Αγαπητή Α μπα και κοινότητα. Το ζήτημα μου είναι νομίζω κλασικό αλλά δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κάτι στο site πρόσφατα. Είμαι 30 χρονών γομάρα και μένω με τους δικούς μου. Αυτή η κατάσταση έχει κάποια θετικά φυσικά αλλά έχει και κάποια αρνητικά. Ένα από τα αρνητικά είναι η έλλειψη ιδιωτικότητας κι ειδικά μια πτυχή της. Εξήγηση αυτού: Όπως είναι φυσιολογικό και επόμενο, όταν θα βγω από το σπίτι πρέπει να ενημερώσω που θα πάω και με ποιούς (ακόμα και με γενικολογίες). Είναι κάτι που θεωρώ κι εγώ η ίδια αυτονόητο ομολογώ, κυρίως για θέμα ασφάλειας. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν περιπτώσεις που δεν θέλω να πω την αλήθεια, και όλες αυτές είναι όταν εμπλέκεται ερωτικό περιεχόμενο. Είμαι γενικά άνθρωπος που μοιράζομαι με τους γονείς μου πράγματα για την ερωτική μου ζωή μόνο όταν έχω σχέση, κι αυτό μόνο και μόνο γιατί αποτελεί κάτι σταθερό στη ζωή μου (για ένα διάστημα τουλάχιστον). Για όλα τα υπόλοιπα (από γνωριμίες απλές/ ραντεβού μέχρι πρόσκαιρους σεξουαλικούς παρτενέρ) δεν θέλω να μιλάω ούτε καν να αφήνω υπόνοιες. Οπότε καταφεύγω στη λύση του ψέματος, λέω δηλαδή ότι θα βγω με τον χ- ψ φίλο. ΦΥΣΙΚΑ η μητέρα μου δεν είναι καθόλου χαζή και ξέρω ότι το καταλαβαίνει, όταν αυτό παραγίνει κάποια στιγμή μου δηλώνει ξεκάθαρα ότι ξέρει ότι λέω ψέματα. Έχω προσπαθήσει να καταλάβω το λόγο που νιώθω έτσι και πιστεύω ότι είναι επειδή είμαι γενικά κλειστός χαρακτήρας μαζί τους κι όχι γιατί ντρέπομαι ή γιατί θέλω να έχω την έγκριση τους για τις επιλογές μου. Γενικά δεν μιλάω για πολλά θέματα της καθημερινότητας μου μαζί τους χωρίς να σημαίνει όμως ότι δεν τους νιώθω κοντά. Θέλω πολύ να λύσω αυτό το θέμα κάπως γιατί κανείς μας δεν περνάει καλά. Εγώ καταπιέζομαι, εκείνη ανησυχεί και στεναχωριέται που δεν της ανοίγομαι και μετά στεναχωριέμαι. Την τελευταία φορά που συνέβη αυτό της είχα εξηγήσει ότι ήξερα ότι ήξερε ότι λέω ψέματα αλλά θέλω να μαθαίνει κάποια πράγματα μόνο όταν εγώ η ίδια νιώθω ότι έχω να της πω κάτι που πιστεύω ότι είναι ουσιώδες και όχι παροδικό. Και είχαμε αφήσει τη συζήτηση σε εκείνο το σημείο. Τώρα έχει ξαναβγεί στην επιφάνεια. Ενώ είχα πει τότε μέσα μου ότι θα της λέω 5 πράγματα για να βελτιωθεί η κατάσταση, τώρα δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Είναι μια ήδη περίεργη φάση για εμένα (είμαι σε μια σχέση που προφανώς έχει κάνει τον κύκλο της και βγαίνω με έναν άλλον άνδρα χωρίς να έχω χωρίσει ακόμα γιατί ο «σύντροφος» μου λείπει στο εξωτερικό και περιμένω την ευκαιρία να τα πούμε από κοντά για να ρίξω τη βόμβα) οπότε και μόνο η σκέψη της πιθανότητας να το μοιραστώ μαζί της και να θέλει να το συζητήσουμε μου διαλύει το νευρικό σύστημα. Σαφώς η καλύτερη λύση είναι να φύγω επιτέλους από το σπίτι και να αυτονομηθώ αλλά δεν αποτελεί πιθανότητα για το πολύ άμεσο μέλλον. Η άλλη λύση είναι να μιλάω ξεκάθαρα χωρίς να αποκαλύπτω λεπτομέρειες (θα βγω με ένα φίλο, θα μάθεις λεπτομέρειες όταν θα έχω κάτι να σου πω). Και πάλι όμως δεν λύνω το θέμα ότι εκείνη θα ανησυχεί και θα στεναχωριέται και κατ επέκταση μετά εγώ. Βλέπετε κάτι που δεν βλέπω? Θέλω πραγματικά να ακούσω τη γνώμη σας!
–30άρα γομάρα
Αναρωτιέμαι ποια είναι τα «θετικά» που λες στην αρχή. Το φαγητό και τα πλυμένα ρούχα;
Δεν είναι η καλύτερη λύση να φύγεις από το σπίτι, είναι η μόνη λύση. Η προσωρινή λύση, μέχρι να φύγεις, δεν είναι να μιλάς ξεκάθαρα, αλλά να μη λες τίποτα. Η δικαιολογία ότι λες κάτι για λόγους ασφάλειας, δεν στέκει. Δηλαδή, αν σου συμβεί κάτι, τι θα κάνει η μάνα σου με τις μισές πληροφορίες που έχει; Και όταν μείνεις μόνη σου, για λόγους ασφάλειας θα την παίρνεις να της λες πού πας και με ποιον;
Της λες όσα της λες επειδή όπως μόνη σου αναφέρεις «είναι κάτι που θεωρείς αυτονόητο», για κάποιο λόγο που δεν μπορείς να προσδιορίσεις μέσα σου. Εγώ θα κάνω την υπόθεση ότι νιώθεις ακόμα ότι χρωστάς εξηγήσεις, κι ας είσαι τριάντα χρονών. Νιώθεις παιδί που έχει υποχρέωση να λέει τι κάνει και πού πάει. Αυτό δεν μπορώ να σου το αλλάξω εγώ, ή κάποιος άλλος. Μόνη σου πρέπει να καταλάβεις ότι δεν χρειάζεται να λες «θα βγω με τον χ φίλο» και ότι αρκεί «θα βγω».
Η μητέρα σου στενοχωριέται και ανησυχεί επειδή εσύ στενοχωριέσαι και ανησυχείς. Δεν είναι αυτή η πηγή, εσύ είσαι. Αν ήσουν εντελώς κουλ με τα μπες/βγες στο σπίτι, θα ήταν κι αυτή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λοιπόν, επειδή η κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα στην Ελλάδα είναι αυτή που είναι, θέλω να σου πω, όπως ήδη θα ξέρεις, ότι το να μένεις με τους δικούς σου στα 30 δεν είναι καθόλου ασύνηθες. Αυτό φυσικά έχει κάποιες πολύ σοβαρές προεκτάσεις και στρεβλώσεις στην ωρίμανση της σύγχρονης γενιάς των 30άρηδων. Αυτό που περιγράφεις είναι μια κατάσταση οιονεί εφηβική, η οποία όμως διατηρείται μέχρι την ηλικία σου, γιατί οι εξωτερικές συνθήκες δεν έχουν αλλάξει, δηλ εσύ δεν έχεις ακόμα αυτονομηθεί. Αυτό δυστυχώς δίνει στην αγία ελληνική οικογένεια το πάτημα να συμπεριφέρεται στον κάθε εξαρτημένο 30άρη οπως ακριβώς όταν ήταν 15… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς οι οικονιμικοί λόγοι αποτρέπουν πολλούς απο το να μετακομίσουν από τη γονική εστία. Εγώ παντρεμένη σε σπίτι που μας παραχώρησαν οι δικοί μου και πάλι (επειδή έχω ξανοιχτεί επαγγελματικά) υπάρχουν μήνες που βγαίνουμε οριακά. Μόνο μου και σε νοίκι θα τα κατάφερνα πολύ δύσκολα. Κάποιοι δεν έχουν καν αυτή τη δυνατότητα. Σχετικό και άσχετο, διάβασα σχόλιο γνωστού μου κάτω από αγγελία για σπίτι (2άρι στα 350 €) τύπου “Τι παραπονιέστε για τα νοίκια” Ο συγκεκριμένος ζει σε σπίτι που του έχουν παραχωρήσει οι δικοί του, έχει επιχείρηση που του έχουν ανοίξει οι δικοί του και τουριστικά καταλύματα που επίσης… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ σωστό σχόλιο
Τα είπες όλα.
Δεν εισαι η μονη! Και γω πριν 1 μηνα μετακομισα στα 30 επισης. Αυτο που ελεγα και λεω ακομη ειναι οτι ειναι η μεγαλυτερη μορφη ευνουχισμου που υφισταμεθα στην Ελλαδα. Μας κοβει κυριολεκτικα τα φτερα. Οσο νωριτερα τοσο καλυτερα.
Ασφυξία μ’ έπιασε που το διάβαδα γιατί θυμήθηκα τα δικά μου. Αυτό το πού θα πας, με ποιόν και τί ώρα θα γυρίσεις σε συνδυασμό με το γιατί θα κοιμηθείς αλλού (σπίτι δεν έχεις;) και με την τηλεόραση στη διαπασών ολημερίς (άλλο θέμα αυτό) ήταν που με έκαναν να φύγω 25 χρονών από το σπίτι κι ας ζοριζόμουν πολύ οικονομικά. Δεν είναι ότι ήθελα να δίνω λογαριασμό, είναι ότι αισθανόμουν υποχρεωμένη να δίνω λογαριασμό γιατί σπίτι τους έμενα και αυτοί ήταν οι κανόνες. Δεν ξέρω κατά πόσο η μητέρα δεν θα στεναχωριόταν αν η γράφουσα απλά δεν έλεγε τίποτα αντί… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαι παντρεμένη με δυο παιδιά και οι γονείς μου μένουν σε άλλη πόλη. Κάθε φορά που τους επισκεφτόμαστε, εγώ νιώθω πάλι μικρό κορίτσι (ομολογώ δεν με χαλάει και πολύ για λίγο φυσικά). Βγαίνουμε από το σπίτι και έχω τη μαμά μου να με ρωτάει που πάμε και τι ώρα θα γυρίσουμε. Επίσης ακόμα σχολιάζει τα ρούχα που φοράω και αν θα κρυώσω ή όχι, άν έχω ντύσει σωστά τα παιδιά μου κτλ. Για λίγο έχει την πλάκα του, για πολύ όπως καταλαβαίνεις θα ήταν απολύτως παρανοϊκό. Φιλη είναι απολύτως δυσλειτουργική η σχέση αυτή, έτσι όπως έχει στηθεί. Ναι, δεν είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Μια φορά με είχε πρήξει η μάνα μου, μέναμε μαζί τότε, γιατί πάω κάθε τρεις και λίγο στην τάδε φίλη και γιατί κοιμάμαι εκεί κλπ. “Πάω και κάνουμε ναρκωτικά” της λέω, εν τω μεταξύ ήταν και κάπως αλήθεια γιατί η παρέα αυτή ήταν μπαφάκιδες. “Άσε τις βλακείες” μου λέει εκείνη και δεν ξαναρώτησε. Εμ το θέλουνε το ψέμα τους μετά ή δεν το θέλουνε;
30 χρονων γομάρα, κρίμα να κοροιδευεις έτσι τον εαυτό σου. Οι λόγοι ασφαλείας προφανώς δεν συντρέχουν (όχι σαν το “προφανώς η σχέση μου έχει κάνει τον κύκλο της”, το άλλο, που το ξέρουν όλοι). Από συνήθεια δίνεις λογαριασμό κι επειδή δεν ξέρεις πώς να αρχίσεις να μην δίνεις, καιρός να ξεσυνηθισετε όλοι, διότι με ενήλικα γομάρια μέσα στο σπίτι αλλάζει και το σαβουάρ βιβρ. Καλή συνέχεια, εύχομαι ως τώρα να ενημερώθηκε και ο σύντροφος ότι είναι σε εισαγωγικά κι ότι η σχέση του έχει συγκεκριμένη γεωμετρία.
Αποφεύγεις το θέμα. Δεν υπάρχουν “θετικά” και “αρνητικά” στο να μένεις με τους δικούς σου. Υπάρχουν περιπτώσεις που δεν γίνεται με τίποτα αλλιώς- και ακόμα κι εκει πρέπει να υπάρχει πλάνο για να ξεγίνει στο μέλλον- και όλοι οι υπόλοιποι που πρέπει να φεύγουμε από το σπίτι. Βρες συγκάτοικο/ους, βάλε λίγα λεφτά στην άκρη και πάρε την ευθύνη του εαυτού σου. Ακόμα και την ευθύνη του να μη τα λες όλα στη μαμά, ή αν τα λες να μην περιμένεις την εγκρισή της. Δεν είναι το ότι στεναχωριέται το θέμα, είναι τα ερωτικά και ο έλεγχος. Είναι το ότι θεωρείς… Διαβάστε περισσότερα »
Πώς να στο πω, είναι σα να διάβασα ερώτηση 16χρονης που προσπαθεί να βρει τα πατήματα της ώστε τα 18-20 να τη βρουν ανεξάρτητη, ψυχικά ανεξάρτητη. Το να λες και να ξαναλές ότι είσαι 30χρονη γομάρα δε λέει κάτι. Βασικά πρέπει να το πεις σ’εσένα, ότι είσαι ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΩΝ. Είσαι ενήλικη εδώ και δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια. Είσαι μια τριαντάχρονη που λέει ψέμματα στη μαμά της για το πού πάει. Το χειρότερο που συμβαίνει όταν ζούμε με τους γονείς μας είναι ότι λέμε πιο συχνά απ’όσο πρέπει τις λέξεις μαμά και μπαμπά. Υπάρχουν στη ζωή μας περισσότερο απ’όσο πρέπει και… Διαβάστε περισσότερα »
Υποθέτω πως δεν είναι, αλλά καθώς διάβαζα την ερώτηση ένιωθα όπως όταν διαβάζω κάτι που έχει γραφτεί από τρολ. Οι υγιείς άνθρωποι που έχω δει να μένουν σ αυτή την ηλικία με τους δικούς τους είναι οι τεμπέληδες, εκείνοι που βαριούνται να ξεβολευτουν και να βρουν τρόπο να συντηρησουν τον εαυτό τους, να μπουν στη διαδικασία ενηλικίωσης. Πρέπει να ωριμασεις φίλη μου και το εννοώ από κάθε άποψη, δεν είναι δυνατόν στα 30 σου να διαπραγματευόμαστε τι θα λες στη μαμά και τι όχι και μάλιστα όσον αφορά στα προσωπικά σου. Δε γίνεται.
Δεν είναι τεμπέληδες απαραίτητα, ειδικά λαμβάνοντας υπόψιν ότι στην Ελλάδα ακόμη και αν δουλεύεις 7 στα 7 πολλές φορές ο μισθός συχνά δε ξεπερνά τα 800ε. Στην Θεσσαλονίκη τα ενοίκια έχουν φτάσει στο Θεό,έως και 400ε για μια τρύπα. Αν ζούσαμε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχα άλλη άποψη. Στην Ελλαδα του σήμερα όμως σε πολλούς κλάδους πρέπει να φτάσεις στα σωματικά και ψυχικά σου όρια για να μπορέσεις να επιβιώσεις (όχι να ζήσεις!). Όποτε το σχόλιο περί τεμπελιάς,το βρίσκω κάπως γενικόλογο και αφοριστικό.
Κι εγώ έχω ενστάσεις, Louk Ritia για αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που βαριούνται και έχουν καλομάθει και είναι εθισμένοι στο φαγάκι της μαμάς κλπ κλπ. Αλλά τα ενοίκια πλέον στην Αθήνα (και φαντάζομαι και σε άλλες μεγάλες πόλεις) έχουν ξεφύγει και οι μισθοί είναι στα τάρταρα. Δε μου κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση ένας ανθρωπος 30 χρονών να μένει με τους γονείς του.
Ναι μάλλον έχετε δίκιο, ίσως ήταν βιαστικό το σχόλιό μου και έκρινα μόνο από τους ανθρώπους που γνωρίζω εγώ να βρίσκονται σ αυτή τη φάση, κάποιοι εκ των οποίων έχουν ένα ζηλευτο εισόδημα μάλιστα.
Καλό είναι να λείπουν οι ταμπέλες και οι αφοριστικοί χαρακτηρισμοί. Εκτός εάν ζείτε σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Ώπα Louk Ritia, τι σχόλιο ήταν αυτό; Οι υγιείς άνθρωποι δε μένουν με τους γονείς τους; Ναι, σε άλλες χωρες τηε Ευρώπης εννοείς. Βαρύς χαρακτηρισμός θα έλεγα, χωρίς ουσιώδη βάση. Ειναι τόσο ακριβά τα ενοίκια πλέον και οι μισθοί τόσο χαμηλοί, που θεωρώ πολύ αφελές να μιλάμε για υγιείς και μη ανθρώπους. Μετακόμισα και αναγκάστηκα να γυρίσω στο πατρικό μου, γιατί κυριολεκτικά δεν έβγαινα με τίποτα. Σας παρακαλώ πολύ, ας προσέχουμε λιγο τις ταμπέλες, ειδικά στις εποχές που διανύουμε. Λίγη κατανόηση.
Οι τεμπέληδες και οι βολεμένοι είναι πολύ περισσότεροι και δεν χρειάζεται καν να ζουν με γονείς. Ξέρω πολλά σιγανά, βολεμένα ποταμάκια, που ζουν μόνα τους, άλλα που έχουν κάνει οικογένεια, αλλά ούτε ανεξάρτητα ούτε ενήλικα είναι. Ούτε τις καλές εποχές, ούτε τώρα. Δεν είναι όλοι οι ανώριμοι, παράσιτα.
Αν εργάζεσαι για 432,00€ το μήνα και δεν έχεις άτομο πρόθυμο να συγκατοικίσει γίνεται… Οχι, δεν είναι υγιής κατάσταση να μένεις με τους γονείς αλλά δεν είναι απαραίτητα άρρωστοι όσοι κατοικούν με τους γονείς του σε αυτή την ηλικία… Κι ας τους αρρωσταίνει. Επίσης μπορεί να συντρέχουν και άλλοι λόγοι για να μένει κανείς με το γονιό του σε αυτή την ηλικία πχ ιατρικοί (για το γονιό) Κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερη. Ναι,υπάρχουν και άτολμοι “τεμπέληδες” και “βολεψάκιδες” αλλά και πάλι πως τον ορίζουμε με σιγουριά; Και γω με τα παραπάνω χρήματα θα μπορούσα να πάρω το μεγάλο ρίσκο και να… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης να συμπληρώσω πως με τις χαμηλές συντάξεις και την εργασιακή ασυδοσία που κυκλοφορεί (να σε πληρώνουν όποτε το θυμούνται) δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Συχνά και οι ίδιοι οι γονείς χρειάζονται τη συνδρομή των παιδιών τους.
Μεγάλη αλήθεια αυτό zero-gravity. Δεν φαντάζεσαι πόσο ανησυχώ για τους γονείς μου απο τότε που έφυγα απο το σπίτι. Δεν έπαιρνα πολλά, τον βασικό έπαιρνα, αλλά ήταν μεγάλη ανακούφιση για αυτούς να πληρώνω έστω ένα μερίδιο απο τις υποχρεώσεις του σπιτιού. Εννοείται δεν μου έχουν πει τίποτα τέτοιο, αλλά έχω πάντα την έννοια τους γιατί ξέρω οτι ζορίζονται πάρα πολύ.
Γενικά όταν είναι τόσο εύθραυστες οι ισορροπίες στο οικονομικό το παραμικρό μπορεί να αποτελέσει πηγή μεγάλων προβλημάτων.
Τα ενοικια στην Αθηνα ειναι εξωφρενικα για κατι μικρουλικα και παμπαλαια διαμερισματακια μαλιστα. Αστα να πανε..! Ειναι πολυ δυσκολο να σταθει κανεις μονος του αλλα αυτο πρεπει να γινει η αμεση προτεραιοτητα της και οχι το πώς να κρυψει στη μαμα οτι εχει 2 αυντροφους ταυτοχρονα. Θα πεσει καθετα το βιοτικο της επιπεδο αδιαμφισβητητα. Γιατι δεν γινεται λογικα να εχει τις ιδιες ανεσεις που ειχε στο σπιτι των γονιων της Στα 30+ ομως το να ζεις με γονεις ειναι μαρτυριο γιατι η αξιοπρεπεια σου ως ενηλικας απλως δεν υπαρχει και αυτο γιατι οι γονεις θα συνεχισουν να σου φερονται σαν… Διαβάστε περισσότερα »
@Louk Ritia Δεν ειναι καλες οι αυθαιρετες γενικευσεις και οι αφορισμοι τετοιου ειδους. Δεν ξερεις για ποιο λογο ενας οποιοσδηποτε τριανταρης μενει με τους γονεις του. Και το να το αποδιδεις εξαρχης στην τεμπελια ειναι λαθος γιατι δεν ξερεις την καθε περιπτωση ξεχωριστα. Μπορει να υπαρχει προβλημα υγειας δικο του ή των γονιων του. Μπορει να εργαζεται( οχι τεμπελης ) και να μην φτανουν. Στην χωρα αυτη οι πολυ χαμηλοι μισθοι ειναι η συντριπτικη πλειοψηφια αλλωστε. Και πολλοι αλλοι λογοι. Βεβαια εδω η ερωτωσα λεει ξεκαθαρα οτι μενει με γονεις γιατι εχει πολλα θετικα η συγκατοικηση. Εγω καταλαβαινω οτι εννοει… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πιο επικινδυνο να εχεις πει στη μαμα σου ότι πας βόλτα με φίλη αλλά να βγεις ερωτικό ραντεβού από το να πεις ότι θα βγω με κάποιον ραντεβού. Από τη στιγμή που κανείς δεν γνωρίζει με ποιον είσαι ακυρώνεται το θεμα ασφάλειας γιατί αν γίνει κάτι η μαμα σου θα σε ψάξει στη φίλη, η φίλη θα πει την αλήθεια και τέλος. Μετά;