Είναι φυσιολογική η κρίση ηλικίας στα 28? Σε 2 χρόνια αλλάζω δεκαετία και νιώθω ήδη μεγάλη. Λένε ότι τα 30 είναι τα 20 αλλά με λεφτά και ωριμότητα. Εγώ ώριμη είμαι αλλά ούτε λεφτά έχω ούτε ευτυχισμένη είμαι. Είναι νορμάλ που νιώθω ότι είμαι σε τέλμα;
-getting old
Δεν είναι κρίση ηλικίας αυτό, είναι η πατριαρχική καμπάνα που σου λέει ότι κάπου εδώ τελειώνει η νεότητα και το μόνο που απομένει είναι γάμος και παιδιά. Aυτό είναι εξωφρενικά και απίθανα γελοίο. Όσο και αν σε κατανοώ – όλες σε κατανοούμε – πρέπει να το εκλογικεύσεις, γιατί είναι παράλογο, έχει στόχο τον έλεγχο της γυναικείας ζωής.
Αν είσαι σε προσωπικό τέλμα πέρα από τις κοινωνικές επιταγές που αναγνωρίζεις (δεν λέω «διαχωρίζεις») αλλά μόνο «αναγνωρίζεις», και αυτό που ονομάζεις «τέλμα» είναι κάτι καθηλωτικό που σε εμποδίζει να εξελιχθείς, τότε πρέπει να κάνεις θεραπεία για να βγεις από αυτό. Κατά τα άλλα, δεν λες πολλά για να γίνουμε κι εδώ πιο συγκεκριμένες, γιατί μπορεί να είσαι σε τέλμα για αντικειμενικό λόγο και όχι κοινωνικό/φιλοσοφικό/υπαρξιακό.
Η ερώτηση «είναι νορμάλ αυτό» δεν έχει πολύ νόημα. Ό,τι είναι ανθρώπινο είναι και νορμάλ. Η ερώτηση που έχει νόημα είναι «τι μπορώ να κάνω για να βελτιώσω τη ζωή μου, αν δεν μου αρέσει» γιατί είσαι άνθρωπος και όχι δέντρο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Διαφωνώ με το πού δίνει βάρος η απάντηση. Δεν πιστεύω ότι όσα λέει η Λένα είναι λάθος, αλλά, επειδή βρίσκομαι σε μια παρόμοια φάση, ερμηνεύω αλλιώς την ερώτηση. Το καπιταλιστικό αφήγημα είναι ότι, αφού πάρεις το πτυχίο σου και πιθανώς και κάποιο μεταπτυχιακό (στα 25-28 δηλαδή), θα πιάσεις μια δουλειά, η οποία θα σου εξασφαλίζει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης και θα έχεις τη δυνατότητα με τα χρήματα αυτά να ανεξαρτητοποιηθείς και να ζήσεις τη ζωή σου. Αυτό, ωστόσο, στην Ελλάδα του 2021 σπάνια συμβαίνει. Αρκετές από εμάς που είμαστε κάτω των 30 δεν έχουμε τη δυνατότητα να μείνουμε μόνες ούτε… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο σου. Το αφήγημα που λες δεν ίσχυε στην πραγματικοτητα ουτε πριν 20 χρόνια, θυμάμαι στα 28 μου, πριν 12 χρόνια, και ήδη με ολοκληρωμένες σπουδές και μεταπτυχιακό, οι μόνες δουλειές που έβρισκα ήταν ορισμένου χρόνου και ήταν τελείως φανερό πως αυτή κατάσταση θα διευρύνονταν στο μέλλον. Μέχρι τώρα την τρώω στη μαπα. Προσωπικά άργησα να μεγαλωσω, αν και εμένα μόνη, γιατί δεν με έπαιρνε οικονομικά. Για παιδι και οικογένεια δική μου το σκέφτηκα στα 40 μου με τη λογική παμε και ο, τι γίνει, ας γίνει, γιατί ουτε τότε είχα εξασφαλίσει τα τικ στα κουτάκια.
Ακριβώς αυτά ήθελα να γράψω και δεν ήξερα πως να εκφραστώ. Ούτε για γάμο μιλάει , ούτε για παιδιά. Είναι απόλυτα σαφές ότι είναι κοινωνικόπολιτικο πιά το ζήτημα και στις συγκεκριμένες ερωτησεις δε συμφωνώ με την προτροπή σε ψυχολόγο.
Ναι, φυσικά και βαλτωνεις με μισθό 530. KΑι δεν είναι εσωτερικό το τέλμα, είναι που θες να κανεις πράγματα και δε μπορείς. Και δε έχει και απάντηση @ ψυχολογος σε αυτό.
Ακριβώς. Είμαι στην ίδια ηλικία και δεν ξέρω κυριολεκτικά ούτε μια κοπέλα που να νιώθει ότι από δω κ πέρα τι άλλο έμεινε να κάνουμε πια στη ζωή, γάμος κ παιδιά (wtf).
Ακριβώς αυτό που ήθελα να πω!
Πέρα από την πατριαρχική αστυνόμευση της ζωής μας ως γυναίκες υπάρχει επιπρόσθετα και η καπιταλιστική αστυνόμευση (αν υπάρχει αυτό) της ζωής μας ως ενήλικες. Δυστυχώς πολλές παροχές που κάνουν την ζωή πιο εύκολο (άρα μειώνουν τις δυσκολίες) αγοράζονται.
Δεν λέω πως τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία, όμως σίγουρα η φτώχεια φέρνει προβλήματα και περιορισμούς και αυτά κάνουν την ηρεμία και την ασφάλεια (που για τους περισσότερους είναι η ευτυχία) δύσκολη.
Πραγματικά αυτό. Στα 29 με το ζόρι έχω μια υποτυπώδη εργασιακή εμπειρία, το αντικείμενο που σπούδασα δεν το έχω δουλέψει ποτέ γιατί κανείς δεν μου έδινε δουλειά χωρίς εμπειρία. Άλλαξα φέτος καριέρα, η οποία δεν με ενθουσιάζει κιόλας, σε ένα αρκετά αγχωτικό αντικείμενο, με υπερωρίες που δεν πληρώνομαι,ωράριο που με κάνει να επιστρέφω σπίτι το βραδυ και παίρνω το βασικό μισθό. Με αυτό το ωράριο δεν μπορώ να κάνω καποια μετεκπαίδευση ή μεταπτυχιακο. Με αυτά τα λεφτά δεν μπορώ να φύγω από το πατρικό μου ή να κάνω πράγματα που θέλω. Αν δεν βρω κάποιο σύντροφό δεν θα μπορώ να… Διαβάστε περισσότερα »
Νομιζω ισχυει και για τις προηγούμενες γενιές. Πότε μια κοπέλα μπορούσε να μείνει μόνη και να έχει όλα τα έξοδα του σπιτιού?
Lou δεν ξέρω τι ηλικία έχεις. Είμαι 34 και δουλεύω από τα 17 σερί. Αναγνωρίζω ως δικό μου λάθος αν θες ότι δε με ενδιάφερε να εξελιχθώ σε κάποια από τις δουλειές που ήμουν και έτσι έχω αλλάξει αρκετές. Αυτό το λέω γιατί είναι δύσκολο να ζητάς κάτι με το καλημέρα σας σε οποιαδήποτε θέση εργασίας. ΟΜΩΣ, μιας και έχω ασχοληθεί πολύ μΕ την εστίαση μπορώ να πω πως έβγαζα πολύ κΑλα λεφτά, εκεί στη δεκαετία των 20. Τα τιπς ήταν περισσότερα από το μεροκάματο και κυρίως, πληρωνόμασταν υπερωρίες, νυχτερινά, Κυριακές και αργίες με +75%. Έλεγες θέλω να μαζέψω λεφτά,… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβως έτσι. Δεν έχουμε προοπτική και αυτό νομίζω μας διαλύει 😟 καθημερινά τα σκέφτομαι αυτά που λες και έχω αδιέξοδα να αντιμετωπίσω. Και δεν είναι ότι μόλις πατήσεις τα 30 γίνονται όλα αυτομάτως καλύτερα. Επίσης θα ήθελα να προσθέσω και το άλλο. Τι ageism είναι αυτό ρε παιδιά ακόμα και στα εργασιακά; (νομίζω έτσι ονομάζεται)
Λες και μετά τα 28 είμαστε για το φέρετρο δλδ.
Έτσι και ανοίξεις να δεις αγγελίες, θα ψάχνεις τρύπα να κρυφτείς. (Όμορφη , ευγενική, χαμογελαστή, κάτω των 28, χωρίς υποχρεώσεις)
Η αλήθεια είναι ότι η ερώτηση είναι πολύ γενική. Αναφέρει το οικονομικό και αναφέρει και το ότι δεν είναι ευτυχισμένη που μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Από την στιγμή που οι λεπτομέρειες είναι ελάχιστες το μυαλό του καθενός πάει κάπου αλλού. Λογικό σε σάιτ φεμινιστικού περιεχομένου να υπάρχει τέτοια απάντηση. Όσο για τα χρήματα, τι πρακτικές συμβουλές μπορείς να δώσεις; Η κατάσταση είναι δύσκολη κι ο καθένας μας έχει να πει και μία ιστορία που θα σε παρηγορήσει/θα σε κάνει να κλάψεις/να χαρείς/να πάρεις κουράγιο και ελπίδα, γι’ αυτό είναι ωραία και η παρέα στα σχόλια. Η Λένα όμως προφανώς… Διαβάστε περισσότερα »
Μα δεν κατηγόρησε κανείς τη Λένα. Νομίζω οι περισσότερες που σχολιάσαμε είμαστε απλά στο ηλικιακό αυτό φάσμα και δώσαμε μια άλλη -στα μάτια μας προφανή- διάσταση. Προφανώς όλοι προβολές κάνουμε σε μια τόσο αφαιρετική ερώτηση, αλλά οι λέξεις γάμος/παιδιά δεν αναφέρθηκαν πουθενά, σε αντίθεση με τα λεφτά. Εμένα προσωπικά μου φάνηκε εκτός τόπου και χρόνου το ότι μια 28χρόνη πιστεύει ότι μετά τα 28 “το μόνο που απομένει είναι γάμος και παιδιά”. Σίγουρα είμαι κ εγώ biased και μιλάω βάσει του δικού μου κύκλου, αλλά δε το έχω ακούσει κυριολεκτικά π ο τ έ. Οι περισσότερες αγχωνόμαστε για τα επαγγελματικά,… Διαβάστε περισσότερα »
Λοιπόν κι εγώ στα 28 περνούσα μια τρομερή υπαρξιακή κρίση. Από τη μία ήμουν σε μια δουλειά με λίγα λεφτά που δε μου άρεσε, με μέτριες συνθήκες και δεν μπορούσα να βρω κάτι που να με ικανοποιεί. Από την άλλη ήμουν σε μια καλή σχέση με προοπτικές, αλλά αυτός με πίεζε να το προχωρήσουμε, εγώ δεν ένιωθα έτοιμη οικονομικά, παράλληλα ένιωθα ότι τουλάχιστον ζω τη ζωή μου όπως θέλω από άποψη κοινωνικοποίησης, χόμπι κτλ και ότι αν κάνω οικογένεια απλά θα χάσω και τα λίγα καλά που έχω στη ζωή μου. Με έριξε απίστευτα η όλη φάση, ήθελα να πάω… Διαβάστε περισσότερα »
Ταυτιζόμαστε πολλ@ μαζί σου, είμαι σίγουρη. Δεν είναι ακριβώς κρίση ηλικίας , αλλά το να μεγαλώνεις και να βλέπεις πως είναι δύσκολο να μπεις σε σειρά, πως δε βελτιώνεται η ζωή σου , ε είναι βαρύ, πως να το κάνουμε.
Μαζί με εμάς, επίσης, μεγαλώνουν κι οι γονείς μας.
Αυτό κι αν είναι βουνό αν δεν έχουμε δημιουργήσει βάσεις. Δεν αναφέρεις κάτι, αλλά φαντάζομαι πως ζεις στην Ελλάδα.
Είμαστε πάρα πολλοί που είμαστε έτσι, που το μεγάλωμα δεν ισοδυναμεί με ανάπτυξη και ουσιαστική ενηλικίωση. Τώρα σα συμβουλή τι να πει κανεις..
Ίσως αν μπορείς να φύγεις εξωτερικό;
Και στα 15 μπορείς να έχεις κρίση ηλικίας, γιατί έχει να κάνει με την πραγματοποίηση των ονείρων σου. Αρκεί να έχεις δημιουργήσει ΕΣΥ την εικόνα του ποιά θέλεις να είσαι στα 30. Τα 30 είναι τα 20 με λίιιιγο περισσότερα λεφτά και λίιιιγο περισσότερο έλεγχο της ζωής σου και κατανόηση του κόσμου, κι αυτά αν είσαι τυχερή και έξυπνη και αν ευθυγραμμιστούν τα άστρα. Γενικά το να έχεις πετύχει οικονομική ανεξαρτησία και ωριμότητα στη ζωή, σε όποια ηλικία, είναι αστείο ακόμα και σαν έκφραση, άσε που ακούγεται τρελά βαρετό. Πόσο χαμηλές προσδοκίες πρέπει να έχεις από τον εαυτό σου για… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή η τελευταία σου πρόταση σε έκανε πολύ φίλη μου να ξέρεις.
Η κοπέλα δεν είπε κάτι για γάμο και παιδιά. Αυτό που όλοι οφείλουμε να αναγνωρίζουμε είναι ότι ζούμε σε εποχές τρομακτικής οικονομικής ανισότητας, και ότι ακόμα και εδώ στην Ευρώπη και την Αμερική οι νέοι έχουν χειρότερο βιοτικό επίπεδο από τη γενιά των γονιών τους, και χειρότερες προοπτικές. Οπότε το “πώς πρέπει να είναι τα 30” με βάση τα δεδομένα και τις αξιώσεις της προηγούμενης γενιάς, δεν βγαίνει, και αυτή η ματαίωση είναι οδυνηρή. Αν μάλιστα δεν το αντιληφθεί κανείς ως κοινωνικό φαινόμενο, λαμβάνεται σαν προσωπική αποτυχία και γίνεται ακόμα πιο δυσβάσταχτο.
Σαν κοπέλα στα 29 που περασε (και περνάει) απο την ίδια φάση αυτο που είδα ότι με βοήθησε ήταν όταν άρχισα να πηγαίνω λίγο yolo. Δηλαδή δεν με καλυπτε ψυχολογικά η προηγούμενη δουλειά την αλλαξα εκανα κατι που γούσταρα. Μετά το ίδιο ξανά και ξανά. Απο το’18 μέχρι σήμερα που ζω για να ζήσω εχω δουλεψει σε καταδυτικό που ήθελα, ανελαβα θέση σε γραφείο “σημαντική” που ήθελα, με έστειλαν ταξιδι σε χώρα για δουλειά μακριά που ήθελα και τώρα δουλεύω σε αυτο που σπούδασα. Καθαρά θεμα τυχης, κωλοφαρδίας ώρες ώρες περιστάσεων κλπ αλλα αυτο που κατάλαβα ότι με εμπόδιζε πολυ… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω κουραστεί να ακούω συνέχεια γυναίκες να αναρωτιούνται αν κάτι είναι φυσιολογικό και να δέχονται και ως απάντηση “ναι είναι φυσιολογικό”. Είσαι 28 άφραγκη και μόνη και μάλλον χωρίς δουλειά απ΄οτι καταλαβαίνω. Πως έπρεπε να αισθάνεσαι δηλαδή. Μετά τις σπουδές ο κάθε άνθρωπος θέλει να αυτονομηθεί οικονομικά και έτσι όπως είναι η κατάσταση τα τελευταία 30 χρόνια αυτό είναι σχεδόν αδύνατον. Πρέπει να καταλάβεις ότι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και να προσπαθήσεις να φτιάξεις λεμονάδα απ τα λεμόνια (την τρέλα μου μέσα….). Σταμάτα να θεωρείς φυσιολογικό το αόριστο και το θεωρητικό που βλέπεις στις διαφημίσεις και δες τον εαυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Στα 28 πέρασα ακριβώς το ίδιο, ένιωθα ότι είχα πιάσει πάτο από όλες τις απόψεις κ ότι δεν είχα τίποτα πια να περιμένω από τη ζωη μου. Είχα χάσει τη δουλειά μου, η ανεύρεση άλλης δουλειάς στον κλάδο μου έμοιαζε με ουτοπία στην Ελλάδα του 2014, οι μέχρι τότε σχέσεις μου είχαν πάει κατα διαόλου κ ένιωθα απογοητευμένη κ σαν κερασάκι πάνω στη τούρτα είχα να αντιμέτωπισω κ ένα (ευτυχως περαστικό) πρόβλημα υγείας που τότε μου φαινόταν βουνό. Κ τα 30 πλησίαζαν απειλητικά όπως νιώθεις κ εσυ… κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι για να αλλάξει κάτι στη ζωή μου πρέπει να… Διαβάστε περισσότερα »
Σε νιώθω. Μας έχουν κάνει να αντικρίζουμε με τρόμο τους αριθμούς. Μας έχουν κάνει να συνδέουμε τους αριθμούς με κουτάκια που πρέπει να τικαρουμε.
Και τελικά το μόνο που μετράει είναι να είμαστε καλά.
Προσπάθησε να δεις την ζωή σου χωρίς αριθμούς.
Και άμα κάτι τυγχάνει να μη πάει καλά στα
28 δεν σημαίνει ότι στα 30 , 35 η όποτε, θα πάει χειρότερα! Η ζωή είναι ροη και έχει διαφορετικές καλές η κακές φάσεις ανεξάρτητου αριθμού της ηλικίας.
Νομιζω πως ναι, με την κατασταση που επικρατει στην Ελλαδα ειναι πολυ φυσικο. Δε φταις εσυ. Και γω εκει στα 27-28 το ενιωσα οπως περιγραφεις, πολυ βαρια. Ειχα μολις τελειωσει το μεταπτυχιακο μου και εψαχνα δουλεια. Με καλουσαν σε συνεντευξεις και αποτελεσμα μηδεν. Ειχα μηδενικη αυτοπεποιθηση μιας και ειχα ελαχιστη εργασιακη εμπειρια, πραγματικα στις συνεντεξεις δεν ειχα τι να πω. Ηταν λιγο σα φαυλος κυκλος. Μετα αποφασισα να παω εξωτερικο. Παραλιγο να δεχθω θεση σαν πωλητρια σε αλυσιδα καλλυντικων, ομως τελικα ετυχε να βρω κατι πανω στο μεταπτυχιακο μου. Εδω να τονισω οτι εμενα στο Λονδινο το οποιο ειναι πανακριβο,… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που είπες για τους γονείς είναι μεγάλη αλήθεια και είναι, νομίζω, ένας από τους λόγους που κάποιοι από εμάς σε αυτές τις ηλικίες νιώθαμε αποτυχημένοι. Οι περισσότεροι ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και οι περισσότεροι είχαν ήδη αγοράσει σπίτια μέχρι τα 30.
Και οι δικοί μου ήθελαν να πάρω δουλειά στου δημόσιο για να είναι σταθερή και προβλέψιμη. Γενικά, νομίζω ότι οι παλαιότερες γενιές δεν καταλαβαίνουν πόση δύσκολη έχει γίνει η αγορά εργασίας.