Αγαπητή «Α, μπα»: Είπα στην μητέρα μου πως ήταν χρέος της να με προστατέψει όταν ήμουν μικρή

Από τότε μου το λέει συχνά σε καυγάδες πως ακόμα της χρεώνω κάτι που έγινε στο δημοτικό, πως τόσο μνησίκακη είμαι. Είμαι άδικη μαζί της; Μήπως εν τελει άξιζε να είμαι καλή με την κοπελίτσα γιατί όντως πρέπει να περνούσε δύσκολα;

Αγαπητή Α,μπα, παρότι θεωρώ ότι η μητέρα μου με μεγάλωσε άψογα και με απίστευτη αγάπη, πριν λίγο καιρό σε μια κουβέντα για τα παιδικά μου χρόνια, αναφερθήκαμε σε ένα περιστατικό που πυροδότησε μια έκρηξη. Στο δημοτικό, υπήρχε μια συμμαθήτρια μου που έφερνε κυριολεκτικά 3 μέλη της οικογένειας της (ενήλικες κηδεμονες,οχι μεγαλύτερα αδέρφια) να την υπερασπιστούν όταν κάποιο παιδάκι της “έκανε κάτι”. Δε μιλάω επ ουδενι για bullying, αλλά αν πχ δε την καλούσε στο πάρτι του ή αν δεν παίζανε ένα παιχνίδι που ήθελε, σε ηλικίες από 6-12. Εγώ επειδή είχα μια στενότερη σχέση μαζί της, κατέληγα αν έκανα κάτι στραβό εγώ ή κάποιο παιδάκι που έκανα εγω παρέα μαζί του, όπως να μη παίξω/ει σε ένα διαλλειμα μαζί της, να απολογούμαι σε 1-2 ενήλικες σχεδόν εβδομαδιαία. Από τα χειρότερα περιστατικά, σε ηλικία 10 ετών η μαμά της με κλείδωσε σε μια μικρή αίθουσα του σχολείου και με μάλωνε έντονα (και με χαρακτηρισμούς όπως μικρομέγαλο και καρακαξα, καθώς τοτε ήταν μόδα τα «κορακίστικα» ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ και εκείνη δε τα καταλάβαινε και μας κατηγορούσε ότι το κάναμε επίτηδες) για όλο το διαλλειμα. Συχνά, η μαμά της έπαιρνε τηλέφωνο τη δική μου και της έλεγε και ψέματα για το τι είχα κάνει/πει στην κόρη της. Η μαμά μου συχνά δε με πίστευε και αν με πίστευε, αφού πλανταζα στο κλάμα, μου έλεγε πως πρέπει να δείχνω κατανόηση γιατί η οικογένεια της είναι πιο αυστηρή από τη δική μου και η συμμαθήτρια μου είναι «καλό και αξιόλογο κοριτσάκι». Επίσης μου έλεγε ότι δεν θα μπλέκετε λες και είμαι μπεμπα. Αυτα τα άτομα (κηδεμόνες) όντως με τη συμπεριφορά τους είχαν απομονώσει πολύ την συμμαθήτρια μου, καθώς έκαναν το ίδιο σε όλα τα παιδιά σχεδόν, αλλά και σε δασκάλους αν θεωρούσαν πως την αδικούσαν. Όμως οι γονείς των υπολοίπων το ξεκόβαν, όπως έμαθα αργότερα από γνωστές μου, πράγμα που με έτσουξε. Η κατάσταση κορυφώθηκε όταν τσακωθήκαμε το καλοκαίρι που θα πηγαίναμε γυμνάσιο. Μια μέρα στην αρχή της χρονιάς, γυρνώντας από το -διαφορετικό πια- σχολείο που ήταν δίπλα από το σπίτι της, πέρασε η κοπέλα εκείνη και δε τη χαιρέτησα, με είδε η γιαγιά της από το μπαλκόνι, και άρχισε να με φωνάζει (η γιαγιά) πατσαβούρα και διαφορά αλλά. Ήμουν 12 χρόνων, α’ γυμνασίου. Τότε ήταν που ο πατέρας μου τους τηλεφώνησε και έγινε χαμός και δε με ενόχλησαν πια ξανά. Ελπίζω η κοπέλα να ξέφυγε από αυτή την κατάσταση την οποία δε μπορώ να περιγράψω -ακόμα- περισσότερο, μια φορά μάλιστα που είχα πάει να διαβάσω σπίτι τους την είχανε χαστουκίσει και μπροστά μου στην ψύχρα και είχαν φοβερή θρησκευτική προσκόλληση. Η μητέρα μου, εν τελει, λυπόταν τη συμμαθήτρια μου, θεωρούσε νοσηρό το περιβάλλον αυτό και δεν ήθελε φασαρίες με τους δικούς της, όποτε με παρότρυνε να είμαι καλή μαζί της και να μην δίνω σημασία στα υπόλοιπα. Όμως στην ανάμνηση έγινα έξαλλη, της είπα ότι ήταν χρέος της να προστατέψει το 6-12χρονο παιδί της από 3 ενήλικες και πως δε θα τη συγχωρήσω ποτέ για αυτό. Έβαλε τα κλάματα, είπε πως δεν είχε σκεφτεί ότι ήταν τόσο σοβαρό για μένα. Από τότε μου το λέει συχνά σε καυγάδες πως ακόμα της χρεώνω κάτι που έγινε στο δημοτικό, πως τόσο μνησίκακη είμαι. Είμαι άδικη μαζί της; Μήπως εν τελει άξιζε να είμαι καλή με την κοπελίτσα γιατί όντως πρέπει να περνούσε δύσκολα; Δε ήθελα πάντως σε καμία περίπτωση να πληγώσω τη μαμά μου…

Μνησίκακη;

Θα ρίξω κι άλλο λάδι στη φωτιά, φοβάμαι.

Η μαμά σου δεν ήθελε να ανακατευτεί τότε, δεν θέλει να ανακατευτεί τώρα, και αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της.

Αν δεν είχε καταλάβει πόσο σοβαρό ήταν αυτό για σένα, θα ήθελα να μου πει τι θα μπορούσε να είναι σοβαρό, κατά τη γνώμη της, στη ζωή ενός εξάχρονου παιδιού, αν βγάζει απ’έξω τις σχέσεις του με τα άλλα παιδιά. Ή στη ζωή ενός πενηντάρη, εδώ που τα λέμε. Τι είναι πιο σοβαρό από τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους;

Δεν είχε καταλάβει ότι ήταν σοβαρό ότι μια μάνα την έπαιρνε κάθε εβδομάδα τηλέφωνο για να παραπονεθεί για αληθινά ή ψεύτικα περιστατικά;

Δεν είχε καταλάβει ότι ήταν σοβαρό, όταν εσύ πλάνταζες στο κλάμα;

Το κλειδί είναι σε αυτό που λες κι εσύ: ότι δεν ήθελε φασαρίες. Άλλωστε, ο πατέρας σου έληξε το θέμα, τελικά.

Ακόμα κι αν εσύ είσαι μνησίκακη, δεν αναιρείται η ευθύνη της για το παρελθόν. Θα μπορούσες να την συγχωρήσεις αν αναγνώριζε το λάθος της. Τώρα σου το κάνει αδύνατο. Αυτό που σε πλήγωσε ήταν ότι δεν σε είχε ως προτεραιότητα, κι αυτό δεν καταπίνεται. Ούτε τώρα το κάνει. Το θέμα δεν είναι τι έκανες ή τι δεν έκανες εσύ ως παιδί, ούτε τι περνούσε η κοπελίτσα στο σπίτι της, αλλά γιατί δεν σε προστάτεψε από τους μεγάλους. Η κύρια δουλειά των γονιών είναι η παροχή ασφάλειας, η αποδοχή, και η προστασία. Το Α και το Ω.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

132 points
Upvote Downvote

43
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
37 Θέματα σχολίων
6 Απαντήσεις θεμάτων
5 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
39 Συντάκτες σχολίων
αλουμινατηΠαπαρουναMelissakalis petra Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Εμένα η δική μου δε με προστάτεψε ποτέ, από πολύ χειρότερα, όπως ξύλο και σοβαρή λεκτική βία. Όταν λέμε ποτέ εννοούμε ποτέ. Για πάρα πολλά χρόνια προσπαθούσα να “δικαιωθώ” ποτέ δεν έγινε. Μιλούσε σα να ήμασταν φιλενάδες. Τύπου εγώ 6 και αυτή 40 και μου έριχνε ευθύνες. Όταν έκανα ψυχοθεραπεία, η ψυχ μου είπε εμμέσως πλην σαφώς ότι η μάνα μου είναι ψυχωσική. Διάβασα έκανα έρανα , τέλος πάντων , σταμάτησα τελείως να με ενδιαφέρει η “δικαίωση” από αυτόν τον τύπο μάνας και κοίταξα να σώσω ό,τι σώζεται για τον εαυτό μου. Αυτό σου το λέω μήπως κερδίσεις περισσότερο χρόνο… Διαβάστε περισσότερα »

Melissa
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Eμένα η δική μου όχι δεν με προστάτεψε ποτέ, ήταν ο θύτης.Γ#%$€τα…δηλαδή . Κι όταν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε η ψυχολόγος οτι είμαι δυνατή και τα χω καταφέρει πολύ καλά παρά την βία ήμουν πλέον πολύ πολύ μεγάλη ηλικιακά.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Μέλισσα, η δική μου εκτός του ότι δεν μας προστάτεψε ποτέ από τη βία, ήταν και δασκάλα μου τρία χρόνια, και με χαστούκιζε μπροστά σε όλα τα παιδιά λέγοντας με καθυστερήμένο και χαμένο…. Τη δεκαετία του 70 που πήγα δημοτικό οι δάσκαλοι ήταν σχεδόν όλοι κάφροι. Το γεγονός ότι ζήσαμε και ζούμε τη ζωή μας χωρίς να είμαστε χρυσαυγίτες ή κανίβαλοι ή τηλεορασοπετυχημένοι και είμαστε καλοί άνθρωποι που αγαπάμε την αλήθεια την αγάπη τη φιλία την πλάκα τη γνώση την κοινωνία ….. είναι ΜΟΝΟ δική μας επιτυχία και πρέπει να τη χαρούμε

Melissa
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ναι!!🤗🤗

Betty Boop
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

J. Brian, πολύ λυπάμαι. Ελπίζω να είσαι πολύ καλύτερα τώρα

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Betty Boop ευχαριστώ για το συναίσθημα σου, αλλά το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να δίνω θάρρος σε ανθρώπους , όλα αυτά με έκαναν να καταλάβω πόσο δυνατοί είμαστε οι άνθρωποι. Άλλοι άνθρωποι έχουν περάσει τρισχειροτερα πράγματα. Δεν είμαι κανένας ήρωας ,Είμαι άνθρωπος που ζει τη ζωή του. Αυτό είναι βασικό να καταλάβουμε. Ό,τι και να έχουμε περάσει , ό, τι και να μας έχουν κάνει , είμαστε εμείς

(Passion) fruit
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε άφηναν 6 χρόνια απροστάτευτη και θεωρείς ότι κάνεις κάτι λάθος εσύ τώρα που το λες στη μαμά σου; Λυπάμαι που στο λέω, αλλά η μαμά σου ακόμη και τώρα προσπαθεί να σε βγάλει υπερβολική και να σε φορτώσει και τύψεις από πάνω. Προσπάθειες να σε χειριστεί βλέπω. Δηλαδή για να μπει μπροστά, τι παραπάνω χρειαζόταν από 3 ενήλικες που σου έκαναν ξεκάθαρο bullying? Επίσης, μου κάνει εντύπωση που δεν αναφέρεσαι στον πατέρα σου παρά μόνο στο τέλος της ιστορίας. Τα προηγούμενα χρόνια εκείνος τι έκανε;

Why deny the obvious
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πόσο ταυτίζομαι! Οι γλυκύτατες μανούλες που σε φροντίζουν και σε αγαπάνε μεν, αλλά εντός του “comfort zone” τους. Αλλιώς δεν είδαν, δεν κατάλαβαν και μην τις φορτίζεις τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια και δεν μπορούν να κάνουν κάτι πια, δεν μπορείς να κουβαλάς τα τραύματα σου και να τις λατρεύεις χωρίς να τις ζαλίζεις με τις μνησικακίες σου; Άμα δε επιμείνεις ότι μια κάποια λύσις θα ήταν απλώς να κατανοούσαν πόσο σε πλήγωσε και σε επηρέασε μια σοβαρή αστοχία τους, ξεκινάει η επίθεση: εσύ πόσο καλή κόρη είσαι που μιλάς; Εσύ να δεις πόσο την έχεις πληγώσει.
Μάστιγα..

cherrylady
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτό μου θυμίζει σκηνικό που η μητέρα μου άφησε τον αδερφό της, όταν ήμουν 4, να με χτυπήσει γιατί του λέρωσα το παντελόνι με κραγιόν!

Vasilis
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Έπρεπε να ανακατευτεί. Δουλειά της ήταν να ανακατευτεί. Χρέος της ήταν να ανακατευτεί. Τι πάει να πει πως πίστευε ότι δεν ήταν σοβαρό; Δεν ήταν σοβαρό ένας ενήλικος να κλείνει ένα παιδάκι μέσα σε μια αίθουσα και να φωνάζει; Ποιο σχολείο το επέτρεψε αυτό το πράγμα; Και ναι, είναι ευθυνόφοβη. Εσύ, ωστόσο, να ξεκινήσεις επισκέψεις σε ψυχολόγο, διότι πρέπει να το δουλέψεις οπωσδήποτε, εφόσον το κουβαλάς ακόμα.

Lilian
Μέλος
Συμμετέχων

Αν το παιδί μου ερχόταν σπίτι κλαίγοντας και μου έλεγε πως στο σχολείο η μανα ενος αλλου παιδιου την απομονωσε και την μάλωνε και κανείς δεν επενέβη, θα την είχε πάρει και θα την είχε σηκώσει. Και τη μάνα και τους εκπαιδευτικούς.

Δεν μπορώ να δικαιολογήσω τη μαμά σου, δυστυχώς. Ούτε και τώρα που δεν το παραδέχεται. Σίγουρα δεν ήσουν υπερβολική.

Φριζαρισμένο μαλλί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Τι είναι αυτά που διαβαζω? Τραμπουκισμοι σε παιδιά απο ενήλικες? Οι γονείς των άλλων παιδιών όπως και ο πατέρας σου μια χαρά κατάλαβαν την σοβαρότητα του θέματος. Όλοι την κατάλαβαν εκτός από την μάνα σου. Που σε προέτρεπε κιόλας να την κάνεις παρέα γιατί ήταν και αξιόλογο παιδί. Μερικοί άνθρωποι ειτε δεν μπορουν να γινουν δυσάρεστοι ειτε θα κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν εντάσεις. Όπως και να έχει, ακολούθησε την ευκολη οδο και αυτό δεν είναι κάτι που καταπίνεται εύκολα. Όλα τα παιδιά έχουν εμπιστοσυνη στους γονείς τους και εκείνη πρόδωσε την δική σου και σε άφησε εκτεθειμένη. Ακομα… Διαβάστε περισσότερα »

Izabel
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Advocate

Είχα ένα κορίτσι από τη γειτονιά που τα ήθελε όλα δικά του, είχε δύστροπο χαρακτήρα κι όταν μίλησα στη μαμά μου μου είπε να κανω υπομονή γιατί είναι κρίμα που είναι μόνη γιατί ο αδερφός της είναι πολύ μεγαλύτερος και δεν έχει παρέα όπως έχω εγώ την αδερφή μου
Κι έκανα υπομονή και πήγαμε μαζί κατασκήνωση και μια μέρα με πρόσβαλλε και μας χωρίζανε. Η υπομονή μου είχε εξαντληθεί.
Δυστυχώς έτσι μας μαθαίνουν. Να μην είμαστε υπερβολικες , να μη παραπονιομαστε, να χουμε κατανόηση και όλα αυτά με ευγένεια!

Μωβ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε καταλαβαίνω! Και η δική μου μαμά με μεγάλωσε με γνώμονα την αγάπη, αλλά σε μια περίοδο που δεχόμουν άσχημες συμπεριφορές στο σχολικό περιβάλλον και ζητούσα επίμονα αλλαγή, εκείνη ήταν ανένδοτη χωρίς να ρωτήσει πότε γιατί ζητάω κάτι τέτοιο. Εμένα όμως, όταν της το είπα, μου ζήτησε συγγνώμη, έβαλε τα κλάματα και μου είπε, ότι ποτέ δεν σκέφτηκε πως μπορεί να συνέβαινε κάτι τέτοιο, επειδή ήμουν πάντα πολύ ανεξάρτητη και χαρούμενη ως παιδί, ότι εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε όλη αυτή η ενημέρωση για τον εκφοβισμό και ότι σαφώς αυτό δεν την δικαιολογεί. Ένιωσα σίγουρα καλύτερα, αλλά μπορώ να καταλάβω… Διαβάστε περισσότερα »

MarinaK
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

…”και στο βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν” είναι η μαμά. Μετά απο τόσα χρόνια καμία αυτοκριτική για την τεράστια αστοχία της να σε προστετεύσει από νοσηρούς ανθρώπους. Αν το έκανε δεν θα άλλαζε το γεγονός, αλλά η θέση της πάνω σε αυτό και η αναγνώριση οτι αντιπετώπισες κάτι πολύ δύσκολο ως παιδί ίσως μαλάκωνε την δική σου. Το γεγονός ότι σε χαρακτήρισε μνησίκακη είναι εξοργιστικό. Κόρες-γιούς με αμνησία χρειάζονται μερικοί γονείς για να τα βγάλουν πέρα. Τα παιδιά που θυμούνται τους ταράζουν τον μακάριο ύπνο “εγώ ευθύνη δεν έχω”.