Αγαπητή «Α, μπα»: Έχω πρόβλημα με μια συμπεριφορά του συντρόφου μου

Συγκατοικώ εδώ και μερικά χρόνια με το σύντροφο μου. Νιώθω πως αρχίζω να πλησιάζω ένα άσχημο επίπεδο ψυχολογίας και αυτό το θέμα μου τριβελίζει το μυαλό. Είναι κάτι που ενώ με ενοχλούσε από πάντα, δεν έδινα σημασία, τώρα όμως με φτάνει στο να ανεβάζω πίεση. Ο σύντροφός μου έχει ένα απόλυτα σπαστικό υφάκι σχετικά με τις δουλειές. Τον νιώθω σα κακιά πεθερά. Ενώ ο ίδιος δε κάνει τόσο συχνά τις δουλείες που του αναλογούν, όταν εγώ δε κάνω κάτι παίρνει το ύφος που επαιρνε η γιαγια μου η μακαρίτισσα, ξυνίλα και επίκριση. Και όταν κάνει δουλειές, παίρνει ένα ύφος επιδεικτικό, κάνει τσκ και με κοιτάει να κάθομαι και πιάνει απότομα τα αντικείμενα για να ακουστεί. Κάνει συχνά το εξής. Αν κάνω κάτι λάθος, πχ βάλω σακούλα βιαστικά και δε κάνει επαφή με όλο τον αποσπώμενο κάδο της κουζίνας και άρα ίσως κάποιο λαχανικό πέσει πίσω, έξω από τη σακούλα, θα με φωνάξει με το όνομα μου αυστηρά, ακόμα και αν ξαπλώνω ή είμαι τουαλέτα και θα μου το δείξει με το δάχτυλο, λέγοντας “τι είναι αυτό;”. Αν μαγειρέψω και αφήσω την κουζίνα χάλια, το ίδιο, θα με φωνάξει να μου το δείξει. Αν ξεχάσω να κάνω κάτι, πχ να βάλω τα ρούχα που δοκίμασα πριν βγω για να διαλέξω και τα αφήσω στο κρεβάτι, αντί να πάρει το ρημάδι το φόρεμα να το βάλει στην ντουλάπα, θα με περιμένει να γυρίσω, να μου το επισημάνει και να το βάλω εγώ πίσω. Οκ δουλειά μου είναι, αλλά γιατί πρέπει να κάνει θέμα την παραμικρή απροσεξία μου λες και είμαι υπαλληλος, έτσι νιώθω πια…Θα τον σκοτώσει να το κάνει εκείνος;… είναι μια μικρή κίνηση. Ιδίως όταν εγώ κάνω πάντα αυτά που λερώνει/δε συμμαζεύει. Δε θα τον φωνάξω να του δείξω τις τρίχες στο νιπτήρα με το δάχτυλο λέγοντας “τι είναι αυτό;” λες και είναι σκύλος. Θα πάρω ένα ρημαδοκομμάτι χαρτί, θα τις σκουπίσω σε 1” και ΤΕΛΟΣ. Αν φεύγοντας αφήσει έξω τυχόν ρούχα που δεν επέλεξε, θα βάλω πίσω το πουκάμισο και ΤΕΛΟΣ, δε θα το κουβαριάσω σπρώχνοντας το στη μεριά του στο κρεβάτι για να του το δείξω όπως κάνει αυτός. Και δε το κάνω για να ακούσω μπράβο, το κάνω γιατί είναι κοινή λογική θεωρώ. Επίσης θέλει να κάνει τις δουλειες μου όταν θέλει εκείνος. Είχαμε γυρίσει από ταξίδι, ήμουν πτώμα και αύπνη 25 ώρες, ήθελε να ξεπακετάρουμε. Λέω μη με κοιτάς θέλω να ξαπλώσω, λέει τσκκκκκ πω καλα θα το κάνω εγώ με το γνωστό ύφος της πεθεράς. Λεω οκ. Ανοιξε το συρτάρι μου, όντως δεν ήταν τακτοποιημένο το δέχομαι αλλά που τον επηρεάζει αυτόν δικό μου είναι μόνο, και είπε ότι πρέπει να το φτιάξω. Λέω οκ καποια στιγμή, είπε θα το ξεχάσεις ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΕΙΑΣΕ ΟΛΟ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΑΠΛΩΣΩ. Αρχισα να ουρλιάζω και να κλαίω, αρχισε να με λέει βρωμιαρα και τεμπέλα, μου είπε πως θα φύγει από το σπίτι του λεω φυγε και όντως γυρισε το επόμενο πρωι. Αν δε πάω κατευθείαν ενα πιατο στην κουζινα μου τη λέει, ενώ στο γραφείο του οι κούπες και τα πιάτα μένουν μέρες και μαζεύουν μύγακια (δε τα βλέπω πάντα γιατί δε μπαίνω συχνά στο δωμάτιο αυτό, όχι για κάποιο λόγο απλά δε το χρησιμοποιώ και όταν τα βλέπω προφανώς τα μαζεύω).Και αυτό που με δαιμονίζει επίσης είναι ότι μου αλλάζει τα πράγματα επειδή “δεν είναι εκεί η θέση τους”. Μου έβαζε μια κρέμα μαλλιών για μετά το λούσιμο μαζί τα σαμπουάν μέσα στο ντουζ και μαζεψε νερό, πάντα τη βγάζω πάντα τη βάζει εκεί ξανα. Ποιος είναι εκείνος που ξέρει καλύτερα τη θέση όλων στο σπίτι; Εγώ σε σταύλο μεγάλωσα; Βάζει πράγματα που χρησιμοποιώ μόνο εγώ σε θέσεις που δε τα φτάνω γιατί “εκεί μπαίνει”. Μεγαλώνοντας, είχαμε πάντα βοήθεια η αλήθεια είναι και δε ξέρω πολλά το παραδέχομαι και προσπαθώ πολύ αλλά δεν είμαι βρωμιαρα ούτε τόσο ακατάστατη, νιώθω ότι με παρουσιάζει σα να είμαι και γω δε ξέρω τι. Πλεον οι φίλες μου φοβούνται να έρχονται σχεδόν και πριν έρθει εκείνος καθαρίζουμε και φροντίζουμε να μην λερώσουμε πολύ, μια φορά που στη φίλη μου έπεσε κάτι στον καναπέ και της κόπηκε η ανάσα και ντράπηκα γιατι δε θέλω να νιωθουν έτσι στο σπίτι μου. Κύριως μου τη σπάει η υποκρισία, γιατί εκείνος περνιέται για πεντακάθαρος, ενώ κανει πολύ πιο “βρωμικα” πράγματα. Μου τη σπάει που το παίζει καθαρος και παστρικός ενω δεν είναι καθόλου, κάνει τα πολύ βασικά και αυτό με το ζόρι, μόνο την τουαλέτα καθαρίζει. Νιώθω ότι έχω χάσει τη χαρά να τον περιμένω να έρθει σπίτι, νιωθω οτι θα έρθει η επιθεώρηση. Πολλά αγαπημένα μου άτομα που συζήτησα το θέμα λένε πως μπορώ να τον αλλάξω σε αυτό, όμως το έχω συζητήσει τόσες φορές και το έχει κατεβάσει από το 100% στο 70%. Νιώθω απελπισία. Help Αμποπαρέα, help…

Δεν μπορώ να φανταστώ πώς ο έλεγχος που θέλει να σου ασκεί (γιατί περί ελέγχου πρόκειται) περιορίζεται μόνο στα αντικείμενα του σπιτιού. Το «βρωμιάρα» και «τεμπέλα» είναι λέξεις που είπε και σε χαρακτηρίζουν ως άνθρωπο κατά τη γνώμη του (;) Η βοήθεια που λες ότι είχατε πάντα, εννοείς στο σπίτι των γονιών σου; Γιατί υποψιάζομαι κάτι ταξικό εδώ, κάποια διαφορά που έχετε που εκδηλώνεται στις τάχα δουλειές, αλλά φυσικά από αλλού προέρχεται. Προσπαθεί να σε μειώσει για να αισθανθεί ίσος με σένα, και αυτό δεν λύνεται με σκούπισμα.

Αυτοί που σου λένε ότι μπορείς να τον αλλάξεις, έχουν ποτέ καταφέρει να αλλάξουν κάποιον και το προτείνουν; Δεν αλλάζουν οι άλλοι επειδή η συμπεριφορά τους δεν βολεύει εσένα. Αλλάζουν μόνο (κι αυτό με τεράστιο κόπο) όταν καταλάβουν ότι η συμπεριφορά τους δεν βολεύει τους ίδιους, κι αυτό το καταλαβαίνουν μόνο όταν η συμπεριφορά τους έχει συνέπειες που δεν τους αρέσουν. Αλλά και τότε, η λύση τους είναι να βρουν άλλους που ανέχονται τη συμπεριφορά. Τελικά, την αλλάζουν μόνο αν δεν βρίσκουν κάποιον που την ανέχεται.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News