Αγαπητή Λένα, θα ήθελα τη συμβουλή σου, αλλά και τις απόψεις της κοινότητας! Έχω δυο παιδιά, ο μεγάλος είναι στο τελευταίο έτος των σπουδών του και ο μικρός δίνει φέτος πανελλήνιες. Ο μικρός, είναι ένα πολύ ευαίσθητο παιδι, με αρκετά άγχη, κυρίως για το σχολείο και τους βαθμούς (με ειλικρίνεια λέω πως δεν πιέσαμε ποτέ εκείνον ή τον αδερφό του, ούτε να είναι άριστος ούτε να διαβάζει σαν σκυλί, από μόνος του έδειχνε μια κλίση στα θετικά μαθήματα και είμασταν τυχεροί με εξαιρετικούς δασκάλους που το εμπνεύσανε κατά πως φαίνεται να τα αγαπήσει -που ειρωνικά εγώ ακούω μαθηματικά και μου σηκώνεται η πέτσα-). Φέτος με τις πανελλήνιες, αλλά και όταν ήταν Β’ Λυκείου, το άγχος του αυξήθηκε αισθητά -βάλε και την καραντίνα που δεν μπορεί να πάει να πιει ένα καφέ ή να διασκεδάσει για να ξελαμπικάρει λίγο. Αποφασίσαμε με τον πατέρα του να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση και οι τρεις μαζί για τις σπουδές, το μέλλον του και τι θέλει να κάνει. Από μικρός σχετικά ήθελε να ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο επάγγελμα και μας ενημέρωσε πως δεν έχει αλλάξει γνώμη, και επειδή το θέλει πάρα πολύ φοβάται την προοπτική να μην περάσει. Μας είπα ότι είτε θα γίνει αυτό είτε δε θα σπουδάσει τίποτα. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να νιώθει εγκλωβισμένο, του είπαμε πως αν θέλει και να ξαναδώσει μπορεί, και να βγάλει άλλη σχολή μπορεί (ή και καμία αν δε θέλει στο φιναλε) και αν συνεχίσει να το θέλει, να δώσει και κατατακτήριες μετά. Του είπαμε, όμως, ότι αν το θέλει τόσο πολύ και δεν νιώθει ότι μπορεί να αντέξει την πίεση να δώσει ξανά, πως έχουμε ευτυχώς μια α’ οικονομική δυνατότητα (όχι ότι είμαστε ζάπλουτοι, μη φανταστείτε αλλά με τον χψ τρόπο το αντέχει η τσέπη μας), που μας επιτρέπει να τον στείλουμε να σπουδάσει σε κάποιο ιδιωτικό πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Με τον σύντροφο μου είχαμε κάνει μια πρώτη έρευνα σε κάποια ιδρύματα, ακριβώς επειδή διακρίναμε αυτό το άγχος. Ο μικρός χάρηκε και ανακουφίστηκε αρκετά, μάλιστα μελετήσαμε και μαζί με πολύ ενθουσιασμό ιστοσελίδες πανεπιστημίων και του καλαρεσε και η ιδέα να ζήσει και στο εξωτερικό σαν εμπειρία. Μέχρι εδώ όλα μια χαρά, ξαλαφρώσαμε και οι δυο πλευρές, επέστρεψε το χαμόγελο στα χείλη του. Λοιπόν Λένα έγινε κάτι που με αιφνιδίασε τρομερά και ομολογώ με έκανε να αμφιβάλλω. Κουβεντιάζοντας με τις συναδέλφισσες μου, που συχνά πυκνά με ρωτάνε πως πάει το παιδί με το διάβασμα, μου είπανε ότι έκανα τρομακτικό λάθος. Ότι τώρα θα τεμπελιάζει και δε θα προσπαθεί για τις πανελλήνιες και ότι του δώσαμε την εύκολη λύση. Ότι δε θα περάσει και θα πρέπει αναγκαστικά να πάει σε ιδιωτικό και (εδώ έρχεται το κομμάτι που με τάραξε περισσότερο) ότι δε θα τον παίρνει κανεις στα σοβαρά σαν επαγγελματία επειδή θα έχει πάρει πληρωμένο πτυχίο από ιδιωτικό! Ότι θα τον κοροϊδεύουν και οι συνομήλικοι που θα έχουν περάσει με την αξία τους στα ΑΕΙ και θα τον σνομπάρουν. Επίσης με ρώτησαν αν έχω ανοίξει τα μάτια μου να δω τι κράξιμο ρίχνουν στα πληρωμένα πτυχία και μου είπαν ότι δε με είχαν για οπαδό του γνωστού κόμματος που υποστηρίζει τα ιδιωτικά. Δεν μπορούσα να βρω λόγια να απαντήσω. Προσπάθησα να πω πως ούτε οπαδός του κόμματος είμαι (το ακριβως αντίθετο), ούτε λεω κλισέ αηδίες για μπαχαλακηδες και δεν υποτιμώ τα ελληνικά ΑΕΙ, ούτε τίποτα τέτοιο, καθώς ο μεγάλος μας πέρασε υπέροχα φοιτητικά χρόνια και είναι πολύ ευχαριστημένος, και το μόνο που θέλαμε είναι να έχει μια εναλλακτική ο μικρός για να μη σαλτάρει από το άγχος. Όμως μετά σκέφτηκα πως εγώ είμαι δημόσιος υπάλληλος και ο σύντροφος μου έχει μια έτοιμη επιχείρηση από τους γονείς του και αληθινά δεν έχουμε βρεθεί στην αγορά εργασίας να ξέρουμε τι επικρατεί. Νιώθω ότι κάναμε ζημιά στο παιδί. Ο σύντροφος μου προσπάθησε να με ηρεμήσει και μου είπε πως στο μικρό δεν θα πούμε τίποτα διαφορετικό και θα πάμε με ότι συμφωνήσαμε και ότι γίνει. Λένα, όντως τι θα γίνει αν πάει έξω και δεν μπορεί μετά να κάνει αυτό που θέλει επειδή τον σνομπάρουν; Άλλωστε και εγώ βλέπω ότι στην Ελλάδα το θέμα των ιδιωτικών που είναι και στην επικαιρότητα έχει μια βάση να αμφισβητείται, γιατί πολλές φορές μπαίνουν στη μέση αλλά πράγματα αντί της αντικειμενικής αξιολόγησης ενός ιδρύματος. Επίσης, πέρα από το επαγγελματικό κομμάτι, μου είπαν ότι με το να προτείνουμε κάτι τέτοιο είναι σαν να τον θεωρούμε ξοφλημένο ότι δε θα μπει. Μήπως όντως του δώσαμε μασημένη τροφή και τον κακομάθουμε που είπαμε ότι δε χρειάζεται να πιεστεί για να ξαναδώσει; Πήγαμε να το κάνουμε για καλό και τώρα δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου ότι κάναμε κακή κίνηση. Ο άντρας μου πάλι μια που το άκουσε και μια που το ξέχασε, εμένα όμως με στεναχώρησε πολύ το θέμα, σε σημείο που “θύμωσε” μαζί μου και είπε πως και σε ιδιωτικό να πάει, με την τόση ανησυχία μου είναι σα να μην τον εμπιστεύομαι και σα να μην ξέρω το γιο μας ότι θα γίνει καλός και ευσυνείδητος λειτουργός του επαγγέλματος και κάνω σαν να είναι ένας φυγόπονος που δε θέλει απλά να διαβάσει (έχει δίκιο το ξέρω). Συγνώμη για το τόσο μεγάλο κείμενο, θα ήθελα πολύ να ακούσω γνώμες! Φιλιά! Σας διαβάζω και μου κρατάτε πολύ όμορφη παρέα!
-Στενοχωρημένη
Το τι ισχύει εξαρτάται από το επάγγελμα και την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας όταν είναι σε θέση να ψάξει για δουλειά, κρίμα που δεν μας λες για τι πράγμα μιλάμε. Αυτό που σου είπαν είναι απόλυτο και σε καμία περίπτωση δεν ισχύει καθολικά. Σίγουρα δεν κατέστρεψες το μέλλον του παιδιού σου (γιατί αυτό σου είπαν βασικά) και ο λόγος που το κάνατε είναι εύλογος.
Το κατά πόσο θα αράξει τώρα και δεν θα προσπαθήσει για τις πανελλήνιες επίσης εξαρτάται από το συγκεκριμένο παιδί, αυτό που σου είπαν είναι άλλη μια γενίκευση. Εσείς κινηθήκατε σύμφωνα με τον χαρακτήρα του, και καλά κάνατε.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί συζητάς τέτοια θέματα με συναδέλφισσες. Ναι, σε ρωτάνε συχνά. Ε ΚΑΙ; Είναι προσωπικά σας θέματα, ευαίσθητα θέματα, έχουν να κάνουν με το παιδί σου και με τα οικονομικά σου, αυτές έμπλεξαν και τα πολιτικά μέσα – δεν σας καταλαβαίνω ρε παιδιά που απαντάτε μόνο και μόνο επειδή σας ρώτησαν. Είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι σε ρώτησαν επειδή θα κάτσουν να ασχοληθούν στα σοβαρά με την δική σου περίπτωση και θα εξετάσουν όλες τις παραμέτρους; Τις προκαταλήψεις τους θέλουν να επιβεβαιώσουν και να βγουν σωστές, για να μπορούν μετά να σε κουτσομπολεύουν για κάτι ακόμα. Πώς τα πάει το παιδί, καλά, κάνει τον αγώνα του, θα δούμε. Απλό και τελειωτικό. Αυτό που είπες μόνο σε κολλητές λέγεται. Οι πανελλήνιες είναι αρένα, και τα παιδιά θυσιάζονται στον ανταγωνισμό των ενηλίκων, μην την τροφοδοτείς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ σας συμπάθησα οικογενειακώς 🥰.
Μου φαίνεστε πολύ καλοί γονείς και δεν πιστεύω ότι με μια εναλλακτική λύση που έδωσες καταστραφηκε το μέλλον του παιδιού, μην τρελαθούμε.
Επίσης, μαντεψια κάνω αλλά έχω την αίσθηση ότι το παιδί δεν θα επαναπαυτει.
Έτσι ήμουν κι εγώ, ήμουν άριστη μαθήτρια αλλά πολύ αγχωδης και θυμάμαι να θέλω διακαώς να ακούω αυτό το “και να μην τα πας καλά, δεν πειράζει”.
Βέβαια εγώ δεν το άκουγα, άλλη κουβέντα αυτό😅.
Tο κόμπλεξ στην Ελλάδα είναι τόσο ισχυρό, που και το Χάρβαρντ να τελειώσεις θα πούνε “ναι αλλά δεν ήταν αρκετά καλός για να περάσει εδώ”.
Είχα έναν συνάδελφο Έλληνα εδώ στα εξωτερικά, ο οποίος άρχισε να με υπολογίζει ως υπάλληλο μόνο όταν έμαθε πόσο είχα γράψει στις πανελλήνιες (γιατί η σχολή που έβγαλα δεν ήταν φαντεζι). Η συζήτηση γινόταν με Έλληνες συναδέλφους και τα κουσούρια που μας ειχε αφήσει αυτή η τόσο ψυχοφθόρα διαδικασία. Η λογική του ηταν ότι οι πανελλήνιες είναι ο μόνος αδιαβλητος διαγωνισμός στην Ελλάδα και οποίος “αξιζει” μπορεί να το αποδείξει εκεί. Τον ρώτησα με τι κριτήρια αξιολογεί τους Ισπανούς συναδέλφους μιας και δεν ξέρουμε τις βάσεις εισαγωγης στην Ισπανία. Εκεί που δουλεύαμε εν τω μεταξύ οι πιο σημαντικοί υπάλληλοι του… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό ακριβώς. Μια αηδία με τη μικροαστίλα που εισέπραξα διαβάζοντας την ερώτηση με έπιασε, δεν θα το κρύψω.
Αυτο μου θυμίζει το urban legend με τον τύπο που πήγε στο ΔΙΚΑΤΣΑ για να αναγνωρίσει το πτυχίο του από το MIT και ο υπαλληλος του είπε:
– Τεχνολογικό ινστιτούτο μασαχουσετης; Πού πάτε και τα βρίσκετε;
Χαχαχα!! Δεν τον είχα ακούσει τον urban legend, αλλά από την εμπειρία που έχω με το ΔΙΚΑΤΣΑ (ΔΟΑΤΑΠ) θεωρώ πολύ πιθανό να έχει συμβεί. Η ασχετοσύνη των τύπων εκεί μέσα χτυπάει κόκκινο:)
Εγώ πάντως όντως έχω ρωτήσει στο ΔΙΚΑΤΣΑ για αναγνωριση πτυχίου του Χάρβαρντ εκ μέρους ενός καθηγητή.
-Χαρβαρντ; Σε ποια χώρα είναι αυτο να δω τη λιστα;
– Το γνωστό Χαρβαρντ στην Αμερική
– Πρώτη φορά το ακούω. Που να ξέρω τόσα ιδιωτικα;
Βρίσκεται ακριβώς μεσοτοιχία με τη Σιβιτανίδειο. Καλά, δεν το ξέρετε;
Νομίζω πως αυτή η αντιμετώπιση υπάρχει από πολλούς απέναντι σε άγνωστα πανεπιστήμια (π.χ. μικρά πανεπιστήμια της Αγγλίας, των Βαλακανίων, κ.τ.λ.). Τα μεγάλα πανεπιστήμια τύπου Χαρβαρντ συνήθως δεν υποτιμουνται (νομίζω είναι πιο δύσκολη και η διαδικασία εισαγωγής σε αυτα). Εγώ έχοντας σπουδάσει και Ελλάδα (προπτυχιακό) και εξωτερικό (μεταπτυχιακό) βλέπω ότι εκτιμάται σε πολλές δουλειές και η εμπειρία του εξωτερικού. Σε κάθε περίπτωση, αφού το παιδί έχει όρεξη και δυνατότητες θα τη βρει την άκρη. Εξάλλου και στο εξωτερικό να σπουδάσει δεν του απαγορεύει κανείς να συνεχίσει τις σπουδές του και στην Ελλάδα.
Couscous κι εγώ το ίδιο έχω κάνει, μην ανησυχείς εμείς κομπλε είμαστε 😋. Το απόλυτο κριτήριο της ακαδημαικης καταξίωσης για την Ελληνική κοινωνία είναι οι πανελλήνιες. Αφου τα κατάφερες και περασες σε ΑΕΙ για το προπτυχιακό έχεις την αποδοχή τους.
Όλη αυτή η συζήτηση μου θυμίζει όταν στο πρώτο μου πτυχίο (ΤΕΙ αισθητικής και κοσμητολογιας) ρωτούσαν τον πατέρα μου τι σπουδάζω (αυτός ήθελε να περάσω αρχιτεκτονική) και εκείνος απαντούσε τίποτα…
Δε φτάνει που δεν ήσουν παιδί, αλλά κορίτσι, σπούδαζες και σε “κοριτσίστικο”ΤΕΙ. Πίκρα ο μπαμπάς…
Οντως υπάρχουν εξαιρετικά πανεπιστήμια στο εξωτερικό (αλλά και στην Ελλάδα) τα οποία απλά δεν έχουν διεθνή φήμη και αναγνωρισιμότητα. Οσον αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο εξωτερικό (στη χώρα μας στην πλειονότητά τους αποτελούν μια πολύ λυπημένη ιστορία), θα βρει κανείς τα πάντα: από εξαιρετικά, καλά, μέτρια έως επιχειρήσεις που απλώς πουλάνε τίτλους. Πόσο μάλλον που, συχνότατα, το “ιδιωτικό” σημαίνει εκπαιδευτικό ίδρυμα ιδιωτικού δικαίου με μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα το οποίο ανήκει σε ιδρύματα, επιμελητήρια, φορείς αυτοδιοίκησης…
Μην τυχόν και προοδεύσει κάποιος σε αυτή τη χώρα ή μέσο θα έχει ή δεν είναι αρκετά καλός για να πάει σε ελληνικό πανεπιστήμιο ή δεν ξερω κ εγώ τι άλλο. Τόση ζήλια χωρίς λόγο
Μοναχική ψυχή, όχι και χωρίς λόγο.
Μειώνοντας τους άλλους, εξυψώνουμε τις δικές μας επιλογές
(ή μη επιλογές)
Πού ξέρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι συνάδελφοι σου τι επικρατεί στην αγορά εργασίας; Δούλευαν πουθενά HR και τα παράτησαν για να μπούνε στο δημόσιο; Τις δικές τους ιδεοληψίες σου μεταφέρουν.
Θα πω κι εγώ την προσωπική μου εμπειρία. Εργάζομαι σε τράπεζα, τη “μεγάλη μας φίλη”, όπου μπήκα με εξετάσεις στη μεγάλη ηλικία των 32 ετών, έχοντας δουλέψει σε διάφορες ιδιωτικές εταιρείες πριν. Μου έκανε από την αρχή εντύπωση ότι οι περισσότεροι ήταν εκεί από τα 18, δεν είχαν ιδέα τι γίνεται στον κόσμο, δεν είχαν ποτέ δώσει βιογραφικό ούτε είχαν περάσει ποτέ από συνέντευξη. Πράγματι, το θέμα των πανελληνίων είναι πολύ σημαντικό στον κυκλο αυτό, ανακοινώνουν με περηφάνια πού πέρασαν τα παιδιά τους και αλληλοσυγχαίρονται. Εννοείται ότι το να μπουν και τα παιδιά στην τράπεζα ήταν το όνειρο (τώρα βέβαια… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς αυτό ήθελα να γράψω κι εγώ aten. Προφανως η εμπειρία τους περιορίζεται στις προσλήψεις του ΑΣΕΠ που πρέπει να έχεις διδακτορικό και τρεις γλώσσες για να σε πάρουν σε μια θέση που θα χρησιμοποιήσεις γνώσεις πρώτου έτους. Στον τομέα που εργάζομαι εγώ (πληροφορική στον ιδιωτικό τομέα) με εξαίρεση την πρώτη σου δουλειά που και πάλι το βασικό είναι η απόδοση σου στη συνέντευξη, κανεις δεν ασχολείται με το πού έχεις πάρει το πτυχίο σου, μετράει μόνο η εμπειρία και οι δεξιότητες σου.
Θα τρελαθώ!
Βρήκατε μια ρεαλιστική λύση που ταιριάζει στο παιδί εκμεταλευόμενοι τα όποια πλεονεκτήματα έχετε, συζητώντας μαζί του, λαμβάνοντας υπόψη την κλίση του και τις επιθυμίες του. Ποιά άλλη συζήτηση χωράει στο θέμα; Κάνατε το καλύτερο δυνατό, κρύα μπύρα και απολαύστε την πορεία και το ταξίδι του από τις κερκίδες, μέχρι την επόμενη φορά που θα σας χρειαστεί!
Προτείνω να πεις ακριβώς αυτό (ή καλύτερα ότι δεν τους αφορά) και να χρησιμοποιήσεις τον έξτρα χρόνο στο διάλειμμά σου για να δεις σε ποιό βουνο θα πάτε για οικογενειακό πικ νικ το πρωί του επόμενου Σαββάτου.
Από πότε έγιναν του πεταματού τα πανεπιστήμια στο εξωτερικό; Από όσο ξέρω κάνουν κρα να βρούνε κόσμο γιατί έξω γίνεται σοβαρή δουλειά. Και στην τελική εξαρτώνται όλα από τον κλάδο/μεταπτυχιακά κλπ. Επίσης, ακολουθεί κοινωνικό μήνυμα, ΜΗΝ κάθεστε να συζητάτε με τον κάθε άσχετο τις εξετάσεις του παιδιού. Πριν δύο χρόνια έδινα κάποιες δύσκολες εξετάσεις και έπρεπε να ξέρει ο κάθε άσχετος γνωστός των γονιών μου ότι δίνω, λες και τους ξέρω και από χθες! Εμένα όμως αυτό μου δημιούργησε μεγάλη πίεση και νεύρα! Αφήστε τον κόσμο να δώσει με την ησυχία του.
Υπάρχουν πανεπιστήμια και πανεπιστήμια. Κι εξωτερικό και Ελλάδα. Για ιατρική π.χ. (συνήθης επιλογή Ελλήνων που σπουδάζουν έξω) υπάρχει το Karolinska, υπάρχουν και τα πανεπιστήμια γειτονικών χωρών. Υπάρχουν επίσης φοιτητές που σπουδάζουν έξω και είναι άριστοι, υπάρχουν κι άλλοι που βγάζουν τη σχολή με τα χίλια ζόρια επειδή δυσκολεύονται (όσο χαμηλά κι αν ήταν τα κριτήρια εισαγωγής). Επίσης υπάρχει και η τεχνική εκπαίδευση, που για κάποιο λόγω στην Ελλάδα θεωρείται το παραπαίδι της εκπαίδευσης ενώ δεν είναι. Είναι μια χαρά επιλογή για κάποιον που έχει κλίση προς τα εκεί και δεν υστερεί στην επαγγελματική αποκατάσταση σε σχέση με τις πανεπιστημιακές σχολές… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έγιναν του πεταματού τα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Έγιναν του πεταματού τα πανεπιστήμια του εξωτερικού τα οποία πας χωρίς να έχεις δώσει ΙΒ ή να έχεις κάποιον υψηλό βαθμό πανελληνίων εξετάσεων. Είναι σαφές στον ακαδημαικό χώρο που ανήκω ποια πανεπιστήμια είναι αυτά, καθώς πανεπιστήμιο που δέχεται φοιτητές οι οποίοι έχουν αποτύχει ή δεν έχουν προσπαθήσει καν στη χώρα τους και ταυτόχρονα δεν έχουν δώσει κάποια διεθνή εξέταση θα έχουν εξαιτερικά χαμηλό επίπεδο φοιτητών, πράγμα που επιβεβαιώνεται από την έρευνα που παράγουν τέτοιου είδους πανεπιστήμια. Ούτε το John Hopkins ούτε το Ecole Polytechnique ούτε η Οξφόρδη διανοούνται να δεχτούν κάποιον χωρίς… Διαβάστε περισσότερα »
Cryodragon, νομίζω περιγράφεις καλύτερα από μένα αυτό που ήθελα να πω. Ο μέσος Έλληνας που θα σπουδάσει έξω, και λόγω επιδόσεων και λόγω οικονομικών, θα φοιτήσει σε ένα τριτοδεύτερο (στην καλύτερη) πανεπιστήμιο. Για να πας στο University of Edinburgh θες απολυτήρι 19 (με Πανελλήνιες) και τώρα πλέον που το UK βγήκε από την ΕΕ 10.000 λίρες τον χρόνο μόνο τα δίδακτρα. Στα μεταπτυχιακά τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα είναι η αλήθεια και γιατί τα δίδακτρα είναι πιο χαμηλά και τα χρόνια φοίτησης λιγότερα και υπάρχουν και περισσότερες υποτροφίες. Και πάλι όμως, στα καλά πανεπιστήμια έχουν υψηλά κριτήρια εισαγωγής (7.5 ή… Διαβάστε περισσότερα »
Έμεινε μισό το σχόλιο μου. Ήθελα να πω ότι έχω εμπειρία κι από Ελληνικά κι από ξένα πανεπιστημιακά προγράμματα και οφείλω να παραδεχτώ πως και τα μεν και τα δε είχαν τα υπέρ και τα κατά τους. Αν λοιπόν προσωπικά δεν έμεινα ευχαριστημένη 100% από ένα μεταπτυχιακό καλού πανεπιστημίου τόσο Ελλάδα όσο και ΗΒ (το καθένα έχασε “πόντους” για διαφορετικούς λόγους), δεν μπορώ να πιστέψω πως το πρόγραμμα σπουδών ενός πανεπιστημίου με πολύ κατώτερα κριτήρια εισαγωγής κι αρκετές εκατοντάδες ή και χιλιάδες θέσεις στα world rankings μπορεί να είναι αξιόπιστο.
Εγω παντως θα ηθελα να σας ειχα γονεις μου και να μου δινατε την εναλλακτικη αυτη για να γλιτωνα τον πονο που μου προκαλεσε τοσο η διαδικασια να μπω στην νομικη οσο και να βγω.
Σε ποιο ουράνιο και τόξο θεωρεί κάποιος εν έτει 2021 ότι σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο του εξωτερικού είναι πιο εύκολο να πάρεις πτυχίο απ’ ότι σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο της Ελλάδας; Και με ποια λογική θεωρείται “πληρωμένο” πτυχίο και δεν αναγνωρίζεται ως ισάξιο του πτυχίου από ελληνικό πανεπιστήμιο στην παγκόσμια αγορά εργασίας; Θα τρελαθούμε τελείως.
Είστε υπέροχοι γονείς, κάνατε πάρα πολύ καλά, η διαδικασία των πανελληνίων είναι μία άκρως επίπονη διαδικασία για τους υποψηφίους, σε ορισμένους έχει αφήσει μέχρι και ψυχικό τραύμα. Καλή επιτυχία στο παιδί, ένα άτομο με όρεξη και όραμα διαπρέπει παντού.
Το θεωρούν οι άνθρωποι των οποίων η μεγαλύτερη προσωπική επιτυχία ήταν να δώσουν πανελλήνιες και να τρουπώσουν στο δημόσιο.
Δεν υπάρχει το “ιδιωτικό πανεπιστήμιο εξωτερικού”. Αυτός ο όρος -που μάλλον μονάχα στην Ελλάδα χρησιμοποιείται- καλύπτει πλήθος πραγματικότητες: από υψηλού κύρους ιδρύματα έως πτυχιοπωλεία του τύπου “πόσο έχει; μόνο φράγκα 7 αφού το θέλεις πάρ’ το” κι “εγώ θα σε συμβούλευα και μάστερ ν΄αγοράσεις”. Οσοι κινούνται στην αγορά και στον χώρο της εκπαίδευσης ξέρουν πολύ καλά ποιο είναι τι.
Μόνο εγώ δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοεί η γράφουσα με το ΙΔΙΩΤΙΚΟ πανεπιστήμιο και το ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ πτυχίο; Εννοούμε πχ πανεπιστήμια ΗΒ; Αμερικής; Όπου έχει δίδακτρα; Ή κάτι άλλο; Γιατί αν μιλάμε για τόση ασχετοσύνη, πιστεύω η απάντηση θα έπρεπε να επικεντρωθεί εκεί. Αν εσύ και οι φίλες σου αποκαλείτε πληρωμένα τα πτυχία του Cambridge, Oxford, UCL, Yale, Harvard, MIT, είστε άσχετες- επιπλέον οι φίλες που σε τρομοκρατούν είναι και βαθιά κομπλεξικές μικρόνοες. Δεν βγαίνουν μόνο Μητσοτακηδες και Παπανδρέου από κει. Το λέω έχοντας εμπειρία και της Ελλάδας και του έξω, και από την πλευρά της φοιτήτριας και από την πλευρά… Διαβάστε περισσότερα »
Μια διευκρίνιση μόνο. Cambridge, Oxford και UCL είναι δημόσια πανεπιστήμια, παρότι έχουν δίδακτρα. Όπως π.χ. έχουν δίδακτρα στα μεταπτυχιακά τους τα δημόσια πανεπιστήμια Ελλάδα.
Εγώ το ξέρω, οι συναδέλφισσες δεν είμαι σίγουρη, ούτε η γράφουσα. Αλλιώς δεν θα έγραφε για “πληρωμένα πτυχία”. (Επίσης δεν είναι ακριβώς δημόσια, με τον ίδιο τρόπο που είναι δημόσιο το ελληνικό πανεπιστήμιο- δεν είναι ιδιοκτησία δημοσίου, απλώς λαμβάνουν χρηματοδότηση από φορείς έρευνας/εκπαίδευσης κλπ, που είναι κρατικοί. Όμως η εσωτερική τους οργάνωση είναι εντελως ανεξάρτητη, οπότε δυσκολεύομαι να τα χαρακτηρίσω “δημόσια” όπως το εννοούμε στην Ελλάδα.)
Θεωρείς ότι το Oxford, Cambidge, MIT, Yale και όλα αυτά δέχονται κόσμο χωρίς κριτήρια όπως πρακτικά γράφει η γράφουσα ότι θέλει για το παιδί της? Αυτό πληροφοριακά ότι δεν ισχύει. Μόνο σε πολύ μέτρια και κάτω πανεπιστήμια συμβαίνει αυτό και σ αυτά αναφέρεται. Τα πανεπιστήμια αυτά είναι εντελώς εκτός πεδίου δράσης για έναν τέτοιο τρόπο σκέψης του τύπου “μην αγχώνεσαι, δώσε και αν δεν μπείς πας εξω”. Αν θέλει να μπει εκεί πρέπει να δώσει ΙΒ και να λιώσει στο διάβασμα, περισσότερο απ ότι θα χρειαζόταν σε πανελλήνιες. Δεν είναι στο ίδιο καλάθι τα Ivy league, Ox-brige κλπ και το… Διαβάστε περισσότερα »
Και γενικά, κι αυτό ισχύει και για την προηγούμενη ερώτηση, ας σταματήσουμε να δίνουμε στους ανθρώπους όπλα για να μας πολεμάνε.
Καλημέρα! Θέλω να είμαι σύντομη κ περιεκτική (κυρίως γιατί έχω σπουδάσει σε Ελλάδα κ εξωτερικό, έχω ζήσει κ εργαστεί για σχεδόν 10 χρόνια έξω και πλέον 1 στην Ελλάδα στον τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης). Μόνο καλό μπορεί να κάνει στο γιο σου η εκπαίδευση στο εξωτερικό. Θα αναπτύξει όλα τα soft skills που τα ελληνικά πανεπιστήμια (ή έστω το Πολυτεχνείο, που σπούδασα κ πλέον εργάζομαι) αρνούνται να εμφυσήσουν, όπως επικοινωνία κ συναδελφικοτητα, entrepreneurship και παρουσίαση. Αυτά τα “soft skills” θα τον βοηθήσουν (αν/όταν θελήσει να επιστρέψει) να απαντήσει σε οποιαδήποτε bias έχει ο κάθε “αμόρφωτος” (όχι εκπαιδευτικά αλλά σε εμπειρίες… Διαβάστε περισσότερα »
Προσυπογράφω ότι μηχανικοί με 3ετή bachelor στο εξωτερικό είχαν πολύ καλύτερα soft skills από εμένα μετά από 6 χρόνια πολυτεχνικών σπουδών κι εργασιακή εμπειρία στην Ελλάδα. Είναι τέτοια η οργάνωση των προγράμματων σπουδών που καλλιεργούν τέτοιες δεξιότητες, ενώ επίσης βοηθάει τρομερά και η εμπειρία που αποκτάνε οι φοιτητές από τις πρακτικές σε εταιρίες κατά τη διάρκεια φοίτησής τους. Έχω συναντήσει άτομα που κατά τη διάρκεια του 3ετούς κύκλου σπουδών τους, κάνανε μια πρακτική τον χρόνο. Οπότε στα 20-21 τους, είχαν και ένα δυνατό τίτλο σπουδών και μπόλικη εργασιακή εμπειρία.