Αγαπητή «Α, μπα»: Είμαι χαραμοφάισσα;

Η πιο σκληρή και παρεξηγημένη δουλειά

Γεια σου Αμπα, ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση και θα το εκτιμούσα αν θα μπορούσες να μου απαντήσεις. Η ερώτηση μου είναι «είμαι χαραμοφάησα;». Και εξηγώ τελείωσα σχολή και μεταπτυχιακό με καλό βαθμό, έχω κάνει πρακτικές, εθελοντικά, ξένες γλώσσες από ολα αλλά τώρα που ήρθε η ώρα να πίασω δουλειά έχω μείνει πίσω γιατί προσέχω την μητέρα μου. Έχει καρκίνο σε αρκετό προχωρημένο στάδιο οπότε την προσέχω, την ταίζω, καθαρίζω το σπίτι, κάνω τα ψώνια, της κάνω παρέα, προσέχω τα φάρμακα της, καθαρίζω εμετούς τα πάντα. Γενικά την βλέπω αδύναμη και να φοβάται, να μην θέλει να συνεχίσει πολλές φορές οπότε θέλω να είμαι δίπλα σε εκείνη, αλλά και τον πατέρα μου που δουλεύει τόσο σκληρά να μας συντηρήσει και θέλει και εκείνος βοήθεια με όλα αυτά γιατί είναι έτοιμος να καταρρεύσει.. Δεν νιώθω πως μπορώ να τους αφήσω μόνους τους και να βρω μια δουλειά, φοβάμαι πως θα καταρεύσουν και οι δυο.. Αλλά ακούω από άλλους που μου λένε ε σιγά πήγαινε, κοίτα το μέλλον, μην το αφήνεις, θα τα καταφέρουνε αυτοί και αναρωτιέμαι μήπως είμαι υπερβολική; Είδα τώρα και στο ζάπινγκ ένα επεισόδιο από τις οικογενειακές ιστορίες που δεν δούλευε ο γιος (40 χρονών δεν ξέρω και εγώ πόσο) και του δίνανε οι γονείς του από τα λιγοστά που έβγαζαν και σκέφτομαι είμαι και εγώ έτσι; Δούλευα λίγο παράλληλα με τις σπουδές μου, αλλά δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράγματα στο σπίτι..δεν θέλω να είμαι έτσι και να πίνω το αίμα των γονιών μου και ήδη νίωθω άσχημα να τους ζητάω λεφτά και για αυτό προσπαθώ να μην το κάνω αλλά μήπως είμαι απλά τεμπέλα ή κάτι άλλο και δεν θέλω να ενηλικιωθώ και να βρω μια δουλειά σοβαρή για το μέλλον μου; Ξέρω πως δεν μπορείς να μου πεις τι να κάνω, απλά θα ήθελα να ακούσω την γνώμη σου

– ηλιαχτίδα

 

Άλλος ένας λόγος που χρειαζόμαστε τον φεμινισμό: η απλήρωτη γυναικεία εργασία. Έχει κάνει τις γυναίκες να θεωρούν ότι το νοικοκυριό και η φροντίδα των αρρώστων είναι αέρας.

Πώς γίνεται να θεωρείς ότι δεν δουλεύεις;

Όχι μόνο δουλεύεις αλλά κάνεις δουλειές πολλών ειδικοτήτων, και είναι μια δουλειά που δεν έχει αργίες, δεν έχει αναρρωτική άδεια για σένα, δεν έχει ούτε ένα ρεπό. Αν πάθαινες εσύ κάτι, τι θα γινόταν με το σπίτι και τους γονείς σου; Για να το καταλάβεις πιο καλά, αν πληρώνατε κόσμο να καθαρίζει, να ψωνίζει και να μαγειρεύει, και να φροντίζει την άρρωστη μητέρα σου χωρίς κανέναν διάλειμμα, πόσα λεφτά θα ξοδεύατε; Αυτή είναι η δουλειά που κάνεις. Και είναι πάρα πολύ σοβαρή, και είναι πάρα πολύ δύσκολη, γιατί δεν είναι μια άρρωστη γυναίκα, είναι η άρρωστη μαμά σου.

Επειδή δεν μπορώ να σου πω εγώ τι να κάνεις, και το καταλαβαίνεις, έτσι δεν μπορούν να σου πουν και οι άλλοι τι να κάνεις, οπότε η μόνη συμβουλή είναι να κλείσεις τα αυτιά σου σε όσους ξεπετάνε ένα τόσο πολύπλοκο πρόβλημα με μια φράση «έλα μωρέ θα τα βρούνε αυτοί». Να πάνε να λύσουν τα δικά τους προβλήματα με το «έλα μωρέ». Κι εσύ όμως μην τα συζητάς δεξιά αριστερά. Αν ακούς τέτοια, σημαίνει ότι τα λες σε λάθος ανθρώπους. Αν καταλάβεις πόσο σκληρά δουλεύεις ήδη, δεν θα χρειάζεσαι επιβεβαίωση από άλλους.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

98 points
Upvote Downvote

Total votes: 104

Upvotes: 101

Upvotes percentage: 97.115385%

Downvotes: 3

Downvotes percentage: 2.884615%

Σχολιάστε
  1. «Δεν νιώθω πως μπορώ να τους αφήσω μόνους τους και να βρω μια δουλειά, φοβάμαι πως θα καταρεύσουν και οι δυο.. Αλλά ακούω από άλλους που μου λένε ε σιγά πήγαινε, κοίτα το μέλλον, μην το αφήνεις, θα τα καταφέρουνε αυτοί και αναρωτιέμαι μήπως είμαι υπερβολική;»

    κοιτα..
    ειναι κυριως οικονομικο το θεμα.
    την στηριξη και την παρεα, ωστε να μην καταρρευσουν, μπορεις και παλι να τους την παρεχεις, κανοντας παραλληλα καριερα, ΑΝ εχουν αρκετα χρηματα ωστε να πληρωνουν βοηθεια στο σπιτι για να γινονται τα πρακτικα θεματα. δουλειες, ψωνια κλπ.
    αυτο, για να μην νοιωθεις οτι χανεις την ζωη σου γιατι πρεπει να στηριξεις την οικογενεια σου.
    ΑΝ ομως δεν περισσευουν χρηματα για τετοια βοηθεια, σαφως και δεν φαιενται να υπαρχει αλλη λυση, εκτος αν υπαρχουν αδερφια να μοριαστειτε την επιβαρυνση.
    και βεβαια, αυτα που αναφερεις ειναι σκληρη και απληρωτη εργασια, δεν το συζητω αυτο, απλα λεω οτι αν θελεις να ασχοληθεις με το αντικειμενο των σπουδων σου και να ξεκινησεις μια εργασια στον τομεα σου, ειναιε φικτο αν ο απτερας σου μπορει να πληρωνει βοηθεια για το σπιτι.




    50



    10
  2. Έχοντας υπάρξει άτομο που χρειάστηκα round the clock φροντίδα για κάποιο καιρό δεν μπορώ να σου πω πόσο αφάνταστα ανακουφιστικό είναι για την μητέρα σου το ότι την φροντίζει κάποιος που ούτε τον ντρέπεται ούτε ανησυχεί μήπως αν τον φωνάξει θα την αποπάρει, ούτε πρέπει να προσέχει τι λέει και τι κάνει μπροστά του. Ακόμα και ο πιο τέλειος φροντιστής (όλων των ειδικοτήτων) δεν έχει την οικειότητα που έχει ο δικός μας άνθρωπος. Ο φροντιστής μας βλέπει μόνο στα χάλια μας ο δικός μας ξέρει πως δεν είμαστε μόνο τα χάλια μας και κάτω από την αρρώστια είναι ο εαυτός μας. Είναι από τις λίγες φορές που δεν θα υποστηρίξω το «φυγε από τη φωλιά». Προσφέρεις, εκτός από βοήθεια και ανακούφιση και συμπαράσταση στους γονείς σου σε μία περίοδο που την χρειάζονται και οι δύο.

    Παρόλα αυτά αν θες να νιώθεις πως δε «τους πίνεις το αίμα» (ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ) δες μήπως μπορείς να κάνεις κάτι part time μεσω διαδικτύου. Στα γρήγορα μου έρχονται
    -Μαθηματα σε φοιτητές/μαθητές μέσω skype (Βοηθεια σε πανεπιστήμιο/ξενες γλώσσες κλπ)
    -Μεταφράσεις
    -Συγγραφη εργασιών (Ναι ειναι κακό σκασίλα μας)
    – Γραμματειακή υποστηριξη online

    Θα σου πρότεινα επίσης, αν δεν το κάνετε ήδη, να βρεις το σύλλογο ασθενών με την ασθένεια της μητέρας σου και ξεκινήστε να πηγαίνετε, θα σας βοηθήσει και θα σε βοηθήσει να δεις ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν κάτι ανάλογο.




    154



    8
  3. Αυτή η κατάσταση θα σε γεμίσει με τέτοια εμπειρία που μετά ό,τι και να κάνεις θα φαίνεται παιχνίδι. Εισαι υπεύθυνη για τη ζωή ενός ανθρώπου, ποια πρότζεκτ και ποιες δουλειές.
    Όμως ελπίζω να προσέχεις λίγο τον εαυτό σου, να βγαίνεις ακόμη κι αν δεν έχεις όρεξη, έστω για μια ώρα. Είναι επιβεβλημένο, μη το παραμελείς. Αν δεν ξεδίνεις η κούραση στιβάζεται μέσα σου και γιγαντώνεται κάποια στιγμή.
    Αν υπάρχει οικονομική ευχέρεια δεν θα ήταν κακή ιδέα να φροντίζει μια γυναίκα τη μαμά σου για 3-4 ώρες τη μέρα, να κάνει ένα φαί ή να καθαρίζει λίγο, για να μπορείς να έχεις κι εσύ κάποιες ώρες για σένα.




    100



    3
  4. Πραγματικά θύμωσα με το φοβερό «θα τα καταφέρουν αυτοί». Τόση έλλειψη συναίσθησης και ανθρωπιάς για το συνάνθρωπό τους και τους λαμβάνεις και στα υπόψη ? Κάνε το ηθικό καθήκον σου απέναντι στους γονείς σου στις πιο κρίσιμες ώρες της ζωής τους και έχεις καιρό και για καριέρα και για όλα. Ο παραλληλισμός με το επεισόδιο των οικογενειακών ιστοριών, που περιέγραψες, τελείως άστοχος. Εσύ δεν είσαι κηφήνας, που τρώει τα λεφτά των γονιών, είσαι αυτή τη στιγμή γι αυτούς η πιο σημαντική τους βοήθεια. Νάξερες πόσο σε έχουν ανάγκη !! Εύχομαι το καλύτερο και για σένα και για τη μαμά σου.




    90



    3
  5. Βούρκωσα…Μόνο χαραμοφάϊσσα δεν είσαι,προσφέρεις τόσα,μα τόσα πολλά στους οικείους σου,συναισθηματικά και όχι μόνο,την ώρα που τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη!!Θα βρεις δουλειά,νομοτελειακά,θα σε οδηγήσει η ίδια η ζωή σε αυτήν την κατεύθυνση…Κάνε όπως αισθάνεσαι,μην ακούς κανέναν.




    66



    3
  6. Εξαιρετικά χρήσιμες συμβουλές Origami Lover!

    Θα έλεγα ότι η εργασία μέσω ίντερνετ θα σε βοηθήσει να αισθανθείς κι εσύ, φίλη της ερώτησης, πως ασχολείσαι με κάτι διαφορετικό, που σε γεμίζει και σου δίνει χαρά ή έστω ικανοποίηση. Η δουλειά που κάνεις είναι εκπληκτικά σκληρή και απαιτητική, με σοβαρό ψυχολογικό αντίκτυπο, κι όμως δεν φαίνεσαι να βαρυγκωμείς, μόνο να ανησυχείς για τους δικούς σου και για το τι σκέφτονται τρίτοι. Δεν αναφέρεις πώς υποστηρίζεις εσύ ψυχολογικά τον εαυτό σου, ελπίζω να έχεις ένα δίκτυο στήριξης που δεν σε κατακρίνει.

    Και να ξέρεις πως οι γονείς σου είναι ευγνώμονες για αυτό που κάνεις και πιθανότατα έχουν οι ίδιοι τύψεις που σε κρατούν σε αυτό το ρόλο, αλλά δεν έχουν αλλού να στραφούν. Μπορεί να μην έχουν λόγια να στο εκφράσουν. Αλλά αν τους ρωτούσες αν είσαι χαραμοφάισσα (μα τι λέξη για κάποια που δουλεύει σκληρότατα!) θα σου έλεγαν, μα τι λες παιδί μου, εσύ μας στηρίζεις και μας φροντίζεις συνεχώς. Πάρε μια ανάσα και χαμογέλα, κάνεις το καλύτερο που μπορείς με περισσή αυτοθυσία.




    46



    3
  7. Χαραμοφάισα δεν είσαι.Ούτε να το ξανασκεφτείς.Αν θα εργαστείς,δε θα εργαστείς,γιατί τώρα τρως άδικα το ψωμί των γονιών σου.Προσφέρεις και με το παραπάνω.Υπάρχουν άλλοι λόγοι,για τους οποίους μπορείς να σκεφτείς αυτή την επιλογή.Να βάλεις ένα χεράκι στον οικογενειακό προϋπολογισμό ή να τον ελαφρύνεις από κάποια δικά σου έξοδα.Υπάρχουν ανάγκες,που εξυπηρετούνται μόνο με χρήματα και όχι με προσωπική εργασία.Να νιώσει ίσως κι ο πατέρας σου,ότι δεν πέφτει όλο το βάρος πάνω του.Να κάνεις κάτι για το μέλλον σου.Κάποια στιγμή αυτή η περιπέτεια θα τελειώσει κι εύχομαι ολόψυχα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.Θα ψάξεις να κάνεις κάτι τότε.Ο χρόνος,που αφιερώνεις στην οικογένεια σου,δεν προσθέτει κάτι στο βιογραφικό σου πέρα από ένα κενό στην εργασιακή σου εμπειρία.Καθόλου ελκυστικό για μελλοντικούς εργοδότες.Το να ξεφύγεις έστω κάποιες ώρες από το σπίτι,έστω και για δουλειά,μπορεί να είναι ευεργετικό για την ψυχολογία σου.Αυτά,ναι,να τα συνυπολογίσεις.Να τα βάλεις κάτω και να δεις,αν είναι καλύτερα και για σένα και για όλους σας,να βρεις κάτι.Δε λέω να παρατήσεις τους δικούς σου ή να στρεσαριστείς ακόμα παραπάνω προσπαθώντας να ισορροπήσεις μάταια σε δυο βάρκες.Κάτι που να σε βολεύει και να το αντέχεις.Καλή δύναμη κι όλα να πάνε καλά.




    24



    10
    • Δε θα αφήσει κενό. Θα γράψει φροντίδα αρρώστου. Δεν ξέρω πόσο μετρήσει στην Ελλάδα αλλά εδώ μετράει και πολύ μάλιστα. Εμένα η ένστασή μου είναι στο κατά πόσο είναι για την κοπέλα καλό. Θα της συμβούλευα αν γίνεται να βρει δουλειά για να μην είναι κάθε μέρα εκεί. Αν γίνεται. Είναι μεγάλο το βάροςς αυτό. Όχι μόνο για όσο το κάνεις. Και για μετά.
      Υ.γ. μπορούν οι τρεις που πάρησαν χα-χα να μου εξηγήσουν το σκεπτικό τους; βρίσκουν αστεία την ερώτηση ή είναι το ειρωνικό χαχα; Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω το χαχάνισμα σε τέτοιες περιπτώσεις




      25



      0
      • Καλά τα θα τα καταφέρουν αυτοί και το ότι είσαι χαραμοφάισα δεν μπορώ καν να τα σχολιάσω. Περαστικα εύχομαι ολόψυχα στη μαμά σου




        12



        0
  8. Να το πάμε συναισθηματικά; Ότι είναι η μητέρα σου και σε έχει ανάγκη και η βοήθειά σου στην αρρώστια της είναι ανεκτίμητη; Ότι αν τους εγκαταλείψεις τώρα στα δύσκολα και όντως καταρρεύσουν θα το κουβαλάς μέσα σου για χρόνια;
    Να το πάμε ρεαλιστικά, ότι στην Ελλάδα του 2018 με μεταπτυχιακό και χωρίς προϋπηρεσία άντε να βρεις δουλειά με 800 ευρώ ενώ η αποκλειστική θα θέλει 1000;
    Εγώ προσωπικά θα σου πω «έλα μωρέ, παράτα τους, θα τα καταφέρουν αυτοί». Για τους «άλλους» το λέω, όχι για τους γονείς σου. Εύχομαι περαστικά στη μητέρα σου και όλα να πάνε καλά.




    61



    4
    • Ότι αν τους εγκαταλείψεις τώρα στα δύσκολα και όντως καταρρεύσουν θα το κουβαλάς μέσα σου για χρόνια;

      Δυστυχώς, όταν τα πράγματα έρχονται έτσι, ό,τι και να κάνεις, θα κουβαλάς μέσα σου σίγουρα κάτι, που θα είναι η πίκρα, του γιατί να έρθουν τα πράγματα έτσι. Όταν υπάρχει κάποιος να κατηγορήσεις για κάτι και να ξεσπάσεις, είναι πιο εύκολο, ας είναι και ο εαυτός σου. Μπορείς να κάνεις διάλογο, να μαλώσεις, να πεις και να απαντήσεις. Όταν δεν υπάρχει, εκεί είναι που χάνεσαι.




      21



      1
      • Έχεις δίκιο Πόντια, να βγεις αλώβητος από μια τέτοια διαδικασία είναι αδύνατο. Εμένα δεν μου έχει τύχει και μιλάω απ’ έξω. Δεν μπορώ να διανοηθώ καν τι πέρασες. Απλά θυμάμαι τη μητέρα μου, που φρόντιζε τους γονείς της τα τελευταία τους χρόνια και μου έλεγε αυτό το πράγμα αργότερα, ότι την ελάφραινε που τουλάχιστον ήταν κοντά τους στις τελευταίες στιγμές και δεν τους άφησε.




        7



        0
  9. Ναι, γιατί άραγε θεωρείς πως δε δουλεύεις; Σάματις διαβάζεις δεξιά αριστερά και παίρνεις το μήνυμα ότι για να είσαι κοινωνικά αποδεκτή πρέπει να έχεις πτυχίο αλλά και μεταπτυχιακό (στο εξωτερικό κατά προτίμηση), για να δουλεύεις, να κάνεις καριέρα, να μη μένεις εκτός αγοράς εργασίας, να εξελίσσεσαι επαγγελματικά και να ζεις για να σε πουν πετυχημένη; Επαγγελματικά.

    Αγαπητή ηλιαχτίδα, με συγκίνησες που υπογράφεις έτσι.
    Φρόντιζα κι εγώ τους γονείς μου και καταλαβαίνω τι περιγράφεις. Εγώ δούλευα, σε μια αρκετά υπεύθυνη θέση, μόνη μου, και περνώντας τα χρόνια γινόταν ακόμα πιο υπεύθυνη. Προέκυψε, ήταν πρώτα θέμα τύχης κι μετά ικανοτήτων. Είχα παρέες, σχέσεις, αυτοκίνητο, ένσημα, μισθό πανέμορφο κάθε πρώτη του μήνα. Είχα και τον θαυμασμό των άλλων, γιατί ήταν μικρή η πόλη και φαινόταν η δουλειά που έκανα. Είχα και μια μαμά όμως που μέρα με την ημέρα την έχανα, όχι από καρκίνο, από αλτσχάιμερ. Είχα πάντα στο μυαλό μου, από μικρή, ότι θα δουλεύω, ότι δε θα γίνω σαν τις αδερφές μου, δε θα κρεμαστώ από τα 20 μου από έναν άντρα και θα εξαρτώμαι από εκείνον, θα φοβάμαι να μιλήσω και γκρινιάζοντας ότι η ζωή δε μου έδωσε ευκαιρίες. Θα παντρευόμουν όταν και αν θα έβρισκα τον άνθρωπο που θα με σεβόταν. Δεν ήμουν καριερίστα, είχα μόνο αυτή τη πεποίθηση και αυτή την ανατροφή, ότι είμαι δυνατή και θα στέκομαι στα δικά μου πόδια.
    Διαλύθηκα. Δεν με ανάγκασε κανείς, ήταν επιλογές μου και η δουλειά και η φροντίδα. Εξίσου συνειδητές και ασυνείδητες. Όμως το αποτέλεσμα ήταν ότι από το στρες, στη δουλειά πίστευα ότι τα κάνω όλα λάθος, ότι κάθε χτύπημα του τηλεφώνου είναι το αφεντικό που θα με απολύσει (αντικειμενικά δεν υπήρχε λόγος να το φοβάμαι αυτό). Στο σπίτι το στρες έβγαινε πάνω στη μαμά μου που δεν ήξερα πώς να τη φροντίσω, έχανα την υπομονή μου, στεναχωρούσα τον μπαμπά μου, έκλαιγα από την πίκρα και τις ενοχές κάθε βράδυ. Ήθελα να είμαι στο σπίτι όταν θα έρχονταν οι δικοί μου απ’έξω (πήγαιναν καθημερινα στο χωριό), γιατί δεν ήξερα σε τι κατάσταση θα είναι η μαμά μου και δεν ήθελα να επιβαρυνθεί ο ήδη επιβαρυμένος μπαμπάς μου.
    Θα ήθελα όμως τόσο πολύ να είμαι κοντά της, να μου έχει πει κάποιος, άσε τη δουλειά, δούλεψε ημιαπασχόληση έστω, θα φύγει για πάντα και δε θα την ξαναδείς. Δεν μου περνούσε ούτε ξυστά από το μυαλό να αλλάξω ή να σταματήσω τη δουλειά, δεν υπήρχε κρίση τότε, είχα και πολύ καλό όνομα και άριστο βιογραφικό για τις απαιτήσεις της πόλης μου. Το μόνο που άκουγα ήταν «γιατί ζεις με τους γονείς σου; να φύγεις, να νοικιάσεις, είσαι ανεξάρτητη». Το έλεγαν επειδή έβλεπαν αυτό που εγώ δεν έβλεπα, ότι δεν μου έκανε καλό. Πίστευαν όμως ότι δε μου κάνει καλό το ότι φροντίζω, όχι το ότι δουλεύω. Δουλειά, χρήματα, αν αυτά έχεις ανάγκη, θα τα βρεις με κάποιον τρόπο. Γονείς θα βρεις; Αν έχεις την τύχη να αγαπάς τους γονείς σου και να σε αγαπούν κι αυτοί, τους αφήνεις αν ξέρεις ότι βιολογικά, όχι υποθετικά, θα τους χάσεις σύντομα;
    Κάποτε ο μπαμπάς μου, μου είπε, τώρα που τελείωσε το σπίτι στο χωριό, θα πάμε να μείνουμε εκεί. Μια που το είπε και μια που του το έκοψα. Να ησυχάσει από εμένα ήθελε ο άνθρωπος και δεν τον άφηνα. Όμως τελικά, ήρθαν έτσι τα πράγματα και ένα βράδυ κοιμήθηκαν εκεί. Και δεν ήταν τόσο τρομακτικό τελικά. Κάθε βράδυ που έφευγα από το χωριό, μου ερχόταν να κλάψω όταν έκλεινα την πόρτα πίσω μου, αλλά μόλις έμπαινα στο αυτοκίνητο περνούσε. Γιατί είναι φυσιολογικό να σε κερδίζει ο δρόμος που είναι μπροστά σου και όχι αυτός που αφήνεις πίσω σου.
    Νομίζω αυτό σου λένε όσοι παρεμβαίνουν. Δεν έχουν πάντα τρόπο ή λύσεις και είναι εκνευριστικοί. Αλλά νομίζω αυτό σου λένε, «πρόσεχε μη χαθείς». Εγώ θα σου πω να μην ξεχνάς ότι εκτός από κόρη, όχι όπως το εννοεί ο φεμινισμός, η α,μπα, η κοινωνία, εννοώ εκτός από παιδί που έχει τις δεξιότητες να φροντίσει και την αγάπη να το κάνει, είσαι και ένας άνθρωπος με προσωπικές ανάγκες, για δημιουργία, για κατάκτηση, για έρωτα, για χαρά. Μη νιώσεις ότι εγκαταλείπεις τους γονείς σου αν θελήσεις να περπατήσεις προς την ηλιαχτίδα. Αυτό θέλουν οι γονείς που αξίζουν την αγάπη μας.
    Αν με κάποιον πρέπει να τα βάλεις ποτέ, είναι το κοινωνικό (το ποιο?) κράτος, που δεν έχουμε. Που ουσιαστικά λέει ότι αν επιλέξεις την αγάπη και τη φροντίδα, παιδιών, γονιών, ανθρώπων που έχουν την ανάγκη σου, πρόβλημα σου. Βρες μόνος σου πώς θα το κάνεις. Και αν είσαι αναγκασμένος, προσέλαβε κάποιον και πλήρωνε τον. Αγάπα όσο θες, αλλά εξ’αποστάσεως, αρκεί να γυρίζει το χρήμα.
    Μην ανησυχείς. Υπάρχουν άνθρωποι που θα αναγνωρίσουν αυτή σου την προϋπηρεσία, μη διστάσεις ποτέ να την αναφέρεις.




    95



    2
    • Σε ανθρώπινο επίπεδο εκτιμάται αυτού του είδους η προϋπηρεσία.Στην αγορά εργασίας δεν είναι και τόσο βέβαιο.Ο πατέρας μου ήταν περιζήτητος τεχνίτης.Όταν διαγνώστηκε η μητέρα μου με καρκίνο,άφησε πίσω τη δουλειά.Μοιραζόταν ανάμεσα στο Μεταξά και τη φροντίδα του αδερφού μου στο νησί.Ήταν μικρός αυτός.Δεν επανέκαμψε ποτέ πλήρως επαγγελματικά.Όταν απορρίπτεις δουλειές και δεν είσαι διαθέσιμος την ώρα,που σε έχουν ανάγκη οι πελάτες,θα βρουν κάποιον άλλον.Αργότερα αντιμετώπισε πρόβλημα ο αδερφός μου.Ήδη από το πρώτο τράκο το εισόδημα του πατέρα μου είχε μειωθεί κι είχε γίνει πιο αβέβαιο,οπότε σε εκείνον έλαχε πάλι ο κλήρος,να κάνει πίσω.Και τελείωσαν όλα εκεί.Είναι πια αγρότης,που δεν το αγαπάει ιδιαίτερα,και κυρίως τον τσάκισε σαν άνθρωπο.Θα τα κάναμε αλλιώς;Θα έπαιρνα εγώ όλο το βάρος της μάνας μου πάνω μου,αφήνοντας τις σπουδές μου,που έτσι κι αλλιώς έμειναν πίσω;Να έχει έτσι την ευκαιρία κι ο πατέρας μου να εργαστεί;Θα μπορούσα να μην πηγαίνω να δω τον αδερφό μου και να μη βοηθάω στο σπίτι;Γιατί κι εγώ μοιραζόμουν.Σ’ένα πλοίο ήμουν συνέχεια.Αν πιάνονταν στο ΝΑΤ τόσα ταξίδια,θα ήμουν στη σύνταξη.Δεν ξέρω.Όλα καλώς καμωμένα λέω τώρα,αλλά καμιά φορά σκέφτομαι,ότι ίσως χρειαζόμασταν παραπάνω ψυχραιμία,να τα δούμε περισσότερο πρακτικά και λιγότερο συναισθηματικά.Και εννοείται,ότι πάντα αισθάνεσαι,ότι είσαι απελπιστικά μόνος.Κάνεις το σταυρό σου ή ό,τι κάνει ο καθένας τέλος πάντων,που τα κατάφερες,όπως τα κατάφερες.




      38



      0
      • Όσο περισσότερο κοντά φέρνει κανείς τη μεγάλη εικόνα και βλέπει τις λεπτομέρειες, τόσο λιγότερες λύσεις έχει να προτείνει αγαπητή acantholimon. Γι’αυτό οι περισσότεροι κρατάνε αποστάσεις. Αλλά καμιά φορά η λύση δεν είναι μόνο να κάνεις εσύ τη δουλειά για τον άλλον, είναι και να τον ταρακουνήσεις.
        Γενικά μιλώντας τώρα, σε περιπτώσεις όπως οι δικές μας, την ψυχραιμία μόνο κάποιος απ’έξω μπορεί να μας βοηθήσει να τη βρούμε, εμείς οι ίδιοι, μου φαίνεται αδύνατον. Είναι καταστάσεις που αν θέλει κανείς να βοηθήσει, δεν πρέπει να περιμένει πράσινο φως για να παρέμβει, πρέπει να το κάνει. Αλλά πρέπει και να ξέρει τι να κάνει.
        Ένα νεαρό άτομο που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση, να φροντίζει άλλους, αγαπημένους άλλους, κινδυνεύει να επιβαρύνει το μέλλον του. Κινδυνεύει να εξαντληθεί και να μην έχει κουράγιο να ζήσει όπως του αξίζει μετά, ξέγνοιαστο, χωρίς φόβους, χωρίς συναισθηματική εξάντληση. Κινδυνεύει να μην κάνει παιδιά, όχι από άποψη αλλά έλλειψη αντοχής, από φόβο, από ένα σωρό σκέψεις που έρχονται πακέτο. Και συγκυρίες, τις απρόβλεπτες εξελίξεις της ζωής.
        Κινδυνεύει, δεν λέω ότι συμβαίνει πάντα, αλλά είναι μια σοβαρή πιθανότητα.
        «Οι άλλοι» αυτό προσπαθούν να πουν, με πολύ λάθος τρόπο, με τον χειρότερο ίσως: Υπονοώντας ότι είναι στο χέρι π.χ. της Ηλιαχτίδας να κάνει μαγικά. Γιατί όλα μοιάζουν ακατόρθωτα, γιατί αισθάνεσαι, όπως σωστά είπες, απελπιστικά μόνος.
        Υπάρχουν πλέον τρόποι βέβαια, να τηλεφωνήσεις, να ψάξεις, να απευθυνθείς. Καμιά φορά κι αυτό θέλει κουράγιο όμως, κάποιον να σου δώσει το τηλέφωνο.
        Ήταν η μαμά μου στο νοσοκομείο χειρουργημένη, υπήρχαν εκείνοι που έλεγαν στο τηλέφωνο «ό,τι χρειαστείς να μου πεις» και εκείνη η φίλη που ερχόταν αφού άφηνε τα παιδιά της στο σχολείο, για να με βοηθήσει στην πρωινή διαδικασία, φέρνοντας καφέ. Χωρίς να πάρει τηλέφωνο για να μην ενοχλήσει. Δεν είναι κακό να μην έχεις τη δύναμη, τον χρόνο, τη διάθεση, να βοηθήσεις. Κακό είναι να λες ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις κάτι γι’αυτόν και να του υπενθυμίζεις έτσι τη μοναξιά του.
        Οκ, το Αγαπητή Α, μπα δεν είναι γραμμή βοήθειας, είναι ένα σάιτ που μιλάει στις γυναίκες και προωθεί τον φεμινισμό. Σήμερα το εμπέδωσα.




        15



        2
      • Όσον αφορά τους κινδύνους, έχω, εκτός από εμένα, πολλά παραδείγματα, δυστυχώς. Όπως και άλλα, που στη βιασύνη να προλάβουν να κάνουν παιδιά, εξασφάλισαν ακατάλληλους πατέρες και το δικό τους μετατραυματικό στρες, ώστε χρόνια μετά να κατηγορηθούν για χειριστικές, κακοποιητικές, που δεν έπρεπε να γίνουν μάνες.




        6



        1
  10. Η Λένα έχει απόλυτο δίκιο. Κάνεις την πιο δύσκολη δουλειά της ζωής σου αυτή τη στιγμή. Αυτοί που τα βρίσκουν όλα τόσο εύκολα είμαι περίεργη να δω τί θα έκαναν στη θέση σου. Μόνο μην ξεχνάς, όσο μπορείς, να κάνεις και κάποια πράγματα για τον εαυτό σου. Αυτή η κατάσταση είναι λόγο σαν δίνη, ώρες ωρες σε τραβάει τόσο πολύ μέσα, που ξεχνάς και το όνομα σου. Όταν κάποια στιγμή τελειώσει αυτό -και εύχομαι να εχει την καλύτερη δυνατή κατάληξη- με ο,τι και αν καταπιαστείς αργότερα θα σου φαίνεται παιχνιδάκι.




    15



    0
  11. To θέμα δεν είναι αν εργάζεσαι, γιατί όπως σωστά έχει ειπωθεί κάνεις ήδη μια πολύ σκληρή δουλειά. Το θέμα είναι ότι όπως σε κάθε δουλειά, κι όπως σε κάθε κατάσταση που σε επιβαρύνει συναισθηματικά και σωματικά, χρειάζεται και κάποιο αντίβαρο. Το έχεις εσύ αυτό; Νιώθεις χαρά κι ικανοποίηση από κάποιον άλλο τομέα στη ζωή σου, έχεις κάποιο ελεύθερο χρόνο, ξεκουράζεσαι, έχεις άλλες σχέσεις; Αν όχι προσπάθησε να φροντίσεις και τον εαυτό σου και να βρεις απλές καθημερινές χαρές, ειδικά αν είναι αβέβαιο πόσο θα κρατήσει το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει η μητέρα σου και πόσο θα έχει ανάγκη τη φροντίδα σου.




    20



    0
  12. Γλυκό μου κορίτσι, πόσο με συγκίνησες!
    Βοήθησε την μητέρα σου, δεν ξέρεις πόσο ανάγκη το έχει και πόσο την αγαλλιάζει που σε βλέπει να την νοιάζεσαι! Υποφέρει από μια πολύ δύσκολη ασθένεια και ο ψυχολογικός παράγοντας παίζει καθοριστικό ρόλο: θέλει να νιώθει ότι οι αγαπημένοι της άνθρωποι είναι δίπλα της σε αυτό που περνάει.
    Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν καρκινοπαθή από το να περνάει μόνος όλα τα βάσανα της ασθένειάς του.
    Παράλληλα, όμως, θα ήθελα να σε συμβουλεύσω, να μην παραμελήσεις και την προσωπική σου ζωή. Φρόντιζε την μητέρα σου αλλά προσπάθησε να έχεις φίλους, να βγαίνεις και, κάποια στιγμή, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να βρεις και μια δουλειά!
    Όσον αφορά όλους αυτούς που σου αμολάνε την γνώμη τους χωρίς να ξέρουν τι πραγματικά συμβαίνει εκ των έσω, θα σου πω ότι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέγονται! Μην τους ρωτάς και μην τους ακούς. Ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τι αντιμετωπίζεις μέσα στο σπίτι σου και, επομένως, ξέρεις και τι πρέπει να κάνεις.
    Δεν ξέρω με τι σκεπτικό σου δίνουν συμβουλές -μπορεί να θέλουν να σε κινητοποιήσουν ώστε να μην αφήσεις στην άκρη την προσωπική σου ζωή- άλλα έχε εμπιστοσύνη στο ένστικτό σου και στον εαυτό σου!




    12



    0
  13. Συγκινηθηκα με την ερώτηση. Από τον τίτλο την αδίκησα στην αρχη. Πόσο ψυχικό σθένος απαιτείται γι αυτό που κάνεις, ξέρεις; Το χεις συνειδητοποιησει; Όπως είπε η Λένα, δουλειά είναι αυτή που κάνεις και μάλιστα με μεγάλο ψυχικό κοστος.




    10



    0
  14. Ηλιαχτίδα μου, έκανα εγγραφή για να σου πω ότι έχω υπάρξει κι εγώ στη θέση σου: Ήμουν 24 και είχα μόλις τελειώσει το μεταπτυχιακό. Όσο οι υπόλοιποι ξεκινούσαν δουλειές, ταξίδευαν, δημιουργούσαν σχέσεις, διασκέδαζαν, εγώ μάζευα φάρμακα από τον ΕΟΠΥΥ και παραπεμπτικα απ'τους γιατρούς. Θεωρούσα ότι έκανα το σωστό ηθικά και σκεφτόμουν ότι αυτές οι καταστάσεις, του να στηρίξεις τους γονείς σου έμπρακτα, έρχονται σε διαφορετική ηλικία στον καθένα και σ'εμένα έτυχε τότε.

    Έχουν περάσει 8 χρόνια από τότε. Άργησα να ξεκινήσω την επαγγελματική μου πορεία, αλλά μπορώ να σου πω ότι όταν βρήκα την πρώτη μου δουλειά (μετά από πρακτική) ήμουν ήρεμη ηθικά και είχα αναπτύξει δεξιότητες που αποδείχτηκαν σημαντικές: ψυχραιμία, κατανοηση, ενσυναισθηση, ευαισθησία. Σε κάποια συνέντευξη με ρώτησαν για το κενό στο βιογραφικό και τους είπα ότι ήμουν φροντιστής αρρώστου. Δεν το σχολίασαν.

    Είναι πολύ δύσκολο αυτό που περνάς και αντιλαμβάνομαι ότι το κάνεις με όλη σου την καρδιά. Μην χάνεις το δάσος κοιτώντας το δέντρο και σκεπτόμενη τα 10, 20 ευρώ που μπορεί να ζητάς, τη στιγμή που προσφέρεις ΤΟΣΑ. Αντιθέτως, να σκέφτεσαι ότι το να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου περιστασιακά (έναν καφέ, ένα σεμιναριο) θα δώσει χαρά και στη μαμά σου και θα της απαλύνει λίγο τις τύψεις, αν έχει, για το ότι καλείσαι να τη φροντίζεις ενώ άλλοι στην ηλικία σου είναι πιο ανεμελοι.




    65



    0
    • Η υπεύθυνη της διπλωματικής μου, εδώ στο Βέλγιο, μου είχε ακυρώσει ένα σωρό ραντεβού και είχε μείνει πίσω στις υποχρεώσεις της στο μεταπτυχιακό γιατί σχεδόν κάθε μέρα, εδώ και δύο μήνες πηγαίνει και φροντίζει την βαριά άρρωστη μητέρα της. Πολλές φορές τέτοιοι άνθρωποι καταλαβαίνουν καλά τι σημαίνει όλο αυτό. Αλλά δυστυχώς, και αυτό ισχύει και για τους recruiters, πρέπει να πάθεις για να μάθεις!

      Πολύ ωραίο σχόλιο! Μεγάλη υπόθεση (και προτέρημα) να έχει κάποιος τη συνείδησή του ήσυχη!




      13



      0
  15. Κέντρο Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης για Καρκινοπαθείς (Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία)
    Τηλ. 210 64 64 598
    Κέντρο «Έλλη Λαμπέτη» (Ελληνική Εταιρία Μαστολογίας)
    Τηλ. 210 77 73 112
    Σωματείο «ΑΓΑΠΑΝ» για καρκινοπαθείς
    Τηλ. 210 72 91 079
    Τηλεφωνική γραμμή για το AIDS Νοσοκομείου Α. Συγγρός
    Τηλ. 210 72 22 222
    Τηλεφωνική Γραμμή Στήριξης Πανελληνίου Σύλλογου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού “Άλμα Ζωής”
    Τηλ. 210 8 253 253

    Ακόμα κι αν δε διαμένει κανείς στην Αθήνα, ας τηλεφωνήσει. Εγώ βοηθήθηκα ανέλπιστα εξ’αποστάσεως όταν χρειάστηκε.

    digilib.teiemt.gr/jspui/bitstream/123456789/4035/1/DIDZ01Z0089.pdf

    Εδώ ίσως βρεις σημεία που σε ανακουφίσουν, και μόνο επειδή θα διαβάσεις αυτό που βιώνεις.

    Αφιέρωνε κάποιον στάνταρ χρόνο την ημέρα για σένα, για ενημέρωση και για να ψαχτείς σε όσα αναφέρει και ο/η Origami παραπάνω.




    23



    0
  16. Τι ιστορία! Σε οποιαδήποτε περίπτωση μομφής από τον οποιονδήποτε, και σαν άμυνα και σαν επίθεση αρκεί η απλή απάντηση «να σου δώσω λίγη από την καθημερινότητά μου;» Ακόμα και αν δεν ξέρει ο άλλος/άλλη τι ζωή κάνεις, ξέρεις εσύ κι αυτό έχει σημασία! Καλό κουράγιο και πολλά μπράβο!

    Νομίζω στην Α,μπα περισσότερες έχουν γράψει εδώ για τα αισθήματα αχαριστίας και τις ενοχές που νιώθουν όταν έχουν τις καριεράρες στο εξωτερικό – λέμε τώρα, και φοβούνται να τις αφήσουν για να βοηθήσουν αρρώστους γονείς. Εσύ μπορεί να ζηλεύεις αυτές, αυτές σίγουρα θα ζηλέυουν εσένα.




    11



    0
  17. Όταν έκανα την πρακτική μου 22 χρόνων τελειώνοντας τις σπουδές μου η αδερφή της μαμάς μου άρρωστησε πολύ βαριά με καρκίνο στα 42 της. Είχε 2 μικρά παιδιά τα ξαδέρφια μου που πήγαιναν τότε δημοτικό. Αμέσως η μητέρα μου αφιερώθηκε στην αδερφή της. Με αποτέλεσμα των ατελείωτων ωρών φροντίδας και της στεναχώρια της να αρρωστήσει και εκείνη σοβαρά και ουσιαστικά να μην μπορεί να περπατήσει και να βοηθήσει στο σπίτι μας. Η αδερφή μου 8 χρόνια πιο μικρή από μένα χρειαζόταν κάποιον μες το σπίτι εκτός από τον πατέρα μου ο οποίος έκανε ότι μπορούσε δουλεύοντας πολλές ώρες. Συν τα ξαδέρφια μου που χρειάζονταν στήριξη και βοήθεια. Γίναμε όλοι μια ομάδα. Πήρα πτυχίο και δεν κυνήγησα αμέσως την καριέρα μου γιατί η οικογένεια μου με χρειαζόταν. Αφού ακόμα και όταν χάσαμε τη θεία μου 2 χρόνια μετά η μητέρα μου αδυνατούσε να βοηθήσει και τον ίδιο της τον εαυτό. Βαριά κατάθλιψη συν αρρώστια την κράτησαν 3 χρόνια μέσα στο σπίτι. Δεν μετάνιωσα στιγμή που αφιέρωσα αυτά τα χρόνια στην οικογένειά μου. Άργησα να δουλέψω σε δουλειά σχετική των σπουδών μου και να το κυνήγησα αλλά τώρα είναι όλα καλά 10 χρόνια μετά. Δεν είδα ποτέ τον εαυτό μου ως χαραμοφαισσα αλλά ως σκληρά εργαζόμενη. Και πραγματικότητα μετά από αυτή τη φάση της ζωής μου όλα τα άλλα μου φαίνονται απλά…. Ελπίζω να σε βοήθησα κάπως…




    34



    0
  18. Η δουλειά που κάνεις μέσα στο σπίτι, είναι σκληρή και τόσο δυσκολη που σου αξίζουν συγχαρητηρια. Οι γονείς σου έχουν πρακτικά προβλήματα και αφου δεν μπορειτε να πληρωνετε καθαριστρια, μαγειρισσα, νοσοκομα καθημερινα ο κληρος πεφτει συνηθως στα παιδια.

    Εγω ομως θα ρωτησω: αδερφια υπάρχουν; Αν ναι, μοιραστειτε υποχρεώσεις, δεν ειναι δουλειά για έναν άνθρωπο.

    Επίσης όμως, θα προτεινω να ξεκινήσεις την έρευνα για δουλεια, όχι για να μη σε πουν χαραμοφαισσα(δεν εινσι) αλλά για σενα. Καταρχην, στην εποχή μας, δεν ειναι δεδομένο οτι θα βρεις δουλειά άμεσα οποτε αυτη η περίοδος μπορει να ειναι η κατάλληλη για να δεις πόσα ψάρια πιάνει το βιογραφικό σου. Σκέψου να τελειωσουν οι οικογενειακές περιπέτειες και συ να περάσεις κανα 8μηνο ψάχνοντας; Αν τωρα νιωθεις τυψεις(ΑΔΙΚΑ), τοτε θα το διαχειριστεις καλύτερα;

    Αν θες να κάνεις γλωσσες, εθελοντισμο, μπαλέτο, οτιδηποτε επίσης μπορεις να το κάνεις. Το να λειπεις 1-2 ωρες απο το σπίτι δεν θα σε βλάψει, ίσα ισα θα σου κάνει πολύ καλό. Οι γονείς σου πιθανον νιωθουν άσχημα που επωμιστηκες τοσες υποχρεώσεις, οποτε αν τους δειξεις οτι ταυτοχρονα φροντιζεις τον εαυτο σου, θα χαρουν πάρα πολύ.

    Τελος. απο την προσωπικη μου εμπειρια, εχω να πω οτι οι ασθενεις ειναι πολύ πιο δυνατοι απο όσο νομίζουμε και δεν σπάσουν σαν κλαράκια αν τους αφησουμε λιγο μονους. Δεν εννοω να τους εγκαταλειψεις, αλλα δεν χρειάζεται να εισαι το άγρυπνο μάτι, στο λεω με απολυτη ειλικρινεια.




    14



    0
  19. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από το να στεκεσαι κερί αναμμένο σε κάποιον που νοσει από την αδυστακτη αυτη αρρώστια.
    Ξέρω τι περνάς, σταματα να σκέφτεσαι έτσι για τον εαυτό σου, αυτό που κάνεις είναι ανεκτίμητο, διδασκεις κοριτσι μου, αφοσίωσου στον άνθρωπο που σε έχει ανάγκη.




    7



    0
  20. Γραφτηκα μονο και μονο για να απαντησω σε αυτη την αναρτηση και να μοιραστω τη δικη μου ιστορια.

    Καταρχας χαραμοφαισσα δεν εισαι σε καμια περίπτωση, εκτος εαν χρησιμοποιεις σα δικαιολογια στον εαυτο σου και στους αλλους την κατασταση που βιωνεις, για να αποφυγεις την εργασια. Αυτο ομως μονο εσυ το ξερεις.

    Επειδή όμως έχω βρεθεί σε παρόμοια περίπτωση, μόνο που εγω δεν είχα μπαμπα να στηρίξει, και αναγκαστικά δούλευα, θα σου πω πως το περασα εγω.

    Πριν αρχισουν οι νοσοκομειακες νοσηλείες, κοιμομουν διπλα στη μαμα μου. ξυπναγα καθε μιση ώρα για να τσεκάρω ότι αναπνέει. απο το στρες μου.
    Είχαμε μια κοπέλα σπιτι οπου βοηθούσε 3 φορες τη βδομαδα και γενικα η μαμα μου μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθει ως εκεινο το σημειο, πηγαινε για καποιες θεραπειες μονη της κι εγω την επαιρνα μετα, γενικως εβγαινε καπως η κατασταση.

    οταν μπηκαμε νοσοκομειο ομως αρχισε το παρτυ.

    Εγώ δούλευα 8ωρο, ήθελα τη δουλειά μου ούτως η αλλως, τη χρειαζόμουν για βιοποριστικους λόγους, και για ψυχολογικούς.

    Τι θέλω να πω. Θα μπορούσα να παραιτηθώ, και εστώ με πολύ στρίμωγμα θα τη βγάζαμε προσωρινά με τα λεφτα της μαμάς. Βέβαια τα δάνεια θα έμεναν πίσω (έμειναν ουτως η αλλως τελικα) αλλα ποιος γαμαει τα δανεια σε τετοιες περιπτωσεις.

    ομως τη χρειαζομουν τη δουλεια για να μην τρελαθω! για να μη φουνταρω απο το μπαλκονι.

    Οπότε πήγαινα καποιες ώρες γραφείο, καποιες ωρες με το λαπτοπ δουλευα απο το νοσοκομειο, και οσο δεν ημουν εκει ειχαμε αποκλειστική η πηγαινε η νονα μου να της κρατησει παρεα.

    Εδω βεβαια να πω οτι οικονομικα ερχοταν περιπου στα ισα τα λεφτα της αποκλειστικης με τα λεφτα που εβγαζα εγω.

    Γενικώς το προγραμμα ηταν εξοντωτικο, πηγαινα μετα τη δουλεια η καπου στη μεση αγκαλια με το λαπ τοπ, καθομουν ως τισ 12 το βραδυ που ερχοταν η αποκλειστικη, την καναμε μαζι μπανιο, λουσιμο κλπ, πηγαινα σπιτι κατα τη 1, ετρωγα, κοιμομουν 3-4 ωρες και 6 το πρωι ημουν παλι πισω για να φυγει η αποκλειστικη και να δωσω πρωινο στη μαμα μου. 9 ημουν στη δουλεια και παλι απο την αρχη.

    Ομως θεωρω οτι η δουλεια με βοηθησε να επιβιωσω, οχι μονο οικονομικα αλλα κυριως ψυχολογικα. Σκεφτηκα καποιες φορες να παραιτηθω, αλλα η σκεψη απομακρυνοταν γρηγορα απο το μυαλο μου. Κυκλοφορουσα σα φαντασμα στο γραφειο, 45 κιλα ανθρωπος ειχα μεινει, ομως ηταν το μονο μου δινε ζωη.

    Εκει που θελω να καταληξω ειναι πως ισως θες να βρεις καποια δουλεια, εστω μερικης απασχολησης, ωστε να δωσεις την ευκαιρια στον εαυτο σου να ξεφυγει λιγο, αλλιως θα ιδρυματοποιηθεις με αυτη την κατασταση.

    Δε θα το κανεις για να μη σε λενε χαραμοφαισσα. Το τι πιστευει ο κοσμος δεν πρεπει να σε νοιαζει καν. Θα το κανεις για να ισορροπησεις μεσα σου οσο μπορεις.

    Γιατι οσο περναει ο καιρος θα βουλιαζει κ η ψυχολογια σου. Επισης μια επαφη με ψυχολογο δε θα εβλαπτε. Εγω δεν το εκανα και βρεθηκα σε πολυ σκοτεινα μερη, με σκοτεινες σκεψεις και πραξεις οταν εφυγε η μαμα μου.

    Ελπιζω τα καλυτερα και για τις δυο σας. Μακαρι να ανακαμψει η μαμα σου και εσυ να εισαι καλα και ευτυχισμενη!




    21



    0

Σχολιάστε