Αγαπητή «Α, μπα»: Είμαι bi και προσπαθώ να καταλάβω αν έχω δίκιο

Γεια σου αγαπημένη Λένα, καταλαβαίνω ότι η σελίδα απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες αλλά αποφάσισα να σου στείλω καθώς εκτιμώ πολύ την άποψή σου και θα ήθελα να μάθω την γνώμη σου πάνω σε κάτι που με προβληματίζει. Θα πάρω τα πράγματα από την αρχή και θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο συνοπτικός γίνεται. Είμαι 29, αμφισεξουαλικός και από τα 25 μου έχω σχέση με άντρα ο οποίος είναι ομοφυλόφιλος. Είναι η πρώτη μου σχέση με άτομο του ίδιου φύλου αλλά πάντοτε γνώριζα ότι μου αρέσουν και οι άντρες. Όταν κλείσαμε έναν χρόνο σχέσης το ανακοίνωσα στην οικογένειά μου και ακολούθησαν όλα τα γνωστά παρατράγουδα, με τα αγαπημένα μου “μα πώς; αφού τα είχες με κοπέλες” και “φάση είναι θα σου περάσει”. Τελικά, η φάση δεν πέρασε και οι γονείς μου προσπάθησαν να αποδεχτούν την πραγματικότητα, χωρίς όμως να το καταφέρνουν απόλυτα. Για παράδειγμα, δεν πολυσυζητάμε για την σχέση μου και όταν οι γνωστοί τους ρωτάνε για εμένα (όχι αυτοί που είναι σε άμεση επαφή μαζί μου επειδή αυτοί γνωρίζουν την πραγματικότητα), η απάντηση είναι ότι συγκατοικώ με τον καλύτερό μου φίλο. Μου φαίνονται κάπως αστεία τώρα που τα γράφω αλλά από την άλλη δεν μπορώ να μην τους αναγνωρίσω τα τεράστια βήματα που έχουν κάνει για εμένα. Είμαστε πάντα καλεσμένοι σε οικογενειακά τραπέζια, γιορτές, γενέθλια, ανταλάσσουμε δώρα κτλ. Στον σύντροφό μου, όλοι τους φέρονται σαν να είναι γιος/ αδερφός/ θείος απλά, όπως καταλαβαίνω, οι γονείς μου δε μπορούν να αποδεχτούν/ διανοηθούν (;) ότι κάνω σεξ μαζί του. Η μόνη φορά που χρειάστηκε να επέμβω ήταν όταν στις αρχές τον ρώτησαν πότε θα βρει κι αυτός μια καλή γυναίκα σαν τον αδερφό μου οπότε κι εγώ με ηρεμία τους εξήγησα πως έχει βρει έναν καλό άντρα σαν την αδερφή μου. Η σκηνή ήταν αρκετά αμήχανη αλλά δεν επαναλήφθηκε ούτε αυτή ούτε κάτι παρόμοιο. Προσωπικά, θεωρώ πως, τουλάχιστον για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας, είμαστε σε μια πολύ καλή φάση η οποία με τον καιρό γίνεται όλο και καλύτερη. Τώρα, ο λόγος που αποφάσισα να σου γράψω, είναι επειδή διαφωνώ συνέχεια με τον σύντροφό μου πάνω στο θέμα “γονείς”. Πιστεύει ότι πρέπει με κάποιον μαγικό τρόπο να αναγκάσω τους γονείς μου να αποδεχτούν άμεσα και πλήρως το ότι είναι φυσιολογικό δύο άντρες να κάνουν σεξ μεταξύ τους. Θεωρεί ότι λέγοντας “ο γιος μου συγκατοικεί με τον καλύτερό του φίλο” σημαίνει ότι δε με αποδέχονται όπως πραγματικά είμαι, άρα δε με αγαπάνε. Αντιθέτως, εγώ θεωρώ πως με αγαπούν καθώς μόνοι τους μπήκαν στον κόπο να αλλάξουν τις αξίες τους και να ξεπεράσουν αρκετά από τα ταμπού τους. Στην όλη τους μετάλλαξη ήμουν απλά παρών λύνοντάς τους όποια απορία τους δημιουργούνταν, όσο αφελής κι αν μου φαινόταν (πχ “Όχι δεν σημαίνει ότι τώρα θα μπλέξω σε ύποπτα κυκλώματα διακινδυνεύοντας την ζωή μου”). Κατανοώ ότι στην παρούσα φάση δεν με αποδέχονται πλήρως αλλά είναι δική μου επιλογή να τους σεβαστώ και να τους αποδεχτώ γι’ αυτό που αυτοί είναι. Νομίζω πως ακόμα και να με απέρριπταν εξ’ αρχής θα μπορούσα να το δεχτώ, παρόλο που θα με πονούσε απίστευτα. Αυτή είναι η στάση μου γενικά στη ζωή και δεν πιστεύω ότι ήρθα στον κόσμο για να επιβάλλω τις απόψεις μου ούτε να πολεμήσω όλες τις αντίθετες. Για παράδειγμα, όταν “βγήκα από την ντουλάπα”, πέρα από την παρέα μου που με “αγκάλιασε”, βρέθηκα αντιμέτωπος με αρκετά άτομα, είτε ετεροφυλόφιλα είτε μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, όπου τα μεν υποστήριζαν ότι περνάω μια φάση και τα δε ότι έχω εσωτερικευμένη ομοφοβία και δεν παραδέχομαι ότι είμαι ομοφυλόφιλος (παρόλο που είμαι τρυφερός με τον σύντροφό μου και σε δημόσιους χώρους). Ούτε με αυτούς μπήκα στη διαδικασία γιατί, όπως προείπα, δεν είναι δουλειά μου να τους μεταπείσω. Ο καθένας τους μπορεί να πιστεύει ότι επιθυμεί αλλά εγώ παραμένω ζωντανή απόδειξη ότι αυτά τα “πιστεύω” είναι λανθασμένα, είτε θέλουν να το δουν είτε όχι. Θεωρώ ότι ο κόσμος, χωρίς να εξαιρούμαι από αυτόν, έχει την τάση να ακούει μόνο αυτά που θέλει να ακούσει και δεν έχω την διάθεση να προσπαθήσω να αλλάξω τις αξίες των ανθρώπων. Θα ακούσω γνώμες, θα εκφράσω κι εγώ την δική μου αλλά δεν νιώθω την ανάγκη να μεταπείσω κανέναν ούτε να πάρω την επιβεβαίωση κανενός. Ο σύντροφός μου υποστηρίζει ότι αυτή μου η στάση είναι απαθής και ότι αυτό δεν είναι καλό. Προσωπικά, θεωρώ ότι έτσι προφυλάσσω την ψυχική μου ηρεμία. Έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που υπεραγαπώ, με ολοκληρώνει και είναι ερωτευμένος ακόμα και με τις σκοτεινές πτυχές του εαυτού μου, μια οικογένεια την οποία αγαπώ και με αγαπά και μια καταπληκτική παρέα που μου χαρίζει εδώ και μια δεκαετία (και βάλε) αξέχαστες στιγμές. Δεν ζητάω τίποτα άλλο. Αν κάποιος θεωρεί ότι η ερωτική σχέση μεταξύ δυο αντρών είναι αφύσικη ή ότι είναι αδύνατον να ελκύομαι και από γυναίκες και από άνδρες, τότε, λυπάμαι αλλά αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα και σε περίπτωση που την βρίσκει ανυπόφορη ή αποκρουστική μπορεί να αποχωρήσει, αν θέλει, από τη ζωή μου. Εσένα, ποια είναι η γνώμη σου, Λένα; Με βρίσκεις νωχελικό; Θα έπρεπε να γίνω πιο ενεργός και επιθετικός; -Βασίλης Υ.Γ. Αυτή μου η στάση περιορίζεται μόνο στην έκφραση μιας άποψης, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή. Το να γίνεται προσπάθεια επιβολής της με βία, όπως σε κάποιες περιπτώσεις που κρατιέμαι χέρι- χέρι με τον σύντροφό μου, είναι κάτι που με εξοργίζει απίστευτα και θεωρώ ότι θα έπρεπε να επεμβαίνει ο νόμος (ή εμείς;) ασχέτως που αρκετές φορές αυτό δεν συμβαίνει.
-Βασίλης

Βασίλη, είσαι ένα σούπερ φιλοσοφημένο άτομο, που μου φαίνεται σχεδόν περίεργο που ρωτάς αν είναι οκ να είσαι αυτός που είσαι. Δεν θα έπρεπε να είσαι τίποτε άλλο από αυτό που είσαι, εφόσον αυτό που είσαι δεν δημιουργεί προβλήματα σε σένα ή στις σχέσεις σου με τους άλλους. Ο σύντροφός σου βλέπει απρόμαυρα τον κόσμο.

Η «απόλυτη» αποδοχή δεν υπάρχει. Εδώ δεν αποδέχονται γονείς παιδιά που τα κάνουν όλα σύμφωνα με τις Γραφές, επειδή ξερωγώ δεν σπουδάζουν σε συγκεκριμένο πανεπιστήμιο ή επειδή δεν κάνουν ακριβώς τον αριθμό παιδιών που θα έπρεπε να κάνουν. Ή, δεν βρίσκουν τον σύντροφο που είναι από το τάδε χωριό. Αν έχει τέτοια κριτήρια για να έχει ανθρώπους γύρω του, μοιραία θα απογοητεύεται συνέχεια, και θα απογοητεύεται και από σένα. Δεν έχουμε τέλειους ανθρώπους γύρω μας επειδή δεν είμαστε ούτε εμείς τέλειοι κι αυτό επειδή δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος.

Γνωρίζεστε πολλά χρόνια πια, άρα θα έπρεπε να μπορείς να διακρίνεις πότε σου κάνει κριτική και πότε φαίνεται να απορρίπτει κάτι δικό σου επειδή διαφέρετε πολύ. Αν δεν μπορεί να αποδεχτεί αυτό που είσαι, βασικά, είναι δικό του θέμα να το αντιμετωπίσει, η λύση δεν είναι να αλλάξεις εσύ ώστε να έρθεις στα μέτρα του.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News