Αγαπητή α,μπα…μεγάλωσα με ώθηση και από τους δύο γονείς μου προς τις σπουδές και την οικονομική ανεξαρτησία,γεγονός που σίγουρα αποτελεί προνόμιο σε σχέση με γυναίκες που το μόνο που ακούνε καθημερινά από τους δικούς τους είναι να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά.Ένιωθα τυχερή και είχα όλη τη ζωή μπροστά μου,σπούδασα,εργάστηκα σκληρά στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλος και πλέον έχω και πάλι το προνόμιο (?) να εργάζομαι σε κάποια εταιρεία έχοντας πλέον θέση προϊσταμένης.Όλα αυτά τα χρόνια,ένιωθα περήφανη (και νιώθω ακόμη) που δε χρειάστηκε να σκύψω το κεφάλι σε κανέναν άντρα που έτυχε να περάσει από τη ζωή μου και που θα με κακοποιούσε ψυχικά ή σωματικά.Ένιωθα περήφανη που μυρίστηκα από νωρίς τα σημάδια και δεν έμπλεξα σε λάθος δεσμεύσεις αλλά αντίθετα διάλεξα να συνεχίσω μόνη έως και σήμερα.Θεωρώ πως εάν δεν είχα καταφέρει να είμαι οικονομικά αυτάρκης,μιας και οικονομική βοήθεια από τους γονείς μετά το τέλος των βασικών σπουδών δεν υπήρξε (και δε θα πρεπε εξάλλου),θα είχα αναγκαστεί να μπω σε μια συνθήκη γάμου ίσα ίσα για να επιβιώσω,με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο πλήθος των περιπτώσεων.Όμως α,μπα μου,έρχονται στιγμές…ειδικά τον τελευταίο καιρό…παρόλο που αγαπώ τη δουλειά μου,θες από εξάντληση λόγω του τεράστιου όγκου των ευθυνών …θες λόγω του ότι η συναναστροφή με το κοινό αποτελεί καθημερινά μια πρόκληση….θες που οι απαιτήσεις για συνεχή επιμόρφωση είναι τεράστιες…που αναρωτιέμαι τελικά εάν είμαι πιο προνομιούχα από τη γυναίκα που ζει στο σπίτι και έχει για αφεντικό τον άντρα της…Καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπη με πλήθος ανθρώπων που τυγχάνει να έχουν τα χαρακτηριστικά ενός κακού συζύγου..όπως αγένεια, χειριστικότητα, αποφυγή ανάληψης ευθυνών και τόσα άλλα …και καταλήγω να γυρίζω αργά στο σπίτι εξαντλημένη ,όχι τόσο από σωματικής όσο από ψυχικής άποψης.Ταυτόχρονα,η αβεβαιότητα για το μέλλον και ο συνεχής αγώνας για τη διατήρηση μιας θέσης εργασίας,η απαίτηση του να είμαι πάντα χαμογελαστή,ευγενική και ευχάριστη προς τους πελάτες…με κάνει να αισθάνομαι λες και βιάζομαι καθημερινά χωρίς έλεος…Το ίδιο μου εκμυστηρεύονται φίλες οι οποίες τυγχάνει να είναι ελεύθερες για τους ίδιους λόγους με μένα και που δίνουν καθημερινό αγώνα για οικονομική ανεξαρτησία….Άρα α,μπα μου,που καταλήγουμε?? Ότι για να μη δεχτείς κακοποίηση από το σύζυγο θα δεχτείς κακοποίηση από τη δουλειά?? Και δε μιλάω καν για σεξουαλική κακοποίηση. Υπάρχει η επιλογή να μη πιέζεσαι τόσο πολύ σε αυτή τη ζωή,ή είναι μονόδρομος ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος ή κάτι στον/στο οποίο θα σκύβουμε το κεφάλι για χάρη της επιβίωσης?? Είναι τελικά τόσο βαρύ το τίμημα για την ελευθερία…???
Οι γυναίκες που παντρεύτηκαν λάθος άντρα κι έχουν αφεντικό τον άντρα τους, όπως λες, και δεν δουλεύουν καθόλου, δεν είναι πολλές. Αυτές, ζουν σε μια φυλακή, γιατί δεν υπάρχει διέξοδος. Καμία. Οι περισσότερες όμως δουλεύουν για λίγα λεφτά, ζουν όλα αυτά που ζεις σε μια δουλειά, και μετά έχουν το δεύτερο αφεντικό, τον άντρα τους. Δεν γυρνάνε σπίτι τους εξουθενωμένες για να κάνουν μπάνιο στην ησυχία τους. Γυρνάνε εξουθενωμένες και συνεχίζουν να δουλεύουν.
Φαίνεται να εννοείς ότι οι γυναίκες που διάλεξαν άντρα αντί για δουλειά, κέρδισαν κι εσύ είσαι κορόιδο. Οι κακές συνθήκες εργασίας επειδή α) είναι κακό το εργασιακό περιβάλλον και β) επειδή είσαι γυναίκα είναι μια πραγματικότητα. Αλλά δεν θα βελτιώσεις την θέση σου κατηγορώντας τις γυναίκες που είναι σε ακόμα χειρότερη θέση από σένα, λες και αυτές πιάσανε την καλή. Μην το κάνεις, είναι μεγάλος ο πειρασμός να επιτεθείς στον από κάτω όταν δέχεσαι πίεση από πάνω. Μην το κάνεις ούτε εσύ, ούτε οι ελεύθερες φίλες σου. Βρείτε άλλον τρόπο για να εκτονώσετε την κούραση και την απογοήτευσή σας, έναν πιο δημιουργικό, που θα σας βγάλει κάπου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εξαιρετική η βάση της ερώτησης. Όσοι και όσες κακοποιούνται στη δουλειά τους το έχουν αναρωτηθεί αυτό: τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη, ή και τις δύο μαζί; Προτείνω αντί να γκρινιάζουμε στη γράφουσα να την ευχαριστήσουμε γι’ αυτή την ερώτηση και να την έχουμε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας όταν λέμε αβασάνιστα σε κάποια “βρες δουλειά” λες και είμαστε 20 χρόνια πριν. Ναι, βρες δουλειά, όχι σκλαβιά. Το 50% των θέσεων εργασίας αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι κακοποιητικές και δεν υπάρχει πλαίσιο γιατί η εργασία είναι μαύρη σε πολλούς τομείς. Και δεν σου εξασφαλίζει κανείς πως θα πληρώνεσαι… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστούμε πολύ Αιλουροειδέστατο!
Είναι γεγονός αυτό που λες και βλέπω ότι για ακόμα μια φορά στην απάντηση/σχόλια δεν απαντάται κάτι για το πλαίσιο. Επιπλέον, υπάρχουν πολλά σχόλια ανθρώπων που ζουν και εργάζονται εξωτερικό και ίσως έχουν ξεχάσει/χάσει επαφή με το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα.
Επειδή έχω αρκετούς φίλους έξω, να πω ότι όποτε ακούνε περιστατικά από χώρους εργασίας στην Ελλάδα μένουν με το στόμα ανοιχτό.
Αν πάρουμε και ως δεδομένο τους χαμηλούς μισθούς ,όλο και περισσότεροι ανθρώποι λένε πως δεν αξίζει να δουλεύεις πια.
Αιλουροειδέστατο, προσωπικά η αντίθεσή μου με την γράφουσα έγκειται στο γεγονός ότι εξισώνει τις κακοποιητικές σχέσεις εργασίας με τις κακοποιητικές προσωπικές σχέσεις. Βασικά όχι μόνο τις εξισώνει αλλά θεωρεί και τον εαυτό της “ριγμένο” σε σχέση με γυναίκες που είναι σε έναν πλούσιο μεν κακοποιητικό δε γάμο. Κατανοώ τη συναισθηματική κατάσταση της γράφουσας και προσωπικά έχοντας περάσει από κακοποιητική θέση εργασίας που δεχόμουν συνεχώς ψυχολογικό πόλεμο, δούλευα για 3 κι 60, 9-10 μήνες τον χρόνο και τον υπόλοιπο ταμείο ανεργίας και με συνεχές άγχος ότι θα μείνω άνεργη, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη με ελάχιστες ευκαιρίας εργασίας στον κλάδο μου… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρω πόσο δύσκολες είναι οι εργασιακές συνθήκες και ξέρω πόσο επιβαρυντικό είναι να δουλεύεις σε κακό εργασιακό περιβάλλον, αλλά προσπαθώ πολύ να μην θυμώσω με την ερώτηση. Επειδή δεν συγκρίνεται με τίποτα με το να μην σου ανήκει ο εαυτός σου, με το να βρίσκεσαι στο έλεος της διάθεσης κάποιου άλλου 24/7. Αν ζορίστηκες στην καθημερινότητά σου και η σκέψη σου πήρε αυτή τη στροφή, στο “τι καλά η Μαρία, όλο το πρωί είναι στο σπίτι μόνη της, έχει την ησυχία της και τρώει μόνο ένα βλάκα στη μούρη αντί για πολλούς” κάτι πήγε πολύ, πάρα πολύ στραβά. Το τίμημα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απολύτως Anna. Αν υπάρχουν προβλήματα που ανακύπτουν επειδή είναι γυναίκα (αν πχ. έχουν περισσότερες απαιτήσεις από αυτήν να είναι ευγενής και υποχωρητική), αυτοί τους οποίους πρέπει να κατηγορήσει είναι οι προϊστάμενοί της. Αν υπάρχουν εν γένει υπερβολικές απαιτήσεις από τους εργαζομένους, ασχέτως φύλου, πάλι με τους προϊσταμένους πρέπει να τα βάλει. Επίσης, έτσι όπως το γράφει, είναι λες και η καταπίεση/κούραση που προκαλεί η δουλειά είναι κάτι που βιώνουν μόνο οι γυναίκες, ως αντίτιμο του να μην έχουν ένα σατράπη στο κεφάλι, και οι άντρες στη δουλειά τους κάνουν ζωάρα. Τέλος, συχνά νιώθω (από αυτά πχ. που διαβάζω σε… Διαβάστε περισσότερα »
Ομολογώ ότι αναρωτήθηκα αν ανήκει στην τελευταια κατηγορία η φίλη. (Το συναντάω συχνά. Να είναι άραγε οι dreamers; Να μας πάνε πιο κοντά σε αυτή την εργασιακή πραγματικότητα; Μακάρι). Ή αν δουλεύει σε κακές εργασιακές συνθήκες και δέχεται εκμετάλευση που δεν αναγνωρίζει, ίσως και λόγω του φύλου της.
Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι εκανε ένα τεράστιο λογικό άλμα και μάλιστα από προνομιακή θέση.
Εμενα δε μου φανηκε να κατηγορει τις αλλες γυναικες… Πιο πολυ παραπονο μου βγαει τυπου “εκανα καλη επιλογη;”
Barbie ζωντοχήρα ακριβώς! Κι εμένα το ίδιο μου έβγαλε η ερώτηση και για αυτό δεν καταλαβαίνω την επίθεση.
Πιο πολύ το ακούω σαν φιλοσοφικό/υπαρξιακό ερώτημα.
Και για ακόμη μία φορά ενεργοποιείται ο μηχανισμός άμυνας και αντί να αντιστεκόμαστε και να μαχόμαστε κατά του συστήματος, στρεφόμαστε ενάντια σε αυτούς που καταπιέζονται ακόμη χειρότερα από το ίδιο το σύστημα. Διότι η γυναίκα που έχει άντρα κακοποιητικό ζει σε ένα καθεστώς τρόμου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Δεν έχει πουθενά καταφύγιο. Εσύ τουλάχιστον κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου και είσαι ασφαλής. Αυτή δεν είναι πουθενά. Βρείτε άλλους ”κακούς” και προνομιούχους εσύ και οι φίλες σου. Οι κακοποιημένες νοικοκυρές δεν είναι το πρόβλημα, είναι τα θύματα. Και με λυπεί που μορφωμένες και ανεξάρτητες γυναίκες σκέφτεστε έτσι, το να αναρωτιέσαι… Διαβάστε περισσότερα »
Εχουμε ως δεδομένο οτι θα δεχτείς κακοποίηση απο κάποιο σύντροφό σου; Μηπως λέω μήπως το χουμε ξεχειλωσει λίγο;
Ευτυχώς που εχω το προνόμιο να είμαι άνδρας κ είμαι yolo κ χαλαρός στη δουλειά μου τουλάχιστον.
Αυτήν την απορία έχω κι εγώ. Γιατί είναι αυτονόητο ότι θα δεχτείς κακοποίηση από τον σύζυγο/ σύντροφο?
Δεν αμφισβητώ την εξαιρετικά δύσκολη πραγματικότητα που περιγράφεις, από την άλλη, αναρωτιέμαι αν έχεις δυσκολία στο να οριοθετείσαι, και ότι αυτό είναι σημαντικός λόγος που δυσκολεύεσαι τόσο στις σχέσεις σου με τους πελάτες. Το να είσαι σωστή επαγγελματίας δεν είναι ταυτόσημο του να εισαι κλωτσοσκούφι.
Δυστυχώς, δεν το έχουμε ξεχειλωσει οι γυναίκες, είναι ξεχειλωμενο από μόνο του. Μπορεί μαζί μετά ξερά να καίγονται και τα χλωρά, και να παιρνει η μπάλα ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Σε αυτό έχω να απαντήσω 2 πράγματα. Κανένας καλός δεν χάνεται, δηλαδή όταν κάποιος αξίζει, θα βρεθεί ένας άλλος άνθρωπος που τον εκτιμήσει. Και το κυριότερο, φροντιστε να μην υπάρχουν ξερά, μας έχουν πνίξει τα ξερά και οι πυρκαγιές είναι καθημερινές όπως βλέπεις.
@κατερινιω Έχεις δίκιο οι πυρκαγιές είναι πολλές, ομως μόνο αισιοδοξία προκαλεί οτι πλέον οι γυναίκες μιλάνε, το απόστημα άρχισε να σπάει ακόμα σταγόνες τρέχουν βέβαια θα γίνουν όμως ποτάμι κ μετά καταρράκτες κ θα παρασύρει όσους ζουν στην εποχή των παππούδων μας. Δεν ξέρω αν η γενιά μας προλάβει την πλήρη ισότητα να είναι χωρίς αστερίσκους αλλά είμαι σίγουρος ότι οι επόμενες γενιές θα έχουν κατακτήσει οχι μόνο την ισότητα των φύλων αλλά κ την ισότητα όλων των ανθρώπων. Η αρχή έγινε το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
Όχι, salt and pepper, δεν θα δεχτεί ντε και καλά κακοποίηση μια γυναίκα αν παντρευτεί. Είναι πολύ βαριά η λέξη κακοποίηση για να την χρησιμοποιούμε ελαφριά τη καρδία. Κάποιες γυναίκες δέχονται κακοποίηση, κάποιες καταπίεση και κάποιες είναι σε μια ισότιμη σχέση. Η γράφουσα κάνει πολλές απλουστεύσεις και νοητικά άλματα. Δηλαδή ή θα παντρευτείς κάποιον πλούσιο σατράπη και θα σε κακοποιεί ή θα δουλεύεις νυχθημερόν μέσα στην καταπίεση; Δεν υπάρχουν γυναίκες χωρίς οικονομική επιφάνεια που να μην έκαναν πλούσιο γάμο; Δεν υπάρχουν γυναίκες που έχουν καλές συνθήκες εργασίας, ενδεχομένως καλύτερες από τους συντρόφους τους; Δεν λέω πως δεν είναι πιο δύσκολα… Διαβάστε περισσότερα »
*κακοποιείσαι
Kάτι κακοποιείσαι, κάτι συνειδητοποίηση, οικειοποίηση κλπ και λες νισάφι πια με τα ι/η/υ/οι/ει!
@Salt and pepper, δε συμφωνώ ότι σε ένα γάμο ντε και καλά θα υπάρξει κακοποίηση και το λέω αυτό έχοντας επιβιώσει κακοποιητικη σχέση.
Υπάρχουν σχέσεις με σεβασμό και στήριξη, δε χρειάζεται να συμφωνείς στα πάντα αλλά αρκεί να είναι δύο ισότιμα μέλη.
Κάνεις μια γενίκευση με βάση τις προσλαμβάνουσες που έχεις “σχεδόν σε όλα τα σπίτια”. Αλλά δεν ισχύει καθολικά ούτε και είναι φωτεινές εξαιρέσεις οι περιπτώσεις που οι δουλειές μοιράζονται.
Επίσης, σε προσωπικό επίπεδο και έχοντας υπάρξει θύμα κακοποίησης σε σχέση, θα έλεγα ότι είναι σημαντικό να προσέχουμε τη βαρύτητα με των λέξεων που χρησιμοποιούμε ελαφρά τη καρδία για να δηλώσουμε δυσαρέσκεια.
Είναι κρίμα που κάνεις μια δουλειά που σε καταπιέζει τόσο πολύ ώστε να στέλνεις μια τέτοια ερώτηση. Όμως σε έναν κακό γαμό δεν θα “αισθανόσουν -απλώς- λες και σε βιάζουν” και γενικά θα έλεγα να είμαστε λίγο προσεκτικότερες όταν χρησιμοποιούμε τόσο δράμα και υπερβολή που επίσης δείχνει και έλλειψη ευαισθησίας απέναντι σε θύματα βιασμού. Το να μοιράζεσαι την ζωη σου με έναν κακοποιητικό σύντροφο δεν έχει απολύτως καμία σχέση με μια εξαντλητική εργασία που όμως αγαπάς (!), και στην οποία είσαι κι επιτυχημένη, όπως λες. Αν ήσουν άνεργη και επίσης και εξαρτημένη οικονομικά από έναν άντρα, τότε θα καταλάβαινες την… Διαβάστε περισσότερα »
Αρχικά δεν υπάρχει λόγος να τσουβαλιαζουμε όλους τους άνδρες, είναι εξαιρετικά άδικη αυτή η τοποθέτηση.
Σχετικά με την πίεση στη δουλειά: δε γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ άνδρα/γυναικα που να δουλεύει βιοποριστικά και όχι χομπιστικα (τύπου έχω τα λεφτά του μπαμπά αλλά δουλεύω κιόλας) και να μη νιώθει πίεση στη δουλειά. Είναι οι στόχοι, είναι η ανάγκη να παραμένεις ανταγωνιστική/ος, είναι τα ωράρια κτλ. Αλλά αυτό ισχύει για όλους ανεξαρτήτως φύλου.
“Όλα αυτά τα χρόνια, ένιωθα περήφανη (και νιώθω ακόμη) που δε χρειάστηκε να σκύψω το κεφάλι σε κανέναν άντρα που έτυχε να περάσει από τη ζωή μου και που θα με κακοποιούσε ψυχικά ή σωματικά.” δεν θελω να σε ταραξω, αλλα υπαρχουν πολλοι ανδρες που δεν κακοποιουν σωματικα ή ψυχικα… εχοντας μια ανεξαρτητη γυναικα, μορφωση, εισοδημα, εμπειριες ζωης, μπορει μια χαρα να επιλεξει τετοιον ανδρα και να εχει παντα ως ασφαλεια το εισοδημα της, για να μην ειναι ερμαιο σε καμια κακοτοπια της σχεσης της.. γιατι λοιπον, η συγκεκριμενη συγκριση;; αν θες να μεινεις μονη, μεινε, κι αν θες εναν… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ δεν κατάλαβα που επιτέθηκε στις “από κάτω γυναίκες”.
Αλλά και εσύ ρε σχολιάστρια όχι δα! Σε αυτό το σάιτ έχουμε πει 100 φορές ότι αν ο γάμος διαλυθεί και εσύ δεν εργάζεσαι μενεις με τα παπούτσια στο χέρι. Και μάλιστα τα χρόνια που βρίσκεσαι εκτός αγοράς εργασίας είναι αντιστρόφως ανάλογα με την ευκολία να εξασφαλίσεις εργασία. Και είναι και προσβολή στους αγώνες των προγενέστερων για δικαίωμα στην εργασια.
Απόλυτη κατανόηση για το γεγονός ότι πολλά εργασιακά περιβάλλοντα είναι ζούγκλα για μια γυναίκα. Αλλά μην μπαίνεις σε σκοτεινά μονοπάτια λόγω ψυχικής και σωματικής εξάντλησης.
Πόσες φορές τα έχω σκεφτεί όλα αυτά που λες! Πραγματικά αγώνας δρόμου το να δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα! Αναρωτιεμαι όμως αν θα νιώθαμε το ίδιο αν δουλεύαμε στο εξωτερικό, όπου έρχονται οι ίδιοι οι εργοδότες ένα λεπτο αφού τελειώσει το ωράριό σου και σου λένε να φύγεις. Γενικά πάντωs συμφωνώ πολύ μαζί σου. Δε νομίζω ότι υπάρχει διαφυγή, ακόμη κι αυτοί που -φαίνεται ότι- τα βρήκαν έτοιμα έχουν συνήθως άλλο καταπιεστή: τους γονείς τους. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να ζήσεις τη ζωή σου, είναι όμως το τι τίμημα μπορείς να πληρώσεις. Θα μπορούσες, ας πούμε, να… Διαβάστε περισσότερα »
“Αναρωτιεμαι όμως αν θα νιώθαμε το ίδιο αν δουλεύαμε στο εξωτερικό, όπου έρχονται οι ίδιοι οι εργοδότες ένα λεπτο αφού τελειώσει το ωράριό σου και σου λένε να φύγεις.”
Σε οσες χωρες της Β. Ευρωπης εχω δουλεψει (3) αυτο δεν συνέβη ποτέ. Ειδικά τωρα που οι περισσότεροι κανουν results based management. Οι εργοδότες παντου θετουν στοχους βασισμενους σε estimations του ποσο χρονο χρειαζεται ο εργαζομενος να τους πετυχει. Και παντα πεφτουν εξω εις βαρος του εργαζομενου. Γιατι οι στοχοι ειναι βασισμενοι σε ειδανικές συνθηκες οι οποίες υπαρχουν μόνο στα συνεφα που μενουν τα αρκουδακια της αγαπης.
* ιδανικες (για ονομα)
AllesGoed Χαχαχα! Μη φοβάσαι, δεν παρεξηγώ τα ορθογραφικά.
Ίσως έχεις δίκιο, ίσως γενικεύω.
Για να γίνω συγκεκριμένη, έχω φίλους στο Εδιμβούργο οι οποίοι έχουν ιδανικές συνθήκες εργασίας , προσπαθούν να γυρίσουν Ελλάδα και αναρωτιούνται αν θα αντέξουν την κακοποίηση , την εκμετάλλευση που υπάρχει εδώ στα εργασιακά.
Βλέποντας και τους μισθούς λένε πως θα αλλάξουν επάγγελμα , κάνοντας ο,τι πιο απλό και με λιγότερες ευθύνες.
Αυτή η χώρα μπορεί να κάνει να φαίνονται άχρηστοι οι πιο ταλαντούχοι άνθρωποι.
Είχα τέτοιους εργοδότες στην Ελλάδα, σε δύο διαφορετικές περιστάσεις μάλιστα. Κι ακουω ένα σωρό παραδειγματα εξαντλητικής εργασίας εξω από φίλους και συγγενείς που μετακόμισαν. Δεν λέω πως δεν είναι δύσκολα τα εργασιακά στη χώρα μας, αλλά ναι, είναι φοβερή γενίκευση αυτή. Καλή τύχη έτους φίλους σου.