Αγαπητή «Α, μπα»: Είμαι άθεη και οι γονείς μου με υποτιμούν

Αγαπητή Λένα, Καταρχάς θέλω να σου πω ένα τεράστιο ευχαριστώ. Οι απαντήσεις σου με ξυπνούν, με δυναμώνουν, με εμπνέουν. Είμαι 30, ζω με τους γονείς μου στην επαρχία και γενικά παλεύω να ανεξαρτητοποιηθώ, να φύγω από την πόλη μου κ.λπ. συνηθισμένα. Είμαι άθεη και είναι κάτι που ξεκίνησα να το επεξεργάζομαι στη διάρκεια των σπουδών μου και άρχισα να κατασταλάζω μέσα μου για τα πιστεύω μου με την ολοκλήρωση των σπουδών μου (χρησιμοποιώ τις σπουδές για να προσδιορίσω το χρόνο, αλλά και γιατί πιστεύω ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή μου). Τα τελευταία 2-3 χρόνια περίπου έχω αρχίσει να λέω ότι είμαι άθεη σε κάποιους φίλους, στους γονείς μου και γενικά να εκφράζω τις θέσεις μου, αν και η στάση μου άρχισε να αλλάζει πολύ νωρίτερα. Αυτά τα αναφέρω γιατί έγινε ένα σκηνικό το Πάσχα και θα ήθελα να μου πεις/πείτε τη γνώμη σου/σας, αν το βλέπω λάθος. Πάω που λέτε στους γονείς μου, οι οποίοι έμεναν εκείνο το διάστημα στο χωριό. Γενικά κάνουμε γιορτές όλοι μαζί, με συγγενείς, αλλά λόγω του Covid και φέτος περιοριστήκαμε. Εγώ συμμετέχω σε όλα αυτά, το βλέπω ως παράδοση, από φέτος βέβαια κατάλαβα ότι μάλλον πρέπει να αλλάξω στάση. Ήταν Μ. Σάββατο, λοιπόν, θα πήγαινα με τη μητέρα μου στην εκκλησία, όπως κανουμε συνήθως, μιας και ο πατέρας μου δεν έρχεται κάθε χρόνο – by the way, έχω και μία αδερφή παντρεμένη και όταν έμενε μαζί μας πηγαίναμε οι τέσσερις ή οι τρεις μας – φέτος βέβαια δεν ήταν κουρασμένος για να μην έρθει. Γενικά έχει την κλασική αντίληψη ότι ναι μεν πιστεύει στο θεό αλλά δεν πατάει στις εκκλησίες γιατί δεν αντέχει την εκμετάλλευση π.χ. με τους δίσκους που βγαίνουν μέχρι έξω στο προαύλιο, τους υποτιθέμενους χριστιανούς που πάνε εκκλησία 11:30 και φεύγουν 12:05 να φάνε μαγειρίτσα. Πριν ετοιμαστούμε άρχισε να με ρωτάει διάφορα για τη γνώμη μου για τις θρησκείες, για τη δημιουργία του κόσμου, για το πού πιστεύω αν όχι στον θεό. Γενικά αποφεύγω να λέω τις δικές μου σκέψεις, αφού ξέρω ότι μόνο ειρωνεία θα δεχτώ, γι’αυτό πάντα οι ”συζητήσεις” είναι μονολογος. Στην πορεία άρχισε και η μάνα μου να λέει τα δικά της γιατί νομίζει ότι ειναι ”μια φάση”, μια αντίδραση λόγω των δυσκολιών που έχουμε περάσει κ.λπ. Τους ξεκαθάρισα για άλλη μία φορά ότι είναι μια συνειδητή απόφαση, ότι αυτοί μπορούν να πιστεύουν ό,τι θέλουν και εγώ δεν κάθομαι να τους κουνάω το δάχτυλο ή να υποτιμώ αυτά που λένε. Το μόνο επιχείρημα που ακούω τα τελευταία χρόνια είναι ”μα εσύ από το κατηχητικό δεν εφευγες”. Δε θυμάμαι καν ποσες φορές έχω πει οτι ουτε τότε πίστευα (στα σχολικά μου χρόνια δηλαδή), πάντα προσπαθώ να τους εξηγήσω πως όταν μιμείσαι κάτι δε σημαίνει ότι το πιστεύεις κιόλας. Θέλω να φωνάξω ”ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ”. Τους έχω πει χιλιάδες φορές ότι όταν πήγαινα στο κατηχητικό ποτέ δεν καθόμουν να ακούσω ιστορίες για αγίους ή ό,τι έλεγαν. Βασικά δεν ξέρω καν τι κάνουν, μόνο σε μερικές χορωδίες και σε 1-2 σκετσάκια χριστουγεννιάτικα συμμετείχα, καμία σχέση δηλαδή με το τι νομίζουν οι γονείς μου. Συνήθως ήμουν με συμμαθητές μου και παίζαμε στο προαύλιο ή τριγυρίζαμε στη γειτονιά. Νόμιζαν μάλλον πως ήμουν 2-3-4 ώρες στο κατηχητικό και αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Κατάλαβα ότι δεν με ξέρουν καθόλου! Ο πατέρας μου άρχισε να μου λέει με έντονο ύφος ”αφού δεν πιστεύεις γιατί θα πας τώρα εκκλησία; Τον εαυτό σου κοροϊδεύεις και τους άλλου. Τι θέλεις να δείξεις δηλαδή;” και γω του απάντησα όσο πιο ψύχραιμα μπορούσα ”ξέρω ποια είμαι, δεν κοροϊδεύω κανέναν και προπαντώς τον εαυτό μου”. Ένιωσα να μου επιτίθεται από το πουθενά γιατί συνέχισε με κάτι του τύπου ”πήγες σε μια σχολή και νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα” και γενικά μια υποτίμηση που πάντα υπήρχε στον αέρα αλλά τώρα βγήκε ξεκάθαρα προς τα έξω. Έφυγα να ετοιμαστώ λέγοντας ”αν νομίζεις ότι η δική σου στάση είναι καλύτερη είσαι πολύ γελασμένος.Εγώ για σας έρχομαι, σήμερα για τη μαμά πάω να μην είναι μόνη της. Τελευταία φορά που έρχομαι στην εκκλησία και θα το σκεφτώ πάρα πολύ αν θα παρευρίσκομαι στις γιορτές”. Η μάνα μου μετά άρχισε να με ρωτάει αν με στενοχώρησαν τα λόγια του και της ξεκαθάρισα ότι δεν με νοιάζει καν τι είπε ή τι νομίζουν και οι δύο. Δε νομίζω ότι το πιστεύει καν ότι το εννοώ. Βασικά ίσως δεν πιστεύουν καν ότι θα σταματήσω να συμμετέχω στις γιορτές και στα τραπέζια. Χίλια συγγνώμη αν σας κούρασα αλλά θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας για όλα αυτά. Ήταν λάθος η στάση μου; Πήγαινα μαζί τους εκείνη τη μία και μοναδική φορά στην εκκλησία γιατί θεωρούσα ότι μπορεί να πηγαίνουν 1 φορά το χρόνο αλλά είναι κάτι σημαντικό γι’ αυτούς ή γιατί ξέρω ότι η μητέρα μου δε θα πήγαινε μόνη της και θα ήθελε ένα άτομο να αγκαλιάσει και να πει ”όλα καλά να μας πάνε”, όπως λέει συνήθως. Νομίζω κατάλαβα αυτό, ότι δεν με ξέρουν καθόλου, γιατί παρόλο που δεν έχω εκφράσει κάτι με λόγια, για τη στάση μου απέναντι στη θρησκεία, το έχω δείξει με πράξεις εδώ και 5-6 χρόνια τουλάχιστον, απλώς τώρα ειπώθηκαν. Προφανώς οι γονείς μου δεν αντιλαμβάνονταν την αποστασιοποίησή μου, π.χ. όταν δεν προσκηνούσα εικόνες, όταν στεκόμουν διακριτικά στην είσοδο, όταν έτρωγα κανονικά κρέας μεγαλοβδομάδα ή όταν δεν νύστευα ποτέ, γιατί ούτε αυτοί ακολουθούσαν κατά γράμμα κάποια πράγματα. Δεν απολογούμαι και πραγματικά είμαι καλά με τον εαυτό μου και ξέρω τι με αντιπροσωπεύει. Εκείνη την ώρα είπα τέλος, θα σταματήσω να πηγαίνω στην εκκλησία το Πάσχα ακόμη και αν η μανα μου είναι μόνη της, στα τραπέζια με τους συγγενείς, δε θα βοηθήσω ξανά στα μαγειρέματα στις γιορτές και δε θα συμμετέχω πια σε τίποτα, από του χρόνου θα κάθομαι στην ησυχία μου. Θα απαιτήσω όμως να λένε την αλήθεια σε όποιον ρωτάει, παρόλου που ξέρω ότι θα καταλήξουν να λένε ”έχει πονοκέφαλο” ή παρόλο που ξέρω ότι η αδερφή μου δε θα ήθελε να μάθουν οι συγγενείς του άντρα της ότι είμαι άθεη. Μάλιστα της έχω εκφράσει τη θέση μου π.χ όταν πήγε να μου δώσει έναν σταυρό από κάποιο μοναστήρι που της έδωσαν και κάποιο κομποσκήνι και αρνήθηκα να τα πάρω. Αστειευόμενη μου είπε ”ας μη το μάθουν αυτό τα συμπεθέρια” αλλά ξέρω ότι διαφωνεί με τα πιστεύω μου. Ίσως και εκείνη δε το είχε αντιληφθεί νωρίτερα αν και έχουμε πάει Μ.Παρασκευή σε εκκλησία που ξέρω ότι είναι ήσυχα, δεν προσκήνυσα τίποτα, ούτε επιτάφειους ούτε τίποτα, αλλά μάλλον το προσπέρασε ή νόμιζε και εκείνη ότι απλά είναι ”μια φάση”. Με όλα αυτά άρχισα να νιώθω ότι ενώ προσπαθώ να μην κρίνω κανέναν, πόσο μάλλον την οικογένειά μου και να τους δέχομαι παρόλο που μας χωρίζει χάσμα σε πολλά πράγματα, τελικά κανένας δε δέχεται εμένα, τον αληθινό μου εαυτό που τώρα πατάει στα πόδια του και που σπάει το τσόφλι να βγει από το καβούκι του. Λένα νομίζεις πώς η στάση μου θα κάνει χειρότερα τα πράγματα, ειδικά αν θεωρηθεί εγωιστική; Τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα το ξεχνούσατε και θα πηγαίνατε και το επόμενο Πάσχα στην εκκλησία, στις μαζώξεις κ.λπ. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις απαντήσεις σας!
– Νεφελοκοκκυγία

Δεν έχει σημασία τι θα κάναμε στη θέση σου, δεν γίνεται να σου πούμε τι θα κάναμε στη θέση σου, γιατί δεν υπάρχει τρόπος να βρεθούμε στη θέση σου. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, υπάρχει η δική σου εξέλιξη και ο τρόπος με τον οποίο θέλεις να σχετίζεσαι με την οικογένεια σου.
Είναι σαφές ότι οι γονείς σου αντιδρούν στην αλλαγή σου, και δεν είναι κάτι πρωτότυπο.

Όλοι απεχθανόμαστε τις αλλαγές, πόσο μάλλον την αλλαγή κάποιου κοντινού μας προσώπου, πόσο μάλλον όταν αυτό το κοντινό μας πρόσωπο αλλάζει με έναν τρόπο που δείχνει αποδοκιμασία στις δικές μας επιλογές. Γι’αυτό σου μιλάνε έτσι. Δεν είναι απλώς ότι «δεν σε ξέρουν», σπάνια οι γονείς ξέρουν τα παιδιά τους, είναι πολύ απασχολημένοι με το να προσπαθούν να διαπιστώσουν αν ακολουθούν τα βήματα που τους έχουν οριστεί ή όχι. Είναι ότι η δική σου συμπεριφορά δείχνει ότι δεν δέχεσαι ως σωστές τις δικές τους επιλογές. Εσύ το παίρνεις προσωπικά, το ίδιο κάνουν κι αυτοί, εξ’ ου και η μεγάλη ένταση.

Η λύση είναι να φύγεις από το σπίτι. Δεν υπάρχει άλλη λύση που θα σε βοηθήσει ουσιαστικά. Μέχρι τότε, δεν έχει και πολλή σημασία τι θα κάνεις, γιατί στο δια ταύτα αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι σηκώνεις ανάστημα μετά από τις σπουδές σου. Είναι λυπηρό που το βλέπουν εχθρικά, αλλά πραγματικά, αποτελεί έκπληξη; Μετά από όλα όσα έχεις μάθει, πρέπει να προστεθεί κάτι ακόμα: είσαι πολύ μεγάλη για να χρειάζεσαι την αποδοχή (την κατανόηση) των γονιών σου. Τώρα είναι η δική σου σειρά: μέχρι εκεί μπορούν, πρέπει να το δεχτείς, και να μην το παίρνεις προσωπικά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News