Αγαπητή Λένα σου ξαναγράφω, νομίζω έχω προσπαθήσει 1-2 φορες δεν είμαι σίγουρη, γιατί την προηγούμενη φορά που έγραψα ή τα έγραψα πολύ μπερδεμένα γιατί ήμουν εξαιρετικά ταραγμένη μετά το χωρισμό ή μπορεί να μην πάτησα καν αποστολή επειδή πάλι ήμουν πολύ ταραγμένη (ή δεν ήθελες για άλλο λόγο να το δημοσιεύσεις και δεν θέλεις και τώρα που δεν πειράζει ). Είχα μία σχέση με την οποία είχαμε αρχίσει να συζητάμε το ενδεχόμενο ενός παιδιού. Συζητώντας μεταξύ σοβαρού και αστείου για ονόματα παιδιών και τέτοια, πήγε το θέμα στο ξύλο και στις σκαμπιλιες που δίνουν οι γονείς στα παιδιά. Ο πρώην ανέφερε σαν είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο ότι θα χτυπάει τα παιδιά που θα κάνει, όχι να τα τσακίσει στο ξύλο αλλά είπε μονο μερικά σκαμπίλια για να μάθουν να πειθαρχούν. Εγώ είπα ότι κι αυτό είναι κακοποίηση και ότι δε σκοπεύω να ρίξω το παραμικρό χαστούκι στα παιδιά μου και είμαι απόλυτα κάθετη σε αυτό. Σιγά-σιγά το κλίμα βάρυνε και άρχισε να λέει ότι δε θα βγάλει κακομαθημένα παιδιά στην κοινωνία και οτι πρέπει να είναι πειθαρχημένα και να σέβονται τον πατέρα και τους γονείς τους. Ο ίδιος έχει φάει αρκετό ξύλο και έχει πολύ απόμακρη σχέση με τον πατέρα του, που δεν την αποδίδει βέβαια στο ξύλο αλλά γενικά δεν είναι δεμένοι. Αντίθετα, εγώ δεν έχω φάει ούτε ένα χαστούκι από τους δικούς μου και τους σέβομαι και τους αγαπώ πάρα πολύ. Του ανέφερα ότι κι εγώ παρότι δεν έφαγα ποτέ ξύλο μια χαρά άνθρωπος έγινα και εκείνος είπε ότι αν είχαμε φάει και κανα δυο χαστούκια καλό θα μας είχαν κάνει και για παράδειγμα η αδερφή μου δε χρειαζόταν να δώσει δεύτερη φορά πανελλήνιες αλλά θα είχε ζοριστεί και θα ήτανε καλύτερη με την πρώτη. Μετα από αυτό η κατάσταση ξέφυγε, επέμενε στην θέση του και ενώ στην αρχή πιστευα τα λέει στην πλάκα , κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι και του ζήτησα να φύγει από το σπίτι. Δεν μιλούσαμε και όταν ξανά μιλήσσαμε του είπα δεν μπορώ αύτη στιγμή να είμαι μαζί του και ότι θέλω να χωρίσουμε. Πώς θα μπορούσα να κάνω παιδί με έναν που έχει προδίκασει από τώρα ότι το παιδί του πρέπει να φάει ξύλο γιατί το θεωρεί σοβαρό τρόπο αντιμετώπισης! Παρότι οι πιο δικοί μου άνθρωποι συμφώνησαν ότι καλά έκανα (οι γονείς μου ειδικά έπαθαν μεγάλο σοκ γιατί δε το περίμεναν και είναι φανατικά κατά του ξύλου) πολλες από τις φίλες μου είπαν ότι χώρισα για ανύπαρκτο λόγο και όταν γεννιόταν το παιδί δεν θα του πήγαινε καρδιά να το δείρει από τη στιγμή που εμένα δεν έχει χτυπήσει ποτέ. Εκεινος ακόμα και τώρα ζητάει να γυρίσει πίσω και θέλει να τα ξαναβρούμε και να παντρευτούμε. Μήπως έκρινα βιαστικά; Ξέρω ότι θα μου πείτε όχι, αλλά έχω την ανάγκη να το ακούσω ξανα γιατί τον αγαπούσα αυτό τον άνθρωπο και φοβάμαι μη παρασυρθω γιατί τόσο καιρό δεν έχω σταματήσει να τον σκέφτομαι. Αγάπη πολλή στέλνω!
-Γ., 28
Οι φίλες σου είναι επικίνδυνα αφελείς. Όταν κάποιος μας λέει κάτι που δεν μας αρέσει, τότε είναι που πρέπει να το πιστέψουμε. Δεν γίνεται κάποιος καλός με μαγική σκέψη. Μετά παντρεύονται τέτοιους τύπους με την φοβερή θεωρία ότι «όταν κάνει παιδί θα αλλάξει», και για φαντάσου! Δεν αλλάζει! Όπως δεν αλλάξαμε ούτε εμείς!
Λοιπόν, εκτός από το θολό όριο μεταξύ του «μερικά χαστούκια» και «σπάω στο ξύλο», προφανώς δεν είναι σκέτο το ξύλο, το ξύλο είναι το αποτέλεσμα. Είναι η θεωρία ότι για να πετύχει κάποιος (το παιδί του) πρέπει να πεθάνεις στην πίεση, και για κριτήριο επιτυχίας έβαλε τις πανελλήνιες, για όνομα του Μεγάλου Μακαρονοτέρατος. Δηλαδή, κρίνει και την αδερφή σου ως καλομαθημένη, επειδή δεν πέτυχε με τη πρώτη. Ευτυχώς που κάνατε αυτή την κουβέντα τώρα, και έμαθες ποιος είναι: ένας επικίνδυνος άνθρωπος λόγω της δικής του προσωπικής ιστορίας, που χρειάζεται θεραπεία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Επιτέλους μια γυναίκα που άκουσε αυτό που της είπε ο σύντροφος της και δεν το αγνόησε. Μπράβο! Έκανες άριστα και όσο δύσκολο και αν σου φαίνεται για την ώρα, γλίτωσες τον μελλοντικό εαυτό σου από μεγάλες ματαιώσεις.
Η διαφορετική αντιμετώπιση στο μεγάλωμα των παιδιών είναι κεφαλαιώδες θέμα για μια οικογένεια και το γεγονός πως κάποιες από τις φίλες σου το χαρακτηρίζουν “ανύπαρκτο λόγο”, είναι ένας πολύ υπαρκτός λόγος για να τις αραιώσεις από φίλες σου.
Calamity Jane, ακριβώς αυτό σκέφτηκα. Νομίζω πρώτη φορά ακούω αντίστοιχη περίπτωση. Μπράβο και πάλι μπράβο στην γενναία μας φίλη.
Για την ακρίβεια μάλιστα, αυτές οι φίλες δεν είναι “επικίνδυνα αφελείς”. Είναι επικίνδυνες (και παρεπιμπτόντως) αφελείς.
Όχι, το ξύλο ΔΕΝ είναι παιδαγωγική μέθοδος. Κι εγώ και ο αδερφός μου τρώγαμε πολύ ξύλο από τον πατέρα μου, ο οποίος, πλέον στα 27 μου, αναρωτιέμαι πού έβρισκε την όρεξη και το κουράγιο να μας τιμωρεί έτσι μετά απο 11, 12 ώρες δουλειάς. Μεγαλώσαμε σ ένα σπίτι με εντάσεις, τσακωμούς μεταξύ των γονιών μου που είχαν στρώσει αυτό το μοντέλο σχέσης απ όταν ήταν φοιτητές, με βάση αυτό πορεύτηκαν κι αποφάσισαν ότι είναι ιδανικό και για να φέρεις στον κόσμο παιδιά. Αγάπη υπήρχε, ένα είδος άρρωστης αγάπης όμως, μ αυτό το άρρωστο ”πάθος” κι όλη την παθογένεια που σέρνουν… Διαβάστε περισσότερα »
“…βλέπω ότι υπάρχουν σχέσεις, οικογένειες χωρίς αυτό. Μπορούν να υπάρχουν.”
Ναι υπαρχουν και σου ευχομαι, εαν το θελεις, να το βρεις!
Θελω να παρω μια μεγαλη αγκαλια ολα αυτα τα παιδακια που φαγανε τοσο ξυλο και να τους πω ποσο λυπαμαι και οτι υπαρχει καλυτερη ζωη…
Για κοίτα όμως που μαζεύτηκε με την απειλή αστυνομίας ο πατέρας σου.Αρα δεν του ήταν τόσο δύσκολο να κρατήσει την οργή του.
Τέτοιοι γονείς απλώς ξεσπάνε τα δικά τους ψυχικά σκουπίδια στα παιδιά τους.Μια χαρά μπορούν να αλλάξουν αν φοβηθούν ότι θα υπάρξουν συνέπειες.
Σ’ ευχαριστώ πολύ Sally!
Λυπάμαι πάρα πολύ, κι εγώ κλαίω με αυτά που περιέγραψες. Εύχομαι να θεραπεύσεις τα τραύματά σου και να ζήσεις όπως ονειρεύεσαι.
Σας ευχαριστώ πολύ όλ@ για τα σχόλια σας, κλαίω κι εγώ με τις ανοιχτές αγκαλιές σας και τα ζεστά σας λόγια… σας εύχομαι ό,τι μου ευχηθήκατε, να είστε καλά <3
Πόσο σε καταλαβαίνω γλυκιά μου. Μια απτά ίδια… Φωνές φασαρίες ξύλο…πολύ κακό.. Φάση αφασία….. Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά….
Το κλείδωμα της πόρτας και το ..βγάλε τα γυαλιά σου.. δεν μπορώ να το επεξεργαστώ. Όχι ότι υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία για την βία σε ένα παιδί, καμμία, εδώ έχουμε σκόπιμες και προμελετημένες πράξεις, περιγράφεις έναν βασανιστή δεν περιγράφεις κάποιον που ‘’ξεσπάει’’ και αυτό είναι ακόμα πιο φρικιαστικό.
Σου εύχομαι ολόψυχα να το αφήσεις κάποια στιγμή πίσω σου όλο αυτό και ελπίζω να μην νιώθεις καθόλου ενοχές για κάτι που σε πλήγωσε και σε πληγώνει τόσο πολύ. Ποτέ δεν φταίει ένα παιδί.
Λυπάμαι τόσο πολύ γι’αυτά που πέρασατε, δεν μπορώ να το βάλω σε λέξεις. Χαίρομαι, όμως και τόσο πολύ που προχώρησες και που ξέρεις τώρα οτι αυτό που έχεις ανάγκη και θέλεις, υπάρχει και μπορείς να το βρεις.
Σε νιώθω όσο δεν φαντάζεσαι.. τα ίδια και σε εμάς.. ερχοταν με νεύρα απο την δουλειά και ξέσπαγε πάνω μας. κάποια στιγμή ο πατέρας μου μαζεύτηκε όταν του φώναξα στα μούτρα ότι αν μας ξαναγγίξει θα φέρω την αστυνομία. Μια μεγάλη αγκαλιά και από μένα!!
Στην Ελλάδα του 2021, οι φίλες της 28χρονης της λένε ότι το να θεωρεί κάποιος το ξύλο (όχι το πολύ, να ιδρώσει ο κώλος μας, το λίγο) τρόπο συμμόρφωσης δεν είναι λόγος χωρισμού. Να γιατί έρχονται ερωτήσεις που ο άλλος λέει ότι θα “βοηθάει με το μωρό και τις δουλειές για ένα χρόνο” και θεωρείται κελεπούρι. Τουλάχιστον δε σε σπάει στο ξύλο. Η απειλή βίας είναι βία. Ξέρεις ποιό είναι το μόνο λάθος σου; “Με θέλει πίσω”. Πού το ξέρεις; Γιατί υπάρχουν ανοιχτές δίοδοι επικοινωνίας με έναν άνθρωπο που σε απείλησε εσένα και την αδερφή σου (το “αν είχες φάει… Διαβάστε περισσότερα »
Anna, ε ξαι ρε τι κή τοποθέτηση!
Εγω έχω να πω ότι εισαι θεά. Αυτό, τίποτ’ αλλο.
Και εμείς είχαμε φάει το ξύλο της αρκουδας ως παιδιά για βλακείες. Γιατί κάναμε αταξίες και γιατί ο πατέρας μου δεν μπορεί να συγκρατήσει τα νεύρα του. Με τα χρόνια απομυθοποιήθηκε ο πατέρας μου και όλο το σκηνικό. Έπεσε τα ματια μας. Θεωρούσα μάλιστα οτι δεν μου έχουν μείνει ψυχολογικά απο αυτή την φάση μέχρι που κατάλαβα το άγχος μου καταλάμβανε οταν αργούσα σε κάποιο ραντεβού, όταν βάραγα πιο δυνατά την πόρτα του αυτοκινήτου απ ότι έπρεπε κατα λάθος ή οταν δεν άκουγα το κινητό. Ελεγα συγνώμη 52 φορές και με κοίταγε ο γκόμενος ή οι φίλοι με απορία. Οι… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπαμαι και σου ευχομαι να πανε ολα καλα στην θεραπεια σου. Κι εγω ετρωγα ξυλο απο τη μαμα μου, κυριως στον ποπο και τα μπουτια, οχι στο προσωπο. Για να μη μου κανει καμια μελανια και φανει προφανως, τωρα το σκεφτηκα αυτο!
Το ξυλο μονο κακο μου εκανε προφανως. Ετρεχα εναν αγωνα δρομου χωρις γραμμη τερματισμου, αυτον της καλης κορης. Την αγαπουσα και την φοβομουν ταυτοχρονα. Ποσο αρρωστο.
Μια απο τα ίδια κι εγώ, πολύ ξύλο από τη μαμά. Μόνο που στην περίπτωση μου δεν ήταν για να με πειθαρχήσει αλλά για να ξεσπάσει κάπου τα νεύρα της, κάτι σαν σάκος του μποξ ένα πράγμα.
Κι εμενα δεν το εκανε για πειθαρχια, τι να πειθαρχησει αλλωστε, ημουν τοσο ησυχη και ηρεμη. Αλλα ηταν δυστυχισμενη και ξεσπαγε πανω μου. Δεν επρεπε να το κανει αλλα την εχω συγχωρησει.
Κορίτσια λυπάμαι πάρα πολύ για όσα περάσετε. Εύχομαι από καρδιάς να το αντιμετωπίζετε αποτελεσματικά.
Το να χτυπάς τα μικρά παιδια είναι εγκληματικό και δεν σηκώνει ουτε πλακα, ούτε τίποτα. Τα παιδιά γίνονται πειθαρχημενα με άλλους τρόπους που απαιτούν υπομονή και πολλη αγάπη, βαθιά γνώση των σταδίων ανάπτυξης, γνώση των αναγκών τους και άπειρο σεβασμό προς αυτους τους μικρούς ανθρώπους. Παλιά τόσα ξέρανε, τόσα κάνανε αλλά σήμερα το να λες οτι θα ρίχνεις κάνα μπάτσο στο παιδί είναι δείγμα αμορφωσιας και παθογενειας.
Τι ειπαν οι φίλες σου λέει;;
Δεν είναι για ξάφνιασμα, δυστυχώς. Η θεωρία ότι μετά τον γάμο θα αλλάξει, με το παιδί θα μαλακώσει, κάνε τα παιδία σου εσύ και βλέπεις μετά κλπ, έχει κάψει πάρα πολύ κόσμο.
Και που να δεις το 70 τις δασκάλες/ους με τον χάρακα να Βαράνε όπου βρουν τα παιδάκια πρώτη δημοτικού, τα χαστούκια και το ξεριζωμένο αυτί ήταν πταίσματα. Το ξύλο παντού ήταν κάτι το τελείως καθημερινό.
Επιτέλους μια ερώτηση που χαίρεσαι να διαβάζεις! Για την τελική έκβαση εννοώ, όχι για το περιεχόμενο. Άριστα έπραξες φίλη, χίλια μπράβο 👏👏👏