καλησπέρα Αμποπαρέα, προχτές συζητούσα με μια φίλη το θέμα των παιδιών και της στήριξης που παρέχουμε σ’ αυτά. Όπως είναι φυσικό, αναφερθήκαμε στα σύγχρονα δεδομένα με παιδιά 30, 35 χρόνων που δεν έχουν σταθερή δουλειά και εξαρτώνται, όχι απόλυτα, από τους γονείς τους. Δεν αναφερθήκαμε σε συγκατοίκηση με παιδιά, απλά σε περιπτώσεις γνωστών που έχουν φύγει τα παιδιά από το σπίτι αλλά δεν κατάφεραν να γίνουν ανεξάρτητα και το παλεύουν. Η φίλη μου υποστήριζε ότι πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά μας οικονομικά σε οποιαδήποτε ηλικία γιατί αυτό σημαίνει αποδοχή και ενδυνάμωση. Γιατί να μη το κάνουμε, αν έχουμε την οικονομική δυνατότητα και δε στερούμαστε εμείς γι’ αυτά; Η κόρη μιας κοινής γνωστής μας έχει αλλάξει 4 δουλειές και οι γνωστοί μας τη στηρίζουν οικονομικά, χωρίς να έχουν ιδιαίτερη άνεση. Είναι μισθωτοί, απλά δεν κάνουν μεγάλη ζωή, δεν πάνε ταξίδια ούτε κάνουν πολυτέλειες. Το κορίτσι, μια χαρά και με διάθεση δημιουργίας, αλλά δεν κατάφερε να βρει κάτι, ενώ πλησιάζει τα 40 και έχει εγκαταλείψει τις σπουδές της. Εγώ υποστήριζα ότι δε μπορείς να είσαι συνέχεια δεκανίκι για τα παιδιά σου κι αυτό δε σημαίνει ότι δεν τα αγαπάς. Πρέπει, όμως, να αυτονομηθούν κάποια στιγμή. Άσε που μπορεί να πεθάνουμε ξαφνικά, πράγμα διόλου σπάνιο. Πως θα τα βγάλουν πέρα μετά, όταν δεν τα κατάφεραν μέχρι τότε; Είναι δυνατόν μια ζωή να ενισχύεις οικονομικά κινήσεις και επιλογές, χωρίς ο άλλος να παίρνει κανένα ρίσκο; Ή καλύτερα, να έχει πάντα μια καβάτζα, που δεν τη χρησιμοποιεί κάποιες φορές αλλά τακτικά; Πότε θα ανεξαρτητοποιηθούν αυτά τα παιδιά ή δεν έχει σημασία ;
Δεν καταλαβαίνω το νόημα της συζήτησης. Προσπαθείτε να βγάλετε νομοθεσία για το τι πρέπει να κάνουν όλοι οι γονείς με τα παιδιά τους; Πιστεύετε ότι εσείς οι δυο είσαστε σε θέση να βγάλετε μια φόρμουλα που θα καλύπτει όλες τις οικογένειες, όλες τις περιπτώσεις γονέων, όλες τις περιπτώσεις παιδιών, και όλες τις περιουσίες;
Αυτές οι συζητήσεις απλώς είναι μπηχτές για τις επιλογές των άλλων, και ο καθένας προσπαθεί να δείξει ότι είναι ο σωστότερος όλων. Εσύ κάνε αυτό που θεωρείς σωστό για την δική σου οικογένεια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν οι άλλοι κάνουν κάτι άλλο, κάνουν λάθος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάνατε τη συζήτηση, νιώσατε όμορφα για τη δική σας ανεξαρτησία, λίγο κουτσομπολέψατε μια γνωστή, συμπαθέστατη, αλλά οκ, εσείς είστε καλύτερα. Μάλλον όλοι το έχουμε κάνει.
Δεν χρειάζεται να ήταν κάτι παραπάνω από αυτό η συζήτηση σας.
Μια απλή υπενθύμιση:
Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κρίση, το ίδιο και η παγκόσμια οικονομία. Υπάρχουν τεμπέλιδες εκεί έξω, υπάρχουν και κακότυχοι. Σε μια χωρα στη οποία δεν υπάρχουν, ούτε υπήρχαν ποτέ στεγανά πέρα από τις οικογενειακές σχέσεις και όπου δεν πετυχαίνουν πάντα οι καλύτεροι, αντιθέτως συχνά πετυχαίνουν οι χείριστοι.
Συμφωνώ, είναι αυτές οι συζητήσεις που ξέρεις ότι η απάντηση είναι εξαρτάται από την περίπτωση, αλλα έλα που εσύ θες να κουτσομπολέψεις μια πολλή συγκεκριμένη περίπτωση.
Οκ, να κουτσομπολέψουν αφού το θέλουν. Δε χρειάζεται όμως να στέλνουν ερώτηση στο Α,μπα για να νιώσουν ότι δεν πειράζει να το κλανουν, γιατί η φίλη αναφέρθηκε απλώς ως παράδειγμα στα πλαίσια μιας γενικής, ακαδημαϊκή κουβέντας και, άρα, δεν ήταν κουτσομπολιό.
Αχ βρε Margarita.. Μόλις διάβασα την ερώτηση και το σχόλιό σου και έλιωσα με το “Δεν πειράζει να το κλανουν”.
Ωχ, δεν το είχα προσέξει…Αλλά αυτά γίνονται όταν παίρνει φωτιά ο κ@λος σου στη δουλειά, αλλά θέλεις και να σχολιάσεις κιόλας 🙂
Άννα chapeau 👏👏👏👏👏👏
Είναι όπως κάποιες σχολιάστριες που έχουν αυτονόητο το να συντηρείς σπίτι μόνη σου, να μπορείς να πληρώσεις οικιακή βοηθό, να μπορείς να πληρώσεις μία και δύο νταντάδες για τα παιδιά επειδή δουλεύεις 12ωρο. Ωραία η Ελλάδα των 90s, παιδιά, αφού βρήκατε το δρόμο δείξτε μας κι εμάς πώς να επιστρέψουμε!
“αντιθέτως συχνά πετυχαίνουν οι χείριστοι”
Συνήθως, το βασικό είναι να είσαι ο γόνος της σωστής οικογενείας. Η, ακόμα καλύτερα, μιας δυναστείας
Είχα διαβάσει πριν καιρό ένα ρεπορτάζ της γαλλικής οικονομικής εφημερίδας LES ECHOS για την αντίστοιχη κατάσταση στην Ιταλία. Ο αρθρογράφος, με βάση στατιστικές και έρευνες, υποστήριζε ότι εάν συνεχιστούν οι υπάρχουσες τάσεις (και ηταν προ πανδημίας), σε μερικά χρόνια η πλειονότητα των Ιταλών που δεν έχουν ενίσχυση από την οικογένειά τους θα γίνονται αυτόνομοι μετά τα… 38 χρόνια τους!
Συναρπαστικό μέλλον!
Και μετά κάνουν στην Ιταλία καμπάνιες για την υπογεννητικότητα όπου προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο στην “γυναικεία απελευθέρωση” και στον “ατομικισμό”!
Κάποια στιγμή θα πρεπει να καταλάβουν ορισμένοι πως δεν είναι θέμα ανεξαρτητοποίησης/αυτονομίας/γονείς δεκανίκια αλλά θέμα μισθών στα 400 ευρώ, ΑΣΥΛΛΗΠΤΗΣ ανασφάλειας και ανεργίας. Καλωσήρθατε.
Λυπάμαι πολύ για όλους τους Έλληνες και όχι μόνο τους νέους, όταν θυμάμαι την κουβέντα με δυο γνωστούς μου, άνδρες Ολλανδούς 28 ετών, οι οποίοι ζουν Αγγλία και Ολλανδία και μου έλεγαν ποσό τραγικό είναι ότι οι νέοι στην Ελλάδα αναγκάζονται να εργάζονται με αυτούς τους μισθούς . Και οι δυο εργάζονται σε εταιρίες που σχετίζονται με finance, σε θέσεις medium level και παίρνουν ο ένας γύρω στα 5000€ και ο άλλος γύρω στα 3500€. Αγόρασαν πρόσφατα και οι δυο σπίτια και ζουν μια πολύ άνετη ζωή. Πείτε μου πόσοι Έλληνες σε οποιαδήποτε ηλικία παίρνουν αυτούς τους μισθούς; Το θυμάμαι… Διαβάστε περισσότερα »
Παιδιά, συγγνώμη, αλλά που ζείτε? έχετε καταλάβει τι γίνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια? Κρατήστε την γνώμη σας για τον εαυτό σας, επειδή απλά υπήρξατε τυχεροί.
Μα πραγματικά, σε ποια χώρα ζει η γράφουσα;
Το 95% των συμφοιτητων μου είναι στην δημόσιο και οι υπόλοιποι αποροφηθηκαμε στην αγορά. Ήμασταν πιο έξυπνοι η πιο καπατσοι; Όχι, ήμασταν απλά τυχεροί.
Ναι θα φροντίσουμε όταν πάθουμε κατάθλιψη να σου ζητήσουμε την άδεια.
Άφησε μας στην ησυχία μας Δικαστή Ντρεντ,
να πάτε στη Σουηδία να μείνετε να κρίνετε πολίτες με κοινωνική πρόνοια.
Επιτέλους! Αυτό που λέει η Λενα, κοινώς, σταμάτα το κουτσομπολιό, γιατί έμμεσα η ερωτηση είναι ” αυτή η κοπελα, σχεδόν 40, παράτησε σπουδές, αλλάζει τις δουλειές σαν τα πουκαμισα , αλλα κανει τη ζωή της χαλαρή και ανετη, και δεν πιέζεται επειδη οι γονεις της την χρηματοδοτουν, κοτζάμ γαιδαϊδάρα, από το υστέρημά τους, οι κακομοιροι, και δεν τους περισσευουν για ένα ταξιδι ή έστω, για ένα σπα. ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ, κεκαλυμμένο, σε μορφή κοινωνικού προβληματισμού. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
Έχω πάψει καιρό τώρα να κάνω τέτοιου είδους φιλοσοφικορητορικές συζητήσεις γιατί όλα στο μυαλό μου αρχίζουν κ τελειώνουν με το αγαπημένο μου •ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ•.
Αχ πόσο σωστό αυτό περί γονέων. Οταν έχεις μεγαλώσει σε κακοποιητικό περιβάλλον, κομματάκι δύσκολο να πας με τον αέρα που χρειάζεται για να πείσεις να σε προσλάβουν σε μια δουλειά, αν έχεις το κουράγιο να πας. Επίσης, νομίζω ότι αν δεν μπορείς πχ να πας να μείνεις μόνος και θα πρέπει να είσαι σε μια δουλειά που σου φέρονται άσχημα και παράλληλα γυρνάς σε ένα σπίτι που είναι εχθρικό, νομίζω η φθορά είναι τεράστια. Αν δεν μπορείς να αντλήσεις καμία ευχαρίστηση από τη ζωή σου αλλά ζεις σε κατάσταση πόνου, για ποιο λόγο να προσπαθείς; Για κάποιους είναι πολύ πιο… Διαβάστε περισσότερα »
@Ατέρμονη_Ανία ακριβώς.
Αν σε κανένα τομέα της ζωής σου δε μπορείς να βρεις μια γαλήνη, μια ησυχία, όταν επίσης δεν έχεις κίνητρο, γιατί κακά τα ψέματα, με 500 ευρώ τι κίνητρο να έχεις;
Ε τότε , πως να μη νιώθεις ότι δεν σε χωράει ο τόπος;
Τρελό ηλεκτρόνιο, 🙂 Αν τα 500 είναι μαύρα και σε εργασίες χωρίς ουσιαστικά επαγγελματικά δικαιώματα είναι ακόμη πιο ζόρικα. Αν μιλάμε και για δουλειές που προσέχεις αλλά άτομα (βρέφη ή ηλικιωμένους κτλ) και δεν έχουν καμία δυνατότητα εξέλιξης αλλά μια μόνιμη ανασφάλεια, δε νομίζω ότι έχεις όρεξη. Εγώ ενώ είχα κυρίως πολύ καλές συνεργασίες, η τελευταία μου εργασία που διέκοψα γιατί βίωνα ένα κλίμα “ψυχρού πολέμου”, και κάτι συνεντεύξεις άστα να πάνε, δε νιώθω καθόλου άνετα πλέον να προσπαθήσω να βρω αντίστοιχη εργασία όσο φυσικά έχω στήριξη αυτή την περίοδο. Γιατί είναι πολυτέλεια που δε χρειάζομαι εδώ και μισό χρόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Ατέρμονη Ανία, ναι απόλυτα σωστά όλα αυτά που λες! Δεν υπάρχει εξέλιξη , άρα ούτε κίνητρο. Βασικά είσαι ένας υπάλληλος χωρίς δικαιώματα. Έχω κακοπεράσει κι εγώ, καταλαβαίνω απόλυτα. Αλλά οι τελευταίες μου δουλειές έχουν πολύ ωραίο κλίμα και κατανόηση, οπότε από εκεί κρατιέμαι.
Έχω σταματήσει κι εγώ να κρίνω πάντως το τι κάνουν οι άλλοι, γιατί ,ομολογώ, πως έχω κουραστεί τόσο πολύ που, αν μπορούσα θα γύριζα στους δικούς μου.
Ειναι πολύ ενθαρρυντικό που ασχολείσαι όμως και με τις σπουδές σου και έχεις τουλάχιστον από εκεί μια προοπτική και μια βοήθεια, είναι κάτι!
Τρελό ηλεκτρόνιο, το καλό κλίμα είναι πολύ σημαντικό για μένα, η ουσιαστική ευγένεια και ο σεβασμός για την όποια εργασία κάνεις. Παραμένει όμως πρόβλημα ότι είμαστε τόσο εξαρτημένες από τη καλή θέληση του ατόμου που πληρώνει κι όχι από ένα πλαίσιο νόμιμο που θα εξασφάλιζε ως ένα βαθμό και τις δύο πλευρές. Για να είμαι δίκαιη, πριν την τελευταία συνεργασία, είχα λίγες μεν αλλά εξαιρετικές που οι 3 στις τέσσερις έληξαν με πολλή συγκίνηση και αμφότερη αγάπη. Για μένα το ιδανικό θα ήταν να είναι μια δουλειά με επαγγελματικά δικαιώματα και την αναγνώριση που της πρέπει από το κράτος το… Διαβάστε περισσότερα »
Ατερμονη Ανια και το δικο σου σχόλιο με αγγιξε.
Όπως τα λετε ειναι παιδιά.
Olivia να ‘σαι καλά! 🙂 Μακάρι πάντως να ήταν ζήτημα ελεύθερης επιλογής όλο αυτό κι όχι να ζούμε το “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”.
Ατέρμονη ανία,πόσο ταυτίζομαι με το σχόλιό σου!Λίγο πριν από τα 40 ,αναγκάστηκα κι εγώ να παραιτηθώ από δουλειά χαμηλόμισθη με εχθρικό κλίμα.Ανησυχούσα πλέον και για την ψυχική και τη σωματική υγεία.Έκλαιγα κάθε μέρα και έφυγα να μην αρρωστήσω.Τελικά ούτε αυτό απέφυγα.Μερικούς μήνες μετά,ακόμη με συντηρεί η οικογένεια.Όπως τα λες,είναι πολύ δύσκολο και αισθάνομαι άχρηστη κάθε μέρα,ενώ εγώ πήγαινα με το χαμόγελο στις εκάστοτε δουλειές ,μέχρι που μου ροκανίζανε την ψυχή.Ευχαριστώ τους σχολιαστές με κατανόηση.Σας διαβάζω πολλά χρόνια.Είναι σαν να σας ξέρω!
Candy Candy λυπάμαι πάρα πολύ γι’ αυτό που περνάς κι εσύ. Αυτό το αίσθημα της αχρηστίας, όταν θες να είσαι χρήσιμος και λειτουργικός για σένα και για τους άλλους, είναι πολύ βαρύ. Εγώ όμως αρχίζω και νιώθω έναν έντονο θυμό γιατί βλέπω τη συμπεριφορά που βιώνουν και άλλα άτομα κυρίως σε χαμηλόμισθες θέσεις, ιδίως χειρωνακτικής φύσεως αν και όχι μόνο. Βλέπω τους προϊστάμενους και τους γύρω πολλές φορές να δείχνουν αδιαφορία, αγένεια ή να θεωρούν παράλογο να κουράζεται ένας άνθρωπος που θα είναι 8-10 ώρες στο πόδι. Ούτε πιο χαζοί είναι, ούτε λιγότερα έχουν, ούτε λιγότερη αξία, ούτε αντοχές που… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, ακριβώς έτσι είναι παιδιά! Ούτε εγώ έχω το σθένος Ατέρμονη να τα αντιμετωπίζω πια, ούτε όρεξη έχω για αυτή την καθημερινότητα , αλλά δεν έχω πολλές επιλογές.
Και πράγματι, κρίμα που το κράτος δεν τη θεωρεί αυτή δουλειά και είναι σα να μην υπάρχουμε! Τη στιγμή που όλο και περισσότερες γυναίκες ζητάνε βοήθεια.
Είχα στείλει κάποτε στην Α μπα ένα κείμενο που μιλούσε για τα κακώς κείμενα της δουλειάς και διάφορες εμπειρίες μου, αλλά δεν το ανέβασε.
Doppelganger, 🙂 Κι η δική μου ιστορία επιβεβαιώνει την έρευνα που αναφέρεις. Έφτασα να έχω προλάβει όλες τις υποχρεώσεις τις σχολής μου (και την πρακτική άσκηση ) αλλά η πτυχιακή ήταν άλλη υπόθεση. Μέχρι να βρεθώ προ ολίγων μηνών σε μια κατάσταση ψυχικής ηρεμίας αναρωτιόμουν αν είμαι τόσο άχρηστη ή τεμπέλα. Μέχρι που με είδα πόσο καλά δουλεύω όταν το κλίμα είναι καλό και δε φοβάμαι κάθε μέρα μην τυχόν συμβεί κάτι και αυτό το κάτι -πού σχεδόν πάντα συνέβαινε- να το ξεπεράσω και φυσικά να με βελτιώνω σαν άτομο. Όταν λοιπόν έχεις να δίνεις πολλές μάχες, μάχες που πολλές… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντα με εκπλήσσουν τα άτομα που βγάζουν βαρύγδουπα συμπεράσματα για τις ζωές των άλλων, ειδικά αν δεν έχουν όλες τις πληροφοριες.
Πραγματικά όμως! Φτάνει με αυτά τα τσουβάλιασματα για να νιώθουμε ανώτεροι και σωστότεροι όλων.
Αν η οικογένεια που κρίνεις ήταν πάμπλουτη και η σαραντάρα κόρη ζούσε σε παραχωρημένο σπιτι, δεν χρειαζόταν να δουλέψει κλπ, αλλά ήταν εξασφαλισμένη εφόρου ζωης από την οικογενειακή περιουσία, θα έλεγες τα ίδια για την ανεξαρτησία της και την προσπάθεια της στη δουλειά και στις σπουδές;
Βάλτε λενότζι δίκασε! Ένα σφυράκι.
(λένε ακόμη δίκασε οι μαθηταί και οι φοιτηταί ή ακούγομαι σα μπάρμπας;)