Αγαπητή «Α, μπα»: Είμαι κακιά επειδή δεν τη βοήθησα;

Αγαπητη Α, μπα, Πού χαρασσεται το οριο για να βοηθαμε τους αλλους? Παρατηρω οτι μεχρι στιγμης στη ζωη μου ειμαι πολυ βοηθητικη και εξυπηρετικη. Σπανια περιμενω κατι πισω και η απορια μου ειναι η εξης. Ποσο πρεπει να βοηθαμε τους αλλους ωστε να μην ειμαστε κακοι? Δε μιλαω γ την εντυπωση που δινουμε στους αλλους (αν οι αλλοι επειδη δε βοηθαμε μας περνανε για κακους) αλλα για το πώς ειμαστε εμεις απεναντι στον εαυτο μας. Θα εξηγησω με ενα παραδειγμα. Δουλευαμε στην προηγουμενη δουλεια μου στο εξωτερικο με μια κοπελα με την οποια μιλουσαμε αρκετα στη δουλεια. Δε βγαιναμε εξω τα Σαββατα απλως ειχαμε χημεια στη δουλεια και ειχαμε πιει κ ενα δυο ποτα εξω. Εκεινη ειχε ολα τα προνομια του κοσμου, πηγε σε μια χωρα οπου ηταν ηδη ο φιλος της ο οποιος μαλιστα ειχε στρωμενη και καλοπληρωμενη δουλεια, γ αυτο και σπιτι δεν εψαξε προφανως, κατι το οποιο ειναι ασυλληπτα δυσκολο στη χωρα που ημασταν, οταν πηγε δεν ειχε δουλεια μεν αλλα για πολυ καιρο ο φιλος της την στηριζε και κανανε και ακριβη ζωη μαλιστα με ταξιδια και λουσα, ενω ειχε και αμεσως ενα κυκλο λογω του φιλου της. Μετα απο καιρο στη χωρα, την παιρνουν στη δουλεια μου, οπου και τη γνωρισα, μετα απο (απο οσο καταλαβα) παρεμβαση του φιλου της, ο οποιος ειχε γνωστο εκει. Τελος παντων, η συγκεκριμενη δουλεια ηταν μια πρακτικη αλλα απο τις πιο γνωστες και φανταζι ας το πω ετσι. Παρομοιως και γω ημουν ασκουμενη εκει αρχικα. Οταν εληξε η πρακτικη μας, εκεινη αρχισε να ψαχνει και ηταν αγχωμενη να βρει κατι και επειδη η χωρα ειναι απιστευτα ανταγωνιστικη και τα προσοντα της αντικειμενικα (τα χαρντ σκιλς) ηταν πιο κατω σ σχεση με το μεσο ορο των εργαζομενων εδω, δυσκολευοταν πολυ. Εγω ειχα προταση απο μια αλλη δουλεια και τη δεχτηκα, οποτε εφυγα απο κει. Ομως, πριν φυγω στο τμημα μου με ρωτησαν αν ψαχνει καποιος αυτη την περιοδο να καλυψει τη θεση μου (η οποια στο μεταξυ ειχε γινει κανονικη θεση). Εγω ημουν στο τσακ να πω για την κοπελα αυτη μιας κ εψαχνε ηδη δουλεια, ενω η θεση ηταν πολυ συμβατη με βαση την εμπειρια της στον ιδιο οργανισμο και μαλιστα χαρηκα που θα της το προτεινα. Το σκεφτηκα δευτερη φορα ομως και αποφασισα να μην την προτεινω, γιατι θυμηθηκα ολα τα προνομια που ειχε που δεν εχω εγω (συγκεκριμενα, εγω ταλαιπωρηθηκα απιστευτα να μετακομισω, ο μισθος ηταν πολυ χαμηλος στην αρχη και εμενα με αλλους 3 σε παλιο σπιτι, ενω αν δε μου ανανεωναν το συμβολαιο θα επρεπε να γυρισω στην Ελλαδα σχετικα αμεσα αφου δεν υπηρχε κανεις που να μπορει να μου καλυπτει το ενοικιο χωρις να δουλευω, οπως σε κεινη, και οι γονεις μου ειναι πολυ χαμηλης οικονομικης δυνατοτητας, εγω τους στηριζα μαλιστα πολλες φορες οταν εκανα καποιες δουλειες του ποδαριου ως φοιτητρια.) Ενιωσα ασχημα με τον εαυτο μου μετα που δεν την προτεινα. Τελικα βρηκε μετα απο μηνες σε κατι αλλο, παλι με παρεμβαση απο οσο μου ειπε. Δεν ξερω, σκεφτομαι μηπως ημουν κακη? Το σκεφτομαι ακομη. Αλλα απο την αλλη γινεται να βοηθαμε καποιον ο οποιος δεν ειναι φιλος μας, αλλα απλως γνωστος και εχει πολλη τυχη σε σχεση με το μεσο ορο απλως για να τα εχουμε καλα με τον εαυτο μας? Ηταν η πρωτη φορα που δε βοηθησα καποιον ενω μπορουσα και γ αυτο με προβληματιζει απο τοτε. Επισης, πλεον ειμαι πολυ επιφυλακτικη με γνωστους γενικα, γιατι βλεπω οτι σπανια θα με βοηθησει καποιος παρολο που εγω βοηθαω (στο παρελθον εχω βοηθησει με πολλους τροπους, μεχρι και οικονομικα). Να βοηθαω τους παντες γιατι ετσι πρεπει? Αλλιως τι οριο να βαζω και με τι κριτηριο να επιλεγω να βοηθησω ή οχι, οπου μπορω? Εχω μπερδευτει. Να σημειωσω πως οταν λεω βοηθεια, δεν εννοω απλες πληροφοριες που ο καθενας βρισκει στο ιντερνετ ή απλως μια γνωμη. Εννοω βοηθεια που εχει μια ουσια, πχ προταση για δουλεια οταν η εκαστοτε δουλεια μου ψαχνει, συσταση, οικονομικη βοηθεια χωρις να τα ζηταω πισω, κλπ. Ζητω συγγνωμη για το σεντονι.

-χαμενη

Πώς θα σου φαινόταν να μην σε βοηθήσει κάποια άλλη επειδή έχεις γονείς να επιστρέψεις αν τα πράγματα δεν πάνε καλά; Επειδή είχες την ευκαιρία να σπουδάσεις; Επειδή γεννήθηκες σε μια χώρα που δεν έχει πόλεμο και άρα δεν χρειάστηκε να γίνεις πρόσφυγας; Θα σου φαινόταν δίκαιο; Θα έλεγες «καλά έκανε που δεν με βοήθησε, αφού μου ήρθαν όλα εύκολα;»

Το «εύκολο» και το «δύσκολο» είναι πάρα πολύ σχετικό, και τώρα που ζούμε την παγκοσμιοποίηση μου φαίνεται κοντόφθαλμο να προσπαθείς να βγάλεις τα σπασμένα της δικής σου ζωής με αυτόν τον τρόπο. Το «σπάνια θα με βοηθήσει κάποιος» είναι επίσης σχετικό, είναι αυτό που πιστεύεις εσύ για τη ζωή σου, και έχει σχέση με το κατά πόσο ζητάς βοήθεια, ή αν ξέρεις να ζητάς από τους σωστούς ανθρώπους. Η ιδανική ζωή που φαντάζεσαι ότι έχει η γυναίκα αυτή είναι επίσης δική σου προβολή, ποτέ δεν ξέρεις τι ζει κάποια άλλη στο σπίτι της. Νομίζω ότι βλέπω μια πικρία για το πώς σου έφερε τα πράγματα η ζωή, κι αυτό σε κάνει να φέρεσαι με έναν τρόπο που δεν αρέσει ούτε σε σένα την ίδια.

Το θέμα της προσφοράς είναι κάτι σύνθετο, και φιλοσοφικό, και ηθικό. Είναι μια σχετικά καλή απλούστευση το «κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό», όμως. Αν την βοηθούσες, δεν θα γινόταν η δική σου ζωή χειρότερη. Αν την βοηθούσες, δεν θα εμπόδιζες άλλους ανθρώπους να βοηθήσουν εσένα. Αν την βοηθούσες, δεν σημαίνει καν ότι θα έπαιρνε τη δουλειά. Μέσα σε όλα αυτά, δεν αναρωτήθηκες το προφανές, που είναι «είναι αρκετά καλή για να κάνει αυτή τη δουλειά» διότι η βοήθεια σε αυτή την περίπτωση θα είχε επίπτωση και στην δική σου επαγγελματική ζωή. Αν δεν πήγαινε καλά το πράγμα, το πρώτο που θα έλεγαν θα ήταν «ποιος την πρότεινε». Τελείως ψυχρά, σε συμφέρει να προτείνεις κατάλληλους ανθρώπους σε δουλειές. Αντιστοίχως, είναι πολύ κακή ιδέα να προτείνεις κάποιον στη δουλειά χωρίς να είσαι σίγουρη ότι μπορεί να την κάνει. Οπότε, για την συγκεκριμένη φάση, το πώς σου τα έφερε εσένα η ζωή και πώς τα έφερε σε κείνη δεν είναι το σημαντικό της υπόθεσης, και η πικρία σου σε εμποδίζει να το δεις. Κι αυτό σε κάνει να παίρνεις αποφάσεις που βασίζονται σε άσχετα πράγματα, που τελικά μπορεί να είναι και εναντίον σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News