Λένα θα είμαι ειλικρινής, ψάχνω μια από αυτές τις τρυφερές απαντήσεις σου που γαληνεύουν την ψυχή αυτού που σε διαβάζει. Εχω δυο μωράκια που τώρα που σου γραφω είναι 4 μηνών και σε 4 μήνες θα πρέπει να τα στείλουμε στο βρεφονηπιακό. Ζούμε στο εξωτερικό, εγώ και ο μπαμπάς τους θα επιστρέψουμε στη δουλειά. Νιώθω ήδη πολλές τύψεις. Σκεφτομαι ότι θα νιώθουν εγκαταλελλημενα, ότι ξαφνικά η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι εκεί. Και είναι πολλές ώρες, 8 σίγουρα. Τωρα καμια φορά μου απλώνουν το χεράκι οταν τους αφήνω από την αγκαλιά μου κι εκείνη την ώρα στεναχωριεμαι κι ας ξέρω ότι θα τελειώσω τη δουλειά μου και θα ξανασχοληθω μαζί τους. Πώς θα τους αφήσω 8 ώρες καθε μέρα; πώς θα νιωθουν; πώς θα φεύγω και θα τους αφήνω ενώ θα κλαινε; Αληθεια στεναχωριεμαι. Ίσως να οφείλεται στο ότι εγώ έχασα τη μαμά μου οταν ήμουν μωρό; Ξερω ότι τα παιδάκια που έχουν ένα ηρεμο οικογενειακο περιβάλλον με αγάπη και αποδοχή τείνουν να μην έχουν πρόβλημα με το να κάτσουν στο σχολείο γιατί έχουν εμπιστοσύνη και ξέρουν ότι οι γονείς δεν τα αφήνουν, αλλα θα γυρίσουν να τα πάρουν. Όμως 8 μηνών είναι ακομα βρεφη, πώς θα τα αφησω και θα φυγω;
-Αγχωμένη μαμά
Τα βρέφη που κάθονται στον βρεφικό σταθμό ευχάριστα, δεν κάθονται ευχάριστα επειδή ξέρουν ότι η μαμά θα γυρίσει να τα πάρει, αυτό το καταλαβαίνουν αρκετά αργότερα. Κάθονται ευχάριστα επειδή απλά, απλούστατα, τους αρέσει στον σταθμό. Επειδή δένονται με τους φροντιστές τους εκεί, και περνάνε ωραία. Έχει φαΐ, έχει αλλαγή πάνας, έχει αγκαλιά και ύπνο, έχει και χαβαλέ. Δεν πάνε για δουλειά στο γραφείο. Γιατί να μην τους αρέσει;
Θα περάσουν ένα διάστημα προσαρμογής, το οποίο μπορεί να είναι σύντομο, μπορεί να είναι λιγότερο σύντομο, αλλά θα περάσει. Τα παιδιά θα βρουν τον δρόμο τους γρήγορα, να τους έχεις εμπιστοσύνη, αρκεί να έχεις εμπιστοσύνη στον σταθμό και στις διευθύντριες (και αν δεν έχεις, βρες άλλον, θα βρεις έναν καλό). Οι δικές σου τύψεις είναι το πρόβλημα.
Οι πρώτες μέρες μπορεί να είναι πολύ δύσκολες – για σένα, ξαναλέω. Μπορεί να απλώσουν χεράκια και να κλάψουν. Και μπορεί να νιώσεις απαίσια μαμά. Να θυμάσαι: κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για τα παιδιά σου. Επειδή έγινες μαμά, δεν σημαίνει ότι τελείωσε η υπόλοιπή σου ζωή. Τα πρωινά πάνε όλοι στις δουλειές τους: η μαμά και ο μπαμπάς στο γραφείο, τα παιδιά στο σχολείο. Καλή μαμά δεν είναι αυτή που είναι συνέχεια πάνω από το κεφάλι τους. Είναι αυτή που τα ενθαρρύνει να γίνουν ήρεμα, ισορροπημένα, και ανεξάρτητα. Να θυμάσαι και ότι δεν είναι η μόνη και μοναδική αρμόδια για να τα φροντίζει. Τα παιδιά ωφελούνται πολύ από την διάδραση με ενήλικες, πόσο μάλλον από εκπαιδευμένους.
Η επαφή με δασκάλες που ξέρουν τι τους γίνεται, όχι μόνο δεν είναι εγκατάλειψη από τη μεριά σου, αλλά φροντίδα. Όταν αρχίζεις να βλέπεις πόσα μαθαίνουν για την ζωή και τον κόσμο μέσα σε ένα καλό εκπαιδευτικό περιβάλλον, θα δεις ότι η μαμά μπορεί να προσφέρει πολλά, αλλά όχι τα πάντα. Πραγματικά, δεν είσαι εσύ το Α και το Ω της ζωής τους, ούτε και θα έπρεπε να είσαι. Αν γνωρίσεις γυναίκες (γυναίκες είναι κυρίως, πώς να το κάνουμε) που αγαπούν την δουλειά τους, θα δεις πόσο αγαπάνε και τα παιδάκια και πραγματικά πόσο δίνουν την ψυχή τους και την ενέργεια τους κάθε μέρα. Είναι ευτύχημα να είναι τα παιδιά σου με τέτοιους επαγγελματίες. Όταν μεγαλώσουν και τα δεις να μιλάνε για τις δασκάλες τους με ματάκια που λάμπουν, θα αλαφρώσει η ψυχή σου. Θα δεις, θα γίνει κι αυτό.
Επίσης, συζήτα το με τον άντρα σου, να δεις αν είναι λογικό να αισθάνεσαι εσύ έτσι, κι αυτός όχι. Πατέρας τους δεν είναι; Γιατί δεν λυγίζει από τις τύψεις;
Μας το έχουν μάθει αυτό. Μπορούμε να το ξεμάθουμε.
(Προϋπόθεση, ξαναλέω, το καλό περιβάλλον. Σ ’αυτό πρέπει να είσαστε προσεχτικοί. Και λέω «είσαστε» γιατί δεν είναι μόνο δική σου δουλειά η επίβλεψη).
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νιώθει, πώς δε νιώθει… Και αποτυχημένη επαγγελματικά νιώθει, και “μίζερη νιικοκυρούλα” νιώθει, και σπάταλη εγωίστρια κάθε φορά που πάει κομμωτήριο, και τεμπέλα αν προσλαμβάνει καθαρίστρια, κι απ’ όλα. Κι αν δεν αισθάνεται άσχημα από μόνη της, όλο και κάποιος θα βρεθεί να της πετάξει φαρμακερά σχόλια. Σιγά που νιώθουν αρχόντισσες και Λωξάντρες όλες οι stay-at-home moms. Οι μισές αισθάνονται σκουπίδια. Το παιχνίδι είναι στημένο, κορώνα κερδίζω – γράμματα χάνεις.
Και να μην ένιωθε, της τις δημιούρησε μόλις η Φωτεινή.
Καλωσήρθες φίλη. Σε λίγο καιρό θα νιώσεις τύψεις επειδή θες να δεις μια φίλη, επειδή είσαι κουρασμένη και δεν δίνεις το 100% του εαυτού σου, επειδή δεν είχες άλλη υπομονή και τα μάλωσες, η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη. Οι τύψεις είναι εκεί και μας κοιτάνε στα μάτια. Αν δεν είσαι τόσο τυχερή, μπορεί και κάποιος άνθρωπος που θεωρούσες δικό σου, να σου τις ενισχύσει; “δουλεύεις τόσες ώρες και τα παιδιά;”, “μόνο τόσο θήλασες, γιατί κουράστηκες;”, “τα παιδιά θέλουν την μαμά τους, τι να κάνουμε τώρα”. Επίσης ατελείωτη λίστα. Πρέπει να προετοιμάσεις τον εαυτό σου για όλο αυτό. Διάβασε, ενημερώσου και… Διαβάστε περισσότερα »
Βγαινω λιγο εκτος θεματος αλλα η απάντηση σου μου θύμισε οτι μιλησα με ενα γνωστο μου πριν δυο μερες, με τον οποιο δουλευουμε σε παραπλησιους τομεις, και του ειπα οτι απο Ιουλιο ως Απριλιο θα βγω σε αδεια μητροτητας και μου απαντησε «πολλη αδεια παιρνεις, δεν εχεις βοηθειες;» Αδιανοητη απαντηση (αλλα και: Ελλαδα – η χωρα της αποψαρας που δε ζητησες ποτε) που μου θυμισε οτι πρεπει να ειμαστε φοβερα θωρακισμενοι κ ασφαλεις με τις αποφασεις μας για να μην υπαρχει χωρος να μπουν αυτες οι αηδιες κ να προκαλεσουν αμφιβολια.
@JanetWeiss, καθόλου εκτός θέματος. Κάποιος αποφάσισε όχι απλά να πει την γνώμη του αλλά να σε κάνει να αισθανθείς άσχημα. Είναι τόσο εύκολο, τόσο απλό να αρχίσεις να σκέφτεσαι αν έχει δίκιο, μήπως να το ξανασκεφτείς, μήπως το είπε γιατί σκέφτεται οτι μπορεί να έχεις “θέμα με την δουλειά” κτλ. Όχι δεν είναι καθόλου οκ όλο αυτό.
Το κομμάτι των τύψεων, δυστυχώς, είναι δύσκολο στη διαχείριση και οι μαμάδες του σάιτ μπορούν να συνεισφέρουν περισσότερα στη συζήτηση ως προς αυτό. Εγώ μαμά δεν είμαι, αλλά ως παιδί εργαζόμενης, που επέστρεψε στη δουλειά πριν κλείσω (κι εγώ και τ’ αδέρφια μου) χρόνο, έχω να σου πω ότι δεν θυμάμαι κανένας μας να βίωσε εγκατάλειψη. Μάλιστα, δεν υπήρχε η δυνατότητα βρεφονηπιακού σταθμού ούτε για εκπαιδευμένη νταντά – οι γυναίκες που μας πρόσεχαν ήταν μεσήλικες νοικοκυρές του χωριού, τις οποίες θυμάμαι με αγάπη. Ούτε μπερδευτήκαμε ποτέ ποια είναι η μαμά μας ή παρόμοιες αηδίες που διαβάζω να τρομοκρατούν τις μαμάδες.… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ μια μεσήλικη κυρία είχα που με κράτουσε από 2 μηνών που επέστρεψε η μητέρα μου στη δουλειά μέχρι να πάω σχολείο. Κι εγώ έχω πολύ θετικές αναμνήσεις μαζί της και φυσικά ποτέ δεν είχα καμια σύγχυση σχετικά με το ποια είναι η μαμά μου.
Αυτό το η μαμά πρέπει να κάτσει απίκο πάνω από το παιδί μέχρι να γίνει 1-2-3-123 γιατί αλλιώς θα έχει τραύμα είναι σχετικά νέα μόδα και έχει να κάνει με το επίπεδο ζωής εκτός άλλων. Ακόμα και στη δικιά μου γενιά (40+) ήταν εντελώς φυσιολογικό να σε “παρατάνε” όπου μπορούν, γιαγιάδες, θειάδες, νταντάδες. Δεν υπήρχε πάντα άλλη επιλογή. Για ρωτήστε κανέναν 60-70+ ειδικά από αγροτική περιοχή αν η μαμά του τα παράτησε όλα να τον προσέχει όταν γεννήθηκε. Ότι μπορούσαν κάνανε, κράτα το εσύ σήμερα να τα πάρω εγώ αύριο και αν δεν υπήρχε λύση, φόρτωμα στην πλάτη και στο… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι που νιώθεις έτσι, έχω βρεθει στη θέση σου, και τόσες άλλες γυναίκες το ίδιο. Ειναι δύσκολη φάση, δε θα πω ψέματα. Συζητησε με το σταθμο για την περίοδο προσαρμογης των παιδιών. Ειναι διαφορετικό να εξοικιωνονται καθε μέρα εστω και 5 λεπτά με το χώρο εκει και τα πρόσωπα με το να περάσουν 8 ώρες μονοκοπανιά στο νέο περιβάλλον. Αυτό που μας είχε βοηθήσει πολύ εμάς σαν οικογένεια ήταν να κανουμε καθημερινά τη διαδρομή προς το σχολείο αρκετό καιρό πριν αρχισει (ηταν μερος της βολτας μας για 2-3 μηνες πχ) ωστε, εστω και έτσι, να αρχισει να γίνεται μέρος της… Διαβάστε περισσότερα »
Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών στέλνει τα παιδιά στον βρεφονηπιακό λίγους μήνες μετά από τη γέννα για να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Όλοι περάσαμε από αυτά τα άγχη, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει θέμα. Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα του βρεφονηπιακού για τους Έλληνες του εξωτερικού είναι η εκμάθηση της ξένης γλώσσας σε επίπεδο σχεδόν μητρικής. Θα βοηθήσει πολύ το παιδί αργότερα για την ενσωμάτωση του στην κοινωνία.
Μένετε εξωτερικό. Είναι απολύτως απαραίτητο να πάνε στον βρεφονηπιακό από μικρά για να μάθουν τη γλώσσα της χώρας που μένετε. Θα είναι πολύ χειρότερα αν πάνε παιδικό στα 3 και είναι σαν χαμένα. Άλλωστε, θα είναι και μαζί. Το πιθανότερο είναι πως θα σου φύγουν τα άγχη όταν η διαδικασία ξεκινήσει και γίνει καθημερινότητα, ωστόσο αφού σε βασανίζει το ζήτημα, συζήτα το. Μοιράσου το πώς νιώθεις με τον άντρα σου, ή με άλλους γονείς (και άντρες και γυναίκες) που έστειλαν τα παιδιά τους στον βρεφονηπιακό. Το ότι έχασες τη μητέρα σου μωρό κι αυτό αναδύεται σήμερα με αυτόν τον τρόπο,… Διαβάστε περισσότερα »
Διότι, αντε-άντε, καλοί είστε για γονείς μου, δε λεω,
αλλά όχι να με διακόπτετε κι όταν παίζω με τα φιλαράκια μου;)
Ε ναι, ίσα κι όμοια είμαστε; 😂
Νιώθω πάρα πολύ τις αγωνίες σου, εγώ τις άφησα στους 5,5 μήνες και ήταν τραυματικό, γιατί εγώ το άφησα να γίνει. Δεν αξίζει τον κόπο η αυτομαστίγωση! Θα εξαντληθείς ψυχολογικά, εκτός από τη σωματική εξάντληση που φαντάζομαι ήδη θα έχεις με δίδυμα, και δεν θα ωφελήσει σε τίποτα. Είναι πολύ σημαντικό να αλλάξεις τρόπο σκέψης και βγάλεις τη λέξη εγκατάλειψη από την εξίσωση. Η προσαρμογή θα βοηθήσει πολύ και εσένα και εκείνα. Είναι σημαντικό να νιώθουν ότι εσύ αισθάνεσαι καλά, είσαι εύθυμη και άνετη όταν χωρίζεστε κάθε πρωί. Τα παιδιά σε πολύ μεγάλο βαθμό ακολουθούν τη διάθεση του γονέα, μην… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή φίλη, όποτε και αν πάνε τα παιδιά για πρώτη φορά σχολείο (είτε 8 μηνών, είτε 4 ετών νηπιαγωγείο), εσύ θα βιώσεις πολύ ζόρικα τις μέρες της προσαρμογής. Εγώ πήγα το πρώτο μου παιδάκι στον παιδικό, λίγο πριν κλείσει τα 2 έτη και το πρώτο βράδυ έκλαιγα στο κρεβάτι ότι παρατάω το παιδί μου. Μετά από ένα μήνα ήταν όλα φυσιολογικά. Δέθηκε με τις δασκάλες του, περνάει καλά, έκανε φίλους. Θα πρέπει να πάω και τη μικρή από Σεπτέμβρη που θα είναι 12 μηνών. Ενώ έχω προηγούμενη εμπειρία και μάλιστα άψογη, εν τούτοις νιώθω και πάλι ότι θα παρατήσω το… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή τη μπαρούφα ότι το παιδι δεν πρεπει να πηγαίνει παιδικο πριν τα 2μιση – 3 ποιος την εχει διαδώσει στην Ελλάδα κι έχει καταστρέψει τόσο κόσμο; Τη θεωρία του βασικού φροντιστη που γράφουνε και στην ενσυναίσθηση τρομάρα τους. Ακόμα κ προχτές διαβάσαμε ερώτηση παιδικό ή νταντά, θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο ότι μια δομή που λειτουργεί σε ένα οργανωμένο κράτος είναι απείρως πιο ελεγμένη και κατάλληλη από την κάθε τυχαία μπειμπισιττερ που δεν έχει ούτε κατάρτιση (αν είχε θα εργαζόταν σε σταθμό με ένσημα κλπ) ουτε ελέγχεται από κανένα δημόσιο φορεα για τη δουλειά που κάνει. Ας γράψουμε ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Έχετε απόλυτο δίκιο για το σταύρωμα των μαμάδων, επιβάλλεται να εκμεταλλευτούν οποία διαθέσιμη βοήθεια, πόσο μάλλον από οργανωμένη δομή. Είστε όμως κάπως απόλυτη για το θέμα των νταντάδων. Φυσικά και υπάρχουν καταρτισμένες κοπέλες, οπως και σε άλλα επάγγελματα, δεν είναι όλες απορροφημένες σε παιδικούς σταθμούς και οργανωμένες δομές. Υπάρχουν κοπέλες με ένσημα είτε ατομικά, είτε από οργανωμένες “εταιρείες” παροχής νταντάδων. Υπάρχει βέβαια και η τάδε που μεγάλωσε τα εγγόνια της και μπορεί να σου κρατήσει το παιδί. Που μπορεί να είναι η καλύτερη αλλά φυσικά δεν έχει καμία κατάρτιση. Και σε αυτό το κομμάτι λοιπόν ό,τι πληρώνεις παίρνεις. Για τους… Διαβάστε περισσότερα »
Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω εμπειρία από ελλάδα, όταν είπα για έλεγχο δεν εννοούσα αιφνιδιαστικούς ελέγχους ούτε αξιολόγηση των σταθμών από το υπουργείο, όμως οπωσδήποτε και στην ελλάδα για να βγάλουν άδεια λειτουργίας πρέπει να πληρούν κάποιες προϋποθέσεις κ επίσης να συμμορφώνονται με τις εγκυκλίους του υπουργείου και κάθε σχετικό νόμο όπως πχ για τα μέτρα κόβιντ. Τωρα στην πράξη πόσο πολύ μπορούν να το ψάξουν οι γονείς όταν μας λέτε πως οι υπεύθυνοι μπορεί να λένε και κατάφωρα ψέμματα για τον αριθμό των παιδιών ανά κοπέλα και φαντάζομαι και για άλλα θέματα? Το περιστατικό με τη συνάδελφό σας… Διαβάστε περισσότερα »
Από όσο καταλαβαίνω, δεν διαφωνούμε τοσο πολυ τελικά, απλώς η κάθε μία σχολίασε υπό το πρίσμα των δικών της εμπειριών. Θλίβομαι με τις νταντάδες που βυθίζονται στο κινητό τους! Προσωπικά, όταν δούλευα ως νταντά δεν έβγαζα καν το κινητό μου από την τσάντα μου. Από ότι φαίνεται είναι θέμα ανθρώπου, όπως και στις περισσότερες δουλειές. Έχετε δίκιο, δεν υπάρχει λόγος να αποκτήσουν οι γονείς επιπλέον άγχος αλλά και πάλι θα πω να μην αγνοούν το ένστικτο τους αν κάτι νιώθουν ότι δεν πάει καλά. Η μητέρα του μαθητή που έφερα ως παράδειγμα, είχε ανοιχτές κεραίες και μπορεί ακριβώς να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Η κόρη μου πήγε παιδκο σταθμό στο Βέλγιο από 6 μηνών (σύμφωνα με τα δεδομένα της χώρας και πολύ άργησε, τα περισσότερα πάνε 3 μηνών) . Ο παιδικός είναι ΤΟ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΠΡΆΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΡΟΎΣΑΜΕ ΠΟΤΈ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΊ ΜΑΣ! Δε ξέρω από που να αρχίσω: Ελεγχόμενο, φωτεινό, χαρούμενο και ζεν περιβάλλον, με άπειρα παιχνίδια, με δραστηριότητες και αλλά μωράκια της ηλικίας της (που λόγω κοβίντ δε θα είχε τη δυνατότητα να κοινωνικοποιηθεί και θα μεγάλωνε στους 4 τοίχους) . Οι νηπιαγωγοί πολύ καλές, πάνε με το ρυθμό της μικρής, έμαθε να τρώει το φαγητό της, έμαθε να αποκοιμιέται… Διαβάστε περισσότερα »