Αρχικά θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε εσένα και στη κοινότητα καθώς αισθάνομαι ότι με έχετε βοηθήσει πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Λοιπόν η ιστορία μου έχει ως εξής: έχω μια φίλη παιδική από το σχολείο, πολύ στενή, έχουμε μεγαλώσει επαρχία και έχουμε περάσει μαζί όλη μας τη παιδική ηλικία και την ενήλικη ζωή και νιώθω ότι με έχει στηρίξει και την έχω στηρίξει πιο πολύ από τον καθένα. Πλέον είμαστε γύρω στα 40 , παντρεμένες, έχουμε μετακομίσει και οι δύο σε μεγαλύτερη πόλη κοντά στο μέρος που μεγαλώσαμε και μένουμε περίπου δέκα λεπτά απόσταση μεταξύ μας. Ποιο είναι το πρόβλημα; Ένιωθα ότι η φίλη μου τον τελευταίο χρόνο κάπως με απέφευγε. Όταν της έστελνα εγώ, μου απαντούσε αλλά αργούσε και δεν μου πρότεινε να βρεθούμε ή όταν το πρότεινα εγώ αρχικά το απέφευγε λίγο και το μετέθετε στο χρόνο, εν τέλει όμως βγαίναμε. Εγώ απορούσα όλο αυτό το διάστημα αν είναι η ιδέα μου ή είναι αποτέλεσμα περιορισμένου χρόνου μιας και η ίδια δεν είχε εκφράσει κάτι και όταν βρισκόμασταν φαινόταν οκ. Τελοσπάντων, προέκυψε ένα οικογενειακό πρόβλημα υγείας και λόγω τρεξίματος σταμάτησα να επιδιώκω συναντήσεις καθώς είχα κουραστεί λίγο να το τρέχω όλο εγώ και ήθελα να το αφήσω πάνω της. Και χάθηκε. Κάναμε τύπου μήνες να μιλήσουμε (μια στο τόσο μόνο ανταλλάζαμε κανένα μήνυμα) και μαζί με τα δικά μου ήταν κάτι που με είχε στεναχωρήσει πάρα πολύ γιατί πάντα ήμασταν πολύ κοντά (είχαμε καθημερινή επαφή). Αφού λοιπόν τέλειωσα με τις περιπέτειές μου και όλα καλά εν τέλει, την πέτυχα τυχαία στο δρόμο και ήταν κάπως ψυχρή. Την ρώτησα λοιπόν τι συνέβη και αν έχει συμβεί κάτι που την έχει ενοχλήσει και για αυτό έχουμε χαθεί. Και τότε τα έχασα, γιατί ενώ αρχικά ήταν κάπως διστακτική, μετά έβαλε τα κλάματα και μου έλεγε ότι ένιωθε ότι εγώ απομακρύνθηκα και ότι “την έχω κάνει πέρα”. Για αυτό λέει δεν έστελνε και δεν επιδίωκε αυτή καθώς είχε στεναχωρηθεί και γιατί έχω ξεκινήσει να βγαίνω και με κάποιες κοπέλες από τη δουλειά και θεωρούσε ότι τις προτιμούσα από αυτήν (εντωμεταξύ με τις κοπέλες βγαίναμε τύπου δυο φορές το μήνα) . Ειλικρινά δεν το περίμενα. Κάτσαμε πολύ ώρα και αφού την άκουσα, την διαβεβαίωσα ότι ούτε ήθελα να την αποφύγω, ούτε έχει αλλάξει κάτι από την μεριά μου απλά ένιωθα ότι κυνηγάω εγώ πιο πολύ την επικοινωνία και ήθελα να την αφήσω να θέσει και αυτή τον ρυθμό της συν ότι είχα αυτά τα θέματα που προέκυψαν και δεν ήμουν στα καλύτερά μου και το ένιωθα σαν υπερπροσπάθεια (για τις κοπέλες από τη δουλειά κακώς δεν το σχολίασα, καθώς μου φάνηκε πολύ παράξενο και σοκαρίστηκα ). Λοιπόν όλα καλά και όλα ωραία για κάνα μήνα, μετά πάλι άρχισε να αργεί πολύ να μου απαντήσει (τύπου μέρες), να μη προτείνει ποτέ και όταν πρότεινα εγώ να μου το μεταθέτει από μέρα σε μέρα και από εβδομάδα σε εβδομάδα. Έχει νόημα να την πιάσω πάλι να μιλήσουμε; Απλά στεναχωριέμαι γιατί μέχρι πριν δυο χρόνια ήταν σαν οικογένεια για μένα με αμφίπλευρη επικοινωνία και δεν έχω καταλάβει τι έχει συμβεί. Λες απλά να θέλει να αραιώσουμε και αυτά που είπε να ήταν δικαιολογίες; Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο αλλά στο παρελθόν έχει κάνει ghosting σε γκόμενο επειδή δεν ήταν σε θέση να του εξηγήσει τους λόγους που δεν ήθελε να το συνεχίσουν.
-Ozzy
Συμμερίζομαι τον πόνο σου, πρέπει να πονάει πολύ, αλλά αν εσύ δεν έχεις ιδέα τι μπορεί να συμβαίνει, άλλο τόσο δεν έχουμε κι εμείς. Κανένα στοιχείο για τον χαρακτήρα της, πέρα από ένα παλιό ghosting και η φιλία σας που ήταν καλή. Δεν εννοώ ότι υπάρχει κάτι που δεν μας λες επίτηδες, αλλά μιλάς για μια φιλία χρόνων, που σίγουρα έχει λόγους που έληξε. Ότι δεν τους ξέρεις δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, και ότι δεν τους αντιλαμβάνεσαι τώρα δεν σημαίνει ότι δεν έχεις έστω και κάποια υποψία.
Να την πιάσεις να της μιλήσεις, αλλά τι θα κάνεις αν αρχίσει πάλι τα κλάματα και το γυρίσει σε σένα; Αν πει ότι ήταν τυχαίο και σου υποσχεθεί ότι θα τα πείτε; Ότι θα αλλάξει και δεν αλλάξει; Οι συζητήσεις αυτού του είδους σπάνια βγάζουν κάπου, γιατί πολύ λίγοι άνθρωποι θέλουν να γίνονται δυσάρεστοι. Οπότε, προετοιμάσου για το ενδεχόμενο «τελικά, χαθήκαμε». Ξέρεις, δεν υπάρχει πάντα κάποιος τρανταχτός λόγος. Μπορεί να μην σε βλέπει επειδή δε νιώθει έντονη την ανάγκη να σε δει, και πλέον στα 40 σας με διάφορες υποχρεώσεις, το να δεις κάποιον απαιτεί αρκετή ενέργεια, και μπορεί απλώς να μην την έχει πια για σένα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Νομίζω ότι δεν καίγεται να σε βλέπει συχνότερα ή δεν έχει τις κοινωνικές ικανότητες που απαιτούνται για να αντιληφθεί πώς γίνεται αυτό, αλλά επειδή είναι ανασφαλής όταν δεν επικοινωνείς εσύ νιώθει ότι την απορρίπτεις.
Έχω τέτοιες φίλες και ο ρυθμός επικοινωνίας μας ορίζεται από τις αντοχές που έχω. Αν κάποιος δεν στέλνει μήνυμα παρά μόνο σε γενέθλια και μετά μου λέει ότι χάθηκα, όσο και να τον αγαπώ, θα πάρει αυτό που περισσεύει από ενέργεια, δεν θα μπω στη διαδικασία να δημιουργήσω ευκαιρίες. Επειδή και η δική μας ενέργεια και ο χρόνος έχουν όρια.
Χαρά στο κουράγιο σας, να ασχολείστε με άτομα που δεν θέλουν να σας πουν τι ακριβώς θέλουν από εσάς. Εγώ δεν έχω τέτοιου είδους υπομονή, λαμβάνω το μήνυμα ως έχει: “βαριέμαι/σε βαρέθηκα”, “κάνω άλλα πράγματα”, “βρήκα άλλη παρέα” κ.λπ. προσθέστε ελεύθερα. Δεν θα σκάσω κιόλας, πάντα υπάρχουν άλλα ενδιαφέροντα και για μένα, άλλωστε.
Δεν μου αρέσει αυτό που κάνει η φίλη σου. Σου ρίχνει ευθύνες για δικές της συμπεριφορές. Αφού εσύ πάντα έπαιρνες πρωτοβουλία συνάντησης, πώς προέκυψε ότι εσύ την απέφευγες ; εγώ μυρίζομαι χειρισμό, στυλ τώρα πως να δικαιολογήσω τη ψιλογαιδουριά μου, να βάλω τα κλάματα και να βγω και από πάνω. Αυτά τα κάνουν τα κοριτσάκια του δημοτικού. Κόκκινη γραμμή. Η αδιαφορία της για τα προβλήματα υγείας σου. Αυτό πώς δικαιολογείται ;
Αγαπητή γράφουσα, είναι πάντα δύσκολο να δεχτούμε ότι ένας φίλος μας δεν καίγεται να έχει επαφές μαζί μας. Ειδικά όταν μιλάμε για ένα άτομο που υπήρξαμε πολύ κοντά είναι έως και οδυνηρό. Προσωπικά έχω 2 φίλες που η σχέση μας εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική μου επικοινωνία μαζί τους. Είναι επιλογή μου όμως να τη συντηρώ. Με ένα τηλέφωνο 3-4 φορές το χρόνο, μη φανταστείς τρελά πράγματα. Αν είσαι διατεθειμένη να επικοινωνείς πάντα εσύ μαζί της απλά για να την έχεις κάπου, σε κάποια γωνίτσα της ζωής σου, τότε κάντο. Εν γνώσει σου όμως και χωρίς παραπάνω απαιτήσεις από αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα, οι μεγάλες φιλίες αξίζουν να τις προσπαθήσεις ακόμα κι αν δεν σου βγει τελικά. Ναι, ξαναμίλησε της και, αυτή τη φορά, όπως και να αντιδράσει, μην παραλείψεις να της πεις πώς ένιωσες και τι θέλεις, με όση αγάπη διαθέτεις. Μπορεί να δουλέψει, μπορεί να μη σας βγει, αλλά αν δεν προσπαθήσουμε με καλούς φίλους που αξίζει να προσπαθήσουμε;
Εγώ πάντως εντελώς αυθόρμητα έκανα την (αυθαίρετη μαλλον) υπόθεση πως η φίλη σου σε γουστάρει.
Να θέλει να αραιώσετε και να βρίσκει δικαιολογίες οπως λεει η Λένα, δεν το πιστεύω. Αλλιως δεν θα έκλαιγε κιολας. Θα έλεγε τα τυπικα ψεματα και θα απομακρυνόταν. Αλλά αυτή όχι, αυτη πληγώθηκε και ζηλευει και τις συναδέλφισσες και σου κάνει και ναζάκια τύπου “κοιτάς άλλες” “με έκανες πέρα” “θέλω/δε θελω να βρεθούμε”. Μα πραγματικά και τώρα που τα γράφω σκέφτομαι οτι σε βλέπει ερωτικά και ίσως και η ίδια ακόμη φρικάρει με τον εαυτό της.
Εγώ πάλι νομίζω πως, εφόσον είναι κι άνθρωπος που δεν εκφράζει ευθέως δυσαρέσκεια, κάτι την έχει πειράξει και δε σου το λέει, ή σου το έχει μισοπεί και δεν έχεις δώσει βάση (μπορεί να είναι κι αυτό με τις συναδέλφους που δε σχολίασες και να πιστεύει πως όντως ισχύει αυτό που σκέφτηκε, ότι “θες τις άλλες, δεν τη θες πια και την έχεις κάνει πέρα”). Το αν θα της ξανακάνεις συζήτηση εξάρταται από τις αντοχές σου και την επιθυμία σου να την έχεις στη ζωή σου. Φυσικά, αν δε σου πει τι τελικά της φταίει ή έχει απαιτήσεις που δεν… Διαβάστε περισσότερα »