και χωρίς ενοχή απο αυτόν που έγινε σεβαστό το θέλημά του;). Θα ήταν ενδιαφέρον παντως και βοηθητικό, παρουσία ενος ειδικού να βάλετε τη σκέψη σας σε μια τάξη. Πώς φαντάζεται ο καθένας τον εαυτό του σε 10 χρόνια απο τωρα; πώς τον φαντάζεται μέσα σε αυτή τη σχέση; Εκεινος παντως ως άντρας έχει ενα πλεονέκτημα. Αν σε μια δεκαετία ή και εικοσαετία του γυρίσει το… Διαβάστε περισσότερα »
Εγω πάντως σε καταλαβαίνω όταν πιστεύεις ότι θα σε φάνε στα σχόλια, δεν ξέρω τι απαντήσεις θα υπάρξουν εδώ. Ελπίζω να βρείτε την μέση λύση μεταξύ σας. Αλλά η ιδέα στο να πάτε σε έναν ειδικό να μιλήσετε είναι μια πολύ καλή ιδέα γενικά και χωρίς αυτό το δίλημμα, ίσως να σου έκανε καλό να ανοιχτές για την θέση σου αν θες να το ψάξεις μέσα σου από που προέρχεται αυτό που αισθάνεσαι, πιστεύω ότι με μια καλή συνέδρια σε ψυχολόγο θα καταλάβεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου. Πήγαινε μια φορά μόνη σου να ξεμπερδέψεις λίγο το κουβάρι και… Διαβάστε περισσότερα »