Αγαπητή Αμπα Τις προάλλες είχαμε κανονίσει με την παρέα έξοδο. Κάποια ώρα πριν βγούμε λένε να αλλάξουν την ώρα της συνάντησης και όλοι συμφωνούν ναι ναι βεβαίως δεν έχουμε θέμα. Εγώ όμως είχα θέμα, διότι είχα ετοιμαστεί και θα έπρεπε να περιμένω και διότι μένω πολύ πιο μακριά από όλους τους υπόλοιπους. Έγινε ένα ντιμπέιτ μέσα μου για το αν θα έπρεπε να το πω αυτό, αλλά τελικά δεν είπα τίποτα για να μη χαλάσω το κλίμα και θεωρηθώ υπερβολική. Να πω ότι ήμουν στην ώρα μου και σχεδόν όλη η υπόλοιπη παρέα καθυστέρησε παρά την αλλαγή της ώρας. Δε λέω να γίνουν όλοι σαν εμένα , αλλά δε μπορώ να μην υπολογίζουν και τον δικό μου τρόπο λειτουργίας.Είμαι πολύ τυπική και συνεπής γενικά και νιώθω λες και αυτό είναι τρομερό ελάττωμα.Πως να γεφυρωθεί το κενό;
-always on time
Δεν είναι ελάττωμα να είσαι τυπική και συνεπής, ελάττωμα είναι να μην είσαι ελαστική και να προσπαθείς να ελέγχεις το περιβάλλον σου μέσα από την δική σου τυπικότητα. Ελάττωμα είναι η αδυναμία προσαρμογής. Μιλάς για ένα συγκεκριμένο περιστατικό, οπότε αυτό θα σχολιάσω: δεν είναι αδιαφορία προς τον δικό σου χρόνο το «παιδιά να κάνουμε το ραντεβού λίγο αργότερα», αν είναι κάτι μεμονωμένο. Συμβαίνουν απρόβλεπτα, τα ραντεβού καθυστερούν. Αδιαφορία θα ήταν αν δεν σε ειδοποιούσαν και σε έστηναν. Αν σε δυσαρέστησε τόσο πολύ η καθυστέρηση, μπορούσες να πεις «εγώ είμαι έτοιμη, είναι έτοιμος κανένας άλλος για να βρεθούμε την αρχική ώρα;» Αν μιλάς για μια παρέα που αργοπορεί συστηματικά, τότε είναι άλλη κουβέντα, αλλά και πάλι, η λύση δεν είναι να βράζεις στο ζουμί σου για να μην σε πουν υπερβολική.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αχ πόσες φορες εχω κατσει με το μεταξωτο, το τακουνι και τη βλεφαρίδα κάγκελο στον καναπέ, βλέποντας νρτφλιξ, περιμένοντας να περάσει η ώρα….
Πόσο γνώριμη εικόνα…
Υπάρχει και χειρότερο…να σε ειδοποιούν ενώ είσαι ήδη στο δρόμο προς το ραντεβού…
Καλά, εκεί κλαις
Είχα μια φίλη που στάνταρ αργούσε. Πολύ. Παρά πολύ. Την ώρα που είχαμε ραντεβού έμπαινα για ντουζ, έβαζα μάσκα προσώπου και έπεφτα για ύπνο. Λίγο πριν φύγει από το δικό της σπίτι με έπαιρνε να μου πει ότι ξεκινάει. Σηκωνομουν, έβγαζα τη μάσκα, ντυνομουν και έφευγα.
Το ίδιο πρόβλημα εχω κι εγώ. Δεν έχω λύση. Ιδίως από τότε που απέκτησα παιδί και τα χρονικά περιθώρια είναι πολυ συγκεκριμένα, έχω κόψει από παρέες που δεν μπορούσαν να είναι τυπικοί.
Επειδή κι εγώ μια απ’τα ίδια, τα τελευταία χρόνια με φίλους/φίλες που ξέρω ότι αργούν, πηγαίνω κι εγώ την ώρα που υπολογίζω να φτάσω με την καθυστέρησή τους. Πχ αν η τάδε φίλη συνήθως με στήνει κανα 20λεπτο κι έχουμε πει 18:00, θα πάω 18:15.
Ε κι αν τύχει καμιά φορά και φτάσουν στην ώρα τους και περιμένουν εμένα αυτή τη φορά, εννοείται δεν παραπονιούνται ποτέ, διότι αναγνωρίζουν το στήσιμο που μου ρίχνουν τόσα χρόνια 😛
Αχ, χρόνια με στήνουν στα ραντεβού, χρόνια και χρόνια (πριν τα κινητά λέμε τώρα), αλλά αυτό δε μπορώ να το κάνω: Κι αν πάει κατά τύχη κανένας στις 12.00 και τον στήσω εγώ; Άγχος, άγχος μόνο που το σκέφτομαι με πιάνει κρύος ιδρώτας.
Sally το ξέρω, είμαι σίγουρη. Ήθελα να πω: το πρόβλημα είναι υπαρξιακό δικό μου, τσίχλα στο δικό μου τον εγκέφαλο.
Κι εγώ έχω το ίδιο πρόβλημα, Demolition kiwi. Ακόμα και να αποφασίσω να πάω πιο αργά στο ραντεβού (σπάνιο), θα είμαι έτοιμη από την ώρα που θα έφευγα για την καθορισμένη ώρα του ραντεβού ούτως ή άλλως και θα κάθομαι σε αναμένα κάρβουνα μέχρι να φύγω από το σπίτι ενώ παράλληλα θα αγχώνομαι ότι ο άλλος θα πάει τελικά στην ώρα του κι εγώ θα τον στήσω. Δεν υπάρχει σωτηρία
ταχυπαλμια με επιασε και εμενα μονο στην ιδεα
Θα συμφωνήσω μαζί σου αν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αλλά ως άνθρωπος που έχει γενηθεί και μεγαλώσει Καμάρα, ίσως το νούμερο 1 σημείο συνάντησης των Θεσσαλονικιών, είναι εκπληκτικά εκνευριστικό αν συμβαίνει συνέχεια και ειδικά αν σου λένε οι άλλοι “ε καλά μωρέ, εσύ δίπλα είσαι”. Το θέμα δεν είναι αν κάθεσαι ντυμένος ή με πυτζάμες αλλά ότι πχ έχεις σταματήσει τις δουλειές σου για να ετοιμαστείς και καταλήγεις με κενό χρόνο. Και προφανώς δεν μιλάω για την μία περίπτωση που συνέβη κάτι απρόοπτο.
Κι εγώ είμαι τυπική και το χω πάρει απόφαση. Για να μην χολοσκάω δίνω πάντα ένα τεταρτάκι περιθώριο για καθυστέρηση. Ανθρώπινο είναι, χάνεις ένα λεωφορείο, αργεί το λεωφορείο, έχει κίνηση στο δρόμο κλπ. Μετά το τέταρτο επιτρέπω τον εαυτό μου να εκνευριστεί. Μπορεί να το έχω ξαναγράψει εδώ, τη φρίκη που έφαγα σε κάποια γενέθλιά μου, όπου τα 5 άτομα που είχα καλέσει για να κεράσω με πήραν τηλ για να πουν ότι θα καθυστερήσουν, ο ένας μετά τον άλλον, ενώ ήμουν ήδη στο λεωφορείο. Αφού έβρισα τα κινητά, γιατί πριν ήταν δύσκολο να σκεφτείς να το κάνεις, πήγα στο… Διαβάστε περισσότερα »
Καο τελικά ήρθαν; Τι έγινε μετά;
Αφού ενημέρωσαν για αλλαγή της ώρας πάλι καλά! Γενικά, όμως, αυτή η ελαστικότητα στην ώρα υπάρχει πολύ έντονα στην Ελλάδα, δυστυχώς. Έχει τύχει πάρα πολλές φορές να με στήσουν και 20 και 30 λεπτά και να μού τη λένε κι από πάνω επειδή ενοχλήθηκα… Τι να πούμε και για συνεντεύξεις για δουλειά όπου έχει τύχει να είναι το RV στις 15:00 και να με καλούν μέσα στις 16:40… (άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή βέβαια).
Σωστή παρατήρηση…έχει τύχει να πάω σε συνέντευξη και να ερθει ο υπεύθυνος μια ώρα αργότερα γιατί το ξεχασε!
Να προσθέσω και πλήθος γιατρών που χάνουν την μπάλα με τα ραντεβού τους και καταλήγεις να περιμένεις ατελείωτη ώρα.
Πάντως εγώ από την δική μου πείρα , έχω καταλάβει ότι άνθρωποι που αργούν στα ραντεβού, κανονίζουν 10 ώρες ένα ρημαδοποτό, σου λένε άχρηστες βαρετές πληροφορίες σχετικά με το λόγο που δεν μπορούν στις 7 αλλά ίσως μπορούν στις 7.30 δεν αλλάζουν γιατί έχουν κάποιο θέμα με το χρόνο και αρκετό εγωκεντρισμό και σίγουρα δεν είναι για μένα. Έχω κλάψει πολύ για τέτοια θέματα στο παρελθόν είτε από τα νεύρα μου είτε επειδή ο ασυγχρόνιστος ήταν γκόμενος και θεωρούσα ότι με γράφει (εννοείται ότι σε γράφει). Αν το κάνουν συστηματικά , είτε το αποδέχεσαι είτε αλλάζεις παρέα. Κατά τα άλλα… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν είναι να βγω με ανθρώπους που ξέρω ότι καθυστερούν κάνω 2 πράγματα: αργώ και εγώ να πάω, και αν παρόλα αυτά φτάσω νωρίτερα απ τους άλλους, πάω κανονικά και κάθομαι στο μαγαζί, παραγγέλνω τη μπύρα μου, την πίνω και όταν έρθουν ήρθαν χωρίς να νιώθω ότι είμαι στο δρόμο όρθια στο περίμενε. Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο στην καθυστέρηση είναι ή να μην σηκώνουν τηλ (γιατί φοβούνται τον εκνευρισμό σου) ή να σου λένε σε 2′ είμαι εκεί για να σε “καθησυχάσουν” και να έρχονται σε 15′. Αφού θα αργήσεις που θα αργήσεις και θα το μάθω αναγκαστικά, μη… Διαβάστε περισσότερα »
Το ίδιο μου συνέβη από τότε που πήρα αμάξι! Ενώ με τα μέσα ήμουν συνεπέστατη και έφτανα και νωρίτερα, από τότε που πήρα αμάξι “έλα μωρέ 10 λεπτά είναι με το αμάξι” (είναι 12, και πρέπει και να βρεις να παρκάρεις). Από την άλλη είναι τόσο σύνηθες το να καθυστερεί ο κόσμος που παρόλο που αργώ 5-10 λεπτά συνήθως πάλι πρώτη φτάνω!
Α όχι αυτό το τελευταίο είναι πάρα πολύ βολικό. Είμαστε 2-3 συνεπείς στην παρέα και πάντα βρισκόμαστε όπως είπαμε. Πράγματι, πάμε να κάτσουμε και έρχονται οι ασυνεπείς όπου έχουμε αποφασίσει χωρίς προβλήματα ή γκρίνιες. Όλοι ευχαριστημένοι!