Κάτι που παρατηρώ γύρω μου συχνά είναι το εξής: όταν κάποιοι άνθρωποι είναι ευδιάθετοι, χαρούμενοι (χωρίς να είναι χαζοχαρούμενοι), οι γύρω τους τους παρεξηγούν Όταν κάποιοι άλλοι πάλι έχουν χαρά και μοιράζουν χαρά, δεν παρεξηγούνται. Από τη στιγμή που κανείς δεν θέλει τους κατσούφηδες και τους μίζερους, γιατί να ενοχλείται κανείς από ανθρώπους που σκορπούν χαρά;
Το ποιος είναι χαρούμενος και ποιος χαζοχαρούμενος είναι κάτι τρομερά υποκειμενικό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ναι παιδιά όμως αυτό που μιλάτε τόοοοσο γενικά ενώ έχετε ΠΟΛΥ συγκεκριμένα παραδείγματα στο μυαλό σας να το δουλεψετε λίγο. Πες μας βρε άνθρωπε ποιος σε παρεξήγησε και για ποια συμπεριφορά να σου πούμε τη γνώμη σας.
Χαρά σκορπάει και η κόρη μου αλλά στις 8 το πρωί πχ, δε θέλω να μου σκορπίσει τη χαρά της, θέλω απλά να κοιμηθώ άλλες 2-3 (4-5) ώρες…
Ναι ρε παιδι μου, αυτό με τις γενικότητες εχιε καταντήσει εκνευριστικο
Εγώ πάλι θυμήθηκα τους παρακάτω στίχους από παλιά, σόρι, παληά, παρτιτούρα χριστουγεννιάτικου τραγουδιού:
“Γύρω τὴ χάρι του σκορπᾶ
Τοῦ κόσμου ὁ βασιληᾶς.
Εἰρήνη θὰ μᾶς φέρη σὰν θεῖο θησαυρό
Κι ἀγάπη στὸ λαό”.
Νιώθω καλύτερα τώρα που το έβγαλα από μέσα μου. Ευχαριστώ.
Γέλασα πολύ με την κόρη..
Έχω τη γάτα μου που σκορπάει χαρά μέσα στη νύχτα. Εγώ δεν χαίρομαι και τόσο.
Είναι θέμα κοινωνικής ψυχολογίας και συμμόρφωσης σε ό,τι θεωρείται “νόρμα”. Στην Ελλάδα της κρίσης ας πούμε, θεωρείται σχεδόν αναισθησία να πεις κάτι ευχάριστο σε ομήγυρη, καθώς είναι δεδομένο πως η γενική διάθεση που θεωρείται πρέπουσα είναι η κατήφεια ή η αγανάκτηση με τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Στην Αμερική αντίθετα (από ό,τι έχω ακούσει), το να μη βρεις κάτι θετικό ή ενθουσιώδες να πεις σε ένα πηγαδάκι, θεωρείται αντικοινωνικό. Στη Γερμανία θεωρούνται αντικοινωνικές και οι δύο παραπάνω στάσεις, καθώς η “νόρμα” εκεί είναι η διακριτικότητα και οι χαμηλοί τόνοι. Στο μούλτι κούλτι Λουξεμβούργο, πάλι, είναι ΟΚ και τα τρία! Το… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραίο το σχόλιό σου Αιλουροειδεστατο! Ήθελα να προσθέσω (γιατί θα σκάσω) ότι έχει καταντήσει γελοίο στην Ελλάδα το να ξεκινάς μια ανάλαφρη κουβέντα που ακολουθείται από ατακα τύπου “εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ ασχολείσαι με…”.
Επίσης να πω ότι πέρυσι ήταν η χρονιά που παντρεύτηκα και έμεινα έγκυος και άνθρωποι που τους θεωρούσα πολύ κοντινούς με αντιμετώπισαν σχεδόν εχθρικά γιατί τόλμησα να είμαι χαρούμενη σε μια ομολογουμένως κακη χρονιά για τον περισσότερο κόσμο. Ναι να έχουμε ενσυναίσθηση απέναντι στους άλλους αλλά να έχουν και οι άλλοι απέναντί μας.
Το έπαθα αυτό που λες το 2015 και το 2016… Όλα πήγαιναν στραβά παντού αλλά εγώ είχα γάμους, χαρές κι εγκυμοσύνη. Να μην τα χαρώ; Απαντούσα στάνταρ “σας στραβοκοίταζα εγώ το 2006 που όλα πήγαιναν πρίμα κι εμένα ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής μου; Άντε μπράβο”. Και ξύδι.
Εγώ πάλι θέλω γύρω μου χαρούμενους ανθρώπους. Αυτούς που θεωρούν τη δική μου αισιοδοξία ελάττωμα ή που το μεταφράζουν στο ότι εγώ δεν έχω προβλήματα, τους απομάκρυνα γιατί πραγματικά ήταν τοξικοί για εμένα. Οι χαρούμενοι άνθρωποι έχουν κι αυτοί προβλήματα και θα τα συζητήσουμε και θα στεναχωρηθούμε μαζί, αλλά δεν μιζεριάζουν με το κάθε τι και δεν γκρινιάζουν όλη την ώρα. Ακόμα και οι χαζοχαρουμενοι καλύτεροι μου φαίνονται από τους χαζούς μίζερους, τι να κάνουμε δεν έχουμε όλοι iq ιδιοφυΐας, ούτε όλους θα τους κάνουμε φίλους
Γι’αυτό και τους φίλους τους διαλέγουμε!
Μήπως ήταν νωρίς το πρωί;
Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στον χαρούμενο άνθρωπο και τον άνθρωπο με χαρά? Επίσης ποιός παρεξηγεί τους ευδιάθετους ανθρώπους? Ερωτηματικά…
χαμογελατε , κανει τους αλλους να ανησυχουν
Καλά κι αυτό το “άνθρωποι που σκορπούν χαρά” πια, δεν το καταλαβαίνω. Πάντα χαρά σκορπάνε αυτοί? Πόσο Πολυάννα πια?
Δεν μπορεί να είναι μόνιμα στο ροζ, κάτι δεν πάει καλά. Έχουμε τόσες αποχρώσεις οι άνθρωποι. Ακόμα και σε χαρακτηριστικά που θεωρούνται θετικά, το να είσαι μονοδιάστατος είναι κουραστικό. Κάποιοι μάλιστα, καταντάνε με γλυκερό τρόπο οξω καρδιά τύποι.
Σκηνικό προ πανδημίας: λεωφορείο 14, οι σαρδέλες στο κουτί τους είναι πιο άνετα, και από τα ανοιχτά παράθυρα να εξέχουν και να ανεμίζουν χέρια, πόδια, κεφάλια, κώλοι. Μπροστά μου μια παρέα φοιτητούδια παιδιά κι αγόρια (τέσσερα άτομα; πέντε; ) μιλάνε πολύ σιγά, δεν ακούω τι λένε και γελάνε βροντερά όλα μαζί τα φοιτητούδια. Από το γήπεδο που ανέβηκαν μέχρι το ΠαΜακ που έγινε η έκρηξη. Ένας γερο-Κάρενος βάζει τις φωνές στα φοιτητούδια να κάνουν ησυχία και ενοχλούν και δεν γίνεται να φέρονται έτσι και ο γέρος να έχει γεμίσει τον τόπο σάλια_αηδίασα τώρα που το θυμάμαι κι ένα φοιτητούδι γυρίζει… Διαβάστε περισσότερα »
Τι είναι το ΠαΜακ;
Τι είναι ο Κάρενος;
Τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Επειδή άκουσα 14 εικάζω ότι το ΠαΜακ είναι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Ο Κάρενος δεν ξέρω η αλήθεια είναι.
Εκ του Karen Αμερικανικου ορου για τις γυναίκες που θέλουν να μιλήσουν στην προϊσταμένη σου
Χαρά σκορπά και ο αδερφός μου που πάνω που πας να του πεις μία αναποδιά αρχίζει τα “Δε χάθηκε ο κόζμος” “Μια χαρά είσαι, άλλοι θα σκότωναν να έχουν τη ζωή σου” “Υγεία αν έχεις και όλα τα άλλα είναι επουσιώδη” κι εγώ θέλω να τον κοπανήσω!!!
Εγώ σίγουρα εκνευριζομαι με γενικολογες ερωτήσεις.