Αγαπητή «Α, μπα»: Εγώ το ξεκίνησα αλλά ο ίδιος δεν προκάλεσε τίποτα;

Αγαπητή Λένα, Σου γράφω γιατί έχω πρόβλημα με ερωτικό στη δουλειά, την έκανα τη μ@λ@κι@ μου και εκδηλώθηκα, και τώρα άντε να το μαζέψω. Θα εξηγήσω όσο πιο σύντομα μπορώ στο σεντόνι παρακάτω. Ήρθα στη μυστηριώδη χώρα του εξωτερικού (Γερμανία) πριν 3 χρόνια και αυτός ήταν ανώτερός μου αν και όχι προϊστάμενός μου, ωστόσο επέβλεπε projects μου. Οι σχέσεις απαγορεύονται δια ροπάλου και αντικειμενικά δεν θα υπήρχε διέξοδος/μέλλον/δυνατότητα για να προχωρήσει κάτι μεταξύ μας αλλά… τον ερωτεύτηκα from day 1. Με μάγευε το μυαλό του, η συμπεριφορά του, ο τρόπος που με καθοδηγούσε. Και είναι γεγονός ότι μοιραζόμασταν μια εξαιρετική σχέση με επαγγελματική χημεία που μας πήγαινε και τους δύο μπροστά, φοβερή παρέα και υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ότι και αυτός με έβλεπε… κάπως αλλιώς. Ο τρόπος που με κοιτούσε, μικρά διακριτικά αγγίγματα σε στιγμές αλληλεπίδρασης εκτός δουλειάς, δεν μπορεί να ήταν όλα της φαντασίας μου Προσπάθησα να το απωθήσω πολύ καιρό, μέχρι που έφτασα τον τελευταίο χρόνο να τον αποφεύγω όσο ήταν δυνατό για να μην προδοθώ. Μέχρι που στο χριστουγεννιάτικο πάρτυ της εταιρείας του ζήτησα να με αφήσει σπίτι μιας και ήταν στο δρόμο του και πολύ κοντά (εννοώ ότι δεν ήταν μεγάλος κόπος). Φτάνοντας λοιπόν, ενώ μπορούσε απλά να με αφήσει και να πει καληνύχτα, παρκάρει απέξω και μου πιάνει συζήτηση για θέματα δουλειάς μεν με μια εξομολογητική διάθεση δε. Δεν άντεξα τον πειρασμό, εγώ και αυτός μέσα στη νύχτα, λίγο η μουσική, λίγο το αλκοόλ, γυρίζω και τον φιλάω σε μια στιγμή σιωπής και … ανταποκρίνεται. Για λίγο. Μετά άρχισε να αντιδρά με κάποια ένταση, γιατί το έκανες αυτό, δεν καταλαβαίνεις ότι μας φέρνεις σε δύσκολη θέση, κτλ. Του εξήγησα ότι μπορούμε να κάνουμε ότι δε συνέβη ποτέ και να το αφήσουμε εκεί που ήταν (μάταιο υποθέτω, αλλά τί να έλεγα;) Ωστόσο μετά μου την πέφτει αυτός, πιο έντονα ο ίδιος. Με ρωτάει ευθέως αν θέλω να ανέβει σπίτι μου, του λέω ναι και για λίγα δευτερόλεπτα που ήταν σαν αιώνες πάει να βγάλει το κλειδί από τη μηχανή και … το ξαναέβαλε. Απέφυγε ένα φιλί για καληνύχτα στο στόμα (δεν θα το έκανα, αλλά μου έκανε εντύπωση που το απέφυγε προκαταβολικά!) με καληνύχτισε και έφυγα. Τώρα είμαστε σε μια κατάσταση όπου και οι δυο αποφεύγουμε ο ένας τον άλλο, όχι ακόμα σε σημείο να έχει μεγάλη επίπτωση στην πρόοδο των κοινών μας project, σε πιο αμελητέας σημασίας πράγματα ίσως. Τραβάω ζόρι στη δουλειά όπως καταλαβαίνεις (αυτά παθαίνεις όταν you mix business with pleasure). Χάνω έναν άνθρωπο μέντορα που τον έχω ανάγκη και ως συμπαραστάτη αλλά και ως σύμμαχο και που ως τώρα με στήριζε. Με ζορίζει και η χυλόπιτα, αναρωτιέμαι συνεχώς αν ήταν δυνατόν να έκανα τόσο λάθος για το πώς με βλέπει. Ναι, ξέρω θα ήταν δύσκολο, αλλά δε θα ήμασταν ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίο υποθέτω που θα παραβιάζαμε τους κανόνες, άρα απλά δεν ήθελε αρκετά. Και μετά αρχίζω να έχω μέσα μου χαζές ελπίδες ότι ίσως αλλάξει γνώμη. Και βασανίζομαι όταν θυμάμαι τη στιγμή που έζησα στα χέρια του έστω για λίγο αυτό που ήθελα τόσο πολύ. Τουλάχιστον έζησα το φιλί του και την αγκαλιά του, έστω για μια στιγμή… Και τέλος, ΟΚ δέχομαι ότι εγώ το ξεκίνησα, αλλά αλήθεια τώρα, στο σκηνικό με το αμάξι, ο ίδιος δεν προκάλεσε τίποτα; Όταν δεν γουστάρεις κάποια, απλά την αφήνεις και λες καληνύχτα αν δεν θέλεις τίποτα, σωστά; Για την ιστορία, δεν προτίθεμαι εύκολα να παραδώσω τα όπλα στη δουλειά και να παρατήσω έναν οργανισμό που θα μου δώσει την ευκαιρία να κάνω πραγματικότητα τα εργασιακά μου όνειρα, είμαι φιλόδοξη όπως και αυτός άλλωστε, οπότε πρέπει να βρω τρόπο να ανταπεξέλθω στην κατάσταση που μπλέχτηκα.

Νομίζω ότι πρέπει να σταματήσεις να αναρωτιέσαι το πώς και το γιατί, γιατί πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτός είναι πιο φιλόδοξος από σένα. Ναι, το σκέφτηκε για λίγο, μπήκε στον πειρασμό, αλλά αποφάσισε ότι δεν αξίζει το ρίσκο. Προσπαθείς να αποφύγεις να σκεφτείς ότι δεν σε θέλει όσο εσύ, ή δυσκολεύεσαι να το δεχτείς και νομίζεις ότι χρειάζεται κάποια ειδική ερμηνεία; Δεν είναι τόσο ασπρόμαυρα τα πράγματα, αν εσύ πιστεύεις ότι θα μπορούσατε να παρακούσετε τους κανόνες, είναι ίσως επειδή εσύ όσες φορές το έχεις κάνει δεν έχεις τιμωρηθεί σε σημείο να το φοβάσαι τώρα. Αυτός μπορεί να έχει άλλη εμπειρία.

Ναι, ισχύει ότι όταν υπάρχει αμέτρητο πάθος οι κανόνες εξαφανίζονται, οπότε ναι, δεν υπήρξε τόσο αμέτρητο πάθος, θα έλεγα ούτε καν από την πλευρά σου, εφόσον λες ότι δεν σκοπεύεις να παρατήσεις έναν οργανισμό που θα σε πάει μπροστά επαγγελματικά. Δεν χρειάζεται να βρεις έναν τρόπο να ανταπεξέλθεις, διότι ο «τρόπος» είναι να μην κάνεις τίποτα, κι αυτό είναι πιο ξεκάθαρο από το «τι να κάνεις». Θα τον αποφεύγεις όσο μπορείς για όσο χρειάζεται, μέχρι να καταλαγιάσουν τα πράγματα. Βέβαια, ξέρω ότι από τότε που το έστειλες μέχρι τώρα μπορεί να έχει μπει πολλές φορές ο σύρτης στο λούκι και να τα γράφω όλα αυτά αδίκως, οπότε αν δεν σου κάνει κόπο, στείλε μας ένα update.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News