Παρακολουθώ καιρο το site και με εκπλήσσει το ποση στηριξη βρίσκουν ατομα που νιώθουν ότι είναι μονα τους σε κάποιες καταστάσεις. Για αυτό και παίρνω το θάρρος να σου στείλω. Ειμαι μαμα ενός παιδιού 5 χρονων που έχει καθυστέρηση στην ανάπτυξη. Περνάω από διαφορα στάδια. Αρχικα να πω ότι λατρεύω το γιο μου και η μόνη μου έγνοια είναι να είναι καλά και ευτυχισμένος. Αρχικα σκέφτομαι ανά διαστήματα αν αυτό που έχει μπορει να είναι επικίνδυνο για την υγεία του (πχ καποιο συνδρομο γιατι δεν έχει ακόμα επίσημη διαγνωση). Το ταξίδι της διάγνωσης είναι ψυχοφθορο και δεν έχω δίπλα μου κανέναν . ούτε τους γονείς μου, γιατί με αγχώνουν και μενα και το παιδι μου περισσότερο. Με τους φίλους μου έχω απομακρυνθεί. Ο σύζυγος μου είναι παρόν και αναλαμβάνουμε την ευθύνη και το βαρος εξ ισου. Οι προβληματισμοι μου είναι αν θα μπορεσει να είναι ανεξάρτητος, ευτυχισμένος και υγιής. Η ερώτηση μου βασικα δεν ειναι ερώτηση, είναι περισσότερο να δω αν έχει άλλους γονείς που περνάνε αυτή την εμπειρία η την έχουν περάσει και συμβουλές.
Είναι περισσότερο για το φόρουμ, και υπάρχει ήδη μια συζήτηση εκεί, μπορείς να την βρεις εδώ. Έχει ατονήσει, ίσως αυτό το ποστ είναι αφορμή για να συνεχιστεί. Στο σάιτ έχουμε δημοσιεύσει αυτό το κείμενο της αναγνώστριας allesgoed.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είχα πολλούς μαθητές στο φάσμα του αυτισμού,όλα αυτά τα χρόνια. Απ τις πιο δύσκολες περίπτωσεις που ανέλαβα κάποτε ήταν μαθητής με ασπεργκερς. Κ ήταν δύσκολη όχι επειδή δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με το μαθητή,αλλά με τη μαμά του. Δεν δεχόταν ότι το παιδί της ήταν στο φάσμα του αυτισμού κ δεν με βοηθούσε. Επίσης κακοποιούσε ψυχολογικά το παιδί, πιέζοντας το να γίνει σαν κ τα αλλα( όπως έλεγε ),πρώτος σε όλα,άριστος μαθητής,με όλα τα πιστοποιητικά σε ξένες γλώσσες κ μαύρη ζώνη στο καρατε( που θελε η ιδια) με αποτέλεσμα το παιδί να γίνει φοβικο κ ακόμα πιο συνεσταλμενο…μου πήρε πολλλαααααα… Διαβάστε περισσότερα »
Marie
Μου φαίνεται εντυπωσιακό που με έναν εξαψαλμο κατάφερες να ταρακουνήσεις τη μητέρα του μαθητή σου. Θα περίμενα ενας τέτοιος άνθρωπος με άρνηση να επιτεθεί ακόμα περισσότερο με τον εξαψαλμο. Τί της είπες που ήταν τόσο κατατοπιστικο!
Μα ακριβώς γι αυτό το λόγο της πάτησα τον εξαψαλμο!!! Τετοιοι άνθρωποι είναι επιεικώς άσχετοι από μαθησιακές δυσκολίες, ποσο μαλλον από θέματα αυτισμού. Κ επειδή τότε μόλις είχα γυρίσει από Αγγλία κ ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό μου που είναι πάνω σε αυτό τον τομεα( μαθησιακές δυσκολίες κ φάσμα αυτισμου-εκανα κ πρακτική σε σχολείο του Birmingham) είχα μια παραπάνω άνεση να της αναλύσω πόσο λάθος είναι η προσέγγιση της στο θέμα του γιου της. Το παιδί δεν είχε επαφή με κανένα άλλο πέρα απ αυτή,με αποτέλεσμα πέραν της απομόνωσης του,να αναπτύξει ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία στην προσαρμογή της κοινωνίας μας. Αν βάλουμε κ… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως τελικά το παιδί έκανε αυτά που ήθελε η μαμά του, χωρίς να σαλτάρει. Μπράβο σε αυτό, στη μαμά και σε σένα.
Στο ταξίδι της διάγνωσης θα συναντήσεις κατά βάση το ιατρικο μοντέλο επικοινωνίας. Θα ακούσεις για “καθυστερημένη ανάπτυξη”, για “πρωιμη παρέμβαση”, για “διαταραχες”, για “ειδικούς που θα σε κατευθύνουν στις καθημερινοτητα του παιδιου” κλπ. Υπάρχει όμως και ένα άλλο μοντέλο επικοινωνίας που προωθείται από ενήλικες ανθρώπους που υπήρξαν κάποτε στη θέση των παιδιών μας: το μοντέλο της νευροδιαφορετικοτητας. Αυτό το μοντέλο μιλα για “διαφορετική ανάπτυξη από του νευροτυπικου μέσου ορου”, για ” συμπερίληψη και accommodations προς όφελος της ολιστικης ανάπτυξη του ανθρωπου και της επικοινωνίας του”, για “διαφορετικοτητα” και για “απόλυτη αποδοχή και ανιδιοτελη αγαπη από τους γονείς”. Πάρε μια βαθιά… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σε στεναχωρήσω ή χαροποιήσω λέγοντας σου ότι η Ελλάδα και οι Νότιες χώρες (Ιταλία, Ισπανία κλπ) είναι πολύ μπροστά στην σχολική συμπεριλιπτικότητα από πολλές Φλαμανδο-Γερμανικές χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Στην Σκανδιναβία να φανταστείς σχολική συμπεριληπτικότητα έχει μόνο η Φιλανδία. Στην Αμερική (που τόσα της έχουμε σούρει) η σχολική συμεριληπτικότητα είναι θεσπισμένη ομοσπονδιακά.
Απο κει που δεν το περιμένεις σου’ρχεται!
Το θέμα όμως της πραγματικής κοινωνικής συμπεριληπτικότητας είναι διεθνες και θέλει πολυ δουλειά ακόμα.
Ας πούμε στην Ολλανδία η παράλληλη στηριξη δεν υπάρχει ούτε ως έννοια. Για οποιο παιδι ξεφεύγει του μέσου ορου (αυτισμός, ΔΕΠΥ, πολλές φορές δυσλεξια) υπάρχει ένας δρόμος και είναι μονοδρομος: ειδικο σχολείο. Πλήρως segregated σύστημα. Κάθε φορά που διαβάζω ότι τα Ολλανδία είναι τα πιο ευτυχισμένα παιδια του κόσμου γελάω. Ποια Ολλανδακια; Τα νευροτυπικά, που ζουν εκτός μαροκινών γκέτο, που έχουν είτε δυο γονείς Ολλανδός είτε expats σε καλα αμειβόμενες δουλειές.
@AllesGoed, κάθε φορά που μιλάς για το θέμα τα “ρουφάω” τα σχόλια σου. Είσαι πολύ σπουδαία. Σ’ ευχαριστούμε πολύ για όλα όσα λες, για όλα όσα έχεις μάθει και μοιράζεσαι. Το συγκεκριμένο θέμα, νομίζω αφορά όλους τους γονείς, όλων των παιδιών και όχι μόνο. Η ενημέρωση όλων μας είναι απαραίτητη.
Oι γονείς των νευροτυπικων παιδιών έχουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο να παίξουν, αν το θελήσουν ❤.
Τα συστημική προβλήματα λύνονται με την συμμετοχή όλης της κοινωνίας.
Σε νιώθω, αγαπητή φίλη, και είμαστε πολλές που σε νιώθουμε! Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά, έλα στο φόρουμ να τα συζητησουμε!
Το βίωμά σου ως γονέα με παιδί με αναπτυξιακά θέματα είναι πάρα πολύ κοινό (το βλέπω στη δουλειά μου γιατί σχετίζεται με τέτοια θέματα). Θα σε προέτρεπα, κατ’αρχάς να βρεις επαγγελματίες (αναπτυξιολόγο ή παιδοψυχίατρο και ειδικούς θεραπευτές αν το παιδί κάνει λογοθεραπείες/εργοθεραπείες κλπ) που να εμπιστεύεσαι (και να έχεις μαζί τους την άνεση να συζητάς και να ρωτάς) και να κάνετε με τον άντρα σου επίσης συμβουλευτική παράλληλα με τις όποιες θεραπείες κάνει το παιδί. Βοηθάει και όσον αφορά πρακτικά θέματα για το πώς να διαχειρίζεσαι ζητήματα της καθημερινότητας με το παιδί αλλά και ως ψυχική υποστήριξη σε εσάς, τόσο… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή φίλη, χωρίς πολλά λόγια, συστήνω και εγώ ανεπιφύλακτα να διαβάσεις αυτά που σου πρότεινε η Λένα. Θα προσθέσω μόνο, λόγω κλάδου (είμαι σπουδάστρια σχολικής ψυχολογίας) ότι θα είναι καλό να βρεις κάποιον ειδικό – όχι μόνο για “επίσημη διάγνωση” (το “όνομα” είναι το λιγότερο) αλλά επειδή θα σου προτείνει σίγουρα τρόπους να ανταποκριθείς στις ανάγκες του παιδιού σου και να το βοηθήσεις να είναι (ακόμα πιο) χαρούμενο.